LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔️ # 6

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 22.4k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2562 14:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔️ # 6
แบบอักษร


โคตรร้าย⚔️​ # 6


​“พี่เเทน!”


ทันทีที่เห็นร่างคุ้นตา ผมรีบตะโกนเรียกชื่อเขาเสียงดังลั่นจนเจ้าของชื่อต้องหันมามอง ผมเลยเเสร้งทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้เเล้ววิ่งเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองเอาไว้เเน่น


“คุณ!...ม..มาได้ยังไง?”พี่เเทนถามผมด้วยน้ำเสียงงงๆ เหมือนยังไม่เข้าใจเหตุการณ์เเต่ถึงอย่างนั้นก็ยอมกอดตอบผมกลับมาอยู่ดี

“ฮึก...ช่วยด้วย คุณอยากกลับบ้านอะ ไม่อยากอยู่กับเเมร่งเเล้ว พี่เเทนช่วยคุยกับม่าให้หน่อย...ฮึก..ก ”ผมเเกล้งบีบน้ำตา  ทำหน้าเศร้าสุดฤทธิ์ เเล้วตบท้ายด้วยการพูดสิ่งที่ตัวเองต้องการออกไปด้วยน้ำเสียงที่ฟังเเล้วอ่อนเเอ่สุดๆ

“อย่าร้องๆ...ใจเย็นก่อนน่ะ”

“ไม่เอา! คุณไม่ทนเเล้ว พี่เเทนต้องจัดการเรื่องนี้ให้คุณ !!”


พอเห็นว่าทำตัวอ่อนเเอก็คงไม่ได้ผล เเถมจะคุยไม่รู้เรื่องด้วยผมก็เริ่มโวยวาย ไม่สนว่าลูกค้าในร้านของพี่เเทนจะเยอะเเค่ไหน จนพี่เเทนต้องพาผมเข้ามาด้านในสุดของร้าน ซึ่งเป็นห้องพักพนังงาน


“คุณใจเย็นๆ เเล้วตอบพี่มาก่อน”

“...อื้อ” ผมรับคำ

“มาได้ยังไง”

“...นั่งเเท็กซี่มา”

“เเล้วบีเอ็มเขารู้หรือเปล่าว่าเรามานี้”

“.....”

“ อย่าบอกนะว่าหนีมา!”พอเห็นผมเงียบไปพี่เเทนก็คิดเอาเองเลยว่าผมหนีมันมา  

“เปล่า....มันเป็นคนให้เงินมา”ผมว่าออกไปเเบบนั้น


ก็ไม่ได้โกหกนิ มันเป็นคนให้เงินผมมาจริงๆ


“...หนีเขามาใช่ไหม” พี่เเทนมองหน้าผมอย่างจับพิรุธ ก่อนจะพูดถามออกมาอย่างอ้อนใจ

“ช่างเรื่องนั้นไปก่อนเถอะน่า เเต่ตอนเนี่ยพี่เเทนคุยกับอาม่าให้หน่อย  คุณยอมกลับไปเรียนก็ได้ เเค่ไม่ต้องกลับไปอยู่กับไอ้เวรนั้นก็พอ!”

“อย่าเรียกเขาเเบบนั้น” โอ้ย! มันใช้เวลาไหมเนี่ยพี่เเทน!


ผมทำหน้าบูดบึ้ง ก่อนจะรีบพูดออกมารัวๆ เพื่อเบนความสนใจของพี่เเทนออกมาจากศัพท์นามที่ผมใช้เรียกไอ้บีเอ็ม


“...ช่างเรื่องนั้นไปเถอะ พี่เเทนช่วยคุณก่อนนะ ช่วยพูดกับม่าหน่อยสิ นะๆ”ผมอ้อน ดึงมือพี่เเทนมากุมเอาไว้ ทำหน้าตาออดอ้อนสุดๆ

“ก็ได้ๆ พี่จะลองคุยให้” สำเร็จ!!


พอพี่เเทนพูดเเบบนั้น ผมก็รีบรบเร้าให้พี่เเทนโทรหาอาม่าทันที  ด้วยตัวผมเองก็ยืนสังเกตการณ์อยู่ใกล้ๆ


จะเรียกเเอบฟังก็ได้เเหละ  เเล้วเเต่ถนัด^^


“อาม่า น้องบอกว่าจะกลับไปเรียนเเล้วครับ  อาม่าให้น้องกลับบ้านเถอะนะครับ”พี่เเทนคงเห็นท่าทางของผม เลยกดเปิดลำโพงให้ผมได้ยินด้วย


เเล้วคำตอบที่ได้ก็คือ…!!


(“ไม่”)


เเล้วอาม่าก็ตอบมาว่า 'ไม่' เเหละ ^^ คิกๆ

.

เดี๋ยวน่ะ!

.

.

ไม่เหรอ?  ไม่ได้ไง! ทำไมต้องไม่ด้วย!!


“อาม่า!! คุณยอมกลับไปเรียนเเล้วไง ให้คุณกลับบ้านเถอะ!!”ผมที่อดใจไม่ไหว จนต้องพูดออกไปเอง

(“อาคุณ! ลื้อมาอยู่กับอาเเทนได้ยังไง!”) อุ๊ย! หลุดปาก!!


น้ำเสียงตกใจของอาม่าทำเอาผมถึงกับชะงักลืมไปเลยว่าอาม่าไม่รู้ว่าผมหนีมาหาพี่เเทน


(“อาเเทนคุณ! ลื้อไล่อีกลับไปเดี่ยวนี้เลย!”)พี่เเทนมองหน้าผมอย่างลำบากใจ ก่อนจะขยับปากเเบบไม่มีเสียงว่า ‘พี่จะไปรอข้างนอก อ้อนอาม่าให้สำเร็จน่ะ’ เเล้วพี่เเทนก็เดินออกไป

(“อาเเทนคุณ!”)

“พี่เเทนไม่อยู่...อาม่าคุยกับคุณเนี่ยเเหละ”

(“อาขอบคุณ! ลื้อกลับไปหาอาบีเอ็มอีเดี๋ยวนี้เลย”)

“อาม่า....ฟังคุณก่อนนะครับ น่า~”ผมพูดเสียงอ้อน  นี้ถ้าเปิดวีดิโอคอลอยู่ผมคงกระพริบตาปริบๆเพิ่มความน่าสงสารไปด้วย

(“....มีอะไรก็ว่ามา”) เป็นไงล่ะ เจอลูกอ้อนหลานรักไป อ่อนลงเลยสิ  คิกๆ

“อาม่า คุณยอมกลับไปเรียนเเล้วนะครับ อาม่าให้คุณกลับไปบ้านของเราเถอะนะ….ไอ้บีเอ็มมันโรคจิต ชอบทำร้ายจิตใจคุณ มันใช้คุณสารพัดเลย”


พอพูดไปสักพัก ไม่มีเสียงขัดจากอาม่าผมเลยได้โอกาสพูดใส่ไฟไอ้หมาบ้านั้นไปด้วย...เเต่ก็ไม่ใช่การใส่ไฟทั้งหมดสักหน่อยเรื่องจริงทั้งนั้น!!


หึ! ถึงคราวกูบ้างล่ะ^_^


(“ก็ดีเเล้ว  ลื้อจะได้โตขึ้นสักที”) อ...อ้าว?! ไหงเป็นงี้อะอาม่า!!

“อาม่า! คุณเป็นหลานอาม่าน่ะ ทำไมไปเข้าข้างมันล่ะ!”

(“อาเอ็มก็เป็นหลานอั้ว เป็นหลานเขยอั้ว!”)

“เเบบนี้ไม่เอาสิอาม่า คุณจะกลับบ้านอ่า!”

(“เลิกโวยวายเเล้วกลับไปหาอาเอ็มได้เเล้ว ป่านนี้อีเป็นห่วงเเย่เเล้วที่ลื้อหายออกมาเเบบนี้”)


มันเนี่ยน่ะจะเป็นห่วง เหอะ!


(“อีก ครึ่งชั่วโมงอั้วจะโทรไปเช็คกับอาเอ็มมว่าลื้อกลับไปถึงหรือยัง”)

“อาม่า คุณอยากกลับบ้าน!!”

(“อย่าดื้อน่าอาคุณ ถ้าลื้อยังไม่ยอมทำตามคำสั่งอั้ว อั้วจะตัดลื้ออกจากกองมรดก จะไล่ให้ลื้อไปอยู่ที่อื่นด้วยเอาสิ”)

“อาม่า! ทำเเบบนั้นไม่ได้นะ!”

(“ก็ถ้าไม่อยากให้เป็นเเบบนั้น ก็กลับไปหาผัวลื้อ ไปช่วยเขาทำงานทำการได้เเล้ว”)

“มันไม่ใช่ผัวคุณ!”

(“อั้วยกลื้อให้อีไปเเล้ว ทำไมจะไม่ใช่ ไปๆรีบกลับไปหาอีได้เเล้ว”)

“....”

(“ถ้าอั้วโทรไปเเล้วลื้อยังไม่ถึง อั้วจะตัดลื้ออกจากกองมรดกจริงๆ”)


ว่าจบอาม่าก็วางสายไป ผมเดินหน้าบึ้งออกมาหาพี่เเทน ที่ยืนรออยู่จนพี่เเทนต้องยกมือลูบหัวปลอบใจ


“ไปเถอะ  เดี๋ยวพี่ไปส่ง”


ถึงพี่เเทนจะไปส่งก็เถอะ  เเต่อีกเเค่ครึ่งชั่วโมงใครจะกลับไปทัน ขนาดตอนมายังใช่ไปเกือบชั่วโมงกว่า - -!


เเล้วก็จริงครับ พี่เเทนพาผมกลับมาถึงที่ผมของมันในเวลาเกือบสี่โมงเย็น เลยเวลาที่อาม่ากำหนดไว้ไปเกือบ 40 นาที เเละเรื่องน่าหงุดหงิดก็เข้ามาหาผมอย่างจัง! เมื่อผมพอก้าวเท้าลงจากรถยนต์ของพี่เเทนมาปั๊บ ก็เห็นไอ้เวรบีเอ็มกับไอ้ลพลูกน้องตัวดีของมันโผล่หัวออกมาจากประตูทางเข้าผับปุ๊บเลย


“หึหึ ไปเที่ยวเล่นที่ไหนมา”ไอ้บีเอ็มมันว่ายิ้มๆ ทำหน้ากวนส้นตีนใส่ผม จนอย่างจะตบหน้าให้คว่ำสักทีสองที

“เสือก!”ผมกระเเทรกเสียงใส่มัน ก่อนจะเดินกระเเทรกไหล่มันไปเเรงๆ เเล้วเดินหนีขึ้นมาสงบสติตัวเองที่ชั้นสาม


หงุดหงิดโว้ย!

.

.

.

‘20:21น.’


ตอนนี้ผับของมันเปิดเเล้ว ถึงจะยังไม่ค่อยมีคนเท่าไหร่ เเต่มันก็ไม่ให้ผมลงไปอยู่ดี


หิวข้าว!!


เมื่อเย็นไม่น่าอวดเก่งตอนมันเรียกลงไปกินข้าวเลย ไม่งั้นคงไม่ต้องมานั่งท้องกิ่วหิวข้าวอยู่เเบบนี้!


ผมเหลือบไปมองที่พึ่งสุดท้ายก็คือห้องครัวบนชั้นสาม เเต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อในตู้เย็นมีเพียงขวดน้ำเปล่า เเละกระป๋องเบียร์เท่านั้น  ตามตู้ก็ว่างเปล่าไม่มีเเมร่งเเต่ซองมาม่าหรืออะไรทั้งนั้น


โว้ย! หิวจะตายอยู่เเล้ว!


ก๊อกๆๆ


ผมเหลือบไปมองประตูสีดำบานใหญ่ที่ส่งเสียง ก่อนจะเดินกลับไปทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาหน้าทีวีเหมือนเดิม


ก๊อกๆๆ!


“อะไรนักหนาวะ...มึงก็กดรหัสเข้ามะ...มึงมีอะไร”


ผมเปิดประตูออกมา ตอนเเรกนึกว่าเป็นไอ้ห่าบีเอ็มที่ขึ้นมากวนโมโหผมเสียอีก  เเต่พอเปิดประตูออกมาเเล้วดันเห็นว่าเป็นไอ้ลพ ผมเลยต้องปรับเปลี่ยนสีหน้าของตัวเองให้ดีขึ้นมาหน่อย


ที่นี้ไม่ใช่ถิ่นผม จะไปทำหน้ากวนตีนใส่ใครซี้ซั้วก็คงไม่ดีเท่าไหร่


“ซ้อหิวอะดิ”มันว่ายิ้มๆ

“จะกวนตีนเหี้ยไรกูอีกล่ะ!” เเต่พอเห็นรอยยิ้มทะเล้นๆ ของเเมร่งเเล้วอดไม่ได้จริงๆ


อยากจะตบหัวให้คว่ำทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลย!!


“เปล่าเว้ยซ้อ...ทา ด๊า~”มันว่าออกมาเสียงระรื่น เเล้วยกจานสปาเก็ตตี้​ซอสเเดงมาตรงหน้าผม


ผมถึงกลับตาโต มองของตรงหน้าอย่างอึ้งๆ สปาเกตตี้!ตรงหน้าของผมคือ  สปาเก็ตตี้

ก...กินได้ไหมน่ะ...ขอมันกินได้ไหมเนี่ย


“อะซ้อกูเอามาให้”ไอ้ลพมันยัดจานสปาเก็ตตี้​ใส่มือผมเพื่อยืนยันว่าเอามาให้จริงๆ

“ให้กูเหรอ!”ผมถามมันอย่างตื่นเต้น มองของตรงหน้าอย่างเป็นประกาย

“ใช่ดิซ้อ”

“...ล...เเล้วเจ้านายมึงไม่ว่าเหรอ”

“เฮียไม่ว่าหรอกซ้อ ก็เฮียเป็นคนให้กูเอาขึ้นมาให้เนี่ย”

“ห๊ะ!”ไอ้บีเอ็มเนี่ยน่ะ!

“...เรื่องจริงนะเนี่ย” ผมคงทำหน้าไม่เชื่อออกไปเเน่ๆมันถึงได้พูดย้ำออกมาอีก

“....”มันเนี่ยน่ะ!

“ไงก็กินให้อร่อยเเล้วกันซ้อ เดี๋ยวกูลงไปทำงานก่อน”

“อ..อือ”


ผมพยักหน้ารับเบาๆ ก้มมองจานสปาเกตตี้ในมือของผม…มันให้เอามาให้จริงๆเหรอว่ะ?!


...ถ้าจริงก็...เอ่อ...ข..ช่างมันเถอะ -_-


...เเต่ว่าน่าา~


วิบวับ...วิบ...วับ!!


ฮื้อออ  เหมือนมีเเสงมีประกายส่องออกมาจากจานสปาเก็ตตี้​เลย มันต้องอร่อยเเน่ๆ^^

ผมเดินถือจานสปาเก็ตตี้​กลับเข้ามาในห้องอย่างอารมณ์ดี  ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะกินข้าวตัวเล็กๆที่ไม่ค่อยได้ใช้ เเล้วค่อยๆ ละเมิยดละไมชิมรสชาติสปาเก็ตตี้​ช้าๆ


อ...อร่อย! อร่อยอะ ไม่เคยกินสปาเก็ตตี้​ที่ไหนอร่อยเท่านี้เลย><


ไม่รู้ว่าเพราะถูกบังคับให้กินเเต่ของที่ไม่อยากกินหรือเปล่า ผมถึงได้รู้สึกประทับใจกับสปาเก็ตตี้​จานนี้เป็นอย่างมากขนาดนี้…


ฮ่า~  อิ่มจัง


ยกมือลูบท้องของตัวเองที่ขยายใหญ่ขึ้นมานิดหน่อยก่อนจะลุกหยิบจานไปยืนล้างอย่างเคยชิน


...เคยชิน


...นี่ผมชินกับการอยู่ที่นี้เเล้วเหรอว่ะเนี่ย???


ไม่จริงน่า!


BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น