จิงโจ้น้อย

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 21

คำค้น : yaoi,omega,alpha

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.9k

ความคิดเห็น : 102

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2561 23:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21
แบบอักษร

​บทที่ 21







 “…!”

จู้เซียงเดินวนไปเวียนมาอยู่หน้าห้องนอนของจิ้นชิงด้วยความกังวลใจปนโล่งใจ

แวบแรกหลังจากที่เธอตั้งใจจะเข้ามาตามท่านจิ้นชิงไปทานข้าวก็ต้องตกใจจนแทบสิ้นสติเมื่อพบว่าท่านจิ้นชิงกำลังเล่นพลิกผ้าห่มอยู่กับชินอ๋อง

ก่อนที่ความรู้สึกโล่งใจและดีใจจะตามมา

หรือว่าในที่สุดนายของเธอจะกลายเป็นคนโปรดกันแล้ว?

เธอเฝ้าคอยวนเวียนอยู่หน้าห้องนอนด้วยความเป็นห่วงอยู่ไม่น้อย ก็ท่านจิ้นชิงนั้นร่างกายอ่อนแอลงกว่าเดิม แต่...คงไม่ถึงกับรับเรื่องบนเตียงไม่ได้กระมัง?

“เข้ามาปรนนิบัติข้า”

“...จะ..เจ้าค่ะ!”

เสียงเรียกจากผู้ที่อยู่ด้านในดังขึ้นทำให้เธอรีบขานรับด้วยความตื่นตกใจไม่น้อย

จู้เซียงค่อยๆเดินก้มหน้าเข้าไปโดยไม่มองไปเรื่อยเปื่อย หางตาเห็นว่าท่านจิ้นชิงนั้นกำลังนอนอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ส่วนชินอ๋องนั้นเพิ่งขึ้นจากถังน้ำและกำลังเช็ดกายให้แห้ง

เธอจัดแจงก้มหยิบชุดที่พื้นขึ้นพลางเดินไปปรนนิบัติอย่างระมัดระวัง

แม้จะพยายามไม่มองไปเรื่อยเปื่อย แต่สายตาก็พลันเห็นรอยเล็บที่ฝังอยู่บนลาดไหล่และช่วงบริเวณแผ่นอกของลู่ซืออยู่ดี สาวน้อยวัยสิบสี่หน้าแดงโดยฉับพลัน

“เสร็จแล้วเจ้าค่ะ” เธอรีบทำงานให้รวดเร็วก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาราวกับกระซิบ

“เหตุใดข้าจึงไม่เห็นบ่าวไพร่ในเรือนนี้สักคน มีเพียงแค่เจ้าเท่านั้นหรือ?”

จู้เซียงรีบคุกเข่าก้มหน้ามองไปที่พื้นก่อนจะเอ่ยตอบตามความเป็นจริง “มิใช่เจ้าค่ะ นอกจากบ่าวแล้วก็ยังมีบ่าวหญิงอีกสองคนเท่านั้น”

“แล้วคนอื่นหายไปไหนกันหมด?”

“เอ่อ...พวกบ่าวคนอื่นๆนั้นไปรับใช้อยู่เรือนของท่านหลิ่งฟางกันหมดเจ้าค่ะ เป็นแบบนี้มาได้ราวสองเดือนแล้วเจ้าค่ะ!”

“...”

“ท่านจิ้นชิงเองก็ไม่ได้เอ่ยห้ามหรือสั่งให้นำตัวพวกเขากลับมา จึงเหลือบ่าวรับใช้ในเรือนรวมข้าด้วยก็สามคนเท่านั้นเจ้าค่ะ พวกบ่าวมีหน้าที่ทำความสะอาดเรือน ส่วนท่านจิ้นชิงเองก็เป็นฝ่ายทำอาหารทานเอง ร่างกายของท่านจิ้นชิงนั้นไม่ใคร่สู้ดีเสียเท่าใด ยืนอย่ในครัวนานๆก็เป็นลมอยู่บ่อยครั้งเจ้าค่ะ!”

ลู่ซือขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ สายตาของเขามองไปยังผู้ที่กำลังนอนนิ่งอยู่บนเตียง

“ทำไมเจ้าไม่ไปแจ้งพ่อบ้านหยาง บ่าวที่เปลี่ยนนายโดยมิชอบและไม่ซื่อสัตย์นั้นย่อมได้รับโทษโบยจนตาย”

“พ่อบ้านหยางก็ทราบเรื่องนี้เจ้าค่ะ แต่ก็...” จู้เซียงเอ่ยเพียงแค่นี้ แต่ผู้ที่ได้ยินกลับโมโหขึ้นมาทันใด

บัดซบ! เรื่องขี้ดินเช่นนี้เหตุใดเขาจึงไม่รู้มาก่อน!?

“ดูแลนายของเจ้าให้ดี!” ลู่ซือสั่งก่อนที่จะเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

จู้เซียงมองตามไปจนไม่เห็นร่างสูงใหญ่แล้วก็ผ่อนลมหายใจออกมา

หวังเพียงแค่ว่าการบอกกล่าวในครั้งนี้ของเธอจะสามารถทำให้ท่านจิ้นชิงมีความสุขขึ้น หากท่านอ๋องโปรดท่านจิ้นชิงก็คงจะอยู่อย่างสบายมากกว่านี้เป็นแน่










จิ้นชิงตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาเกือบพลบค่ำ

ทันทีที่ลืมตาก็พลันเจ็บไปทั่วร่าง เขาต้องงอตัวขึ้นเป็นพักๆเพื่อคลายความปวดร้าวในร่างกาย

“มีผู้ใด...อยู่บ้าง...” เขาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ขาดๆหายๆ

“บ่าวอยู่เจ้าค่ะ!”

จิ้นชิงมองไปก็พบกับจู้เซียงที่รีบเดินเข้ามาหา

เขาพยุงกายลุกขึ้นนั่งพิงกับหัวเตียงแล้วเอ่ยถาม “ยามใดแล้ว...แค่กๆ!”

“ท่านจิ้นชิงดื่มน้ำอุ่นหน่อยเถิดนะเจ้าคะ บ่าวคอยอุ่นเตรียมไว้ให้ท่านเพราะรู้ว่ายามที่ตื่นมาท่านต้องเจ็บคอเป็นแน่”

จู้เซียงเอ่ยอย่างรู้ดี เพราะว่าจิ้นชิงนั้นนอนหลับไปเกือบสามชั่วยาม

“...” จิ้นชิงดื่มน้ำเข้าไปก็รู้สึกดีขึ้นไม่น้อย เขาหลับตาลงอย่างเหนื่อยอ่อน

เหมือนถูกสูบพลังชีวิตไปจนถึงสามส่วน เขาล้าไปทั้งร่างกาย

“จะเข้า*ยามซวีแล้วเจ้าค่ะ ท่านหลับไปเกือบสามชั่วยามเลยทีเดียว มื้อกลางวันก็ยังมิได้ทาน ท่านคงหิวแล้วกระมัง?”

“ข้าปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว...” จิ้นชิงเอ่ยขึ้นเบาๆ

“ถ้าเช่นนั้นบ่าวจะให้คนยกสำรับเข้ามาให้ท่านทานบนเตียงนะเจ้าคะ”

“เป็นเช่นนั้นก็ดีเหมือนกัน”

“เจ้าค่ะ บ่าวล่ะดีใจเหลือเกินที่ท่านอ๋องมาหาท่านในวันนี้”

จิ้นชิงเกร็งร่างกายขึ้นเมื่อได้ยินคำพูดเช่นนั้น ยังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยอะไรต่อ จู้เซียงก็พูดออกมาเสียหมด

“ท่านจิ้นชิงรู้หรือไม่เจ้าคะว่าตอนนี้เรือนของเราเต็มไปด้วยบ่าวรับใช้! ท่านอ๋องเป็นผู้ที่ส่งมาเพราะเห็นว่าเรือนนี้ไม่มีบ่าวเพียงพอต่อการใช้งาน”

“เจ้าว่าเช่นไรนะ?” เขาเอ่ยถามอีกครั้งราวกับว่าไม่อยากจะเชื่อ

“ท่านอ๋องส่งบ่าวรับใช้มาให้เพิ่มเจ้าค่ะ นอกจากนี้พวกบ่าวรับใช้กลุ่มเดิมที่บังอาจเปลี่ยนนายก็ถูกโบยจนตายไปหมดแล้ว รวมถึงพ่อบ้านหยางที่ก็โดนโบยจนเลือดกระเซ็นออกมาจากหลังเลยนะเจ้าคะ!”

“เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

“มีคนมาเล่าให้บ่าวฟังค่ะ เป็นแบบนี้ก็ดีใช่ไหมล่ะเจ้าคะ ท่านจะได้ไม่ต้องเข้าครัวทำงานหนักจนเป็นลมอยู่บ่อยครั้ง ท่านอ๋องนั้นกลับมารักและทะนุถนอมท่านจิ้นชิงอีกครั้งแล้ว!” จู้เซียงเอ่ยอย่างตื่นเต้น

...ช่างแตกต่างจากจิ้นชิงเสียเหลือเกิน

เขานิ่ง แววตาไม่รับรู้อะไร

ไม่รู้สึกถึงความดีใจจากผลรางวัลนี้...ที่ร่างกายนั้นแลกมา

“เจ้าออกไปต้มโสมมาให้ข้าดื่มหน่อยเถิด” เขาเอ่ยบอกกับจู้เซียง

“เจ้าค่ะ!”

จิ้นชิงมองตามบ่าวรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ของตนเองเดินออกไป

“...”

ดีใจอย่างนั้นหรือ? ไม่เลยสักนิด

เหตุการณ์นี้ช่างคุ้นราวกับว่ามันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว

เขาให้ข้าด้วยความพึงพอใจได้ เขาก็เอากลับไปด้วยความเบื่อหน่ายได้เช่นเดียวกัน

หากจะดีใจตอนนี้คงยังเร็วไป…

ข้าไม่อยากคาดหวังอันใด สิ่งที่ท่านอ๋องทำให้ไม่สามารถถมความเจ็บปวดในใจของข้าได้

ไม่มีวัน...

_______________________________________________________

*ยามซวี คือ 19.00-20.59

________________________________________________________

มาแล้วๆ ใกล้แล้วๆ 

เจอกันตอนหน้าค่า

ฝันดีเน้อออออ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น