อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 11 ความห่วงใย

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2561 21:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
11 ความห่วงใย
แบบอักษร

​11 ความห่วงใย


"จะไปไหนครับน้อง" ผมคว้าข้อมือน้องโอบีน้องรหัสของไอ้น้องธรณ์น้องชายผมเอาไว้ก่อนที่เธอจะเดินออกจากผับไป  

"จะ..จะกลับบ้านค่ะ" แปลกแหะ 

"หันหน้ามาคุยกับผม" ผมไม่ได้รู้สึกไปเองใช่มั้ยว่าน้ำเสียงน้องมันแปลกไป ด้วยความที่น้องเป็นน้องรหัสของธรณ์และยังเป็นน้องเทคของผมทำให้เราได้เจอกันบ่อยขึ้นและผมก็ได้รู้ว่าน้องค่อนข้างจะร่าเริงถ้าได้อยู่กับคนสนิท และปกติน้องจะพูดคุยกับผมได้ร่าเริงกว่านี้แต่ทำไมวันนี้ไม่ยอมหันมามองหน้าผม 

"มะ..มีอะไรคะพี่เธียร์" ทำไมแววตาดูเศร้าแบบนั้นล่ะน้อง ใครทำอะไรน้องง 

"เมื่อกี้คุณบอกว่าจะกลับบ้านใช่มั้ย" 

"ใช่ค่ะ" 

"แล้วกลับยังไง" 

"บีเอารถมาค่ะ เดี๋ยวขับกลับบ้าน" 

"อืม ขับรถระวังๆด้วยระกันมันดึกแล้วอันตราย" 

"ค่ะ บีไปได้รึยังคะ" 

"เชิญ" ผมปล่อยมือน้องให้น้องได้กลับบ้านเพราะมันดึกแล้ว ขับรถกลับดึกๆมันอันตราย แต่ผมก็ให้ลูกน้องตามไปดูอยู่ห่างๆ ไม่รู้สิครับผมรู้สึกห่วงน้องมากกลัวน้องจะเป็นอันตรายเลยให้คนแิบตามดูอยู่ตลอดอย่างเช่นวันนี้ที่รู้ว่าน้องกับเพื่อนมาผับนี้ผมก็รีบชวนเพื่อนตัวเองตามมาทันที หลังจากปล่อยน้องให้กลับบ้านผมก็เดินกลับเข้ามาในผับอีกครั้ง 

"ไปไหนมาว่ะ" ไอ้นิวตันถามพร้อมกับกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับสาวๆที่นั่งอยู่ข้างๆมัน เปิดห้องมั้ยอยากถามมันจัง 

"ไปคุยโทรศัพท์กับแม่มา พรุ่งนี้ท่านให้กลับบ้านใหญ่" ผมตอบมันไป 

"มีเรื่องหรอว่ะ" ไอ้พอร์ชเลิกคิ้วถามด้วยความสงสัย 

"ไม่รู้ว่ะ แม่บอกแค่ให้เข้าไปหา" พวกมันพยักหน้ารับรู้แล้วก็ชนแก้วกันต่อ แต่ผมยังไม่ทันจะได้กรอกเหล้าเข้าปากก็มีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น 

Rrrrrrrrr 

"ว่าไง" ผมพูดกับปลายสายหลังจากกดรับซึ่งก็คือลูกน้องที่ผมให้ตามดูโอบี 

"นายครับ คุณโอบีถูกผู้หญิงตามมาหาเรื่องคนรับ" 

"ว่าไงนะ ที่ไหน!" 

"ที่ลานจอดรถครับ พอคุณโอบีแยกกับนายเดินมาที่รถจู่ๆก็มีผู้หญิงคนหนึ่งเอ่อคนที่นั่งกับนายอ่ะครับเดินเข้ามาผลักคุณโอบี" ทันทีที่รู้ว่าโอบีอยู่ไหนผมก็ลุกออกจากโต๊ะทันทีสร้างความงงงวยให้กับทุกคนในโต๊ะ ขณะที่เดินไปลานจอดรถหูก็ฟังสิ่งที่ลูกน้องรายงานไปด้วย 

"แล้วโอบีเป็นยังไงบ้าง"  

"คุณโอบีล้มครับ แต่เธอลุกคนขึ้นมาคุยกับผู้หญิงคนนั้นต่อ ตอนนี้เริ่มมีปากเสียงกันแล้วครับ" 

"ฉันกำลังไป ฝากด้วย" 

"ครับ" ผมเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่งไปยังลานจอดเมื่อหลุดออกมาจากโซนเเออัดของร้าน พอไปถึงผมก็เห็นโอบีผลักผมหญิงที่มานั่งดื่มกับผมล้มลงไปพอดีซึ่งเป็นจังหวะที่เราสบตากัน 

"โอ้ยยย น้องผลักพี่ทำไมกันคะ พี่เจ็บนะคะน้อง" 

"เป็นอะไรรึเปล่า" ผมเดินเข้าไปถามน้องโดยไม่สนใจเสียงร้องโอดโอยของผู้หญิงที่ถูกผลักลงไปนั่งบนพื้น 

"มะ..ไม่เป็นไรค่ะ" น้องพูดพร้อมเก็บมือตัวเองไปไว้ข้างหลัง แบบนี้มีพิรุธ 

"โกหก เจ็บก็บอกว่าเจ็บ จะโกหกทำไม" ผมดุน้องเมื่อดึงมือของน้องที่ซ่อนไว้ข้างหลังมาดูก็เห็นรอยแดงและรอยถลอกเต็มสองฝ่ามือ 

"ฉันไม่เป็นอะไรจริงๆค่ะ รุ่นพี่ไม่ต้องมาสนใจฉันหรอกค่ะ ไปดูแลแฟนรุ่นพี่เถอะ" ใครแฟนผมว่ะ ผมมีแฟนตอนไหนหรือว่า......ผมเข้าใจล่ะ 

"ผมไม่ได้โง่นะที่จะได้ดูไม่ออกว่าใครเจ็บจริง ใครแสดงและอีกอย่างผมยังไม่มีแฟน" ผมแก้ไขความเข้าใจผิดให้กับน้อง  

"แต่ว่าเธียร์ค่ะ.." 

"ผมคุยกับคุณหรอ" 

"ทำไมเธียร์พูดกับแอลแบบนี้ล่ะค่ะ" 

"แล้วทำไมผมจะพูดไม่ได้ ผมกับคุณเราไม่ได้เป็นอะไรกันจะให้ผมโกหกเหมือนคุณหรอ" ผมมวนกลับไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้นต่อให้สวยหยาดฟ้าแค่ไหนถ้าไม่ใช่แม่ผมกับคนข้างหลังผมก็ซัดไม่เลี้ยงเหมือนกันอ่ะ มาตู่ว่าผมเป็นแฟนซึ่งเราไม่ได้เป็นแฟนกันจริงๆสักหน่อย 

"เธียร์!!!" 

"ครับ" 

"กรี๊ดดด คุณจำไว้เลยนะว่าคุณเมินฉันก่อนถ้าเกิดอะไรขึ้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน" ผู้หญิงที่ชื่อแอลยกมือขึ้นชี้หน้าผม เธอเป็นใครถึงกล้ามายืนชี้หน้าขู่ผมขนาดพ่อผมยังไม่เคยชี้หน้าผมเลยนะ 

"และคุณก็ควรจะจำไว้ด้วยนะครับว่าถ้าคุณยังไม่เลิกราวีเด็กผมแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเด็กผม คนที่ผมจะจัดการคนแรกก็คือคุณ!! ผมไม่ได้ขู่อยากรู้ว่าผมจะทำจริงมั้ยก็ลองดู ถ้าคุณอยากให้บนโลกนี้ไม่มีตระกูลของคุณอยู่" 

"กรี๊ดดดดด" เธอกรีดร้องก่อนจะวิ่งออกไป ใครกล้าทำยัยอ้วนนี่เจ็บล่ะก็ผมไม่เลี้ยงไว้แน่ 

"ทะ..ทำแบบนั้นจะดีหรอพี่เธียร์" น้องมีสีหน้ากังวลคงกลัวกับคำขู่ของผู้หญิงคนเมื่อกี้แน่เลย 

"ดีสิ ไม่ต้องหรอก ป่ะเดี๋ยวพาไปทำแผลแล้วจะไปส่งที่หอ" ขอตัวพาเด็กอ้วนไปทำแผลก่อนละกันนะครับ





มาดึกหน่อยแต่มาแล้วน้าาาาาาา

ชอบไม่ชอบ สนุกไม่สนุกยังไงติชมได้น้าาาา

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น