โซซอล
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8-3 สิ่งที่เปลี่ยนไป

ชื่อตอน : บทที่ 8-3 สิ่งที่เปลี่ยนไป

คำค้น : พันธะแห่งมังกร นิยายเกาหลี แฟนตาซี

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ธ.ค. 2561 14:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8-3 สิ่งที่เปลี่ยนไป
แบบอักษร

เพลซันทำหน้าเหมือนจะถามว่าเป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ แล้วก็ลูบไล้หลังและสะโพกของหญิงสาวด้วยมือใหญ่นั้น ขณะที่เคลื่อนไหวช้าๆ เขาก็ดึงร่างกายที่พยายามจะลุกขึ้นเข้ามากอด

ริกซ์หมดแรงและถอนหายใจออกมาเงียบๆ ทว่าในการที่เพลซันให้ความสนใจทั้งที่ไม่จำเป็นนั้นทำให้เธอขอบตารื้นขึ้นมา นอกนั้นก็ไม่มีอะไรแตกต่างจากครั้งแรกเลย

“ตอนแรกก็เป็นอย่างนี้เหรอ”

“...คะ?”

“ข้าถามว่าครั้งแรกเจ้าก็เจ็บด้วยเหรอ”

“คือ...”

มังกรที่อยู่ในรูปร่างของมนุษย์นั้นมีรูปร่างค่อนข้างใหญ่ ริกซ์ที่ซบหน้าและพิงอยู่ที่อกของเพลซันนั้นเงยหน้าขึ้นมองเขา แม้เพลซันจะทำหน้านิ่วคิ้วขมวดตามเติม แต่ไม่รู้สึกถึงการคุกคามอะไรจากสายตาคู่นั้น

เพราะไม่รู้จุดประสงค์ของคำถาม ริกซ์จึงลังเลก่อนจะพยักหน้าออกมานิ่งๆ มังกรไฟจ้องมองอย่างไม่พอใจราวกับไม่ถูกใจคำตอบนั้น

“แล้วทำไมไม่พูด”

“ถ้าพูดไป...”

‘ท่านจะรับฟังเหรอคะ’

คำพูดที่ค่อยๆ เบาลงนั้นกระจายหายไปในลำคอ

เพลซันคงจะตั้งใจฟังมาก ไม่งั้นก็คงหูดีเหมือนพวกผี ถึงได้ตอบออกมาแบบนี้

“ฟัง เพราะงั้นก็พูดมา”

“ไม่เป็นไรค่ะ ปล่อยผ่านไปเถอะค่ะ”

“พูดมาสิ”

ริกซ์ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วพยักหน้าให้เขา เธอตัวสั่นพั่บๆ เพราะความรู้สึกดีต่างจากในครั้งแรก เพราะในตอนแรกเธอต่อต้านอารมณ์ของพวกเขา และอยากจะหลบเลี่ยงสถานการณ์ที่ทำให้เธอเจ็บปวด

ตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ระหว่างพวกเขามีเพียงลมหายใจร้อนและรุนแรง มือใหญ่ที่ลูบอยู่ด้านหลังนั้นก็บีบคลึงบั้นท้าย ริกซ์สะดุ้งขึ้นในทันที สัมผัสนั้นทำให้จั๊กจี้ ริกซ์บิดกายเร่าในขณะที่สบตากับเพลซัน

ขณะที่รูม่านตาเรียวเล็กของดวงตาสีแดงนั้นหดลง เขาก็ค่อยๆ ขยับเข้ามาอย่างช้าๆ ริมฝีปากทาบทับกันอย่างระมัดระวังเล็กน้อย

“อืม...”

ลิ้นที่รับเข้ามานั้นเริ่มปลุกเร้าภายในปากจนเผลอครางออกมา แม้แต่ตัวเองก็ยังตกใจกับเสียงนั้น ทันทีที่เธอชักหน้าหนี ริมฝีปากที่เคยทาบทับลงมาก็ผละออกอย่างง่ายดาย เส้นด้ายสีเงินที่เชื่อมติดกันระหว่างริมฝีปากนั้นอุ่นร้อน ริกซ์รีบใช้ข้อมือออกอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เพลซันมองริกซ์ชัดๆ เขาก็ยกตัวของริกซ์ขึ้น และส่วนกลางของเขายังสัมผัสอยู่ที่ทางเข้าออกและถูมันช้าๆ ก่อนจะเริ่มดันเข้าไป ริกซ์ดิ้นไปมา แต่มันไม่ใช่ท่าที่จะขยับตัวได้อย่างง่ายดาย

“ฮือ...”

“ฮู่ว... ช่วยอยู่นิ่งๆ หน่อยเถอะ”

ภายในที่แฉะอย่างเต็มที่อยู่ก่อนแล้วนั้นรับเอาตัวตนของเขาเข้ามาจนสุดได้อย่างน่าตกใจ จู่ๆ สิ่งที่หนักแน่นและใหญ่ก็เข้ามาเติมเต็มภายใน ทำให้โฟกัสของริกซ์หายไปในชั่วพริบตา

“อือ อ๊าก!”

เสียงครางที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด ภายในที่บีบรัดแกนกายจนแน่นทำให้เพลซันขยับสะโพกขึ้นลงอย่างยากลำบาก ขณะที่พยายามอดกลั้น เขาก็ลูบเส้นผมของริกซ์ไปด้วย ร่างกายท่อนบนที่หมดแรงของริกซ์ทรุดลงมากอดแผ่นอกของเพลซัน

“จ... เจ็บ แค่ก... ข้าบอกว่าเจ็บไง”

“อืม”

เพราะเขาไม่ยอมรามือ ริกซ์จึงระเบิดเสียงออกมา เสียงร่ำร้องว่าเจ็บนั้น มันน่าหลงใหลมากทีเดียว

ริกซ์ที่ยังคงแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของเพลซันนั้นกำลังเกร็งตัวแข็งทื่อ เพราะเพลซันหลงใหลในเสียงของริกซ์ เขาจึงครางออกมา ขณะเดียวกันนั้นก็มองใบหน้าของหญิงสาวและขยับสะโพกไปด้วย ร้องไห้อีกแล้ว เหมือนกลิ่นเฉพาะตัวของริกซ์ที่ออกมาจากน้ำตานั่นทำให้เขาเกิดความใคร่

“ทำไมล่ะ หื้ม”

เพลซันใช้มือของตัวเองเช็ดน้ำตาที่ขอบตาของหญิงสาวออกให้ด้วยตัวเอง นับว่าเป็นเรื่องที่มีน้ำใจอย่างมากมายที่มังกรไฟแสดงให้เห็น

“คราวนี้เป็นอะไร”

“ฮึก อือ... อ้า ถ้า ถ้างั้น... ชะ ช้าๆ หน่อย...”

เพลซันขยำบั้นท้ายข้างหนึ่งของริกซ์ ตั้งใจจะขยับสะโพก แต่ริกซ์กลับส่ายหัวไปมาขณะที่เบียดหน้าอยู่กับแผ่นอกของเขา เพลซันถอนหายใจออกมาครั้งหนึ่ง เขากดกระดูกสันหลังของหญิงสาวทีละจุด และลูบไล้ลงมาเพื่อปลอบประโลมให้หญิงสาวหายเกร็ง

สะโพกขยับช้าๆ ไหนๆ ก็ลูบแล้ว เขาจึงเสยผมที่ยุ่งเหยิงนั้นให้ด้วย เขาก็ลองสะกิดที่หูดู ความเจ็บปวดที่ปะปนในเสียงครางนั้นค่อยๆ สลายไปและความรู้สึกดีก็ตีขึ้นมา

“อึก ฮึก... อือ...”

เสียงครางอย่างอดกลั้นของริกซ์ถูกกดเอาไว้มิดชิด ลมหายใจที่ร้อนและชื้นของริกซ์นั้นสัมผัสกับอกของเพลซัน เพลซันมองริกซ์ที่ขอบตาแดงและสายตาของเขาก็อ่อนลง

“อย่าร้อง หื้ม น่ารำคาญ ร้องอยู่ได้”

“อ้า... อึก ขอโทษ... ขอโทษค่ะ...”

“ข้าบอกว่าอย่าร้อง”

“ค่ะ...”

ริกซ์สบตาเขาขณะที่น้ำตายังไหลออกมา การที่ผิวกายสัมผัสกันนั้นทำให้รู้สึกดี ทุกครั้งที่ลูบไล้ริกซ์ แขนนั้นก็รู้สึกถึงความพอใจและรู้สึกเหมือนกระแสไฟวิ่งผ่าน

เพลซันมีสีหน้าอ่อนโยนขึ้นโดยที่เจ้าตัวก็ยังไม่รู้นั้น ไหนๆ ก็คลายความรู้สึกไม่ดีออกมาแล้ว จึงคิดว่าจะลองพูดออกมาอย่างอ่อนโยนดู

“จะยกโทษให้แล้วกัน”

“คะ...? อะไร...”

ดวงตาสีแดงของเพลซันที่ไม่ตอบอะไรนั้นลุ่มลึก เต็มไปด้วยช่วงเวลาอันยาวนาน

“ฮืม...”

ขณะที่ครางต่ำ เพลซันจับหน้าผากของริกซ์และบีบนวด เขากำลังหลงใหลกลิ่นจางๆ กับผิวของริกซ์ แม้จะใช้มือเช็ดน้ำตาให้แต่เพลซันไม่ยอมหยุดสะโพกที่ขยับขึ้นลงนั้นเลย ตอนนี้เสียงที่ดังก้องในสวนเปลี่ยนจากเสียงพูดคุยเป็นเสียงคราง

“ฮ้า... อ้า...”

“อา อ๊ะ อื้อ ฮื้อ...!”

ขณะที่ริกซ์ตัวสั่นเธอก็ขยับไปพร้อมกัน เธอถูกล็อกตัวไว้ทำให้จะหนีก็หนีไม่ได้ แม้จะไม่ได้ถูกรั้งขาเอาไว้ แต่เธอก็ไม่มีเรี่ยวแรงเลย ทุกครั้งที่พยายามจะกลั้นเสียงไม่ให้เล็ดลอดออกไป ริกซ์ก็จะฝังหน้าลงบนหน้าอกของเพลซัน

ทุกครั้งที่เป็นเช่นนั้น เพลซันเองก็จะหายใจออกมาด้วยความตื่นเต้น การที่บดเบียดหน้าผากนั้นคือการกระทำที่ทำให้มังกรเข้าใจผิด

“ฮึก อ๊ะ อ้า... อ๊า...”

ในมือของริกซ์คว้าอะไรบางอย่างได้ หญ้าที่อยู่ในมือนั้นอ่อนนุ่มและไม่มีความชื้นเลยสักนิด แต่เมื่อลองหยุดดูดีๆ แล้ว สิ่งที่เธอกำอยู่นั้นก็คือเส้นผมของเพลซันที่กระจัดกระจายไปทั่วพื้น เธอจึงปล่อยมือเพราะความตกใจ แต่เพราะเพลซันเคลื่อนไหวอีกครั้งจึงทำให้ริกซ์คว้าผมนั้นแล้วดึงแรงยิ่งขึ้นไปอีก

เพลซันที่ถูกปลุกเร้านั้นจึงขยับกายสุดแรงเป็นการลงโทษ ร่างกายของริกซ์สั่นไหวและสะดุ้งเฮือก พยายามหายใจเข้าและหายใจออกเฮือกใหญ่ดูก็แล้ว แต่ก็ไม่สามารถอดกลั้นเสียงครางได้เลย ช่างเป็นเสียงที่ดูน่าเวทนายิ่งนัก

“อือ... ฮึก... ฮือ...”

“ยัยนี่ อ่อนแอเสียเหลือเกินนะ”

“ข้า... ข้าไม่เป็น... ไร ฮื้อ! อื้อ...! อ๊ะ อ๊า!”

“ฮึ... เหมือนจะไม่ใช่นะ”

ขณะที่เพลซันกอดริกซ์ที่พิงร่างกายมาที่ตัวเขาอยู่นั้นเขาก็พินิจมอง ตรงที่หินและฝุ่นเคยปักอยู่นั้นยังเหลือรอยแดงๆ อยู่ และเครื่องหมายตรงด้านหลังที่เขามองเห็น ถ้าเป็นมนุษย์ที่มีเครื่องหมายก็น่าจะมีความสามารถอันโดดเด่น แต่เธออ่อนแอแบบนี้ได้ด้วยเหรอ หากเป็นอย่างนี้ก็เท่ากับว่าเธออยู่ในระดับเดียวกับคนธรรมดาทั่วไปที่ไม่มีพลังใดๆ เลย

ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอต้องเสียแรงไปมากแค่ไหน ตอนแรกเขาก็พยายามผ่อนแรงอยู่ แต่มันก็พังทลายลงไม่เป็นท่าเพราะความหงุดหงิดของเขา เขาหงุดหงิดที่ร่างกายนี้ฟกช้ำดำเขียวโดยที่ไม่ใช่ร่องรอยจากการร่วมรัก มันจะเป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้

“ฮา... ฮูว...”

เสียงครางต่ำราวกับเสียงลมเหมือนกับว่ามนุษย์นั้นเหนื่อยล้ามาก ริกซ์ถึงจุดสุดยอดไม่ต่ำกว่าสองครั้งแล้ว แต่ขณะที่เพลซันนั้นครางออกมาสั้นๆ เขาก็เสร็จตามไปด้วย เขาลูบไล้ร่างบางที่สั่นไหวเป็นระยะ จากนั้นก็ปาดเหงื่อและเส้นผมที่ติดอยู่ให้อย่างลวกๆ

‘เสร็จแล้วเหรอ’

ขณะที่ริกซ์ถอนหายใจยาว เธอก็ใช้ตาเปียกชื้นนั้นมองไปที่เพลซัน  ไม่รู้ว่าเขามองอยู่ตลอดเลยหรือไม่ แต่ดวงตาคู่นั้นสบตากับเธอ และมังกรไฟก็ยันกายท่อนบนลุกขึ้น

“ฮึบ...”

เพลซันดึงเส้นผมของริกซ์ บีบหน้าและประกบปากลงอย่างแรง เขาฉกชิงลิ้นราวกับจะกลืนกิน ริกซ์หลับตาแน่นเพราะโดนกัดพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด

‘ดูสิ ไม่เห็นมีอะไรเปลี่ยนไปเลย...’

“...คราวนี้อะไรอีกล่ะ”

“อะไรนะคะ อ๋อ คือ...”

จู่ๆ เขาก็หยุดแทรกลิ้นเข้ามาในปากเธอและผละริมฝีปากออกไป มังกรไฟสบตากับเธอทั้งที่เว้นระยะห่างกัน เพราะสับสนกับท่าทางของเขา เธอจึงคิดไม่ออกว่าจะพูดอะไรออกมาดี อย่างไรก็ตาม เขาก็กำลังรอให้ริกซ์พูดอะไรออกมาอยู่ ริกซ์มองต่ำลงด้วยความเคอะเขิน และในที่สุดก็เอ่ยออกมาได้

“ฟัน ฟันเขี้ยว มันเจ็บค่ะ”

“อะไรอีก”

เธอส่ายหน้า เพลซันที่เหมือนจะรออยู่แล้วก็เข้ามาประกบปากอีกครั้ง ยังคงรุนแรง แต่หากเทียบกับสิ่งที่ได้รับในตอนนั้น มันเป็นจูบที่นุ่มนวลจนทำให้ลิ้นอ่อนเปลี้ย เขาไม่ได้ดึงผมเธออีกแล้ว และยังนวดศีรษะทำให้เธอรู้สึกสดชื่นอีกด้วย

‘หนังศีรษะก็เป็นจุดที่ทำให้เกิดอารมณ์ด้วยเหรอ...’

ทั้งที่น่าจะผสานพลังกันจนพอแล้ว ยังมีเหตุผลที่ต้องทำอะไรแบบนี้อยู่อีกเหรอ ริกซ์กลอกตาไปมา ในเวลาเดียวกันนั้นเองริมฝีปากที่แทรกเข้ามาเปลี่ยนมุมนั้น อีกทั้งยังกระตุ้นแกนกายจนทำให้เกิดเสียงครางแผ่วออกมา

“...ตอนนี้ดีหรือยัง”

“อะไรนะคะ”

“ข้าถามว่าตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง”

เหมือนความเร่าร้อนยังไม่ลดลง เพลซันยังคงจับตัวริกซ์ไว้เหมือนเดิมและเริ่มขยับเอว ขณะที่ผิวกระทบกันนั้น ก็ได้ยินเสียงครางที่ดังกว่าเดิม ดังลั่นไปทั่วทั้งสวน และยังมีเสียงน้ำกระเพื่อมดังขึ้นตามไปด้วย

“ฮึก! อือ... อื้อ!”

เพราะเสียงคราวทำให้ริกซ์เอ่ยคำพูดออกมาได้อย่างลำบาก เธอจึงพยักหน้าออกมาแทน แล้วเธอก็มองเห็นสิ่งมหัศจรรย์ เพลซันหยีตาและกำลังจะยกยิ้ม

หัวเราะแล้ว หัวเราะด้วยสินะ ความรู้สึกสั้นๆ นั้นทำให้ความทุกข์โบยบินไปแล้ว

ต่อให้ไม่เป็นอย่างนั้น มันก็เป็นร่างกายที่เหนื่อยอ่อนเมื่อใช้เวทมนตร์เกินกำลังในเวลาอันสั้น แต่ก็ยังส่งพลังออกมาให้เพลซันได้หลายครั้ง สำหรับเพลซันแล้ว เขาไม่แสดงอาการเหนื่อยล้าให้เห็นเลยผิดกับริกซ์ที่หายใจหอบ ไม่เหมือนกับคนที่เพิ่งร่วมรักกันเสร็จเลยสักนิด

ริกซ์ตั้งสติอย่างยากลำบาก เพลซันเหมือนจะบ่นอะไรสักอย่าง แต่เสียงของเขาไปไม่ถึงหูเหมือนร่างกายของเธอถูกแช่อยู่ในน้ำ ทั่วทั้งร่างถูกความเหนื่อยล้าครอบงำ ริกซ์ที่ถึงจุดสุดยอดไปหลายครั้งฟุบหน้าลงกับแผงอกของเพลซันแล้วสลบไปเลย


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}