ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 25---อีกแล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 200

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ธ.ค. 2561 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
25---อีกแล้ว
แบบอักษร

เนตรดาวยืนกระพริบตาปริบ​ๆ ด้วยเธอเองก็ทำอะไรไม่ถูก ตั้งแต่เกิดมาก็เพิ่งเคยโดนหมาบ้า เอ๊ย! โดนคนจ้องตาขวางก็วันนี้แหละ 

"มานี่!!" ไมตรีคว้าเอาถ้วยบะหมี่ในมือเนตรดาวทิ้งถังขยะก่อนจะคว้าข้อมือเล็กให้เดินมายังรถของตน 

"ว๊าย!! พี่ไมนั่นมันมาม่าเนตรนะ นี่ปล่อยนะ" เนตรดาวออกจะหงุดหงิดใจอยู่บ้างแต่เธอก็ไม่ได้ดิ้นขัดขืนอะไรเนื่องจากตอนนี้เธอเหนื่อยเหลือเกินอยากกลับไปนอนพักแล้ว 

เขาจับเธอให้นั่งตรงไหนเธอก็นั่งลงตรงนั้น ไม่อยากใส่หมวกเขาก็เป็นคนใส่ให้เสร็จสรรพ

จุด one stop service ดีๆนี่เอง

ทางด้านธีเองก็ไม่ได้ไปไหนไกล เขานั่งกอดอกอยู่ในรถมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบ

ตอนแรกเขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไอ้บาสถึงให้ส่งเนตรดาวหน้าปากซอยทั้งๆที่ดึกมากแล้ว 

แต่ตอนนี้เขารู้แล้ว.....

ธีขับรถออกไปพร้อมคิ้วที่ขมวดเข้าหากันราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

 ไมตรีขับรถเข้าซอย เดี๋ยวขับเร็วเดี๋ยวช้าจนเนตรดาวเองก็เดาอารมณ์ของคนขับไม่ถูก

"เอี๊ยด!!" อยู่ดีๆร่างสูงก็เบรกรถกระทันหันจนใบหน้าของเนตรดาวปะทะเข้ากับหมวกกันน็อกของคนขับเข้าอย่างจัง เธอยกเอามือมากุมจมูกไว้

"ทำไมไม่กอด!! รังเกียจมากรึไงมอไซค์เก่าๆเนี่ย" อยู่ดีๆไมตรีก็เอี้ยวคอหันมาตะคอกใส่เธอ เด็กสาวเองก็ทำอะไรไม่ถูก นั่งรถอยู่ดีๆก็โดนตะคอกใส่ 

อยากจะเถียงแต่อีกใจก็ไม่อยากพูดด้วย 

ไวกว่าความคิดเด็กสาวลงจากรถพร้อมถอดหมวกกันน็อกโยนใส่ตะกร้า ก่อนจะสาวเท้าเดินตรงไปตามถนนเพื่อกลับบ้าน ที่บริเวณนี้ทั้งมืดทั้งเปลี่ยวไร้ซึ่งบ้านคน แต่ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความกล้ามาจากไหนถึงได้ถึงได้ตัดสินใจทำแบบนี้ 

"เนตร!!" ไมตรีกัดฟันเรียกเด็กสาว ฟังจากน้ำเสียงแล้วเขามีอารมณ์อยู่ไม่น้อย

จะอารมณ์ดีหรืออารมณ์ร้ายคงไม่ต้องบอกให้ยืดยาว

เด็กสาวยังคงเดินดุ่มๆๆตรงไปไม่หันกลับมามอง

"กลับมาเดี๋ยวนี้นะ!!"

".............."

แต่แล้วจู่ๆเธอก็รู้สึกแน่นบริเวณข้อมือ เนตรดาวหันกลับไปก็พบว่าไมตรีกำลังลากเธอกลับไปยังรถมอเตอร์ไซค์ที่จอดไว้ เธอขบปากจนซีดเพราะเขาบีบข้อมือเธอจนแน่นแต่เนตรดาวก็ไม่ร้องสักแอะ

ชายหนุ่มปล่อยมือเธออีกครั้ง คราวนี้ไมตรีถอดเสื้อวินออก เนตรดาวผงะ เธอเบิกตากว้างถอยหลังไปสองสามก้าว

นี่พี่ไมจะขืนใจเธอตรงนี้เหรอ....

ปฏิกิริยาแรกของเนตรดาวคือหันซ้ายมองขวา เธอพบเพียงพงหญ้าและต้นกกในหนองน้ำเล็กๆก็เท่านั้น ใบหน้าของเนตรดาวซีดเผือด

ทำไมนะ ทำไม....

เดินไปอีกนิดก็ถึงเพิงเล็กๆแล้ว ถึงแม้ว่ามันจะเก่าไปหน่อยแต่ก็น่าจะดีกว่าที่โล่งแจ้งตรงนี้ ไม่มีพงหญ้า ไม่น่าจะเจ็บหลังมากนัก

เธอไม่เคยคิดเลยว่าครั้งแรกก็ต้องเอาท์ดอร์เสียแล้ว

หรือเธอจะเดินนำไปก่อนดีเผื่อพี่เขายังไม่ทันสังเกตเห็นเพิ่งนั่น

"เหม่ออะไร!! มานี่!! ใส่หมวกซะน้ำค้างลงแล้วอยากป่วยอีกรึไง" ไมตรีกระแทกเสียงใส่ ส่วนมือใหญ่ก็ยื่นหมวกกันน็อกให้

"อ่อ...." เนตรดาวเอามือที่กุมจมูกไว้ยื่นออกไปรับหมวกกันน็อก ทว่าในเวลาเดียวกันนั้นไมตรีก็เก็บมือกลับ เขาโยนหมวกใส่ตะกร้าหน้ารถก่อนสาวเท้าเข้าไปหาเด็กสาว มือใหญ่ยึดไหล่เล็กไว้แน่น ใบหน้าที่แสนจะหล่อเหลาราวกับเทพปั้นออกมาค่อยๆโน้มหน้าเข้าไปใกล้ใบหน้าของเด็กสาว

เนตรดาวกลั้นหายใจไปชั่วขณะ ในขณะที่เธอคิดจะหลับตาเพื่อรับจูบแรก 

"เจ็บมั้ย" ชายหนุ่มใช้มือปาดเลือดใต้จมูก

"ห๊ะ!"

"สงสัยจะเป็นตอนที่เบรกรถ ขอโทษนะ...." น้ำเสียงของเขาดุจน้ำทิพย์จากสรวงสวรรค์ชั้นดาวดึงส์หลอกล่อให้คนสวยอย่างเธอพยักหน้า

"อื้อ...." ไมตรีนิ่งไปครู่ใหญ่ เขาจึงถอดเสื้อยืดของตัวเองออก หยิบเอาขวดน้ำตรงตะกร้าหน้ารถเปิดออกและราดลงบนเสื้อจนชุ่ม บิดหมาดๆก่อนจะเช็ดเลือดใต้จมูกให้เด็กสาวอย่างเบามือ

เนตรดาวเพิ่งจะเห็นว่าเธอมีเลือดไหลออกมาจากจมูก

"เจ็บก็บอกนะ"

"อื้อ" ใบหน้าของทั้งสองใกล้กันเพียงคืบ จนรับรู้ได้ถึงลมหายใจของอีกฝ่าย

"ไปไหนมา ทำไมกลับดึก" เขาถามทั้งที่สายตายังตรึงอยู่ที่จมูกท่ามกลางแสงสลัวข้างถนนในซอยเปลี่ยว

"ไปทำรายงานบ้านบาส"

"แล้ว..........ทำไมถึงมากับธี" สีหน้าของไมตรีไม่ดีเลยสักนิดเมื่อนึกถึงรุ่นน้องชั้นม.5 คนนั้น

"รถบาสคนเต็ม บาสเลยให้พี่ธีมาส่ง"

"อืม...."

เนตรดาวอดที่จะคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ นี่พี่ไมเป็นห่วงเธอใช่มั้ย 

"เป็นห่วงเหรอ" หากจะบอกว่าเธอไม่คาดหวังกับคำตอบก็คงจะเป็นไปไม่ได้ เนตรดาวจ้องไมตรีเขม็งมุมปากปรากฏเป็นรอยยิ้ม ทว่าชายหนุ่มกลับชักมือกลับ เอาน้ำที่เหลือเทใส่เสื้อ ก่อนบิดจนสุดแรง และคลายออกเอามาสะบัดสองสามครั้งและสวมมันกลับเข้าไปใหม่

ก็นั่นสินะเขาจะห่วงเธอไปทำไมกัน....

เนตรดาวอดที่จะผิดหวังไม่ได้

"ดึกแล้วขึ้นรถเถอะ" ไมตรีพูดเสียงเบา ส่วนเนตรดาวก็เดินไปนั่งบนรถอย่างว่าง่าย ตลอดทางมีแต่ความเงียบ คืนนี้ไมตรีขับรถช้ากว่าวันไหนๆ แต่เนตรดาวกลับอยากให้เขาขับเร็วๆกว่านี้.....

เช้าวันถัดมา......

"ให้มันเร็วๆหน่อยเนตร เดีี๋ยวไม่ทันลงต้นไม้พระอาทิตย์จะตรงหัวซะก่อน ต้นไม้แม่ตายหมด" เนตรดาวอยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา เมื่อแม่ปลุกเธอขึ้นมาตั้งแต่เช้า วันอาทิตย์แทนที่จะได้นอนตื่นสายรักษาแผลใจสักนิดก็ไม่มี

แม่ไม่เข้าใจวัยรุ่นเอาซะเลย

เด็กสาวในชุดนอนกระโปรงสีชมพูลายสตรอวเบอร์รี่กำลังใช้เสียมขุดดินเพื่อลงต้นไม้ที่ได้มาฟรีจากเจ้าของแพปลา มีตั้งแต่ไม้มงคลยันต้นมะกรูด ต้องมาเดือดร้อนเธออีก แม่บอกว่าหลังบ้านเรามันโล่งควรหาอะไรมาปลูกเหมือนบ้านข้างๆเขาซะบ้าง เวลาจะใช้อะไรก็เดินมาเก็บเอาที่หลังบ้านไม่ต้องเดินไปขอข้างบ้านเขา แม่เกรงใจ....

ถ้าเป็นเมื่อก่อนเธออาจจะตะโกนบอกไปว่าไม่ต้องเกรงใจ พี่ไลใจดี ของจำพวกมะกรูดเอย ข่าเอย ใบแมงลัก ใบโหระพามีตรึม พี่ไลไม่งกอยู่แล้ว อีกทั้งเธอยังถือโอกาสนั้นไปเยี่ยมๆมองๆน้องชายพี่ไลอีกด้วย

แต่ตอนนี้เธอได้แต่เห็นด้วยกับผู้เป็นแม่

"ซี๊ด!!!" เนตรดาวสูดปาก เธอวางเสียมในมือลง ตอนนี้ฝ่ามือน้อยๆมีตุ่มน้ำสีใสพุพองออกมาเป็นเม็ดเล็กๆ ส่วนข้อมือกลับปรากฏรอยเขียวช้ำปรากฏออกมาให้เห็น

"เฮ๊อ.....หรือว่าจะกลับไปขอพี่ไลเหมือนเดิมดี ปลูกเสร็จก็ใช่ว่าจะมีชีวิตรอด" เสียงใสบ่นออกมาเป็นระยะ

"คุณน้าครับ ให้ผมช่วยน้องนะครับ" เนตรดาวเงยหน้าขึ้นไปมองหาต้นเสียง เป็นไมตรีนั่นเอง เธอมองราวผ้าของบ้านข้างๆที่เพิ่งตากเสร็จ นี่เขายืนตรงนี้นานรึยังนะ 

"อย่าเลยน้าเกรงใจ ให้เนตรมันทำไปเถอะ"

"ให้ผมช่วยเถอะครับจะได้เสร็จเร็ว แดดก็เริ่มจะมาแล้วด้วย รอเนตรปลูกพรุ่งนี้ก็ไม่เสร็จ"

เสียมในมือเนตรดาวสั่นขึ้นมาทันที

"งั้นน้าก็ไม่เกรงใจล่ะนะ จอบอยู่ใต้ต้นมะม่วงน่ะไปหยิบเลยลูก" ไมตรีพยักหน้าก่อนจะกระโดดข้ามรั้วมาอย่างง่ายดายราวกับกระโดดทุกวันอย่างไรอย่างนั้น  

หากเนตรดาวหันกลับหลังไปมองแม่ของเธอเองสักนิด จะเห็นรอยยิ้มที่ฉีกกว้างราวกับว่าวันนี้เป็นวันแต่งงานของลูกสาว แม่ของเนตรดาวเดินเข้านอกออกในห้องของลูกสาวเป็นประจำมีหรือที่จะไม่รู้ว่าที่นอน ปลอกหมอนข้างของลูกสาวตัวเองลายอะไร ถึงแม้เนตรดาวจะเคยไปบอกว่าเป็นผ้าปูของเพื่อนที่จะทิ้งเพราะว่ามีแฟน แล้วแฟนเห็นก็ใช้ให้เอาไปทิ้ง ลูกสาวเธอบอกว่าเสียดายก็เลยขอมาใช้เอง

เชื่อตายล่ะ......

"ไปพักในร่มเถอะ" ร่างสูงที่กำลังขุดหลุมพูดเสียงเบา แต่เด็กสาวก็ทำเป็นไม่ได้ยิน เหมือนที่เขาทำเป็นไม่ได้ยินคำถามเธอเมื่อคืน

ไมตรีถอนหายใจเอาลมหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เขาเอาต้นไม้ลงดินอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็เปลี่ยนที่ยืนใหม่ เขาก้าวยาวๆมายืนข้างๆร่างเล็ก หากเนตรดาวสังเกตสักนิดจะเห็นว่าเธอไม่โดนแดดเลยตั้งแต่ไมตรีมายืนบริเวณนั้น

เช้าตรู่ของวันถัดมาซึ่งเป็นเช้าวันจันทร์ เนตรดาวกำลังนั่งใส่รองเท้านักเรียนเงยหน้ามองแม่ที่กำลังนั่งหาวน้ำตาเล็ด

"ไปล้างหน้าก่อนเหอะแม่ หนูรอได้ อะไรจะรีบลงมาขนาดนั้น" เนตรดาวไล่แม่ให้ไปล้างหน้าเพราะแม่ของเธอเพิ่งนึกได้ว่าต้องไปส่งลูกแต่เช้าลยรีบลงมาทั้งที่ยังไม่ได้ล้างหน้า

"ปี๊นๆ"

เธอและแม่หันไปมองตามเสียง

"เดี๋ยวให้น้องไปกับผมก็ได้ วันนี้พี่ไลไม่อยู่"

"ขอบใจมากนะไม งั้นแม่ขอขึ้นไปนอนต่อนะ ง่วงจริง" ประโยคหลังเธอหันมาบอกกับลูกสาว 

"หนูโทรเรียกแท็กซี่ก็ได้นะแม่"

"เปลือง ไปกับพี่เขาน่ะดีแล้ว"

"ก็ได้" เด็กสาวรับหมวกมาใส่ ขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายชายหนุ่ม เธอลังเลอยู่ครู่ใหญ่ 

"กอดสิ" เสียงที่ดังขึ้นราวกับเสียงสวรรค์ 

เอาล่ะ! ยังไงเธอก็ขอลองดูสักครั้ง อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ขอคิดเข้าข้างตัวเองไว้ก่อนว่าพี่ไมคงจะมีใจให้เธอบ้างไม่มากก็น้อย ไม่อย่างนั้นพี่ไมคงไม่ร้องขอให้เธอแตะเนื้อต้องตัวหรอก

มือเล็กค่อยๆสอดเข้ารวบเอวชายหนุ่ม

"แน่นไปแล้ว" วันนี้น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนกว่าทุกๆวัน

"อ่อ ขอโทษค่ะ" " เธอเองก็คลายแขนออกเล็กน้อยด้วยกลัวว่าจะอึดอัด 

เช้านี้ถือเป็นเช้าที่สดใสสำหรับเด็กสาว เธอถึงขั้นฮัมเพลงไปตลอดทาง รอยยิ้มกว้างปรากฏขึ้นบนใบหน้าเผยความน่ารักสดใสให้แก่ผู้ที่พบเห็น

ทว่ารอยยิ้มของเธอจำต้องหุบลง

"ลงตรงนี้นะ" เป็นอีกครั้งที่ไมตรีจอดให้เธอลงตรงซอยเล็กๆข้างโรงเรียน

อีกแล้ว ลงตรงนี้อีกแล้ว มันจะอะไรกันนักหนาแค่พาเธอเข้าโรงเรียนแค่นั้นมันจะยากเย็นอะไรนักหนา มันน่าอายมากเลยเหรอ.....

"ขอบคุณ" เนตรดาวบอกเสียงห้วน เธอลงจากรถไปแล้วก็เดินจากไป แต่ไมตรีเองกลับฟังแล้วใจแกว่งไปในทันที

"เนตร!! เนตร!!"  เธอได้ยินเสียงของไมตรีตะโกนมาจากข้างหลังฟังดูร้อนรนไม่น้อย

แล้วไง.....

เธอไม่สนเขาแล้ว ไม่สนสักนิด จากนี้เธอจะไม่สนใจผู้ชายคนนี้แล้วจริงๆ

"เนตร!!"  ไมตรีเรียกเนตรดาวอีกครั้งแต่เธอก็ไม่ยอมหันมา

คราวนี้เธอต้องโกรธเขาอีกแน่ๆ

"เป็นไรเนตรวันนี้ไม่กินข้าวเหรอ" บาสวางข้าวมันไก่นั่งแทรกกายลงไประหว่างเนตรดาวและอะตอม

"ไม่หิว"

 เธอนั่งก้มหน้าก้มตา มือก็เลื่อนดูโทรศัพท์ในมือไปเรื่อยๆ แต่สายตาของเธอไม่ได้จดจ่ออยู่กับสิ่งเหล่านั้น

บาสหันไปมองแฟนสาว อะตอมไหวไหล่บ่งบอกว่าเธอเองก็ไม่รู้ว่าเนตรดาวเป็นอะไร

"เฮ๊ยแกดูสิเขามาด้วยกันอีกแล้ว คู่นี้เขาเป็นแฟนกันรึเปล่าว๊า น่ารักเนอะ"

"นั่นน่ะดิเมื่อกี้เราเห็นเขาเข้าโรงเรียนมาพร้อมกันด้วยแหละแก น่าอิจฉา"

"ตอนแรกมีข่าวพี่ไมกับพี่ยูชอบเด็กม.4 คนเดียวกันไม่ใช่เหรอวะ ทำไมอยู่ดีๆถึงมาทำตัวเป็นตังเมติดกับพี่ข้าวฟ่างได้เนี่ย แต่เขาก็เหมาะกันดีนะ สวยหล่อ เรียนเก่งทั้งคู๋"

เสียงของนักเรียนในโรงอาหารดังเซ็งแซ่ บาสและอะตอมหันไปมองเนตรดาวอย่างเป็นห่วง

"เนตร"

"ฮึ"

"แกโอเคนะ"

"อือ"

เนตรดาวเงยหน้าไปสบตากับไมตรีที่เดินเข้ามาในโรงอาหารพร้อมข้าวฟ่างด้วยสายตาที่ไร้ความรู้สึก

ข้าวฟ่างเองก็มองเนตรดาวไม่วางตาเช่นกัน เมื่อเห็นรุ่นน้องที่เธอไม่ชอบขี้หน้ามองไมตรีอยู่

ข้าวฟ่างก็หันพูดกับไมตรีเสียงหวานในทันที ส่วนชายหนุ่มได้แต่พยักหน้าทว่าสายตากลับตกอยู่ที่ร่างเล็กที่กำลังเดินออกจากโรงอาหารไป

..............................................................


"""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""


พรุ่งนี้ติดเหรียญแล้วนะ  ใครไม่มีเหรียญก็รอใช้กุญแจเอานะคะ

อีกเรื่องลงค่ำๆนะคะ ค่ำมากเลยแหละยังเขียนไมาเสร็จ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}