ณ ธารา

ขอบคุณสำหรับการเข้ามา "คอมเม้น" เป็นกำลังใจให้ไรท์ ถ้า "ติดดาว" ให้จะเป็นกำลังใจให้ไรท์มากๆ เลย

ตอนที่ 36 รักมาก...ก็มีคนชังมาก

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 รักมาก...ก็มีคนชังมาก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 21 เม.ย. 2562 01:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 รักมาก...ก็มีคนชังมาก
แบบอักษร

​“ข้าอยากจะกินขนมกุ้ยฮัวที่ข้าทำไว้เมื่อตอนบ่าย เจ้าไปเอามาที” ซุนหลี่หันไปสั่งเยี่ยหลิน แต่หลงหลานมู่ถือจานที่มีขนมอยู่ เดินเข้ามาพร้อมกับองครักษ์หลี่เหมือนทุกครั้ง และมีชายคนหนึ่งใส่ชุดขันทีเดินเข้ามาด้วยกัน

“ขนมกุ้ยฮัวมาแล้ว”

“ใต้อ๋อง” ซุนหลี่ลุกขึ้นแล้วย่อตัวลงพร้อมกับเยี่ยหลิน องครักษ์หลี่และชายอีกคนก็บังคมซุนหลี่ หลงหลานมู่เอาจานขนมวางบนโต๊ะ

“นั้นใครหรือเพคะ” ซุนหลี่ถามขึ้นด้วยว่าไม่เคยเห็นหน้าชายคนนี้มาก่อน

“นี้คือฟางเหอ...เขาจะเป็นขันทีของเจ้าอีกคน จะได้ดูแลเจ้าพร้อมกับเยี่ยหลิน” เขาแนะนำให้ซุนหลี่ฟัง

“กระหม่อมฟางเหอ ของรับใช้หวงโฮ่วจนกว่าชีวิตจะหาไม่” ฟางเหอบังคมคุกเข่าต่อหน้านาง

“ลุกขึ้นเถิดฟางเหอ...ขอบพระทัยเพคะ” ซุนหลี่ยิ้มให้หลงหลานมู่

“พวกเจ้าออกไปก่อน” เขาพูดขึ้น

“พะยะคะ/เพคะ” ขันทีและนางในจึงออกไปหมด

“ใต้อ๋องเชิญนั่งเพคะ” ซุนหลี่ให้หลงหลานมู่นั่งลงบนฟูกนั่ง เขาจึงนั่งลง นางก็นั่งอีกฟูกข้างเขา

“เมื่อคืนหม่อมฉันทำให้ใต้อ๋องเจ็บตัว...หม่อมฉัน...”

“ข้าไม่เป็นอะไรหรอกเจ้าก็รู้...ข้าชอบชะอีกที่เจ้าเป็นฝ่ายลุก” เขาหัวเราะเสียงดัง

“ใต้อ๋อง” พูดด้วยความเขินอาย

“บอกแล้วไงเวลาอยู่กับข้าให้เรียกข้าว่า...หลง ไงเล่า” เขายิ้มให้นาง

“วันนี้เหนื่อยไหม” นางยิ้มให้เขา

“เหนื่อยมาก...แต่พอเห็นหน้าเจ้าข้าก็หายเหนื่อยทันที” เขายิ้มให้นาง

“ข้าจะทำให้ท่านหายเหนื่อยจริงๆ หรือ” นางยิ้มให้เขา

“เข้ามาใกล้ๆ ข้าซิ” เขาเรียกนางให้เข้าหา นางจึงเขยิบเข้าไปใกล้เขา เขาจึงดึงนางเขามานั่งบนตัก

“วันนี้ข้าเหนื่อยเหลือเกิน...ขอข้ากอดเจ้าให้หายเหนื่อยหน่อยเถิด” เขาจูบลงบนผมยาวของนางที่มีเครื่องประดับน้อยชิ้นที่อยู่บนหัว ไม่เหมือนนางสนมคนอื่นของใต้อ๋ององค์ก่อน เพราะทุกคนจะแต่งองค์มากเื่อประชันกันว่าใครสวยกว่าใคร แต่หญิงตรงหน้าต่างกันยิ่งนัก นางแทบจะไม่ได้ใส่อะไรที่เยอะแยะ นอกจากชุดที่ออกหาขุนนางหรือเดินเล่นในอุทยานแต่ก็ยังน้อยชิ้นอยู่ดี ส่วนมาเครื่องประดับของนางนั้นเป็นสิ่งที่เขาเป็นคนให้ทั้งสิ้น

“ข้าอยากให้เจ้ามีความสุข แต่ข้าไม่สามารถสร้างความสุขให้เจ้าได้” นางพูดขึ้นมาลอยๆ

“ไม่...เจ้าคือความสุขของข้า...แค่ข้าเห็นเจ้า...ข้าก็มีความสุขแล้ว”

“แต่ข้ายังไม่มีลูกให้เจ้าเลย” เป็นสิ่งที่นางหนักใจเรื่อยมาเรื่องของการสืบทอดบัลลังก์มังกร

“ไม่เป็นไร...เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยทำบ่อยๆ เดี๋ยวก็มีเอง” เขาหัวเราะเบาๆ

“แล้วเรื่องที่องค์หญิงซีเยี่ย” นางถามขึ้นมา

“ข้าว่าเราควรไปนอนดีกว่าข้าชักจะง่วงเต็มทีแล้ว” เขาจึงปัดไม่ยอมพูดเรื่องนี้

“ข้าคิดว่า....”

“เราไปนอนกันเถอะ” เขาดันนางให้ลุกขึ้น นางจึงลุก เขาจึงลุกตาม แล้วอุ้มนางเข้าไปนอนหลังผ้าม่านสีขาวด้านใน


“ใต้อ๋องทูตจากซีเยี่ย เครื่องบรรณการพร้อมกับองค์หญิงหลินหมี่เสด็จแล้ว” องครักษ์หลี่พูดขึ้น ขุนนาง เครื่องบรรณการ พร้อมด้วยหญิงสาวงดงามแต่งกายเต็มยศองค์หญิงแห่งแคว้นซีเยี่ย

“หม่อมฉันหลินหมี่ถวายพระพรเพคะ” หญิงสาวบังคมหลงหลานมู่ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์

“ตามสบายเถิดองค์หญิงหลินหมี่”

“กระหม่อมจูไท่ ขอถวายพระพร กระหม่อมนำแร่เงินห้าหีบ ทองคำห้าหีบและผ้าแพรชั้นสิบหีบมาถวาย พร้อมกับราชสาส์น ทำการราชไมตรีต่อแคว้นมู่” จูไท่ส่งสาร์นให้องครักษ์หลี่ เขาจึงเปิดออก

“ข้าหลินลู่ แห่งแคว้นซีเยี่ย ขอเจริญสัมพันธ์ไมตรีกับแคว้นมู่ โดยมีเงื่อนไขให้รับองค์หญิงหลินหมี่ เป็นพระสนมของท่าน เพื่อไม่ต้องให้มีการเกิดสงครามจนต้องเสียไพร่พลและราษฎร ต้องทุกข์ ใต้อ๋องแห่งแคว้นซีเยี่ย หลินลู่”

“ข้าขอยอมรับขอเสนอของใต้อ๋องแคว้นซีเยี่ย เพื่อมิให้ทั้งสองแคว้นเกิดสงคราม”

“กระหม่อมจะรีบทูลอ๋องเยี่ยโดยทันที”

“หยางซิน” หลงหลานมู่หันไปหามหาขันที ที่ดูแลฝ่ายในตั่งแต่ใต้อ๋ององค์ก่อน

“พะยะค่ะ” หยางซินรอรับคำสั่ง

“เจ้าจงพาองค์หญิงไปพักผ่อน” หลงหลานมู่บอกกับหยางซิน

“พะยะค่ะ เชิญพะยะค่ะ” หยางซินยิ้มให้กับนาง


“พระราชวังใหญ่โตยิ่งนัก ข้ามองเห็นแต่ต้นกุ้ยฮัวและต้นบ๋วยมากยิ่งนัก” หลินหมี่ถามขึ้นขณะเดินไปกับหยางซิน

“ใต้อ๋องทรงให้นำต้นกุ้ยฮัวและต้นบ๋วยมาปลูก เพราะว่าหวงโฮ่วทรงโปรดดอกไม้สองชนิดนี้เป็นอันมาก โดยเฉพาะกุ้ยฮัวแล้วทรงโปรดมากว่าดอกไม้ชนิดอื่น”

“ใต้อ๋องคงรักหวงโฮ่วเป็นอันมาก” เสียงนางอ่อนลง

“พะยะค่ะ ใต้อ๋องให้ความสำคัญกับหวงโฮ่วเสมอมา...ถึงแล้วพะยะค่ะ”

หลินหมี่มองตำหนักไม่ใหญ่มากและไม่เล็กมาก พาเดินเข้าไป เห็นนางในประมาณสองคนและขันทีอีกหนึ่งคนยืนรอนางอยู่

“จี้กงกง เป็นขันทีขององค์หญิง นั้นหนิงมู่ หนิงหยาง เป็นฝาแฝด” หยางซินแนะนำขันทีและนางใน

“กระหม่อม/หม่อมฉัน ขอรับให้พระสนมจนกว่าชีวิตจะหาไม่”

“ขอบใจพวกเจ้า” หลินหมี่ยิ้มบางๆ มองพวกเขา

“ตำหนักแห่งนี้เรียกว่าตำหนักสายลมพะยะค่ะ ตำหนักแห่งนี้มีลมพัดตลอดเวลา ไม่ว่าจะหนาวหรือร้อนจะได้รับความเย็นและในตำหนักนี้จะไม่รู้สึกเย็นจนเกินไป”

“แล้วนี้ข้าต้องไปงานเลี้ยงตอนเย็นได้ใช่หรือไม่”

“พะยะค่ะ กระหม่อมให้พวกเขาจัดชุดไว้ให้แล้ว กระหม่อมต้องขอตัวก่อน” หยางกงกงจึงเดินออกไป

“พวกเจ้าข้ามีอะไรจะถาม” หลินหมี่หันไปหาข้าหลวงทั้งสาม


“หวงโฮ่วเพคะ องค์หญิงแคว้นซีเยี่ยมาถึงแล้วเพคะ” เยี่ยหลินบอกซุนหลี่ที่นั่งปักดอกไม้ลงแจกัน

“ข้ารู้แล้ว” ซุนหลี่เอาดอกเหมยฮัวสีชมพูแซมกับดอกกุ้ยฮัวสีขาว

“แต่ว่า...นางจะมาเป็นสนมใต้อ๋องนะเพคะ” เยี่ยหลินน้ำเสียไม่พอใจ

“นางมาดูแลใต้อ๋องอีกคนจะเป็นอันใดไป ใต้อ๋องจะได้มีโอรสไว้สืบสกุลและบัลลังก์ ข้าเห็นแก่ตัวมานานแล้ว” นางพูดเหมือนจะไม่ใส่ใจ

“หวงโฮ่วจะใจกว้างเป็นแม่น้ำไปไหม” เยี่ยหลินพูดเบาๆ แต่ซุนหลี่ได้จึนนางจึงยิ้ม

“เยี่ยหลิน”

“เพคะ” เยี่ยหลินมองหน้าซุนหลี่

“ชุดของข้าเจ้าว่าเป็นอย่างไง” ซุนหลี่มองไปยังชุดตัวเองที่แขวนบนไม้ยาว เยี่ยหลินจึงมองตาม

“งดงามเพคะ มีลายหงส์ที่อ่อนช้อยดูหรูหราแต่แฝงความเรียบง่ายเอาไว้ภายใต้ชุดสีแดงคาดดำ สมกับตำแหน่งของหวงโฮ่ว ประมุขฝ่ายใน”

“ใช่...ใต้อ๋องนำมาให้ข้าด้วยพระองค์เอง”

“เพคะ...ทรงรักหวงโฮ่วมากมายยิ่งนัก”

“รักมาก...ก็มีคนชังมาก...” ซุนหลี่พูดมาลอยๆ

“ไม่หรอกเพคะ...หวงโฮ่วดีกับทุกคนไม่มีใครหวังไม่ดีหรอกเพคะ”

“ข้าจะแต่งตัว” ซุนหลี่ยิ้มให้กับสาวใช้ผู้ซื่อสัตย์กับนางมาโดยตลอด


นิยายฟรี ขอมมากกว่า 10 เม้น แล้วจะเข้าต่อให้

ยิ่งเม้นเยอะ...ยิ่งมาไวนะ

1 เม้น 1 กำลังใจ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น