ครีบปลาวาฬ/ชญานิษฐ์
facebook-icon Instagram-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

01::ของเล่นมหาเศรษฐี(4)

ชื่อตอน : 01::ของเล่นมหาเศรษฐี(4)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.9k

ความคิดเห็น : 16

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2561 19:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
01::ของเล่นมหาเศรษฐี(4)
แบบอักษร

มาเร็วกลัวเว็บล่มตอนดึกๆ เดี๋ยวไม่ได้อัพ

​.. .. .. .. ..

ระหว่างที่เธอนั่งบนตักของเอ็กซาเวียร์นั่นเอง ฝ่ามือหนาวางลงบนหน้าขาเรียวก่อนที่จะเลื้อยขึ้นบน เรนเดียร์มองทึ่งๆ จะบอกว่ามันเป็นการลวนลามก็ดูจะไม่ถูกซะทีเดียว เอ็กซาเวียร์คือคนซื้อตัวเธอ ดังนั้นเขาจะทำอะไรกับร่างกายของเธอก็ย่อมได้

“คุณ....”

“เธอเป็นของเล่นของฉันเรนเดียร์เพราะฉะนั้นเธอต้องเรียกฉันว่านายท่าน”

เหมือนเธอถูกตบหน้าหันจารู้สึกชาเมื่อเอ็กซาเวียร์ย้ำสถานะของเขาและเธอชัดเจน เรนเดียร์ไม่อาจขัดได้เพราะสิ่งที่เขาพูดออกมามันคือเรื่องจริง เรนเดียร์ตกอยู่ในสถานะของเล่นมหาเศรษฐี ตอนนี้เขากำลังเช็คของอยู่ว่ามันใช้ประโยชน์ได้มากน้อยแค่ไหน

“ค่ะ ฉันจะจำเอาไว้ค่ะนายท่าน”

“มีอีกเรื่องที่นอกจากเธอจะจำเธอก็ต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด”

“อะไรเหรอคะ”

“ฉันไม่ชอบใช้ของร่วมใคร หากตกมาอยู่ในสถานะของเล่นของฉัน นั่นแสดงว่าต้องมีแค่ฉันเท่านั้นที่ได้ใช้และได้เล่น ในระยะเวลาหนึ่งปีต่อจากนี้ร่างกายของเธอเป็นสิทธิ์ของฉัน”

น้ำเสียงของเขาราบเรียบและใบหน้าของเขาเองก็เช่นกัน แต่ว่าในความราบเรียบนั้นกลับแฝงด้วยพลังงานบางอย่างที่ดำมืดทำให้หญิงสาวรู้สึกครั้นเนื้อครั้นตัว เอ็กซาเวียร์เป็นคนมีอำนาจโดยที่เขาเพียงแค่นั่งเฉยๆ เท่านั้น

และเรนเดียร์ยอมรับอย่างไม่อายว่าเธอมีความเกรงใจและเกรงกลัวต่อเอ็กซาเวียร์

“ฉันทราบแล้วค่ะ”

“ดี”

เอ็กซาเวียร์รู้สึกว่าเรนเดียร์เป็นผู้หญิงควบคุมง่าย ซึ่งเขาชอบมากเลยล่ะ ผู้หญิงไม่จำเป็นต้องฉลาดเพราะเอ็กซาเวยร์อยากมีตุ๊กตาสาวสวยเอาไว้เล่นสนุกไม่ได้เอามาเพื่อการสอบแข่งขัน ดังนั้นหากจะเป็นของเล่นของเขาสมองไม่ต้องขอแค่สวยและยั่วยวนก็พอแล้ว

“ขาเธอเนียนดีนะ แต่ผิวขาวออร่าของเธอนี่สิ.....”

“ทำไมเหรอคะ”

“จะว่าดีก็ดีจะว่าไม่ดีก็ไม่ใช่ไม่ดีซะทีเดียว”

“เพราะขาวเกินไปเหรอคะ”

“อืม” ชายหนุ่มขานรับในลำคอ

“มันบอบช้ำง่าย”

“แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก อาจเพราะฉันชินกับสาวผิวแทนมากกว่า พอมาเจอคนผิวขาวมากแบบนี้ฉันเลยไม่ชิน มันให้ความรู้สึกถึงความบอบบางน่าทะนุถนอม”

“คุณสามารถจับฉันแรงๆ ได้นะคะฉันไม่ใช่คนบอบบางขนาดนั้น”

“ยั่ว?”

คำถามของเอ็กซาเวียร์ทำเรนเดียร์นิ่งไปชั่วขณะ นั่นเพราะเธอตกใจกับความคิดของเขาที่มีต่อเธอ เรนเดียร์ไม่ได้ยั่วแต่เธอกำลังบอกความจริงกับเขา เธอดูบอบบางแต่จริงๆ แล้วเธอเป็นผู้หญิงถึกมาก

ดังนั้นเธอจึงรีบแก้ไขความเข้าใจผิดของเขาอย่างรวดเร็ว

“ฉันทำงานหนักมาตั้งแต่เด็กค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจยั่วคุณนะคะ”

“เกือบดีใจอยู่แล้วเชียว คำตอบของเธอทำให้ฉันผิดหวังนะ”

“ขอโทษค่ะฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“ช่างเถอะ ตอนนี้ฉันจะตรวจร่างกายของเธอ” เอ็กซาเวียร์บอกและก็ไม่รู้ว่าตอนไหนที่ฝ่ามือหนาสอดเข้ามาใต้กระโปรงได้สำเร็จ

และวินาทีต่อมานิ้วมือหนาของเขาก็ได้รูดชั้นในผ้าลูกไม้ออกจากร่างบางไป

เรนเดียร์นั่งตัวสั่นแต่เธอต้องกล้า....

“เอาขาขึ้นแล้วอ้าขาออก”

ไม่รอให้เอ็กซาเวียร์ต้องสั่งซ้ำสอง เสียงของเขาเบาหวิวเพราะกระซิบคุยแต่อิทธิพลของเสียงนั้นมีมนต์ขลังอันน่ากลัว จนเรนเดียร์ไม่อาจปฏิเสธได้

เธอนั่งเอาหลังพิงอกกว้างขณะที่เรียวขายกขึ้นเหยียบโซฟาแล้วอ้าเรียวขาออกจนเป็นรูปตัวM

“ดอกไม้ของเธอสวยนะ”

“จะ....จะ...จริงเหรอคะ”

“ฉันไม่ชอบโกหกใคร สวยจริงๆ สวยไร้ที่ติและดูสะอาดสะอ้าน” ขณะที่เขาพูดเขาก็ได้ใช้ปลายนิ้วชี้ลากไปตามรอยแยกของกลีบดอกไม้ทั้งสอง ยังไม่เคยมีภมรตนใดเชยชม และเขาเป็นคนแรก

เอ็กซาเวียร์ยิ้มกริ่มเขารู้สึกถูกใจมากและรู้สึกอยู่เหนือชายหลายคนที่พลาดดอกไม้ดอกนี้  

“อ๊ะ....” หญิงสาวอ้าปากเปล่งเสียงครางอย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอพยายามกลั้นแล้วแต่มันกลั้นไม่อยู่ ใบหน้าสวยหวานซ่อนเปรี้ยวระเรื่อด้วยเม็ดเลือดสีแดง

เรนเดียร์เขินอายที่ตนนั้นเปล่งเสียงครางออกไปไร้ซึ่งความเป็นกุลสตรี

ทว่า...

“ครางอีกสิเรนเดียร์ รู้สึกยังไงก็ระบายมันออกมา ตอนนี้ฉันอยากได้ยินเธอครางเรียกฉันว่านายท่าน”

นิ้วมือหนาเริ่มร่ายรำกับดอกไม้สาวส่วนนอก เขายังไม่คิดแทรกนิ้วเข้าไปสำรวจลึกกว่านั้น มันยังไม่ถึงเวลาและเอ็กซาเวียร์มีธุระต้องทำ ดังนั้นเขาจึงทำได้แค่สำรวจเธอเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

“อ๊า....นายท่าน.....อ๊า....นายท่านขา.....อ๊า.....อ๊า......”

“เสียงหวาน”

“อื้อ....อะ....อา....นาย....ท่าน....”

สะโพกสาวส่ายไหวไปมาเธอนั่งทำแกนกายแข็งแกร่งนั่นจึงทำให้เขาเกิดความกระสันขึ้นมากกว่าเก่า เรนเดียร์ทำอะไรลงไปเธอไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอตอบสนองเป็นธรรมชาติ เอ็กซาเวียร์ใช้นิ้วโป้งบดขยี้ติ่งเสียว เร่งเร้าอย่างบ้าคลั่ง จนร่างสาวกระตุกแล้วกรี๊ดร้องเสียงดัง

“กรี๊ดดดดดดดด!”

“บรู๊ค” เอ็กซาเวียร์เรียกลูกน้องของเขาที่อยู่ที่นี่ตลอดแต่ไม่เปิดเผยตัวตน

“ครับนายท่าน” บรู๊คส่งมาแค่เสียงเท่านั้นแต่ตัวของเขายังเป็นปริศนาอยู่ เอ็กซาเวียร์รู้สึกได้ถึงความตื่นตระหนกของเรนเดียร์ เธอรีบหุบเรียาฉับพลัน ขณะนั้นก็กวาดตามองหาบรู๊คแต่ก็ไม่เห็นร่างของบรู๊ค ได้ยินเพียงเสียงโต้ตอบเจ้านายเท่านั้น

“เอาเช็คเงินสดให้เธอห้าแสนแล้วจัดการหาครูมาสอนภาษาให้เธอ”

“ครับนายท่าน”

“นายออกไปรอเธอข้างนอกเพื่อไปส่งเธอ”

สิ้นสุดคำสั่งนั้นเสียงของบรู๊คลินก็เงียบหายไป เอ็กซาเวียร์จูบขมับบอบางปลอบโยนเธอ

“ไม่ต้องกลัว ที่เธอทำกับฉันมีเราเท่านั้นที่เห็น”

“ค่ะ” เธอขานรับเสียงเบาหวิว

“เราจะเจอกันอีกในสามเดือนข้างหน้า ช่วงนี้ตารางงานของฉันยุ่งมาก เพราะฉะนั้นเธอยังมีเวลาได้หายใจหายคอและจัดการเรื่องแม่ของเธอ แล้วคนของฉันจะมารับเธอ”

“ค่ะ....ขอบคุณมากนะคะที่คุณเมตตาฉัน”

“ฉันไม่ใช่คนใจดีหรอกนะ เพียงแต่เธอยังไม่ได้ทำให้ฉันโกรธจนปีศาจที่นอนหลับอยู่มันตื่นขึ้นมาก็เท่านั้น” เขากำลังเตือนเธอยู่ แม้เธอจะไม่ได้เงยหน้าสบตาแต่กระแสน้ำเสียงของเขาทำให้เธอหนาวเย็นยะเยือก

“ฉันต้องทำอะไรต่อจากนี้คะ”

“ดูแลตัวเองเพื่อฉันเรนเดียร์และระหว่างการเดินทางกลับบรู๊คจะนำเอกสารมาให้เธออ่านและเซ็นมัน เธอจะได้เงินไปห้าแสน”

“หักจากเงินที่คุณจะให้ฉันเป็นรายปีเหรอคะ”

“เปล่า ฉันให้มันเพราะว่าฉันชอบดอกไม้สาวของเธอ แต่เธอจะได้มากกว่านี้หากรู้จักเอามันปรนเปรอให้ฉันพึ่งพอใจ”

“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ”

“แล้วพบกันใหม่”

เขาปล่อยเธอกลับบ้านด้วยการให้ลูกน้องคนสนิทไปส่ง เรนเดียร์ไม่ได้รับสิทธิพิเศษเหนือกว่าของเล่นที่เคยผ่านมาของเอ็กซาเวียร์ แต่หากเธอทำให้เขาพึ่งพอใจเธอจะได้รับสิทธิพิเศษที่เหนือกว่าของเล่นชิ้นอื่นๆ ที่เขาเคยมีมา เขาอาจเลี้ยงดูปูเสื่อเธอเป็นอย่างดีและนาน

ขึ้นอยู่กับการวางตัวของเธอแล้วล่ะ

>>>>>>>>

#พรุ่งนี้ขึ้นตอนที่02นะคะ#

ความคิดเห็น