Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : สองเรา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 21 พ.ค. 2562 21:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
สองเรา
แบบอักษร

เมื่อเห็นอีกฝ่ายนิ่งไปเทียนจินจึงดึงนางมา กอดไว้อีกครึ่ง เขาไม่รู้ว่านางคิดอะไรอยู่แต่ที่รู้คือเขารักนางจะไม่แต่งกับใครอีกนอกจากนาง

"ซะ ทรงแน่ใจแล้วหรือเพคะ"

"ข้ามั่นใจ แต่งให้ข้านะข้าสัญญาจะรักจะดูแลปกป้องเจ้าไปตลอดชีวิต"เยว่จือที่ได้ฟังดังนั้นก็น้ำตาร่วง นางรู้ว่าเขาจะทำได้ดังที่พูดเอาไว้ ที่ผ่านมาเขาคอยปกป้องนางมาตลอด

ความจริงคำตอบนั้นไม่สำคัญเลยสักนิด หัวใจของนางมันเป็นของเขา เป็นของเขาคนเดียวมาตั้งแต่แรก

"หากองค์ชายไม่รังเกียจ ข้าก็ตกลงเพคะ"ก้มหน้าลงหลบสายตาของอีกฝ่าย ซบหน้าลงอกแกร่งอันแสนอบอุ่น ในยามนี้มันมีทั้งความดีใจและความเขินอาย คนไม่เคยถูกขอแต่งงานแถมมาขอตรงๆแบบนี้ด้วย

"เยว่เออร์!!!"เทียนจินผละออกก่อนจะมองหน้าอีกฝ่ายด้วยความดีใจที่นางตอบตกลง เป็นเช่นนี้เขาก็จะได้นางไว้ข้างกาย ไม่ต้องกลัวใครจะมาแย่งนางไปจากเขาอีก!

เมื่อเยว่จือไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาเสียทีเขาจึงค่อยๆเชยคางมนขึ้น ใบหน้าหวานสวยแดงระเรื่ออย่างน่ารัก ดวงตากลมโตใสซื่อยิ่งชวนให้ใหลหลง เทียนจิมค่อยๆโน้มลงมามอบจุมพิตหอมหวานให้นาง

"เจ้าเป็นของข้าแล้วนะ"เอ่ยประชิดใบหูก่อนจะกดฝังจมูกโด่งลงที่แก้มนวลแล้วกลับมาจุมพิตนางต่อ

ร่างบางอ่อนระทดระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขา ดีที่ได้เขาคอยกอดประคองไว้ เขาจุมพิตเนิ่นนานราวกับต้องการสูบวิญญาณของนางออกไปจนหมดยิ่งเห็นร่างเล็กเป็นเช่นนี้ยิ่งทำให้เขาอยากจะครอบครองนางเสียตอนนี้

"อะ องค์ชาย"เอ่ยเรียกเสียงเบาหวิว มือเรียวพยายามดันเขาออก ซึ่งเทียนจินก็ยอมผละออกแต่โดยดี รอให้ถึงวันแต่งของเขาก่อนเถิด!

"กลับเรือนกันเถิด ข้างนอกอากาศหนาวเย็นเดี๋ยวจะป่วยได้"ไม่รอให้นางตอบอะไรเทียนจินก็จัดการถอดเสื้อคลุมของเขาให้ร่างบางห่มเอาไว้ก่อนจะช้อนอุ้มนางกลับเรือนพัก ดีที่นี่ก็ดึกมากแล้วจึงไม่มีใครเห็น

ทางด้านเฟยเทียน

หลังจบงานเขาก็รีบจับจูงจิงซินออกมา เขาอุ้มนางเอาไว้แล้วพานางตรงไปยังที่แห่งหนึ่งที่เขาชอบไปเป็นประจำ

"จะไปที่ใดเพคะ"จิงซินเอ่ยถาม จู่ๆก็ถูกพาออกมา นางจะเดินเองเขาก็ไม่ยอม อุ้มนางออกมาไม่ฟังเสียงทัดทานจากนางเลย

"เดี๋ยวก็ถึง ลมแรงหลับตาเสีย"ก้มหน้าลงตอบด้วยน้ำเสียงห่วงใยซึ่งนางก็ให้ความร่วมมืออย่างดี

เวลาต่อมา

"ถึงแล้วหรือเพคะ"ร่างเล็กค่อยๆลืมตาขึ้นมองก่อนจะตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าตนเองอยู่บนเรือ! นางมองเห็นหิ่งห้อยมากมายส่องแสงระยิบระยับไปทั่วเห็นท้องน้ำและท้องฟ้าชัดเจน

"สวยมากเลยเพคะ"นางเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า นางมัวแต่มองหิ่งห้อยจนไม่ทันสังเกตเลยว่านั่งอยู่บนตักของเขา

"เจ้า..ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึ?"เฟยเทียนขมวดคิ้วเข้าหากันก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงติดจะไม่พอใจเล็กน้อย

"รู้สึกอะไรหรือเพคะ?"

"เรื่องที่เสด็จพ่อจะให้ข้าแต่งงาน"เขาผินหน้าไปอีกทางด้วยความไม่พอใจ นางไม่ร้องไห้ฟูมฟาย ไม่ตกใจ ไม่โกรธ ไม่มีอาการอะไรเลยมีแต่เขาที่กระวนกระวายฝ่ายเดียวหรือ

จิงซินถึงกับร้องอ๋อในใจ ที่แท้ก็น้อยใจหรอกหรือ นางจะไปกล้ารู้สึกอะไรได้ในเมื่อเขาไม่เคยบอกความรู้สึกของเขาให้นางรับรู้ นางไม่ได้อยู่ในสถานะที่จะไปทำเช่นนั้นได้เสียหน่อย

"เรื่องนั้นก็สุดแล้วแต่องค์ชายเพคะ"เฟยเทียนหันกลับมามองนางด้วยความตกใจไม่คิดว่านางจะพูดออกมาเช่นนี้

"แปลว่าหากข้าจะแต่งกับใครก็ไม่ขัดข้องรึ"

"เพคะ หม่อมฉันจะขัดข้องได้อย่างไร หม่อมฉันยินดีช่วยจัดงานอย่างเต็มที่"บรรยากาศรอบๆไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย อารมณ์ของเฟยเทียนขุ่นมัวจนบรรยากาศเริ่มหม่นลงตามอารมณ์ของเขา

"เต็มใจช่วยงั้นรึ! ข้าไม่ได้ต้องการให้ใครมาช่วยอะไรข้าทั้งนั้นแหละ! เจ้าพูดออกมาเช่นนี้ได้อย่างไรกัน!"เขาตะหวาดเสียงดังด้วยความลืมตัว

"องค์ชายเป็นอะไรไปเพคะ โกรธหม่อมฉันด้วยเรื่องอะไรกัน องค์ชายจะให้หม่อมฉันรู้สึกอะไรในเมื่อหม่อมฉันยังไม่เคยรู้เลยว่าองค์ชายรู้สึกอย่างไร?"

"หลายปีมานี่เจ้าไม่รู้จริงๆหรือแกล้งไม่รู้จิงซินว่าข้ารู้สึกอย่างไร"เขาทำทุกอย่างชัดเจนขนาดนี้แล้วนางไม่รู้อีกหรือ

"ไม่รู้หรอกเพคะ องค์ชายไม่พูดออกมาหม่อมฉันจะรู้ได้อย่างไร"นางพยายามเก็บความรู้สึกเอาไว้ ครั้งนี้ต้องเค้นความในใจจากคนปากแข็งให้ได้!

"นี่เจ้า!!!!!" เฟยเทียนจุมพิตอีกฝ่ายอย่างรวดเร็วจนนางไม่ทันตั้งตัว ร่างบางหวีดร้องลั่นด้วยความตกใจไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรเช่นนี้

"ทีนี้รู้รึยัง"จิงซินถึงกับอึ้งคนบ้านี่ไม่คิดจะบอกรักนางเลยหรืออย่างไร คิดว่าทำแบบนี้ชดเชยกันได้รึ!

"ไม่รู้เพคะ"ตอบเสียงเรียบ เฟยเทียนยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก เขาจุมพิตนางอีกหลายครั้งแต่ยังได้คำตอบเช่นเดิม

เวลาต่อมา

"จิงซิน!เจ้ายังไม่รู้อีกรึ!"

"แฮกๆ ไม่รู้เพคะ! ต่อให้องค์ชายทำเช่นนี้อีกกี่ครั้งหม่อมฉันก็ไม่รู้! ไม่รู้ๆๆๆๆๆ"

"ข้ารักเจ้า!!!!ทีนี้เจ้าเข้าใจรึยังห๊ะ!!"จิงซินถึงกับลอบถอนใจ กว่าจะพูดออกมาได้ปากนางจะเปื่อยหมดแล้ว! หิ่งห้อยยังอายแทนเลย

"คิกๆ กว่าจะยอมพูดออกมาได้ จิงซินก็รักองค์ชายเพคะ"เฟยเทียนชะงักค้างไปเมื่อนางโผเข้ากอดเขานี่นางหลอกให้เขาพูดความในใจออกมารึ!

"เจ้านี่มัน! เห้ออออ"ถอนหายใจออกมาเสียงดัง เอาเถิดได้ฟังนางบอกรักทั้งยังได้จุมพิตนางตั้งหลายครั้งนับว่าได้กำไร!

"อืออ บอกรักจิงซินแล้วห้ามเปลี่ยนใจแล้วนะเพคะ " นางถูหน้าไปมาที่อกเขาอย่างออดอ้อน รอฟังคำนี้มาสามสี่ปีกว่าจะได้ฟังก็ยากเย็นซะเหลือเกิน

"หึ ชอบถูกข้าจุมพิตนักรึ"

"อืมมมม แล้วองค์ชายชอบจุมพิตจิงซินนักหรือเพคะ"ถามกลับตาเป็นประกายจนได้สายตาดุๆกลับมา

"ชักจะเอาใหญ่แล้วนะ วันหลังระวังจะไม่ใช่แค่จุมพิต"เฟยเทียนยกยิ้มมุมปากก่อนจะก้มลงขบใบหูเล็กเบาๆจนนางรีบผละออกจากเขา ยังดีที่เรือไม่ล่ม

"จะทำอะไรเดี๋ยวก็ตกน้ำตกท่าไปหรอก นั่งนิ่งๆ"เขายิ้มอย่างพอใจเมื่อร่างบางไม่ขยับไปไหนอีกยอมให้เขาสวมกอดอยู่เช่นนั้น

"ข้าจะถามเจ้าใหม่นะ เจ้าไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยรึที่เสด็จพ่อตรัสออกมาเช่นนั้น"

"รู้สึกสิเพคะ^^"

"แต่ข้าไม่เห็นเจ้าแสดงออกมา"

"ก็ตอนนั้นหม่อมฉันไม่กล้าคิดไปเองนี่เพคะว่าองค์ชายรักหม่อมฉันรึไม่ หากไม่รักหม่อมฉันโวยวายไปแล้วได้อะไร...แต่ตอนนี้หม่อมฉันรู้แล้ว^^"

"แล้ว....."

"จิงซินหวงองค์ชายเฟยเทียนมากเลยเพคะ หวงมากๆๆๆๆๆๆ ไม่ยอมให้ไปแต่งกับใครแล้วเพคะ^^"เฟยเทียนถึงกับหน้าขึ้นสีกับคำพูดของนาง คำพูดของนางทำใจเขาเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

"ทั้งหึงหวงจนเกินเหตุ ทั้งรั้นทั้งเอาแต่ใจ ทั้งชอบงอนเหมือนสตรี จิงซินคงไปหาที่ไหนไม่ได้อีก ทำให้จิงซินทั้งรักทั้งหลงขนาดนี้แล้วต่อไปจิงซินคนนี้จะไม่ปล่อยให้ท่านมีหญิงอื่นอีกแล้วนะเพคะ^^" เฟยเทียนแทบอยากจะจับนางกดเสียเดี๋ยวนี้ หากไม่ติดว่าอยู่บนเรือเขาคงทำให้นางเป็นของเขา เขาอยากให้นางมาคอยคุมเสียตอนนี้เลย!

"วันนี้เจ้าน่ารักเกินไปแล้วนะ"เอ่ยพลางกระชับอ้อมกอด

"อืมม มีคนบอกรักก็ต้องทำตัวให้น่ารักเพคะ"ทั้งสองตระกองกอดกันชมหิ่งห้อยอยู่อีกครู่ใหญ่ ไม่ต้องพูดถึงอากาศเย็นเพราะตอนนี้มันอุ่นจนร้อนไปเสียแล้ว!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}