Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่30 : ไม่เปลี่ยนใจหรอก

ชื่อตอน : บทที่30 : ไม่เปลี่ยนใจหรอก

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.7k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2561 10:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่30 : ไม่เปลี่ยนใจหรอก
แบบอักษร

บทที่30 : ไม่เปลี่ยนใจหรอก

.

.

.

"คนนั้นใคร?"

เมื่อรถสปอร์ตสีเทามนคันหรูแล่นออกมาจากเขตของโรงเรียนอย่างรวดเร็ว ร่างสูงที่เป็นคนขับก็เอ่ยถามร่างบางทันทีให้ไขข้อสงสัยไปเลยว่าผู้ชายคนนั้นที่อยู่กับตัวเองเมื่อกี้นี้คือใครกัน

"เมื่อกี้น่ะหรอ?"

"อืม"

"รุ่นน้องในทีมน่ะ"

"สนิทกัน?"

"ก็ตามประสารุ่นพี่รุ่นน้องไง"

ร่างบางตอบกลับไปตามตรงในเมื่อไม่จำเป็นต้องมีความลับอะไรให้มากความ สายตาก็พลางจ้องมองเจ้ามือถือเครื่องสวยไปด้วยกับการกดต๊อกแต๊กไปเรื่อยๆ

ร่างสูงที่เห็นว่าอีกคนจะไม่ค่อยสนใจเขาเท่าที่ควรพอจังหวะหยุดจอดติดไฟแดงเขาก็ถือเอาโอกาสนี้คว้าเจ้าเครื่องมือสื่อสารมาไว้ในมือตัวเองทันที

หมับ!

"อ๊ะ! เอาคืนมานะ"

"สนิทกันมากแค่ไหน"

"นี่ กูแค่พึ่งรู้จักกันแล้วก็ทีมเดียวกันก็ต้องสนิทมั้ยล่ะ"

"ชื่อ?"

"ไอ้แทม"

"ให้นั่นมาด้วยหรอ?"

"อือ มันบอกแม่มันเปิดร้ายขายเลยเอามาฝากให้ชิม นี่!..ถามอยู่นั่นแหละเอาคืนมาได้แล้ว!"

สุดท้ายร่างสูงก็ยอมคืนเจ้าลูกรักของเจแปนคืนไปในที่สุดก่อนที่จะหันกลับไปขับรถต่อถึงแม้จะหงุดหงิดที่อีกฝ่ายต้องไปสนิทกับเจ้านั่นก็ตามเถอะ

ส่วนส่วนเจแปนก็ไม่ได้สนใจอะไรพลางเลื่อนดูฟีดข่าวในแอพพลิเคชั่นหนึ่งไปเรื่อยๆก่อนที่จะเงยหน้าสบกับร่างสูงเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงฟึดฟัดดับออกมาเป็นระยะจนรู้สึกได้เลยเงยหน้ามองอีกคนที่กำลังจ้องอยู่แต่กับท้องถนนไม่วางตา

"นี่ พี่มึงถอนหายใจบ่อยจังฮะ?"

"..."

อ่าว...เงียบใสกูเฉย

"เห้ยๆ พี่มึงเป็นไรอ่ะ?"

"เปล่า"

"อือหึ"

เจแปนครางรับในลำคอเบาๆก่อนจะก้มหน้าเล่นโทรศัพท์ต่อด้วยความตะขิดตะขวงใจไม่น้อยว่าทำไมหน้าตาลุงมันตึงซะขนาดนั้นจนอดคิดไม่ได้

เมื่อพอมาถึงคอนโดต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปทำเรื่องส่วนตัว เจแปนนั้นก็เข้าไปอาบนํ้าและทำการบ้านวิชาสองวิชา ส่วนร่างสูงก็นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นก็พลางกระดกเบียร์ไปทีละแก้วไปเรื่อยๆ

......

.....

....

...

..

.

"ชุดอะไรของพี่แม่งอีกวะ เห้อ!"

อึดอัดชิบหายใส่ชุดเวรพวกนี้!

ร่างบางถอนหายใจเฮือกใหญ่แบบนี้นับรวมๆมาสิบกว่ารอบแล้วก็ว่าได้ก่อนที่จะมองตัวเองที่สะท้อนกลับมาจากกระจกบานใหญ่ เสื้อแขนยาวที่ถักด้ายไหมพรมเป็นตาข่ายบางๆสีเทาอ่อนพร้อมกับเสื้อกล้ามสายเดี่ยวด้านในที่ต้องใส่ซับไว้และชั้นในที่เป็นแบบขาสั้นสีดำสั้นกุด ความสั้นนี่ก็เหินเหนือเข่าขึ้นมาหลายคืบก้มที่ก็โผล่หมดก็ว่าได้

"โอ๊ย หนาวขาชิบเลยกู"

ไอ้ชุดบ้าๆพวกนี้พี่แม่งไปเอามาจากไหนวะเยอะแยะชิบหาย กูงงใจกับความโรคจิตแม่งมาก! คาดเดาไม่ออกว่าวันไหนกูจะได้แต่งเป็นแนวยั่วคารมแบบไหนอีก!

"ทาครีมดีกว่า"

พอพูดจบร่างบางก็เดินห่างออกมาจากหน้ากระจกทันทีก่อนจะเดินไปหย่อนก้นลงนั่งที่เก้าอี้ตัวเล็กหน้าโต๊ะเครื่องแป้งพร้อมกับหยิบขวดครีมโลชั่นต่างๆนาๆมาชะโลมทาบนผิวตามร่างกายไปทั่ว ตั้งแต่ลำคอขาวที่ต้องใช้ครีมแบบพิเศษทาไว้ให้ผิวชุ่มชื้นพร้อมทั้งไล่ลงมาตามแขนและขาไม่ว่าจะส่วนไหนๆตัวร่างบางก็จะมีกลิ้นหอมฟุ้งทันที

"ทำไมกูต้องมานั่งทาด้วยวะ?"

ถึงอย่างนั้นอีกคนก็ได้แต่พูดไปแต่ในใจก็ยังคงอยากจะรักษาผิวขาวๆของตัวเองเอาไว้ สุดท้ายก็ทนไม่ไหวที่จะเห็นผิวให้เสียไปต่อหน้าต่อตาเลยใช้ครีมที่ร่างสูงซื้อมาให้ใช้ซะดีกว่า

"เรียบร้อย ไปกินเค้กดีกว่า"

ร่างบางยิ้มร่าทันทีก่อนจะลุกขึ้นแล้วออกจากห้องนอนทันทีพลางนึกถึงเจ้าเค้กและเจ้าคุกกี้ที่รอให้เขาไปชิมอยู่ เมื่อเจแปนเดินออกมาด้วยความนํ้าลายสอเต็มทีพลางไม่ได้มองอีตาลุงที่นั่งจ้องตาเขียวปั๊ดเลยแม้แต่นิดเดียว

เมื่อจัดเค้กสตอว์เบอร์รี่ใส่จานเรียบร้อยก็วิ่งไปหยิบช้อนมาทันทีพร้อมกันตักเข้าปากโดยไม่ให้มันเสียเวลาแม้แต่นิด

งํ่า!

"หือ อร่อยเหมือนกันนะเนี้ย"

แค่คำแรกร่างบางก็ตาโตด้วยความตะลึงของความหวานที่ละมุนลิ้นตัดเปรี้ยวของรสชาติสตอว์เบอร์รี่อย่างลงตัว เมื่อมันอร่อยซะขนาดนี้เขาไม่รอช้าที่จะซัดมันลงท้องอีกหลายๆคำทันที

งํ่า! งํ่า! งํ่า!

"วันหลังไปกินที่ร้านแม่มันดีกว่า"

"อร่อยมั้ย?"

"อืม อร่อยอยู่นะพี่มึงลองชิมป้ะ"

"ไม่ จีจี้กินเถอะ"

ร่างสูงคงเห็นว่าอีกคนอยู่ในครัวนานเกินไปจึงเข้ามาดูว่าเป็นยังไงบ้าง พอเห็นอีกคนที่ยืนเคี้ยวเจ้าเค้กของหวานสุดโปรดปราณก็ไม่อาจห้ามที่จะต้องเดินเข้าไปประชิดตัวได้

กลิ่นจางๆของแอลกอฮอร์ลอยไปแตะจมูกเจแปนแค่ส่วนเจือจางก็ทำเอาตวัดสายตามองร่างสูงทันที ที่ใบหน้าเริ่มแดงแววตาคมก็คงดูนิ่งสงบมีแต่เพียงเสียงลมหายใจเข้าออกที่ดูฟืดฟาดคอไปสักเล็กน้อย

"เมื่อกี้นั่งกินอะไรอ่ะ ไม่ได้มอง" 

"เบียร์"

"อ๋อ นี่พี่มึงเมาแล้วแน่เลยไปอาบนํ้านอนไป"

"จีจี้ พี่อยากจูบ"

"ฮะ! โนๆๆ ไม่ต้องมาอ้อนขอกูเลยนะ ไม่เอา"

"ทำไมล่ะ?"

"เดี๋ยวพี่มึงทำเกินไงล่ะ! แหม...จะทำเป็นแค่จูบเดี๋ยวก็เตลิดไปไกลอีก ไม่เอาอ่ะ!"

ร่างบางขมวดคิ้วทันทีด้วยความหงุดหงิดที่ร่างสูงชอบมักจะมาไม้นี้ตลอดไอ้ตัวเขาก็โง่แสนโง่ยอมปล่อยให้ทำอีก และคราวนี้ตัวเขาจะไม่มีเสียท่าต่อไปแล้ว

คุณหมอตรีที่หน้ามุ่ยไม่แพ้กันก็ฮึดฮัดทันที ตามจริงมันหงุดหงิดมาตั้งแต่ในรถแล้วล่ะแต่เผอิญต้องใจเย็นไว้เลยปล่อยผ่าน แต่คราวนี้อยากจะจูบอีกคนก็ไม่ให้อีกแบบนี้น่าหงุดหงิดที่สุด

"อยากจูบ"

งํ่า!

"ก็บอกว่าไม่ไง พี่มึงแม่งเมาแล้วพูดไม่รู้เรื่องรึไง"

"ไม่ได้เมา"

"ชิ! ก็เนี้ยเห็นๆอยู่อย่าเถียง!"

เจแปนขึ้นเสียงเล็กน้อยใส่ร่างสูงที่เข้ามากอดจนแทบจะสิงร่างอยู่ ณ ตอนี้ ทำอย่างกับจะเสียของรักของหวงไปไม่เข้าท่าเลยแบบนี้

ถึงปริมาณแอลกอฮอร์ในร่างกายของคุณหมอตรีจะไหลเวียนอยู่เยอะก็ตามแต่เขาก็แทบจะไม่หวั่นว่าจะอ้วกใส่ร่างบางแน่ๆ เพราะไม่ว่าจะเหล้า เบียร์ ไวน์ ที่ไหนๆร่างสูงก็ลิ้มรสมันมาหมดแล้ว

"อึดอัด! ปล่อย! อือออ"

"เจแปน หอม"

"อึ่ก! พี่มึงเมามากแล้วนะ ไม่เอา"

คุณหมอตรีที่พลางซุกไซ้อยู่ตามซอกคอขาวไล่ไปจนถึงหัวไหลมนที่ทนแทบไม่ไหวจะต้องกดฝังจมูกลงไปเพื่อสูดดมความหอมของกลิ่นครีมและสบู่ อีกทั้งยังดูดเม้มรอยจางเก่าๆที่ใกล้จะหายแล้วก็ให้มันแดงขึ้นมาอีกคนเจแปนแทบจะผลักให้ออกห่างไม่ทัน

"อือออ ปล่อย พี่มึง..กูบอกให้ปล่อย"

"ไม่"

"ทนไม่ไหวแล้วนะเว้ย!"

พลั่ก!

เรี่ยวแรงอันน้อยนิดจากเจแปนก็สามารถผลักตาลุงโรคจิตให้ออกห่างตนได้ในที่สุด ก่อนที่จะกอดอกพลางมองอีกคนด้วยสีหน้าไม่พอใจทันที

"เป็นอะไรของพี่มึงวะ ตั้งแต่ตอนเย็นแล้วนะ"

"เปล่า"

"ยังจะโกหกอีก!"

"..."

"เป็นอะไรก็บอกมาสิ ปกติไม่เคยเป็นแบบนี้อ่ะ"

แต่ปกติแม่งก็โรคจิตชนิดที่ว่าเป็นปลิงติดกูเลยนี่หว่า...โนๆ ครั้งนี้ไม่เหมือนกันตาลุงแม่งแปลกไปจริงๆ

"พี่เป็นยังไง?"

"ก็มันไม่ใช่อ่ะเข้าใจป้ะ เป็นอะไรก็ช่วยบอกมาเถอะ..อย่าเก็บไว้คนเดียวดิ"

ร่างสูงที่ยืนนิ่งด้วยท่าทีเรียบเฉยพลางสบตากับเจแปนที่ชักจะไม่เข้าใจอาการของคนตรงหน้าตอนนี้ การมานัวเนียครั้งนี้มันแปลกๆจนร่างบางแทบจะนึกว่าเป็นคนละคนกับตาลุงโรคจิตนั่นจริงๆ

จากที่โรคจิตอยู่แล้ว...มาทำแบบนี้ยิ่งไปกันใหญ่...

"ไม่ชอบไอ้เด็กนั่น ไม่อยากให้ยุ่ง"

"เด็กนั่น เด็กที่ไหนของพี่มึงเนี่ย?"

"เมื่อตอนเย็น"

ตอนนี้เจแปนก็ร้องไปถึงบางอ้อทันทีก่อนที่จะอมยิ้มเล็กน้อยกับการหึงหวงไม่เข้าท่าของอีกฝ่ายที่แสดงออกมาซะชัดเจนขนาดนี้

"ไอ้แทมกับกูไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย อีกอย่างกูมีพี่มึงแล้วนะจะไปเอาไอ้แทมทำไม"

"ไม่แน่"

"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะ?"

"จีจี้อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้"

ร่างสูงที่พูดด้วยนํ้าเสียงเรียบนิ่งแต่ฉายไปด้วยความรู้สึกทั้งเศร้าและกังวลใจไม่น้อย เจแปนที่เห็นแบบนี้แล้วจึงเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายทันที

พรึ่บ...

เจแปนที่สวมกอดคุณหมอไว้อย่างหลวมๆพลางถอนหายใจเล็กน้อยพร้อมทั้งความเขินอายที่อยากจะแทรกแผ่นดินหนีกันการกระทำไม่คิดแบบนี้ ยํ้า! ตัวมันไปเองจริงๆ

"ไม่เปลี่ยนใจหรอกตาลุงโรคจิต!"



















ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}