facebook-icon Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 3

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2561 00:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 400
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3
แบบอักษร

ปากดีนัก ต้องโดนจัดซะให้เข็ด

บทที่ 3



“ไม่จริง เป็นไปไม่ด้ายยย”


ทิวไม้ทำหน้าตื่นเลิกลักท่ามกลางความเวทนาของเพื่อนสนิท บัฟทนไม่ไหวต้องดึงแขนของทิวไม้ให้เจ้าตัวลุกขึ้นเดินตามมาหยุดยืนหน้ากระจกแล้วเอ่ยปากตอกย้ำ


“มึงถอดเสื้อดูตัวมึงดิ หลักฐานชั้นดีเลยไอ้ทิว”


ร่างโปร่งบางผอมแห้งเลิกเสื้อยืดที่ใส่อยู่ขึ้นทันที และเมื่อเห็นสารรูปของตัวเองที่มีแต่รอยแดงทั้งปากและฟันกระจายไปทั่ว บวกกับอาการเคล็ดขัดยอกร้าวระบมเหล่านี้แล้ว ทิวไม้ก็ถึงกับปล่อยโฮ


“ม่าย ไอ้พี่แบงค์ ไอ้เหี้ย มันปล้ำกูได้ไง ไอ้เลว ฮือ”


“แต่มึงท้าพี่เขาก่อนนะเหี้ยทิว” สมเสร็จตบบ่าสีหน้าปลงอนิจจัง เขาจีบปากจีบคอเลียนเสียงเพื่อนจากเหตุการณ์เมื่อคืนที่ผ่านมา “มึงเคยเอาผู้ชายไหมล่ะ กูอยากรู้ว่ามึงจะทำให้กูหลงมึงเหมือนผู้หญิงทั้งมหาลัยหรือเปล่า เนี่ย มึงท้าทายเขาแบบเนี้ย ถึงได้โดนสามรอบ”


“เฮ้ย แต่พี่แบงค์บอกว่าจะรับผิดชอบมึงนะโว้ยตอนมาส่งน่ะ อย่างน้อยก็ไม่ได้ฟันแล้วทิ้ง มึงก็ใจร่มๆก่อนไอ้ทิว”


เพื่อนบัฟปลอบโยนแต่ทิวไม้ก็ยังสะอึกสะอื้น


“ไม่ ไม่ต้องมารับผิดชอบกูเลย เสียตัวแค่ครั้งเดียว เอ๊ย สามครั้ง กูจะคิดซะว่าเป็นบาปกรรมที่กูเคยจับไส้เดือนกับแมลงสาบมาทดลองวิชาชีวะจนมันขาดใจตายในมือกู ฮือ”


บัฟกับสมเสร็จสบตากัน ทั้งคู่ส่ายหน้าระอากับอาการดราม่าของเพื่อนสนิท


“เรื่องนี้พวกกูแล้วแต่มึงเลยทิว แต่ว่าตอนนี้เราต้องรีบแต่งตัวไปเรียนได้แล้ว ก่อนจะขาดเรียนวิชาคาบบ่าย ไป ไอ้เหี้ยทิว หยุดคร่ำครวญแล้วไปแต่งตัว”





ทิวไม้นั่งถ่างขาอยู่ใต้ถุนคณะด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว ทั้งบั้นท้าย เอว ต้นขาแทบจะแหลกสลายเหมือนตอนถูกบังคับให้เล่นกีฬา วันนี้เขาต้องยอมหยุดไปนั่งมองแปลงดอกไม้เพราะธนดลแท้ๆ


“เป็นอะไรวะทิว”


เพื่อนคนอื่นที่ไม่รู้เรื่องราวต่างเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วงเมื่อเห็นสีหน้าเหยเกของเขา ทิวไม้เป็นที่รักของเพื่อนพี่น้องในคณะราวกับเป็นสมบัติชาติ ด้วยความน่าเอ็นดูนั่นเอง


“ตกบันไดน่ะ”


เป็นครั้งแรกที่ต้องผิดศีลข้อสี่ เขาจะบอกใครไม่ได้ว่าสาเหตุเพราะถูกธนดลพรากซิงไปเมื่อคืนนี้ แต่ความลับดูเหมือนจะไม่เป็นความลับเมื่อสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเป็นเช่นนี้ปรากฏตัวขึ้นกลายเป็นจุดเด่นดึงดูดสายตาผู้คน


ธนดลนั่นเอง หนุ่มหล่อขวัญใจสาวๆในมหาวิทยาลัยมาเยือนคณะเกษตรเป็นครั้งแรก เขาโปรยยิ้มให้กับทุกคนที่มองเขา ราวกับกำลังเดินบนพรมแดงตรงมาที่โต๊ะของทิวไม้และผองเพื่อน


“เหี้ยทิว ผัวมึงมา”


บัฟพูดจบชีทปึกหนาก็ลอยละลิ่วปะทะหน้าดังผลัวะ ทิวไม้แยกเขี้ยวใส่เพื่อนพร้อมกับเค้นเสียงดุ


“จะแหกปากทำไม เอาเข็มกับด้ายกระสอบมาเย็บปากไหมไอ้บัฟ”


ทิวไม้ตัวแข็งทื่อเมื่อธนดลนั่งลงที่โต๊ะของเขา ท่ามกลางเสียงซุบซิบด้วยความสงสัยของคนที่รู้เรื่องอลิษามาตัดรอนทิวไม้เมื่อวานนี้ แต่อีกวันถัดมาสาเหตุที่ทำให้ทิวไม้อกหักกลับมาเยือนโดยไม่มีใครรู้ว่าเขามาทำไม


“เป็นยังไงบ้างครับทิว”


ธนดลจับจ้องใบหน้าของทิวไม้ด้วยความเป็นห่วง เมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาเขาจัดการทิวไม้อย่างลืมตัวไปเสียสามรอบ และเมื่อพายุอารมณ์สงบลงธนดลเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าทิวไม้ไม่เคยมีประสบการณ์ ร่างกายของทิวไม้จะต้องบอบช้ำเป็นแน่ อันที่จริงเขาอยากจะให้ทิวไม้พักผ่อนที่ห้องพักของเขา แต่ก็ติดตรงที่เขามีเรียนวิชาสำคัญช่วงเช้า เมื่อหมดคาบเรียนเขาจึงรีบเดินมาที่คณะเกษตรเพื่อมาหาทิวไม้โดยเฉพาะ


“กลับไปเลยนะ ผมไม่อยากเห็นหน้าคุณ”


ทิวไม้กัดฟันตอบโต้ เขาจำเหตุการณ์เมื่อคืนไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่หลักฐานบนร่างกายและคำให้การอันเชื่อถือได้ของเพื่อนทำให้เขาโกรธธนดลมากขั้นไปอีกเมื่อสติของเขาสมประกอบแล้ว


“แต่ผมอยากเห็นหน้าทิวนะ เป็นห่วงด้วย คงระบมมากสินะ ก็เมื่อคืนนี้ผมรุนแรงไปหน่อย”


“โอ๊ย กูละเพลียใจ” เพื่อนบัฟขัดคอ “มึงก็ยอมๆพี่เขาไปเหอะไอ้ทิว จะมาเล่นตัวอะไรนักหนา”


“น้องพูดดีมาก ชื่อบัฟใช่ไหมครับ”  


ธนดลตบไหล่บัฟเบาๆหน้าตายิ้มแย้มก่อนจะหันกลับไปหาทิวไม้


“ผมเองก็ผิดเองด้วยที่โมโหจนไม่ได้ยั้งใจ คงเป็นเพราะทิวน่ารักนั่นแหละทำให้อดใจไม่อยู่ แต่ผมจะรับผิดชอบทิวแน่นอน”


“พี่ไปรับผิดชอบผู้หญิงทั้งหลายที่พี่ไปฟันเพราะหลงเสน่ห์พี่เหอะ ไม่ต้องมายุ่งกับผม”


ทิวไม้เอ่ยปากไล่แต่ธนดลไม่สนใจ เขานั่งทำหน้าตายตอบโต้


“ผู้หญิงพวกนั้นเขาสมยอม ถือว่าได้มีความสุขร่วมกัน แต่กับทิวมันไม่ใช่ไง มันพิเศษกว่านั้น”


“พี่แบงค์ขา”


ธนดลที่กำลังชักจูงให้ทิวไม้ยอมรับต้องหยุดคำพูดลงเมื่อมีเสียงหวานแหลมขัดจังหวะ เขาถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่ายเมื่อเดาได้ว่าเสียงใคร อลิษาคู่นอนไม่กี่ครั้งของเขาที่เคยเป็นแฟนของทิวไม้นั่นเอง


“ออยตามหาพี่ทั่วมหาลัยเลย โทรหาพี่แบงค์ก็ไม่รับ ทำไมทำแบบนี้ล่ะ แล้วนี่มานั่งอยู่ที่นี่ได้ยังไง”


อลิษาส่งเสียงตะบึงตะบอนใส่ หล่อนมั่นใจในรูปร่างหน้าตาของตัวเองว่าไม่มีใครปฎิเสธหล่อนได้แม้แต่ธนดล แต่ไม่เป็นเช่นนั้น เมื่อวานอลิษามีนัดกับธนดล หล่อนวางแผนว่าหลังอาหารมื้อเย็นจะได้ไปอยู่กับเขาทั้งคืน แต่ธนดลกลับหาโอกาสหลบเลี่ยงและอลิษาก็ตามตัวเขาไม่พบ หล่อนโมโหและกระวนกระวายตามหาชายหนุ่มเสียครึ่งค่อนวัน ก่อนที่จะมีสายสืบรายงานว่าธนดลขับรถมาที่คณะเกษตร หล่อนจึงได้ตามมาเพื่อพบว่าธนดลนั่งคุยอยู่กับทิวไม้ผู้ชายที่เพิ่งตัดรอนไป


“อย่าเสียงดังสิครับออย รบกวนคนอื่นเขา”


ธนดลส่งเสียงเข้มปราม เขาไม่สนใจสีหน้าหงุดหงิดของอลิษาแม้แต่น้อย


“งั้นพี่แบงค์ก็ไปกับออยสิคะ จะได้ไม่รบกวนคนอื่น ไปค่ะ”


อลิษาดึงแขนของธนดลแต่อีกฝ่ายยังคงนั่งนิ่ง แถมยังมองหล่อนด้วยแววตารำคาญอีกด้วย


“พี่แบงค์ พี่จะมองออยด้วยสายตาแบบนี้ไม่ได้นะ พี่เป็นแฟนออยนะคะ”


หล่อนส่งเสียงแว้ดใส่จนทุกคนแถวนั้นหันมามองเป็นตาเดียว ทิวไม้ทำหน้าเหวอตัวลีบเมื่อเห็นอลิษาอาละวาด


“คุณไปกับออยสิ ออยรักคุณ เขามาบอกเลิกกับผมเพื่อไปคบกับคุณนะ”


ทิวไม้กระซิบกระซาบ ธนดลได้ยินแล้วจึงหันไปหาอลิษาด้วยสีหน้าขรึมลง


“ผมไม่เคยบอกว่าจะเป็นแฟนคุณ ผมบอกตั้งแต่ตอนแรกแล้วว่าเซ็กส์ของผมกับคุณคือความพอใจร่วมกัน”


“พี่แบงค์ พูดแบบนี้ได้ยังไง” อลิษากรีดร้องไม่อายสายตาใคร “ออยสวยไม่พอเหรอ ลีลาไม่เด็ดเหรอ ทำไมถึงเป็นแฟนพี่แบงค์ไม่ได้”


“เพราะตอนนี้ผมมีแฟนแล้ว”


ธนดลยิ้มบางๆเมื่อกล่าวประโยคนี้ เรียกความสนใจจากผู้คนทั้งหลายที่นั่งเผือกว่าใครคือแฟนของธนดล ในขณะที่ทิวไม้สะดุ้งวาบ เขากระตุกแขนธนดลทันที


“ไม่ อย่านะคุณ”


“ใคร แฟนพี่แบงค์เป็นใคร อีหน้าไหนมันบังอาจ ออยจะไปตบมันให้ฟันหลุดทั้งปากเลย”


อลิษาแทบจะเต้นเร่าๆ หล่อนโกรธจนหน้าแดง ธนดลยักไหล่พลางหันไปมองทิวไม้


“น้องทิวไงล่ะ นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ผมกับทิวไม้เป็นแฟนกัน ใครหน้าไหนทำให้ทิวเจ็บผมจะไม่เอาไว้แน่ๆ”


เงียบกริบไปทั้งใต้ถุนคณะ ชาวเผือกต่างก็นั่งอ้าปากหวอไปตามๆกันเมื่อได้ยินเสียงประกาศแสดงความเป็นเจ้าของในตัวทิวไม้ ส่วนเจ้าตัวทำท่าเหมือนจะเป็นลมจนกระทั่งได้ยินเสียงกรีดร้องของอลิษา


“กรี๊ด บ้าไปแล้ว ไม่มีทาง พี่แบงค์ไม่ใช่เกย์นะ ไอ้ที่เอากับออยก็เด็ดมาก ไม่มีทางชอบผู้ชายด้วยกันแน่ๆ โดยเฉพาะกับทิว”


หญิงสาวเดินอ้อมไปยังอีกฝั่งของทิวไม้และกระชากแขนเขาพร้อมกับตะคอกเสียงดัง


“ทิว พูดออกมาว่าไม่จริง เอ๊ะ รอยที่คอนี่อะไร”


อลิษาจ้องมองลำคอที่ยังมีรอยแดงลงเหลืออยู่ หล่อนเบิกตากว้างเมื่อเดาได้ว่าเป็นรอยอะไร


“นี่อย่าบอกนะว่าทิวได้กับพี่แบงค์แล้ว กรี๊ด นี่มึงแก้แค้นกูใช่ไหมที่กูทิ้งมึง มึงเลยแย่งพี่แบงค์คืนไปจากกู”


“ออย อย่า ฟังทิวก่อน”


หญิงสาวเงื้อมือสูงเตรียมจะฟาดลงมาที่ใบหน้าของทิวไม้ แต่เมื่อฝ่ามือของหล่อนแหวกอากาศลงมากลับถูกมือของธนดลคว้าไว้ก่อนที่จะสัมผัสใบหน้าของทิวไม้ที่ยังตกตะลึงอยู่ ธนดลกัดฟันด้วยความโมโห


“ฉันบอกเธอแล้วว่าห้ามแตะต้องทิว ครั้งนี้ฉันจะยกโทษให้แต่จะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สองแน่”


แม้แต่สรรพนามที่ใช้กับอลิษาก็ยังเปลี่ยนไป เขาโกรธอลิษาจริงๆที่คิดจะทำร้ายทิวไม้ ไม่อยากเชื่อตัวเองเหมือนกันที่จริงจังกับทิวไม้ได้ขนาดนี้


“ใจเย็นก่อนนะทั้งคู่”


กลายเป็นทิวไม้ที่ต้องห้ามทัพ ท่ามกลางสายตาผู้คนชาวคณะ ตอนนี้ทุกคนรู้แล้วว่าเขาตกเป็นของธนดลไปแล้ว ทิวไม้ไม่ชอบเลยที่กลายเป็นจุดสนใจแบบนี้

แง แม่จ๋า อายเขาจังเลยแม่


“อย่าเพิ่งทะเลาะกัน ออยใจเย็นก่อน พี่แบงค์ก็เหมือนกัน”


“ใจเย็นอะไร ทิวแย่งผัวออย”


“ใครเป็นผัวเธอ” ธนดลตอบโต้ “เธอจะนับรวมผู้ชายทุกคนที่ผ่านเธอมาว่าผัวไม่ได้ ขอย้ำอีกครั้งว่าอย่ามาหาเรื่องทิวอีก ไม่งั้นเจอดีแน่ ไป ทิว”


“ดะ เดี๋ยว ไปไหน”


ยังไม่ทันได้คำตอบธนดลก็ดึงแขนให้ทิวไม้เดินตามไปที่รถยนต์ของเขา ชายหนุ่มผลักทิวไม้ให้เข้าไปนั่งในรถก่อนจะเดินอ้อมไปฝั่งคนขับแล้วสตาร์ทรถขับออกจากมหาวิทยาลัย ทิวไม้ตาเหลือกเขาหันไปถามธนดลเสียงสั่น


“พี่จะพาผมไปไหน”


ธนดลหันมองแวบหนึ่ง เขายกยิ้มที่มุมปาก


“เพื่อให้ทิวมั่นใจว่าพี่จะจริงจังกับทิว พี่จะพาทิวไปหาพ่อกับแม่ของพี่ไงล่ะ นั่งเฉยๆนะครับ แล้วทุกอย่างจะดีเอง”





บ้านหลังใหญ่ตั้งอยู่ในอาณาเขตกว้างขวางในเขตชานเมืองหลวง จะเรียกว่าคฤหาสน์ก็ไม่ผิดนัก เสียงพูดคุยของครอบครัวเจ้าของบ้านดังมาจากห้องนั่งเล่น นายไพบูลย์ผู้เป็นพ่อนั่งอ่านเอกสารในแฟ้มอยู่มุมหนึ่ง อีกมุมหนึ่งมีนางธนพรภรรยาของเขากับธมลวรรณลูกสาวนั่งดูโทรทัศน์กันอยู่


“แบมแบม น่ารักจังเลย กรี๊ด เดี๋ยวโบว์จะไปซื้อโทรศัพท์วีโว่มาใช้นะจ๊ะ”


บุตรสาววัยสิบแปดส่งเสียงดังลั่นจนแว่นสายตาหนาเตอะบนใบหน้าเกือบจะร่วงหล่น ธนพรผู้เป็นแม่ถึงกับมองค้อน


“เบาหน่อยเถอะย่ะยัยโบว์ แหม เห็นเมนหน่อยเป็นไม่ได้ กรี๊ดกร๊าดตลอดลูกคนนี้ แล้วของก็ซื้อจนเต็มห้องตัวเองแล้วนะ”


ธมลวรรณหันมายักคิ้วให้แม่เมื่อได้ยินเสียงค่อนขอด


“แหมแม่ก็ โบว์เมนแบมแบมนี่ทำไงได้ล่ะ แม่ว่าแต่โบว์เหอะ นี่จำได้นะตอนเด็กๆที่แม่ติ่งเอสเจน่ะ ทั้งแป้งเย็นทั้งโคโลญจน์กองเกลื่อนบ้านเลย อีสาหร่ายทอดนั่นอีก กินจนโรคไตจะถามหาแล้ว”


“อ้าว ไอ้ลูกคนนี้ เดี๋ยวคอนเสิร์ตกัซมารอบหน้าไม่ให้ไปเลยนี่”


“โห แม่ ไม่ได้นะ ต้องไป แล้วก็จ่ายเงินค่าบัตรให้ด้วย นะคะแม่ขา”


ธมลวรรณขยับเข้าไปประจบมารดา ธนพรยิ้มอย่างเป็นต่อ


“แกมาติ่งวงเดียวกับแม่สิ แต่งฟิคคู่ชิปให้แม่ด้วย แล้วถ้ามีคอนนะ แม้จะออกเงินค่าบัตรเออรี่เบิร์ดอายส์วิวให้เลย”


“แม่ ให้โบว์แต่งโดเตนล์อะนะ มันไม่มีโมเมนต์เลย แม่เอาอะไรมาฟินเนี่ย”


ธมลวรรณหัวเราะจนคนเป็นแม่ยกมือผลักหัวเบาๆ


“ถ้าเรามีศรัทธาบางทีโมเมนต์ก็ไม่จำเป็นย่ะ ลงเรือผีมีไม้พายทุกวันพระ แกลองมาชิปไหมล่ะตื่นเต้นท้าทายดีนะ”


“แต่งไม่ได้หรอกแม่ อย่างโบว์ ถ้าไม่ลงเรือแต่งไม่ออก ขอกลับไปแต่งมาร์คแบมเหมือนเดิมดีกว่า”


“ย่ะ งั้นค่าบัตรจ่ายครึ่งเดียว ที่เหลือเก็บเงินเองนะ”


“โห แม่อ้ะ ขอพ่อก็ได้ พ่อจ๋า”


ธมลวรรณย้ายฝั่งลุกไปอ้อนบิดา นายไพบูลย์ถึงกับโคลงหัว


“พอกันแม่ลูกคู่นี้ งานหลักคือดูคอนเสิร์ตกันหรือไง”


“อ้าว พ่อ พูดแบบนี้ได้ไง ทีพ่อหนีเที่ยว บินไปดูบอลศึกวันแดงเดือดที่อังกฤษแม่ยังไม่ว่าพ่อเลยนะ”


นายไพบูลย์หัวเราะเบาๆพลางย้อนเมียเสียงนุ่ม


“ว่าแต่พ่อ แม่นั่นแหละ บอกพ่อว่าจะไปดูงานประชุมอะไรสักอย่าง ที่ไหนได้ อยู่ๆก็เช็คอินที่งานมีตติ้งแฟนไซน์ นี่พ่อยังขำไม่หายเลยนะที่แม่หนีเที่ยว”


เสียงพูดคุยชะงักเมื่อได้ยินเสียงเจรจาของผู้ชายสองคนดังแว่วมา ก่อนที่เจ้าของเสียงจะปรากฏตัว ธนดลบุตรชายคนโตกับหนุ่มน้อยอีกคนหน้าตาน่ารัก แต่อากัปกิริยาที่ลูกชายกำลังเป็นฝ่ายยื้อยุดท่อนแขนของเด็กหนุ่มแปลกหน้าทำให้สมาชิกในบ้านสบตากันเลิกลัก


“มานี่เร็วทิว”


เขาดึงแขนให้ทิวไม้เดินเข้ามาหยุดยืนต่อหน้าทุกคน


“นี่พ่อกับแม่ของพี่ นี่ยัยโบว์น้องสาว”


ทิวไม้ยกมือไหว้ผู้ใหญ่อย่างนอบน้อม ยิ่งทำให้น่าเอ็นดูมากขึ้น ธนพรรีบเอ่ยถามทันที


“แบงค์ น้องเป็นใครลูก ทำไมลากน้องมาแบบนี้ล่ะ”


“น้องชื่อทิวไม้ครับแม่” เขายืดอกสารภาพ “เมื่อคืนนี้แบงค์ฉวยโอกาสกับทิวตอนเมา เราได้กันแล้ว และแบงค์จะรับผิดชอบทิว”


“ไอ้พี่แบงค์” ทิวไม้โวยวายพลางหันมายิ้มแหยให้บิดามารดาของเขา “บอกแล้วไงไม่ต้องรับผิดชอบ ทางใครทางมันก็ได้ ลืมๆมันไปซะ”


“ไม่ได้” ธนดลหันมาส่งเสียงเข้ม “พี่จะรับผิดชอบ ต่อจากนี้ไปทิวจะต้องเป็นแฟนของพี่ ขอตัวก่อนนะครับพ่อกับแม่ ขอพาทิวไปตกลงกันให้รู้เรื่องก่อน”


พูดจบธนดลก็ลากทิวไม้เดินขึ้นบันไดไปยังห้องนอนของเขา ท่ามกลางอาการตกตะลึงของคนในครอบครัว


“เราได้ยินเหมือนกันทุกคนใช่ไหม”


ธนพรเอ่ยถามเบาๆ ไพบูลย์กับธมลวรรณพยักหน้ารับ


“เราจะมีลูกสะใภ้เป็นผู้ชาย”


แทนที่จะโกรธ ธนพรกับธมลวรรณกลับหันมาสบตากันอย่างมีเลศนัย สักพักธมลวรรณก็วิ่งแจ้นกลับห้องของตนเองและรีบเปิดโทรศัพท์มือถือขึ้นมา




“ประชุมกลุ่ม ด่วนมาก”


หญิงสาวตะโกนใส่โทรศัพท์ด้วยความตื่นเต้น และรอจนเพื่อนในกลุ่มเปิดเสียงกันครบ


“อะไร อีโบว์ มึงโวยวายทำไมเนี่ย กูกำลังอาบน้ำต้องรีบเปิดเครื่อง”


“ใช่ กูกำลังดูซีรี่ส์เลย ถ้าไม่ด่วนนะมึง”


“ฟัง ทุกคน ฟังกู” ธมลวรรณกรีดร้อง “พี่ชายกู พี่แบงค์พาเมียเข้าบ้าน”


“ฮะ พี่แบงค์ ไม่นะ พี่แบงค์ต้องรอกูสิ ทำไมรีบมีเมีย”


“มึงหยุดอีเก๋ มึงจะไม่ร้องถ้ารู้ว่าเมียพี่แบงค์เป็นผู้ชาย”


เสียงจ้อกแจ้กจากการประชุมกลุ่มเงียบไปสองสามวินาทีก่อนจะกลับมาดังอีกครั้ง และคราวนี้เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ต่างรุมถามธมลวรรณยกใหญ่


“น่ารักดีโว้ย ตัวไม่สูงมาก ผอมๆ แววเคะมาแต่ไกลเลย กูละฟิน”


“อีโบว์ ต่อจากนี้ความหวังอยู่ที่มึงนะ มึงต้องคอยสอดส่องมาเล่าเรื่องพี่แบงค์กับเมียหนุ่มให้พวกเราฟัง”


ธมลวรรณใช้ปลายนิ้วขยับแว่นสายตาเข้าที่ด้วยความมุ่งมั่น


“กูสัญญา ด้วยเกียรติของเนตรนารี กูจะสอดส่องดูแลชีวิตคู่ของพี่ชายกูอย่างติดหนึบยิ่งกว่าเหาฉลาม แล้วเอามาเล่าให้พวกเราได้ฟินเลือดอาบ”


“ดี พวกเราฝากความหวังไว้ที่มึงนะโบว์ สาววายจงเจริญ”


ธมลวรรณยิ้มมุมปาก ไม่นึกว่าจะมีวันนี้ วันที่พี่ชายมีแฟนเพศเดียวกันทั้งที่ผ่านมาหล่อนต้องรบกับชะนีจำนวนมากที่มาหลงพี่ชาย ผู้ชายหน้าตาน่ารักคนนั้นจะต้องเป็นแฟนธนดลแต่เพียงผู้เดียว ธมลวรรณจะไม่ยอมให้ชะนีหน้าไหนมาทำให้ทั้งคู่แยกจากกันเด็ดขาด


TBC

เราจะต้องฝากความหวังไว้ที่โบว์ ให้นางสอดส่องชีวิตพี่ชายนางมาให้เรา >,,<

อย่าลืมกดไลก์ กดดาวนะคะ 



ความคิดเห็น