บ่ายสอง
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 13 แก๊งโจรจับฆาตกร

ชื่อตอน : ตอนที่ 13 แก๊งโจรจับฆาตกร

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.4k

ความคิดเห็น : 24

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2561 00:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 13 แก๊งโจรจับฆาตกร
แบบอักษร

“สถานที่เกิดเหตุต่างกันนะ  เวลาก็ต่าง”  หลังจากโคโค่อาบน้ำเสร็จเธอก็มายังห้องผ่าศพแล้วเลือกพื้นมุมหนึ่งเขียนลำดับเวลา  สถานที่และเหตุการณ์ของคดีฆาตกรรมเหยื่อสาวห้าราย  เธอทำหูทวนลมเรื่องตุ๊บติ๊บบ้าบอที่ชักกี้และคีแกนเอาแต่พูดไม่หยุด

            “คนละทิศของเมืองเลย”  ซีโร่ใช้ข้อมูลจากสมุดประจำกายเปิดออกอ่านสถานที่และเวลาตายของเหยื่อ  สมุดบันทึกหนังเล่มหนาในมือของชายหนุ่มที่โคโค่เห็นนั้นมันเป็นเพียงกระดาษเหลืองซีดเก่าๆ ไม่มีตัวหนังสืออะไรทั้งสิ้น  หากซีโร่อยากจะอ่านบัญชีบุญบาปของใครเขาจะเขียนชื่อลงไปแล้วตัวหนังสือนั่นจะซึมหายลงไปในสมุดเหมือนถูกดูด  แล้วดวงตาของผู้นำวิญญาณจะอ่านมันได้ทั้งๆ ที่ไม่มีใครเห็นอะไร 

            ซีโร่ได้รายชื่อชาวเมืองมาบางส่วนแต่ก็ไม่เจอใครที่ผิดสังเกต  บางคนทำบาปครั้งสุดท้ายแล้วใช้ชีวิตปกติจนบันทึกหยุดอยู่ที่ 5 ปีที่แล้วยังมีเลย  เห็นได้ชัดว่าเมืองนี้สงบเงียบขนาดไหน

            “ที่นี่หัวค่ำชาวบ้านก็ปิดบ้านกันหมดแล้ว  ถ้าไอ้โรคจิตนั่นลงมือก็ไม่แปลกที่จะไม่มีใครเห็น”  คีแกนโผล่หัวแทรกเข้ามา  ก่อนจะเป็นชักกี้ที่เอ่ยเสริมส่วนที่รู้จากศพบนเตียง

            “ฉันผ่ามาสองศพรู้ไหมว่ามีอย่างหนึ่งที่เหมือนกัน  พวกเธอถูกทำความสะอาดแม้แต่ผมก็ถูกจัดให้เข้าทรง  แต่ว่าบริเวณรูเข็มมีสีดำคล้ำเสื้อผ้าจุดนั้นเลอะเลือด  ทั้งๆ ที่เขาทำความสะอาดพวกเธอแต่กลับไม่ทำตรงนั้นฉันคิดว่าเพราะเขาทำไม่ได้” 

ชักกี้เดินไปหยิบเสื้อผ้าผู้หญิงคนหนึ่งมาแกะออกจากถุงหลักฐานแล้วพลิกไปด้านหลังที่มีเลือดไหลเป็นดวงเล็กๆ  ทั้งๆ ที่รูเข็มเล็กนิดเดียวแต่ทว่าเลือดกลับออกมากผิดปกติ

“เลือดไหลมาเป็นกระจุกอยู่ตรงนี้ไม่หยุด  ถ้าให้เดา...แค่เดานะเพราะที่นี่มันทะเลทราย  ฆาตกรอาจจะใช้พิษงูแต่ที่น่าจะหาได้ง่ายๆ  และให้เดาอีกทีมันคงเป็นงูไทปันเพราะมันออกฤทธิ์เร็ว  เลือดไหลไม่หยุดและกล้ามเนื้อรวมถึงระบบประสาทจะถูกทำลาย  พิษของมันกัดครั้งหนึ่งฆ่าคนได้เป็นร้อยแถมแรงกว่างูเห่า 10 เท่า  และถ้าหากฉีดในปริมาณมากตรงๆ ล่ะ”  ชักกี้ยกคีมเหล็กในมือทำท่าตัดฉับๆ  ว่าตายสถานเดียว  “อย่างที่บอกเรื่องนี้เดาล้วนๆ ถ้าอยากเอาแบบแน่นอนต้องกลับไปโกดัง”

“ที่นี่ติดทะเลทรายนี่นะพอจะเข้าเค้าแต่เรื่องสำคัญคือทำไมเขาถึงเพิ่งมาลงมือเอาเดือนนี้ล่ะ  เพราะเธอบอกว่าฆาตกรต้องเป็นคนพื้นที่แล้วก็อยู่มานาน”  คีแกนถามขณะที่เขาลุกขึ้นไปหยิบเสื้อของเหยื่อมาแกะดูทีละตัว

          “คงเหมือนมีอะไรมากระตุ้นเขา  แม่ของเขาตาย  เสียเมียหรือผู้หญิงสักคนที่อาจมีอำนาจเหนือเขา  เขาอาจถูกทารุณกรรมทางเพศหรืออาจเห็นเรื่องบางอย่างที่เลวร้ายตลอดเวลา  ดวงตาที่เขาควักนั่นเหมือนเป็นตัวแทน  ของรางวัลหรือสัญลักษณ์  แต่ทว่าหลังเขาทำไปแล้วกลับรู้สึกผิด  ศพทุกศพจึงนอนตายอยู่ในสภาพเรียบร้อย  จากที่นายอำเภอเล่าพวกเธอนอนหงายมือประสานกันอยู่บนหน้าท้อง  เบ้าตาถูกทำความสะอาดเปลือกตาปิดสนิทเหมือนคนนอนหลับ”  โคโค่วิเคราะห์ไปแบบยาวเหยียดเพื่อตีกรอบให้แคบลง 

            “คนร้ายต้องอายุ 30 ถึง 40 ปีหรืออาจมากกว่าไม่เท่าไหร่  ชาวบ้านไว้ใจเดินไปไหนมาไหนไม่มีใครผิดสังเกต  อาจเคยถูกฝึกอบรมเรื่องการแพทย์หรืออาจเคยเรียนแต่ไม่จบ...”  โจรสาวชะงักกับคำพูดของตัวเอง  “ชาวบ้านไว้ใจไปไหนมาไหนไม่มีใครผิดสังเกต  ไปได้ทั่วเมืองก็ไม่มีใครสงสัย”

            “ตำรวจ!!”  โจรกระจอกในคราบเจ้าหน้าที่ทั้งสี่พูดออกมาพร้อมๆ กัน

            “เขาไม่มีรายชื่อมาให้”  ซีโร่ไล่ดูกระดาษที่นายอำเภอเอามาให้  ซึ่งมันก็แน่อยู่แล้วใครจะคิดว่าคนร้ายจะเป็นคนของทางการ

            โคโค่ที่เห็นเช่นนั้นจึงเรียกพวกวิญญาณสาวทั้งห้าออกมาเพื่อถามชื่อนามสกุลแบบที่แน่นอนและแม่นยำ

            “คนหนึ่งชื่อโดมินิก  ลูโก้  เขามีลูกสามคนเมียเขาเป็นแม่บ้าน  อายุน่าจะสัก 40 กว่า”  จูเลียที่พอรู้จักกับบ้านนี้เอ่ยชื่อคนแรกก่อน

            “ประวัติเขาปกติ  คนดีแต้มบุญสูง  ตายไปคงได้ไปจิบน้ำชากับพระเจ้า”  ซีโร่เขียนชื่อนายตำรวจผู้นี้ลงไปแล้วอ่านหน้ากระดาษว่างๆ ในสายตาคนอื่น

“อีกคนชื่อนอร์แมน  นามสกุลฉันไม่แน่ใจนัก  อายุพอๆ กับโดมินิก  เขามีเมียแต่ไม่มีลูก”  มอลลี่ขมวดคิ้ว

“เขาน่าจะนามสกุลบราวน์นะ  ฉันเคยรับจดหมายแทนเขาทีหนึ่ง” เด็บบี้ทำหน้านึกก่อนจะเอ่ยถามอย่างเสียใจ  “พวกเขาทำจริงๆ เหรอ  เราชอบพวกเขานะ  พวกเขาเสียสละปกป้องเมืองที่ไม่มีใครเหลียวแล  ทุกๆ คืนกว่าจะได้กลับบ้านก็ต้องออกลาดตระเวนให้ชาวเมืองรู้สึกปลอดภัย”

“และนั่นมันทำให้คนร้ายลงมือได้ง่ายด้วย”  โคโค่ถอนหายใจ

“นอร์แมน บราวน์  ไม่ใช่...แต่หมอนี่มีชู้แฮะ  เมียน้อยชื่อสเตซี่”  ซีโร่ยกยิ้ม

“สเตซี่  กรีนหรือเปล่า  นั่นเธอกำลังจะเป็นแม่ชีนะ”  แจนิสตกใจ

“งั้นก็ต้องสารภาพบาปนานหน่อย”  คีแกนหัวเราะ  “แล้วคนที่ 3 ล่ะ”

“จะเป็นเขาจริงๆ เหรอ  เขาฮอตมากในเมืองนี้  ไม่มีเมียอายุ 45 ถึงจะเงียบๆ แต่พอขอให้ช่วยอะไรแม้แต่ก๊อกน้ำใช้ไม่ได้เขาก็จะมา  โจอี้ ค็อกซ์”  แทมมี่ทำสีหน้าเหลือเชื่อ

“ปิ๊งป๊อง!  คนนี้แหละ”  ซีโร่ถือหนังสือค้างไว้ในมือก่อนจะมองไปยังมอลลี่  เลเยอร์เหยื่อคนล่าสุด  “คืนที่เธอตายเธอออกจากบาร์ในช่วงหัวค่ำใช่ไหม  ฟ้ามืด  ไม่มีรถ  แต่ก็ยังวางใจเพราะที่นี่อยู่กันแบบครอบครัวนอกจากโจรภายนอกก็ไม่มีอะไรน่ากลัวจึงไร้ความระวัง  รู้ตัวอีกทีเธอก็ตายระหว่างทางกลับบ้าน  ก่อนหน้านั้นมีคนอาสาไปส่งเธอแต่เธอปฏิเสธเพราะจะถึงบ้านแล้วใช่ไหม”

“ชะ...ใช่  โจอี้มาลาดตะเวนพอดีแล้วอาสาไปส่งแต่ฉันปฏิเสธ”  มอลลี่ตะกุกตะกัก

“เธอบอกว่าเธอมึนๆ ก่อนจะวูบใช่ไหม”  โคโค่คิดตามไปด้วย  “ตอนที่เขาทักเธอตอนนั้นคงโดนเข็มพิษงูแล้วล่ะมั้ง  แต่เพราะจังหวะชั่วหันหลังเธอจึงได้รับพิษน้อยกว่าคนอื่นถึงไม่ตายแบบเฉียบพลัน”

“ตอนแรกฉันคิดว่าฉันเมาเพราะดื่มไปสองสามแก้วตอนออกจากบาร์”

“เขามืออาชีพมากทีเดียว  ลงเข็มฉับไวและแม่นยำเห็นได้ชัดว่าเขาต้องเคยเกี่ยวข้องกับการแพทย์มาไม่มากก็น้อย”  ชักกี้ล้างมือเพราะไม่ต้องผ่าอีก 2 ศพที่เหลือเนื่องจากรู้ตัวคนร้ายแล้ว

“อืม...เขาเคยเป็นนักเรียนแพทย์แต่เรียนได้แค่ 2 ปีก็ไปสอบตำรวจแล้วขอกลับบ้านเกิด  ดูเหมือนตอนเรียนหมอเขาจะถูกเชิญออกเพราะเวลาเรียนไม่พอนะ  เขาขาดเรียนบ่อยๆ อ้างว่ากลับบ้านไปดูแลแม่”  คีแกนเปิดโน้ตบุ๊กเครื่องบางที่พกมาแล้วเช็คประวัติทันที  “เคยเข้าโรงพยาบาลตอนเด็กบ่อยครั้ง  เอกสารบางส่วนที่เข้าระบบบอกว่าเขามีอาการฟกช้ำ  ซี่โครงหักและเบ้าตาเขียวคล้ำทั้งสองข้าง” 

“เดี๋ยวก่อน!  เขากำลังจะลงมืออีก  เขามีเป้าหมายแล้ว”  ซีโร่ไล่สายตาอ่านตามตัวอักษรที่ขึ้นแบบเรียลไทม์  “วิโวน่า  โคลแมน  หลังตรอกร้านสะดวกซื้อจีจี้เขตสอง”  โดยตัวหนังสือที่ซีโร่อ่านได้คนเดียวมีใจความว่า

‘โจอี้  ค็อกซ์เห็นหญิงสาวผมแดงเดินอยู่ริมถนนเวลา 00.54 น.  กิเลสความด่ำมืดในจิตใจทำให้เขาสร้างบาปเลวร้าย  เขารู้ว่าเธอคือวิโวน่า  โคลแมนหญิงสาวบ้านถัดจากเขาไปสองช่วงถนน  ในหัวเตรียมลงมือและคิดจัดการที่ตรอกสองของร้านสะดวกซื้อจีจี้เขตสอง...’  และเพราะเขายังไม่ได้ทำอะไรต่อตัวหนังสือจึงหยุดเพียงแค่นี้  หนังสือระบุชื่อเหยื่อเพราะสายตาคนบาปเห็นและล็อกเป้าหมาย  ต่างกับเหล่าวิญญาณ 5 ดวงที่ไม่เห็นว่าคนร้ายเป็นใครพร้อมสตินึกคิดไม่ได้รับรู้ประวัติบัญชีของพวกเธอจึงได้ใช้คำว่าคนร้ายเพียงเท่านั้น

“น้องสาวฉัน!  บ้านฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นั่น”  จูเลียที่แม้จะเป็นผีแต่ก็รู้สึกวูบเหมือนจะเป็นลม

“แจ้งนายอำเภอซิสโก้  ชักกี้นายขับ”  โคโค่โยนกุญแจรถให้ขาซิ่งกินศพ  ขณะที่คีแกนกดเบอร์โทรศัพท์ที่นายอำเภอให้มาก่อนจะกลับไปบ้าน  “และก่อนหน้านั้นนายอำเภอแบ่งเขตสองวันนี้ให้เป็นเวรของโจอี้ที่ต้องลาดตระเวร”

ตรอกสลัวรางไร้ผู้คน  ร้านสะดวกซื้อที่มีเพียงชายแก่เฝ้าเงียบสนิท  เขาปลายตามองรถลาดตะเวนอย่างคุ้นชินแล้วไม่ได้สนใจสิ่งใดอีก  ร้านเขาเปิดบริการแบบยี่สิบสี่ชั่วโมงโดยพลัดกันกับลูกจ้างที่มาทำงานในยามกลางวัน  คนที่ปกติก็เงียบเหงาช่วงนี้มีฆาตกรโรคจิตออกอาละวาดก็ยิ่งเงียบเหงาขึ้นไปอีก 

“วิโวน่าทำไมถึงออกมาดึกขนาดนี้”  เสียงทักด้านหลังทำให้สาวผมแดงอายุ 30 กว่าที่เพิ่งออกจากร้านสะดวกซื้อไม่ไกลหยุดฝีเท้า

“โจอี้!  พอดีแม่ฉันทำใจไม่ได้เรื่องพี่จูเลีย  เธอเอาแต่เพ้อแล้วก็นอนไม่หลับ  ฉันเลยออกมาซื้อนมไปอุ่นให้เธอ...ที่บ้านฉันหมดพอดี”  วิโวน่าไม่ได้ระแวดระวังใดๆ กับคนที่เห็นกันมาตั้งแต่เด็ก

“ขึ้นมาสิ  เดี๋ยวฉันไปส่ง...ช่วงนี้สถานการณ์ไม่ค่อยดีด้วย”  เขามองเส้นผมสีแดงของเธอด้วยดวงตาวูบไหว

“โอ้!  ขอบคุณนะ”  วิโวน่ากำลังจะก้าวขึ้นรถก็มีรถกลางเก่ากลางใหม่คันหนึ่งวิ่งมาจอดเทียบด้วยความเร็ว

“วิโวน่าถอยออกมา”  โคโค่กระโดดลงจากรถก่อนจะเห็นแสงไฟของรถนายอำเภอที่ตามมาพอดี

“นี่มันเรื่องอะไรกัน”  โจอี้ชูมือเมื่อนายอำเภอซิสโก้เล็งปากกระบอกปืนใส่

“ฉันก็อยากจะถามแกเหมือนกันว่าทำแบบนี้ทำไม”  น้ำเสียงผิดหวังของนายอำเภอดังก้องบนถนนว่างเปล่า

“ผมทำอะไร  แค่จะไปส่งเธอ”

“แม่ของแกผมแดงเธอเพิ่งตายไปเมื่อเดือนที่แล้วและคดีก็เริ่มขึ้น  เมื่อก่อนพ่อเลี้ยงของแกเป็นพ่อค้างูเลี้ยงงูพิษจากทะเลทรายเพื่อขายให้พวกชั่วของเกาะคนบาปหนึ่งในนั้นคืองูไทปันที่หาได้รอบเมือง  ก่อนเข้ามาเป็นตำรวจแม่แกมาคุยกับฉันว่าแกไปได้ดีเรียนถึงหมอ  แกทำแบบนี้ทำไม!!”  ระหว่างทางเขาฟังเรื่องพวกนี้จากโทรศัพท์แล้วก็รู้ทันทีว่าฆาตกรเป็นใคร  ตอนแรกที่หมอกีกี้บอกว่าฆาตกรอาจเคยเรียนแพทย์เขาแค่เอะใจแล้วจับตาดูเพราะยังไม่อาจเชื่อว่าโจอี้มีส่วนเกี่ยวข้องจนมากระทั่งเรื่องพิษงูนี่แหละที่เขามั่นใจ  แต่ทว่ายังไม่ทัน 12 ชั่วโมงดีมันก็กำลังจะก่อเรื่องฆ่าคนอีกแล้ว

“ฮึ...”  โจอี้ยกยิ้ม  ดวงตาที่เคยเรียบนิ่งส่อแววมาดร้ายเหมือนงูพิษ  ก่อนที่วิทยุข้างเอวของนายอำเภอจะส่งเสียงบางอย่างออกมา

“พบดวงตาในโหลดองของบ้านโจอี้ทั้ง 5 ดวงเลยครับ  นี่มันบ้าอะไรเนี่ย!  นายอำเภอมีดวงตาคู่ที่ 6 ครับ”  ตำรวจสองนายที่ไปยังบ้านโจอี้สบถกลับมาเพราะความหวาดผวาและขยะแขยง

“6 ดวงเหรอ  แกฆ่าใครไปอีก”  นายอำเภอซิสโก้สอดนิ้ววางทับไกปืนแบบพร้อมยิง

“ของแม่เขา”  ซีโร่ที่อ่านย้อนคร่าวๆ พูดขึ้นและพ่อเลี้ยงก็ถูกเขาฆ่ากับมือ 

โจอี้กระตุกยิ้มก่อนจะพูดขึ้น  “ทำไมพวกคุณถึงไม่มาให้เร็วกว่านี้นะ”  อย่างน้อยๆ อาจจะหยุดเขาได้  หยุดความเลวทรามนี้เพราะเขาเองหยุดตัวเองไม่ได้  ยามเห็นผมสีแดงปลิวไสว  รอยยิ้มอ่อนหวานและอ่อนโยน  น้ำเสียงที่เรียกชื่อเขามันทำให้เขาลงมือกับพวกเธอ  เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยยามเขารู้ตัวก็กลายเป็นความรู้สึกผิด  ถึงรู้สึกผิดแต่ก็หวาดกลัวเกินกว่าจะยอมรับ  ที่นี่กันดานมากพอที่เรื่องราวและหลักฐานจะไม่สาวมาถึงเขา  เขาจึงเริ่มมั่นใจแล้วลงมือถี่ขึ้น

ทว่าความวิปริตนี้มันมีสาเหตุและสาเหตุค่อนข้างจะน่าอดสู  โจอี้เกิดมาในครอบครัวที่แตกแยก  แม่ขี้ขลาดถูกพ่อเลี้ยงทุบตีและมีเซ็กซ์กันต่อหน้าเขาทุกค่ำคืน  พ่อเลี้ยงสั่งให้เขามองดูความอัปรีย์ทั้งหมดที่มันกำลังทำบนร่างของแม่  ผมสีแดงถูกจิกและกระชากทุกครั้งยามแม่ร้องไห้สะอึกสะอื้นแทนที่จะครวญคราง  วันใดที่เขาทนดูไม่ไหวแล้วหลับตาลงมันจะทุบตีเขา  จวบจนกระทั่งเขาเข้าสู่วัยรุ่นความจัญไรเลวทรามก็ถาโถมพอกพูน  พ่อเลี้ยงข่มขืนเขาแล้วสั่งให้แม่เป็นฝ่ายมองดูบ้าง  ดวงตางดงามดวงนั้นมองดูพ่อเลี้ยงนรกที่อยู่บนร่างเขาอย่างเจ็บปวด

และในวันหนึ่งโลกของเขาที่แสนเลวร้ายอยู่แล้วก็เหมือนถล่มครืนลงมาตรงหน้าเมื่อมันสั่ง...สั่งให้เขากับแม่...

ค่ำคืนแล้วค่ำคืนเล่า  ยามเขาซุกซบอยู่บนอ้อมอกอุ่นเปลือยเปล่าของแม่  ยามเขาลูบผมสีแดงของเธอ  ยามเขามองดวงตาเธอของพวกนี้มันติดอยู่ในความทรงจำและสัมผัสของเขาทั้งหมด  สุดท้ายเขาจึงรู้สึกว่าเขากำลังหลงรักและเข้มแข็งพอที่จะกำจัดตัวสารเลวที่เป็นขวากหนาม  เขาฆ่าพ่อเลี้ยงด้วยพิษงูที่มันเลี้ยงเอาไว้ตอนเขาเข้าเรียนแพทย์เพื่อไม่ให้พ่อเลี้ยงอยู่กับแม่ตามลำพัง  มันตายและเขากับแม่เป็นอิสระ...อิสระที่จะอยู่กินกันในฐานะที่พูดออกไปไม่ได้ 

ทว่าทุกอย่างกำลังจะไปด้วยดีแม่ของเขาก็ตายจากไป  เขาจึงเก็บดวงตาของเธอเอาไว้ให้เธอมองมาที่เขาแต่เพียงผู้เดียว  เขาคิดถึงและโหยหาจนเข้าขั้นหมกมุ่นและมาไกลถึงขั้นนี้  มาถึงขนาดที่มองผู้หญิงผมแดงเป็นตัวแทนของแม่และเริ่มฆ่าพวกเธอเพราะอยากจะเก็บพวกเธอไว้ในความทรงจำของเขาแค่เพียงผู้เดียว  เขาฆ่าเธอ  เปิดดวงตาของเธอให้มองเขา  ร่วมรักแล้วเก็บความสดใสสุดท้ายของพวกเธอเอาไว้ในโหลดองเหมือนของล้ำค่า

ปัง!! ๆๆๆ

เสียงรัวลั่นไกปืนทำให้ทุกคนสะดุ้งก่อนจะเห็นวิโวน่ายืนจังก้าถือปืนยิงรัวเข้าใส่โจอี้

“มันทำลายครอบครัวฉัน!!  พี่สาวฉัน”  เธอแผดเสียงลั่นร้องไห้โฮด้วยความเจ็บแค้น

“เชื่อแล้วว่าแม่บ้านที่นี่ยิงปืนแม่น  เข้าทุกนัด”  โคโค่กระซิบบอกซีโร่  คนที่นี่ชายหญิงพกปืนกันเป็นปกติ

“จับฉันก็ได้  แต่ต้องโยนศพสวะนั่นให้แร้งรุมจิกกลางทะเลทราย”  วิโวน่ายื่นปืนให้นายอำเภอซิสโก้

“จับอะไรก็แค่ชาวเมืองปกป้องกันตัวจากฆาตกรโรคจิตเพราะฉันมาช่วยไม่ทัน”  นายอำเภอเฒ่ายักไหล่เมืองนี้กฎหมายคือครอบครัว  ก่อนจะถอนหายใจมองร่างไร้วิญญาณของโจอี้  “ตอนนั้นเขาน่าจะมาหาฉัน  หากโจอี้มาหาตั้งแต่แรกทำไมฉันและชาวบ้านจะไม่ช่วย” 

“ถ้าให้ฉันพูดเพราะเขาถูกบ่มเพาะ...”  โคโค่ชะงักแล้วเลือกที่จะไม่พูด...โจอี้หลงใหลมันต่างหาก

วิญญาณห้าดวงหลังรู้ว่าถูกใครฆ่าก็ย่อมหมดห่วง  โคโค่เก็บแต้มวิญญาณรวดเดียวได้ถึง 5 ดวงก็ติดอกติดใจถึงจะยุ่งยากไปสักหน่อยก็เถอะ  แต่เจ้าเด็กหนุ่มพวกนี้ใช้งานได้ดีจริงๆ  คนหนึ่งถึงจะชอบแคะศพแต่ก็เฉียบคม  คนหนึ่งถึงจะบ่นไม่เลิกแต่ข้อมูลกลับแน่นและฉับไว  อีกคนสกิลขี้โกงมากถึงจะมีข้อจำกัดทว่าดันเป็นประโยชน์สุดๆ  อีก 245 ดวงวิญญาณรู้สึกเหมือนอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก

“ขากลับแวะปั๊มให้ฉันด้วย  เธอเลี้ยงนะลูกหมาทั้งๆ ที่ตั้งใจมาขโมยพวกเขาแท้ๆ ดันกลายมาเป็นเจ้าหน้าที่เสียได้  โจรมีตราหรือไง”  คีแกนเดินกลับเข้าไปในรถ

“ขโมย!!  โจร!!”  นายอำเภอซิสโก้ผงะ

“ออกรถเร็ว”  ซีโร่จับคนที่เหลือโยนเข้ารถแล้วสั่งให้ชักกี้เหยียบมิด

“สารเลวคีแกน  มึงจะพูดให้เขายิงตายห่าเรอะ!!”  ชักกี้สบถด่าเพื่อนเท้าเหยียบมิดแบบไม่เห็นฝุ่น

“ปากหรือรูตูดตอนท้องเสียวะ  ระยำหูรูดคีแกน”  โคโค่จิกหัวฟูๆ ของเพื่อนเพื่อระบายอารมณ์

“ฉันว่านายอำเภอเขาอยากขอบคุณนะ...พวกนายมักตื่นตูมแบบนี้ตลอดเลยเหรอ”  ซีโร่มองออกไปนอกหน้าต่างที่ใกล้เช้าเต็มที  เกือบ 24 ชั่วโมงแล้วที่พวกเขายังไม่ได้นอนแต่ก็คึกคักเป็นบ้า

---

ลงได้แล้วโว๊ยยย!!  ไม่ได้เบี้ยวนะพูดอย่างจริงจัง  แต่เว็บ 3 วันมานี้สุดจริงๆ  ผีมาก ลงนิยายไม่ได้เลยเปิดหน้าเว็บยังลำบาก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น