ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 24---ยาแรง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.7k

ความคิดเห็น : 232

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ธ.ค. 2561 21:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
24---ยาแรง
แบบอักษร

"อย่าเพิ่งตายนะ รอให้อาจารย์ให้ผ่านก่อน จากนั้นอยากตายก็เชิญ ไปผุดไปเกิดเป็นตะบองเพชรซะนะลูกนะ จะได้ไม่ต้องมาเดือดร้อนคนเลี้ยงมากนัก" เนตรดาวพูดในขณะที่เธอเอากาบมะพร้าวหั่นยัดเข้าไปในกระถางกล้วยไม้ วันนี้เป็นวันเสาร์แต่เธอก็ต้องตื่นแต่เช้าเพื่ือมาจัดการกับต้นกล้วยไม้ที่ยังมีชีวิตรอด 

เด็กสาวจงใจมาเช้าเป็นพิเศษเพื่อตั้งใจหลบเลี่ยงพี่ยู เพราะเธอคิดว่าวันนี้เพื่อนพี่ยูคนนั้นต้องตามมาด้วยแน่ๆ  เนื่ืองจากเมื่อเช้าเธอเห็นพี่ยูขับรถมาหาเขาที่บ้าน 

 "แอ๊ด....." เสียงประตูชมรมเลื่อนเปิดออก เนตรดาวหันไปมองก่อนจะส่งยิ้มให้ตามมารยาท 

นึกถึงผี ผีก็มา.......

ทำไมเวลานึกถึงชาอึนอู แล้วชาอึนอูไม่มาให้เห็นบ้างนะ

ที่สำคัญพวกเขาไม่ได้มาแค่สอง แต่ยังพ่วงสองสาวร่วมห้องมาด้วย

เนตรดาวละสายตาจากคนทั้งสี่หันมาจดจ่อกับสิ่งที่ทำตรงหน้าเพราะอีกห้ากระถางเท่านั้นเธอก็จะได้ออกไปจากสถานที่แห่งนี้แล้ว

ยูเห็นเนตรดาวสวมหูฟังอยู่เลยไม่ได้พูดอะไรออกไป ทว่าความจริงเธอเสียบหูฟังเอาไว้เฉยๆไม่ได้เปิดฟังเลยสักนิด มันกลายเป็นความเคยชินเวลาเธอไม่อยากคุยกับใครก็มักจะเอาหูฟังมาเสียบไว้


ยูมองกระถางกล้วยไม้ที่เนตรดาวจัดการไว้เรียบร้อบจนเกือบครบตามจำนวนที่เธอรับผิดชอบ นี่เพิ่งจะเก้าโมงเช้าเท่านั้น 

เธอต้องมาเช้าแค่ไหนกันนะถึงทำได้เยอะขนาดนี้.....

สีหน้าของยูไม่ค่อยสู้ดีนัก ซึ่งไมตรีเองก็ไม่ต่างกัน เขากับเธออยู่บ้านติดกันก็จริงแต่สามวันแล้วเขากลับไม่ได้เห็นหน้าของคนที่กำลังนั่งก้มหน้าปลูกกล้วยไม้เลย

เธอหลบหน้าเขา.....

เด็กสาวยกกระถางกล้วยไปวางบนชั้นวางก่อนจะหันมาเก็บเครื่องมือและอุปกรณ์ต่างๆใส่ตะกร้าเก็บประจำที่ให้เรียบร้อยดังเดิม

"เอ่อ น้องเนตรครับ รอพี่แป๊บนึงได้มั้ย เสร็จแล้วเดี๋ยวพี่พาไปเลี้ยงข้าว" เขายิ้มให้เด็กสาว ยูเพิ่งสังเกตเห็นว่าวันนี้รุ่นน้องของตนแต่งตัวน่ารักกว่าทุกครั้งที่เขาเคยพบ เนตรดาวสวมกางเกงยีนขาเดฟขนาดพอดีตัว ส่วนด้านบนเป็นเสื้อกล้ามใหญ่กว่าตัวเล็กน้อยแต่ดูยังไงก็ยังน่ารัก เธอสวมรองผ้าใบอาดิดาสรุ่นคลาสสิกดูทะมัดทะแมงไปอีกแบบ

เด็กสาวไม่ตอบ เธอรวบผมประบ่าขึ้นมามัดเอาไว้ก่อนจะเปิดก๊อกล้างมือเอาคราบสกปรกออก

"ไม่ได้หรอกค่ะ วันนี้เนตรมีนัดแล้ว คงต้องขอตัวก่อน"

มือของไมตรีที่กำลังดึงเอากระถางกล้วยไม้ออกมาชะงัก เขาหลุบตาต่ำบีบกระถางในมือจนแตก

"เฮอะ คนอื่นเขาอุตส่ามาช่วย อยู่ดีๆก็ชิ่งกลับซะงั้น ไอ้ที่มันพังๆอยู่เนี่ยไม่ใช่เพราะเธอหรอกเหรอ" แนนแค่นเสียงออกมาทั้งใช้น้ำเสียงเหน็บแนมอีกด้วย

"อ้อ....." เนตรดาวปิดก๊อกน้ำหันมาเผชิญหน้าคนพูด

"รู้ได้ไงคะว่าที่มันพังเนี่ยเพราะเนตร พี่แนนเห็นเหรอคะ เอ หรือว่าพี่แนนเป็นคนทำเองถึงได้รู้ดีจัง"

"อีเนตร!!" รุ่นพี่ยกมือขึ้นมาชี้หน้ารุ่นน้อง

"แนน!!!!"ยูหันไปตวาดใส่เพื่อนร่วมห้องเสียงดังลั่น

"ไหนบอกจะมาช่วยไง แต่ถ้าจะมาก่อเรื่องก็กลับไปเลยนะ!!" ยูเริ่มหมดความอดทน

"แต่เนตรมันว่าแนนนะ"

"ไม่จริงก็อย่าร้อนตัวสิแนน!! เรื่องที่เกิดขึ้นเนตรไม่ได้เป็นคนทำเลยด้วยซ้ำ"ยูเอ่ยออกมาน้ำเสียงของเขายังแฝงไว้ด้วยความเอือมระอา

"เนตร เสร็จยังวะ สุดหล่อมารับแล้........." บาสหยุดคำพูดเมื่อเห็นว่าไม่ได้มีเนตรดาวอยู่เพียงลำพัง

"อืม เสร็จพอดี ป่ะ" เนตรดาวตอบเสียงใส เธอเดินผ่านหน้าไมตรีไปไม่แม้แต่จะมอง ส่วนบาสก็เดินมาหยิบกระเป๋าเป้ของเนตรดาวขึ้นมาสะพายให้

"รีบไปเหอะ ขืนช้า เดี๋ยวโดนอะตอมกินหัวเอาแน่ๆ" บาสพูดออกมา ส่วนเนตรดาวเพียงครางรับออกมา บาสหันไปมองในชมรมแว๊บนึงก่อนจะหันมายกยิ้มมุมปาก ยกมือกอดคอเนตรดาวเดินออกจากชมรมไป

"เร็วๆๆ รีบเลยบาส ไปล้างจานหลังครัวเลย เนตรมานี่มาช่วยเสิร์ฟ ไอ้โจจะทำร้านเราเจ๊งอยู่แล้ว" อะตอมยกข้าวขาหมูไปเสิร์ฟ ก่อนจะเดินมาลากจูงบาสและเนตรดาว

"มาถึงก็ไล่แฟนไปล้างจานเนี่ยนะ ให้เกียรติหน้าหล่อๆของเราด้วยอะตอม ฟองน้ำอยู่ไหนเอามา!!" บาสแล่นฉิวเข้าไปหลังร้านทันทีที่แฟนสาวถลึงตาใส่ เนตรดาวรับผ้ากันเปื้อนเดินไปหยิบถาดมารอ ส่วนอะตอมไปยืนประจำที่หน้าหม้อใส่ขาหมูพะโล้ใบใหญ่

บ้านของอะตอมเป็นคูหาตั้งอยู่ริมถนนเส้นเล็กเส้นหนึ่ง มีหน้ากว้างขนาดหกเมตรเปิดเป็นร้านขายข้าวขาหมู วันนี้ม๊าพาป๊าของอะตอมไปโรงพยาบาลแต่เช้าเพราะตอนเช้าที่ป๊าเปิดร้านเกิดหน้ามืดขึ้นมากระทันหัน พี่ๆของอะตอมล้วนอยู่ต่างจังหวัด จึงมีเพียงเธอคนเดียวคอยดูแลร้าน โชคดีหน่อยที่เธอทำเป็นทุกอย่างเพราะช่วยงานป๊ากับม๊ามาตั้งแต่เด็กเลยไม่มีปัญหาในการดูแลร้าน

และเธอโชคดีที่มีเพื่อนๆหลายคนมาช่วยในวันนี้ รวมทั้งหลังปิดร้านพวกเธอต้องไปทำรายงานกลุ่มกันที่บ้านของบาสอีกด้วย

"ขาหมูพิเศษสอง ธรรมดาหนึ่ง น้ำแข็งเปล่าสามโค๊กสองขวด" เนตรดาวตะโกนบอกออกไป 

ร้านของอะตอมค่อนข้างขายดี ยิ่งเฉพาะตอนเที่ยงคนก็เข้ามานั่งกันแน่นร้านเพราะร้านตั้งอยู่ใกล้กระทรวง พอตอนเที่ยงจึงแน่นขนัดเป็นธรรมดา

หลังจากลูกค้าหลั่งไหลกันมากินข้าวขาหมูราวกับแจกฟรีในตอนเที่ยงแล้ว ขาหมูในหม้อที่ป๊าของอะตอมทำไว้ก็หมดลง

บาสล้างจานจนมือเปื่อย เนตรดาวเดินกันขาขวิด ส่วนโจและเพื่อนอีกสองคนตอนนี้แทบจะลุกเดินไม่ไหว

"อะ กินซะ ขอบใจทุกคนมาก" อะตอมยกข้าวขาหมูแบบพิเศษที่เก็บไว้ให้เพื่อนทางทั้งยังเอาขาหมูใส่ถุงให้เพื่อนที่มาช่วยเอากลับบ้านอีกด้วย

"ตอมเตงป้อนเค้าหน่อย เนื้อที่มือเค้าหลุดหมดแล้ว" หากเป็นเวลาอื่นอะตอมคงฟาดเข้าให้ แต่เมื่อเห็นมือบาสที่ซีดขาวใจของเธอพลันอ่อนยวบนั่งลงข้างป้อนข้าวให้บาสตามคำขอ

เนตรดาวมองทั้งคู่สลับกันไปมา

รอยยิ้มที่หายไปหลายวันก็โผล่ออกมาให้ทุกคนเห็นเสียที

"บาส แกเข้าผิดบ้านป่าววะ" เนตรดาวมองบ้านตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตา เธอเคยเห็นบ้านแบบนี้แต่ในละครด้วยซ้ำ ซ้ายมือเป็นโรงรถ มีรถยุโรปและรถยี่ปุ่นจอดคละกันแปดคัน ขวามือเป็นสนามโล่งๆ ส่วนตัวบ้านนั้นใหญ่สไตล์โมเดิร์น ด้านหน้ายังมีน้ำพุโรมันขนาดใหญ่อีกด้วย

 บาสขับรถพาทุกคนเข้าไปในเขตตัวบ้าน หลังจากไปช่วยงานที่ร้านของแฟนสาว ทั้งหมดก็มารวมตัวกันที่บ้านบาส

"บาส ขอพูดคำนึงนะ แกทำตัวแม่งไม่สมฐานะเลยว่ะ บ้านรวยแต่ทำตัวสถุ๊นสถุน...."

"น้อยๆหน่อย เราบอกแล้วว่ามันคือสไตล์ แกไม่เข้าใจเหรอเนตร สไตล์..." 

ทั้งหมดทั้งมวลมารวมตัวกันข้างสระว่ายน้ำ หลังจากถ่ายรูปอัพโซเชียลเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนต่างหยิบหนังสือวิชาชีววิทยาและคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคลออกมา จากนั้นก็นอนแผ่หลากินขนมเพราะยังไม่ได้ฤกษ์ที่จะทำรายงาน

"เนตรหาตัวคนทำต้นไม้พังได้ยัง" อยู่ดีๆบาสที่กำลังป้อนขนมให้อะตอมก็หันมาถาม

"ยัง หาเจอแล้วยังไง เราก็ปลูกใหม่ไปแล้วนี่"

"นี่ แล้วตกลงไอ้ไม่หล่อสองคนนั่นจีบแกจริงป้ะ"

"บ้า....ใครจะมาจีบเรา ทำรายงานดีกว่า" เนตรดาวดีดตัวลุกขึ้นมานั่งทำรายงานเป็นคนแรก รูปของชาอึนอูเธอเอามาตั้งหน้าจอวอลเปเปอร์แทนคนบางคนได้สามวันแล้ว

เจอหน้าน้อยหน่อย ก็คิดถึงน้อยลงไป แต่พอเจอตัวจริงทีไรใจมันก็แกว่งๆตลอด

บาสมองหน้าเนตรดาวอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นเดินไปในครัวหยิบเอาน้ำแข็งกับน้ำอัดลมมาเพิ่ม

ไม่นานทุกคนก็ลุกขึ้นมาทำรายงานกลุ่มตามเนตรดาว

"เนตรแกเป็นคนวาดรูปนะ ในบรรดาพวกเราแกวาดรูปสวยสุดละ" อะตอมหันไปบอกเนตรดาว เพื่อนๆทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย เพราะในวิชาศิลปะเนตรโชว์ฝีไม้ลายมือให้ทุกคนได้อ้าปากค้างมาแล้ว

เนตรดาวหยิบรูประบบทางเดินหายใจมาดูก็ครางรับออกมาคำนึง เธอจึงก้มหน้าทำรายงานต่อไป

"บาสตั้งใจทำหน่อยสิ ชะเง้อมองไรนักหนาเนี่ย ทำไม หรือว่าตัวเองนัดผู้หญิงอีกคนมาบ้านรึไง เตงมีคนอื่นใช่มั้ย" อะตอมเริ่มโวยวาย

"บ้า เค้ามีเตงคนเดียว พอดีเค้านัดเพื่อนไว้"

"จริง?"

"จริงจ๊ะ นั่นไงมันมาแล้ว" บาสบุ้ยปากไปให้อะตอมดู เด็กสาวก็หันไปมองก่อนจะเบิกตากว้างออกมาอย่างไม่เชื่อสายตา

"พ พะ พะ พี่ธี อร๊าย!! บาส บาสรู้จักด้วยเหรอ" อะตอมแทบเสียสติเมื่อห็นพี่ธีนักเรียนชั้นม.5 ซึ่งมีรัศมีความหล่อไม่ต่างจากพี่ไมเลยด้วยซ้ำ อีกทั้งยังมีดีกรีเป็นนักบาสของโรงเรียนอีกด้วย

"รู้จักดิ ก็บ้านติดกันทำไมจะไม่รู้จัก "

บาสหันไปมองผู้มาใหม่ ก่อนจะหันไปมองเนตรดาวและหันมามองพี่ม.5 ที่ชื่อธีอีกครั้ง

ธียกยิ้มจนเห็นลักยิ้มที่แก้มทั้งสองข้างเดินไปนั่งลงข้างๆเนตรดาวก่อนจะหยิบถุงขนมขบเคี้ยวที่ตั้งอยู่บริเวณนั้นมากิน

เนตรดาวเงยหน้าขึ้นมามองก่อนจะคลี่ยิ้มให้ตามมารยาทและก้มหน้าทำรายงานต่อไป

"รอแป๊บนะทำรายงานก่อน" บาสบอกรุ่นพี่ที่แก่กว่าปีนึง

"อือ ทำไปเหอะ รอได้" พี่ธีเอนกายลงข้างๆเนตรดาว เขาไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่หยิบขนมในถุงกินไปเรื่อยๆ

"บาสจะไปไหนเหรอ"

"อ่อ เรานัดกันไปเล่นบาสน่ะ แต่รอทำรายงานเสร็จก่อนค่อยไป เล่นในสนามของหมู่บ้านนี่แหละ"

บาสและอะตอมเองก็ก้มหน้าก้มตาทำรายงานต่อไป

เพียงแค่ทุกคนมัวแต่ง่วนกับรายงานตรงหน้าจึงไม่ทันสังเกตุว่าบาสและพี่ธีหันไปสบตากันอย่างสื่อความหมายบางอย่าง

หลังจากงานส่วนแรกเสร็จไป เนตรดาวหยิบเอากระดาษ 100 ปอนด์ ขนาดA4 ออกมาวาดรูประบบทางเดินหายใจและลงสี

พี่ธีซึ่งนอนเอนหลังอยู่ข้างกายเนตรดาวพลิกตัวนอนตะแคงใช้มือค้ำศีรษะตัวเองไว้ มองดูเด็กสาวที่กำลังขีดๆเขียนอย่างตั้งใจ 

ขนตาเป็นแพหนาของเด็กสาวขยับขึ้นลงเหมือนผีเสื้อกระพือปีก ปากเล็กๆสีแดงสดขบเข้าหากันเมื่อเธอระบายสีเน้นย้ำตรงจุดใดจุดหนึ่งเป็นพิเศษ

"สวยดีนะ" อยู่ดีๆพี่ธีก็เอ่ยทำลายความเงียบ เนตรดาวเงยหน้าขึ้นมายิ้มให้อีกครั้ง

"ขอบคุณค่ะ แต่ถ้าได้สีน้ำมันจะสวยกว่านี้" เด็กสาวเอ่ยเสียงใส

"พี่หมายถึงเราน่ะ ไม่ใช่รูป" เนตรดาวได้ยินเสียงสูดลมหายใจของเพื่อนดังมาจากด้านหลัง เธอฝืนยิ้มเฝื่อนให้รุ่นพี่ ก่อนจะก้มหน้าระบายสีให้เสร็จ ทำเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เมื่อทุกคนเห็นว่ารายงานใกล้เสร็จก็ตกลงกันว่าจะช่วยทำให้มันเสร็จภายในวันนี้ พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องออกมาอีก ทุกคนจึงโทรบอกผู้ปกครองทันที บาสโทรสั่งพิซซ่ามาให้เพื่อนๆรองท้อง ส่วนพี่ธีก็ไม่มีทีว่าจะจากไปแต่อย่างใด ชายหนุ่มยังคงนอนเล่นโทรศัพท์ต่อไปเรื่อยๆ

เป็นเวลาเกือบสามทุ่ม รายงานที่ช่วยกันทำก็เสร็จลงภายในวันเดียว ทั้งโล่งอกและเหนื่อยในเวลาเดียวกัน

ทุกๆคนต่างเก็บของลงกระเป๋าเตรียมตัวกลับ

"เข้าห้องน้ำก่อนนะ" เนตรดาวบอกบาส

"เร็วๆล่ะ  เดี๋ยวเราไปส่ง เราไปติดเครื่องรอหน้าบ้านนะ" บาสพูดจบก็เดินออกไปพร้อมพี่ธีรุ่นพี่ที่มานอนแกร่วที่บ้านอยู่ครึ่งวัน

เนตรดาวเข้าไปล้างหน้า ทำธุระส่วนตัวเสร็จก็เดินไปยกมือไหว้พ่อแม่บาสก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน ตรงไปยังรถบีเอ็มดับเบิลยูคันงามซึ่งติดเครื่องรอไว้ก่อนแล้ว

เพียงแต่เมื่อเนตรดาวเปิดประตูก็พบว่าไม่มีที่นั่งใดๆเหลือให้เธอเลย

"นู่น ไปคันข้างหน้านู่น" บาสบุ้ยหน้าให้เนตรดาวดูรถญี่ปุ่นซึ่งจอดอยู่ด้านหน้า

"รถใครวะ ไม่ไปหรอก" เธอปฏิเสธ

"ไปเหอะ ธีมันออกไปธุระ ผ่านไปทางนั้นพอดี เราจะได้ไม่ต้องวนหลายรอบด้วย ไปก่อนนะ ตอมจ๋าปิดประตูให้เค้าหน่อยจ้า"

"เฮ๊ยๆๆๆ! ตอม บาส เฮ๊ย!!" เด็กสาวมองเพื่อนขับรถห่างออกไป เธอไม่มีทางเลือกจำต้องเดินไปขึ้นรถของพี่ธี

"ขอติดรถไปด้วยนะคะ" เนตรดาวขึ้นไปนั่งคู่กับคนขับ

"บอกทางพี่ด้วยนะ" มุมปากของเนตรดาวกระตุก ไหนไอ้บาสมันบอกว่าพี่ธีไปธุระผ่านทางบ้านเธอพอดีไง? ทำไมต้องบอกทางอีก

แต่ในเมื่อเธอขึ้นรถมาแล้วก็ได้แต่บอกทางพี่เขาไป

"บาสทำไมกูรู้สึกว่ามึงชงเนตรให้พี่ธีวะ" โจที่นั่งอยู่ด้านหลังถามด้วยความสงสัย และไม่ใช่โจคนเดียวที่สงสัย ทุกคนในรถล้วนมีความคิดแบบเดียวกันทั้งสิ้น 

"ป๊าว......ชงอะไร๊ ไม่มี๊" บาสตอบเสียงสูง

"เราว่านะบาส เรื่องแบบนี้ให้เนตรมันเลือกเองเหอะ " อะตอมหันไปบอก

"เอาจริงๆนะ เราก็ไม่ได้ให้ธีมันจีบเนตรจริงๆซะหน่อย แต่บางคนแม่งมันต้องเจอยาแรงซะบ้างจะได้รู้สึกตัว" ทุกคนในรถหันมามองหน้ากัน 

ยาแรงคืออะไร?

แล้วใครต้องเจอยาแรง?

"พอถึงซอย20 ก็เลี้ยวเข้าไปเลยนะคะ" เนตรดาวบอกเสียงใส เพียงแต่คนข้างๆดันจอดรถตรงหน้าปากซอยเสียดื้อๆ

"โทษทีนะ พอดีว่าพี่ต้องรีบไปทำธุระ เนตรลงตรงนี้ได้มั้ย

อา....จริงสิเมื่อกี้บาสมันบอกว่าพี่ธีต้องไปทำธุระ สงสัยจะจริงแฮะ แล้วทำไมต้องมาจอดตรงนี้ด้วยเล่า!!

เนตรดาวเหลือบมองไปดูใครบางคนซึ่งนั่งอยู่ที่วินหน้าร้านสะดวกซื้อ ปกติสองทุ่มก็เข้าบ้านแล้วนี่นา นี่ก็สี่ทุ่มแล้วทำไมถึงยังอยู่อีก

"ขอบคุณนะคะพี่ธีที่มาส่ง" เนตรหันไปบอกก่อนลงจากรถ มองรุ่นพี่ขับรถออกไป เวลาเดียวกันนั้นเธอก็สัมผัสได้ถึงสายตาของใครบางคนจ้องมองมายังเธอตลอดเวลา

เธอสาวเท้าตรงไปยังวินมอเตอร์ไซค์ และเมื่อเงยหน้าก็สบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งซึ่งคุกรุ่นไปด้วยอารมณ์บางอย่าง

โกรธเหรอ.......

หรืออาจจะไม่พอใจ.......

แล้วไงทำไมเธอต้องไปสนใจเขาด้วย 

ไมตรีลุกขึ้นหยิบหมวกกันน็อกส่งให้เนตรดาวแต่เด็กสาวเลือกที่จะหมุนตัวเดินเข้าไปในร้านสะดวกซื้อ  ทำให้ป้าคนที่เดินตามหลังเธอมารับหมวกของไมตรีไปแทน

เธอไม่อยากไปกับเขา.....

เนตรดาวเดินไปหยิบบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปแบบถ้วยเอาไปกดน้ำร้อนใส่อย่างใจเย็น

ถ้าเป็นเมื่อก่อนหมวกกันน็อกใบนั้นเธอคงฉกมากอดไว้แน่นเป็นแน่ 

เนตรดาวจ่ายเงิน เดินถือถ้วยบะหมี่ออกจากร้านสะดวกซื้อ แต่ก็ต้องพบกับคนที่เธอไม่อยากพบ

นี่ยังไม่ไปอีกเหรอ!!!

ไมตรีมองเนตรดาวตาขวางไม่ต่างอะไรจากหมาบ้าที่ไล่กัดคนตามถนนเลยสัักนิด


..................................................................


อิมเมจพี่ธีนะจ๊ะ.......

หนึ่งในคอลเลคชั่นผัวจีนของป้า มีใครรู้จักบ้างเอ่ย

ตอนนี้อัพกันชาติเศษ ....เว็บล่มบ่อยมาก

.............................................................


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}