Belladonna

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 14 ยั่ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 756

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2561 19:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
14 ยั่ว
แบบอักษร

"ฮิก ฮิก ฟุฟี่ยยย์ ...."  

แฮ่ แง่งงง!!!  

"....ฟ่าาาา ฟ่าาาาาาา"  

ฮื่ออออ! ฟ่ออออ! ง๊ออออออ!! 

"... ฟิ ฟิก อะฮึก ฮึก ฟิก ฟิก"  

.... เสียงเหรี้ยไรวะ? 


ฉันลืมตาตอนตะวันส่องตรูดของวันที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ด้วยเสียงอึกทึกดังข้างหู กวาดตามองไปต้นเสียง เจอหนูหยางนั่งหันหลังเอาหน้าผากชนกับห้อง มีเมฆหมอกมืดมนรายล้อม 

"... อะ แฮ่ม แค่ก แค่ก... เป็นไรอ่ะ"  ฉันเอานิ้วแยงหู ทักลูกน้องด้วยเสียงแหบแห้ง 

ลุกขึ้น บ้านหมุนวิ้งทันทีพร้อมอาการคลื่นไส้จนต้องเลื้อยไปข้างเตียงตะกายหาน้ำ 

หนูหยางหันมามอง นัยน์ตาหยาดน้ำตาคลอคลอง ขาหน้าขวาถือผ้าเช็ดหน้า สะอื้นกระซิกกระซิก มองหน้าฉัน เมินหน้าหนี ค่อยๆคลานไปมืดมนอีกมุมห้อง 

ฉันกลอกตา คลานไปจนถึงกาน้ำชา จับกระดกเกือบหมดกา นั่งกับพื้นห้องแล้วตั้งสติไล่เรียงว่ากรูไปทำอะไรให้ลูกน้องเจ็บช้ำวะ 

"เป็นไรอีกล่ะเหรี้ย" ฉันถามมันอีกรอบ มันหันมามอง ทำหน้าเศร้าเท่าที่เหรี้ยจะทำได้ แล้วเมินหน้าหนี 

ข้างเตียงมีลูกอะไรแปลกๆเต็มไปหมด มันคาบของขวัญมาให้ตอนที่ฉันหลับ? มันกลัวฉันโกรธ?  

ฉันมองบน ถอนใจอีกรอบ "ไม่โกรธหรอกน่า ฉันดื้อจะไปเองนี่"  

หนูหยางค่อยๆหันมามอง ลิ้นสองแฉกแพล็มออกมา ขาหน้าบิดผ้าเช็ดหน้าแบบเหรี้ยขาดความมั่นใจ 

เฮ้อ .. 

ฉันอ้าแขนรอมัน 

"ฟะฟ๊าาาาาาา!!! ฟะฟ้าาาาา!!! แง๊ง๊ง๊!!!!" อีหนูหยางโผเข้ามาซบอกฉันทั้งหยาดน้ำตา จิกขาหน้ากับเต้าฉัน  

โถชีวิต .... ฉันเริ่มถามตัวเองว่าชีวิตมาถึงจุดที่ไม่มั่นใจว่าเหรี้ยในสังกัดกลายเป็นลูกน้อยหอยสังข์ตั้งแต่เมื่อไหร่ (วะ) แต่ทำได้เพียงตบตรูดปลอบใจมัน


.............................................


ปลอบใจอีหนูหยางกว่ามันจะเลิกร้องไห้ ท้องฉันก็ร้องแทน ฉันแงะเหรี้ยออกจากเต้า ล้างหน้าล้างตาตัวเองและล้างน้ำมูกน้ำตาเหรี้ยออกจากเต้า (เฮ้อ...) ร่างกายหายดีแล้ว หูได้ยินเสียงเหมือนเดิม มีอาการเวียนหัวกับคลื่นไส้ซึ่งฉันหวังว่ามันมาจากอาการน้ำตาลในเลือดต่ำไม่ใช่แพ้ท้อง 

ตอนนี้ฉันยังทำใจไปนอนกับอีหมีควายและนังมู่ไม่ได้น่ะนะ 

นอกห้องยังมีเสียงขู่ของอีหมีควายดังเป็นระยะ ฉันพยักหน้าให้หนูหยางไต่ขึ้นไหล่ สูดหายใจเข้าลึก เตรียมรับความวุ่นวายของโลกภายนอก แล้วเลื่อนเปิดประตูห้องนอน .... 

"..........?!?!............" กระพริบตา หันหลังกลับห้อง ปิดประตู ฉันจำได้ว่าตอนที่ตื่นครั้งล่าสุดฉันอยู่ที่กระท่อมของเผ่าแมวที่หนีหนี่ให้ยืมนะ? 

ฉันมัวแต่เวียนหัวกับปลอบอีหยางหยางจนไม่สังกตว่าห้องนอนน่ะห้องเดิม แต่เพิ่มเติมคือเตียงกับเครื่องเรือนถูกอัพเกรดให้หรูขึ้น หนีหนี่คงไม่ใจดีขนาดซื้อเครื่องเรือนใหม่หรอกมั้ง? 

เสียงกระแทกพังประตูกับกรงเล็บตะกุยตะกายประตูอย่างบ้าคลั่ง ฉันเปิดประตู อีหมีควายในร่างสี่ขาพุ่งเข้ามา หูลู่ ขนพองฟูทั้งตัว โก่งตัวแต่หางจุกตูด เหมือนหนีอะไรบางอย่าง 

"สวัสดีอิงเอ๋อเมียรัก หิวหรือไม่ เราเตรียมอาหารให้แล้ววว"  เสียงหวานจ๋อยเเจื้อยแจ้วนำมาก่อน  

อีมู่หรงตัวผู้ยุรยาตรเข้ามา เดินเข็นรถเข็นอาหารดูหรูหรา วางบนโต๊ะหรูหรา เดินส่ายไปบรรจงเปิดผ้าม่านหรูหราให้แสงอาทิตย์เจิดจ้าเข้ามาส่องผนังห้องโถงหรูหราเป็นประกาย กรีดนิ้วรินน้ำชาจากป้านน้ำชาหรูหรา นั่งลงบิดขวาไขว่ห้าง สลับขาซ้ายขวาอย่างยั่วยวน 

แต่มันไม่ใส่อะไรนอกจากผ้ากันเปื้อนสั้นสะดับปิดตรูดแค่ตัวเดียว     

ริมฝีปากบนฉันม้วนขึ้น ขนลุกพรึ่บกับภาพไข่ห้อยโผล่แว่บไปแว่บมาของมัน เลื่อนประตูปิด ถอยกรูดออกมาตา่สอดส่ายเตรียมหนีออกนอกหน้าต่าง 

แต่ไม่ทัน ประตูเปิด อีหมีควายถูกเตะกระเด็นให้หลีกทาง อีมู่หรงพุ่งมากอดขาซ้ายฉัน "จะไปไหนน่ะ! ข่มเหงเราแล้วคิดจะทิ้งหรือ!" หางเสียงเกรี้ยวกราด แล้วมันก็เปลี่ยนเป็นช้อนตามอง ปากสั่นระริกด้วยท่าทางเมียน้อยอ้อนผัว 

"เราทำผิดตรงไหนนน ฮึก! ทะ ทำ ผิดอะรัยยยยยย" 

มรึงผิดทุกตรงนั่นแหล่ะอิแร่ด 

ฉันถีบยอดอกอีมู่หรง มันกระเด็น เตะอีหมีควายใส่มันให้เบี่ยงเบนความสนใจ แล้วกระโดดหนีออกทางหน้าต่าง สับขาใส่เกียร์หมาหนีสุดชีวิตไปหาเรือนใหญ่ของหนีหนี่  


"อ๋อ มันขอซื้อกระท่อมแล้วน่ะ" หนีหนี่หรี่ตามองฉันแบบหงุดหงิดที่บังอาจไปปลุกนางจากการนอนกลางวัน ฉันกระพริบตาปริบๆ เพิ่งสังเกตถุงเงินขนาดใหญ่ที่มีตราดอกมะลิในห้องนาง 

"คิดว่าเผ่าแมวอิ่มทิพย์หรืองาย แล้วตอนที่ข้าเอาลูกน้องไปช่วยแกกับตอนไปดับไฟน่ะ ข้าใจดีไม่ทวงเงินค่าแรงก็ดีแค่ไหนแล้ว ไหนจะค่าสมุนไพร ค่ากินค่าอยู่ของไอ้ลูกหมาผัวแกอีก นี่ยังไม่ครบนะนังมนุษย์" หนีหนี่สำแดงความเค็มให้ประจักษ์ตอนที่อีมู่หรงยุรยาตรมายึดแขนขวาของฉัน ส่วนอีหมีควายแถกขาหน้าลากขาสองหลังเดี๊ยงตามมา มองหน้าแม่มันอย่างเจ็บช้ำ สะบัดหน้าพรึ่ด ร้องงี๊ดง๊าดพันแข้งพันขากับฉัน 

".............................." 

"มีผัวรวยก็ไถเงินเอากับมันสิ ฮาเร็มแค่สองแค่นี้บริหารยากตรงไหน?" หนีหนี่บ่นพึมพำตอนที่ฉันถูกลากกลับไปเก็บที่กระท่อม


..................................

หลังจากแร๊บด่าไม่ซ้ำคำตลอดเที่ยงถึงบ่ายแก่ ฉันไม่แน่ใจนักว่าคำด่าของฉันจะทำให้พวกมันดีขึ้นไหม  

"ทำตัวดีๆหน่อยได้มั้ย อย่าทำตัวให้อยู่ด้วยยากเลยนะ พวกแกน่ะ" ฉันพึมพำ เพลียชีวิตจนต้องทรุดนั่ง กรอกน้ำชาเข้าปาก 

"ไปใส่เสื้อผ้าให้เรียบร้อย! เดี๋ยวนี้เลย!" ฉันผะอืดผะอมสั่งอีมู่หรงที่ทันทีที่ถึงกระท่อม มันสลัดผ้าคลุมทิ้งเหลือแต่ผ้าปิดตูดชุดนั้น 

มันทำหน้าง้ำ "ทำไมต้องดุ! เราทำผิดที่ใด เพียงแค่สามีอยากยั่วเย้าภรรยาเพียงแค่นี้ใครๆเขาก็ทำกัน" 

ฉันกุมขมับ ซบหน้ากับฝ่ามือ ใครสั่งใครสอนมันวะ! ถ้ากรูไม่ใช่ผู้หญิง และมรึงไม่ใช่ตัวผู้ การยั่วยวนด้วยวิธีอุบาทว์ด้วยการโชว์ไข่ยานแบบนี้ก็พอรับได้อยู่หรอก 

"งี๊ด!" มีอุ้งเท้ามาเขี่ยเบาๆ 

อะไร? เรียกทำไม? 

ฉันเงยหน้ามาปะทะกับไข่ของอีหมีควายลอยเด่นแทบแปะติดหน้าฉัน มันกระดิกหาง ฉีกยิ้ม ตาล่อกแล่กแบบลังเล 

แล้วมันก็ย่อขาหน้า โก่งตรูดใส่ฉัน หางเบี่ยงออก นี่กะจะให้ฉัน.... 

"...................." 

"งี๊ด?  

งี๊ดด??" 

"....................."


"อีหมาเหรี้ยยยยยยยยยย!!!!!!!!!!!!!!!"


________________________________

ความคิดเห็น