กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5 (4)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2561 12:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 (4)
แบบอักษร

​ในเมื่อตอบปฏิเสธไม่ได้ ลิก็ขอตอบรับแบบมีเงื่อนไขก็แล้วกันนะคะ เพื่อรักษาศรีษะของลิ

*******************************

บทที่ 5 (4)

                พราะชุดประลองถูกนำออกมาใช้งาน มะลิหอมจึงมีโอกาสได้พบกับผู้สูงศักดิ์ที่สุดในประเทศซัคคาเวียติดต่อกันหลายครั้ง หญิงสาวเดินทางมายังปราสาทเวอร์โดซา การเรียกพบครั้งนี้ เธอไม่ต้องเข้าไปยังปราสาทเวอร์โดซาชั้นใน

                   มะลิหอมถูกพาตัวมาถึงหน้าห้องทำงานของท่านชายคาร์โลมัน หญิงสาวเรียบร้อยอยู่ในชุดสีฟ้าอ่อนจางเสื้อแขนยาวและชายกระโปรงที่ยาวจรดข้อเท้า สวมรองเท้ารูปทรงคล้ายกับรองเท้าบัลเล่ต์สีฟ้าส้นแบน มะลิหอมก้มศีรษะเล็กน้อยเพื่อทักทายฟาดินและอัสฟา

                   หญิงสาวยังไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในห้องทำงาน เธอรู้หน้าที่ดีจึงยืนรออย่างสงบ ครู่ต่อมาประตูห้องทำงานก็เปิดออก โซเฟียเดินผลีผลามออกมาจากในห้อง มือยังง่วนกับการดึงขอบเสื้อขึ้นมาปิดคลุมไหล่ กิริยารีบร้อนคล้ายกับว่ายังแต่งตัวไม่เรียบร้อย

                   “อุ๊ย! คุณจัสมิน”

                   โซเฟียตกใจเมื่อพบมะลิหอม เส้นผมบนศีรษะของหญิงสาวไม่เรียบร้อยนักเฉกเช่นเดียวกับเสื้อผ้าบนตัวของโซเฟีย มะลิหอมก้มศีรษะให้โซเฟียเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้กล่าวอะไรออกมา โซเฟียมีอาการเขินอาย ขบกัดริมฝีปาก หลบสายตามะลิหอม

                   “เชิญครับ”

                   “คะ…ค่ะ อุ๊ย!

                   โซเฟียขาอ่อนแรง หลังคำเชิญของอัสฟา องครักษ์หนุ่มเข้าไปคว้าลำแขนเธอเอาไว้ จับหัวไหล่เธอทั้งสองข้างพยุงหญิงสาวขึ้น แล้วก็ปล่อยมือจากเธอ หลังจากโซเฟียยืนเองได้

                   “เชิญครับ”

                   อัสฟากล่าวอีกครั้ง โซเฟียก้มหน้าเดินผ่านมะลิหอมไป ผิดกับโซเฟียคนเดิมที่มักชอบเข้ามาพูดคุยกับมะลิหอมอยู่เสมอ

                   “เชิญครับคุณจัสมิน”

                   ฟาดินรับหน้าที่ส่งตัวมะลิหอมเข้าไปในห้องทำงานของท่านชายคาร์โลมัน มะลิหอมตามฟาดินเข้าไปในห้อง เธอสงบเสงี่ยม ปราศจากความใคร่รู้ต่อเรื่องของโซเฟีย จากสภาพของโซเฟีย เป็นใครที่ได้เห็นก็คงอดคิดไม่ได้ว่าโซเฟียเข้าไปทำอะไรในห้องทำงานของท่านชายคาร์โลมัน

                   มะลิหอมไม่คิดแบบนั้น เพราะไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องวุ่นวาย หญิงสาวได้พบกับเจ้าของห้องที่ยืนมาดนิ่งองอาจในสูทตัดเย็บเนี้ยบเฉียบพอดีกับรูปร่างซึ่งเป็นฝีมือการตัดเย็บของเธอเอง ท่านชายคาร์โลมันแตกต่างจากโซเฟีย

                   ชายหนุ่มอยู่ในอิริยาบถที่สง่างาม และอาภรณ์บนร่างทุกชิ้นก็ยังคงเนี้ยบหาที่ติไม่ได้เหมือนปกติของเขา มะลิหอมย่อตัวลงทำความเคารพต่อเขา และชายหนุ่มก็ชี้มือไปยังโซฟาอีกตัวเพื่อให้หญิงสาวเดินไปนั่งตรงนั้น

                   “ขออนุญาตค่ะท่านชาย”

                   มะลิหอมนั่งลงบนโซฟา ท่านชายคาร์โลมันถึงได้ทรุดกายนั่งเหมือนกัน ก่อนฟาดินออกไปจากห้องทำงาน ท่านชายก็เรียกสั่งงานอีกเล็กน้อย มะลิหอมนั่งคอยอย่างสงบ มือประสานวางบนตัก นั่งตัวตรงเพื่อรอให้ท่านชายกล่าวธุระกับเธอ

                   “ฉันเรียกตัวเธอมาพบ เพราะฉันยังมีเรื่องติดค้างเธอ”

                   “ค่ะท่านชาย”

                   จะพิรี้พิไรปฏิเสธไปทำไม สู้ตอบรับทุกเรื่อง เพื่อให้การสนทนายุติลงโดยเร็ว เธอจะได้กลับไปที่โรสแมรี่เฮาส์ เป็นเรื่องที่สมควรทำมากกว่า

                   “รางวัลที่ฉันจะมอบให้เธอ”

                   “ค่ะท่านชาย”

                   ไม่ว่าท่านชายจะมอบอะไรให้เธอ มะลิหอมก็จะรับเอาไว้ ด้วยเหตุผลเดิม เธอจะได้รีบกลับออกไปจากห้องซึ่งบรรยากาศอึดอัดจนหายใจลำบาก

                   “ฉันจะจัดงานเลี้ยงให้เธอ”

                   จากที่นั่งสงบนิ่ง คิดจะตอบรับทุกเรื่องที่ท่านชายมอบให้ มะลิหอมก็เริ่มขยับตัว ถึงขนาดต้องจัดงานเลี้ยงเชียวเหรอ หญิงสาวเป็นคนเงียบๆ ชอบอยู่เงียบๆ การจัดงานเลี้ยงเพื่อเธอ จะทำให้มะลิหอมต้องพาตัวเองเข้าไปอยู่ในบรรยากาศพลุกพล่านอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

                   “ไม่ใช่งานเลี้ยงที่ไร้สาระสำคัญหรอก แต่เป็นงานเลี้ยงเพื่อจัดพิธีดูตัวให้เธอ”

                   “พิธีดูตัวเหรอคะ?”

                   “จะเรียกว่าแบบนั้นก็ได้”

                   ในเมื่อเธอคือสตรีคนแรกที่เขาคิดถึง ท่านชายคาร์โลมันก็จะจัดพิธีดูตัวให้เธอ ใช้เรื่องรางวัลดำเนินการ และท่านชายก็จะจัดพิธีแต่งงานให้มะลิหอมอย่างสมเกียรติ

                   “ท่านชายคะ ดิฉันคิดว่า…”

                   “เธออายุเท่าไรนะ ยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปี เธอทำงานอยู่ในโรสแมรี่เฮาส์ ไม่มีโอกาสได้พบใคร ฉันจะหยิบยื่นโอกาสนั้นให้เธอ”

                   คงเป็นเรื่องยากที่จะปฏิเสธ มิหนำซ้ำท่านชายคาร์โลมันยังกล่าวออกมาอย่างมั่นอกมั่นใจเหลือเกินว่านี่คือความเมตตาที่เธอต้องยินดีรับ มะลิหอมคิดไตร่ตรองอย่างรอบคอบ เธอจะเสี่ยงกับการทำให้ผู้สูงศักดิ์ขุ่นเคืองไม่ได้

                   “ดิฉันซาบซึ้งต่อความเมตตาที่ท่านชายมอบให้ค่ะ แต่ดิฉันขอคำสัญญา จะไม่มีการบังคับให้ดิฉันเลือกคู่ครองได้ไหมคะ”

                   “ได้สิ ฉันสัญญา”

                   คงไม่จำเป็นต้องบังคับ หากมะลิหอมได้ทำความรู้จักกับบุรุษในงานเลี้ยง ก็คงมีสักคนหรอกที่มะลิหอมนึกพอใจ ผู้หญิงน่ะเหรอจะไม่ชอบผู้ชาย ก็แค่เล่นตัวบังหน้าเท่านั้น

*******************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น