Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่29 : ผมเอามาฝาก

ชื่อตอน : บทที่29 : ผมเอามาฝาก

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2561 06:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่29 : ผมเอามาฝาก
แบบอักษร

บทที่29 : ผมเอามาฝาก

.

.

.

หลายวันต่อมา


"วันนี้โค้ชจะมาประกาศชื่อตัวจริงที่จะลงแข่งในรอบแรกนะ ทุกคนมารวมตัวกันตรงนี้เร็ว ให้ไวๆ"

"ครับ!"

"นั่งให้เรียบร้อยนะแล้วจะได้ประกาศชื่อ"

"กูว่าพวกเราน่าจะได้แน่เลยว่ะ"

"เห้ยๆ อย่าพึ่งประมาทสิวะ ไอ้เด็กคัดชุดนี้แม่งมีแต่คนใช้ได้ทั้งนั้น"

"จริง กูว่าอย่าพึ่งดีใจไปก่อนดีกว่า"

กลุ่มเพื่อนซี้ต่างพากันตั้งหน้าตั้งตาฟังรายชื่อนักกีฬาที่จะเป็นตัวจริงได้ไปแข่งในรอบแรกอย่างตื่นเต้นจนแทบจะอยู่นิ่งกันไม่ได้ เมื่อโค้ชหนุ่มภูมิฐานดีเริ่มสอดส่องสายตามองแผ่นกระดาษที่อยู่ในมือแล้วจึงค่อยๆสบตานักกีฬาแต่ละคน

"คนแรก..."

"..."

"รัตนากรตบหัวเสา"

"เยส!"

"เฮ้!!ๆ เพื่อนกูเว้ยๆ ฮ่าๆๆ"

ทุกคนในหมูู่เพื่อนก็ต่างส่งเสียงเฮลั่นให้กับร่างบางทันทีด้วยความดีใจไม่น้อยไปกว่าร่างบางที่ยิ้มแป้น หลังจากนั้นโค้ชก็ประกาศรายชื่อไปทีละคนรวมถึงกลุ่มเพื่อนที่ได้มายกแก็งค์อย่าง เทล สไมล์ และซีโอ 

นอกจากนี้ยังรวมไปถึงรุ่นน้องหน้าใหม่ที่เปิดประเดิมสนามแรกโค้ชก็ยินยอมที่จะให้ลงทันทีโดยไม่ใช่ใครที่ไหนนอกซะจาก 'แทม' มือเซ็ตเตอร์คนใหม่ของทีมที่กำลังจะรุ่งแน่นอน

"ส่วนกัปตันทีมโค้ชยกให้นายนะเจแปน"

"อะ..อะไรนะครับ?"

"ฉันยกหน้าที่นี้ให้นาย นายคือกัปตันทีมนะเจ"

"ผะ...ผมว่าลองถามคนอื่นก็ได้มั้งครับ เผื่อจะมีคนที่ดีกว่าผม"

"โอ๊ย ไม่ต้องเลยไอัเจ พวกกูนี่แหละปรึกษากันมาเรียบร้อยว่ายกตำแหน่งนี้ให้มึงนั่นแหละ ใช่มั้ยทุกคน!"

"ใช่!!!"

เสียงประสานตอบรับกลับมาอย่างล้นหลามด้วยใบหน้ายิ้มแฉ่งทั้งรุ่นพี่และรุ่นน้องต่างป่าวประกาศเป็นเสียงเดียวลั่นสนามว่าตำแหน่งนี้ทีเจ้าของแล้ว นั่นคือ 'เจแปน'

"เห้ยๆ ทำไมพร้อมกันจังวะ อย่างแกล้งกูกันดิ"

"ไม่มีใครแกล้งนายหรอก ทุกคนลงเป็นเสียงเดียวกันมาตั้งแต่แรกแล้ว"

"จริงดิโค้ช! ไอ้เทลไม่เห็นบอกผมเลยอ่ะ!"

"โธ่ๆ กูบอกแล้วมึงจะเป็นหรอฮะ?"

"อ่าว ไอ้นี่นิ"

"พอๆ ตกลงนายเป็นกัปตันนะเจตอนนี้ทุกคนไว้วางใจนายแล้วนะ"

ร่างบางอำอึ้งทันทีก่อนจะหันมองทุกคนรอบข้างอย่างไม่มั่นใจ แต่ในความไม่มั่นใจนี้ก็มีสายตาแต่ละคู่ส่งมาให้เขาด้วยความหวัง น่าแปลกที่จู่ๆเข้าก็รู้สึกได้ว่าทุกคนกำลังเชื่อใจเขามากที่สุด

เอาก็เอาวะไอ้เจ...มึงทำได้เว้ย!

"ครับโค้ช ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดครับ"

"เยี่ยมมาก เชื่อมั่นการตัดสินใจตัวเองไว้นะ"

"ครับ"

ทุกๆอย่างต่อจากนี้จะขึ้นอยู่ที่เขาและผลการตัดสินใจนั้นก็จะเกิดขึ้นมาโดยทันที จะช้าหรือเร็วโดยผลนั้นก็อาจจะมีทั้งดีและน่าผิดหวังเช่นกัน ต่อจากนี้ร่างบางจะเป็นผู้นำของทีมแล้วและอีกทั้งเขาคงต้องใส่ใจทุกคนให้มากที่สุดเช่นกัน

"เสื้อได้ครบกันหมดแล้วนะ อาทิตย์นี้ก็ตามสบายเดี๋ยวเราจะมาซ้อมหนักกันอีกทีอาทิตย์หน้านะ"

"ครับโค้ช!"

"ฟิตเว้ยบอกเลยกูเนี่ย ฮ่าๆๆ"

"อย่าโม้ดิไอ้ไมล์ปากบอกฟิตจริงจัง พอซ้อมนะแม่งเสือกบ่น"

"ไอ้เชี่ยซีมึงอย่ามาตัดบทความหล่อกูตอนนี้ได้ป้ะ เสียรมณ์!"

"เหอะๆ มึงหล่อเท่าไอ้แทมและสูงเท่ามันค่อยมาพูดดีกว่า"

"ไอ้เชี่ย ทำไมต้องไอ้แทมตลอดด้วยวะ โด่!...กูสู้มันได้ซะที่ไหน"

บ่นอะไรกันนักหนาวะไอ้สองตัวนี้

ร่างบางขมวดคิ้วฉงนสงสัยทันทีว่าทั้งไอ้แบ๋วและไอ้แห้งนี่มันเถียงอะไรกันอยู่อย่างนั้นหรอ แต่พอตั้งใจฟังก็ได้ยินแค่ชื่อไอ้เด็กแทมนั่น

"เหอะๆ มึงสู้มันไม่ได้ก็จบเว้ย! ฮ่าๆ!"

"พวกมึงนี่ก็ว่างจัดเนอะมานั่งเปรียบเทียบกันอยู่ได้"

"อ่าวกัปตัน! มาตอนไหนครับ โห่ ...กัปตันตัวเล็กผมมองไม่เห็นเลยครับ!"

"กวนตีนไอ้เชี่ยไมล์"

"พวกผมว่างมากเลยครับอยากจะชวนกัปตันไปซื้อขนมกัปตันจะไปมั้ยครับ?"

"ไม่ไป แล้วก็เลิกเรียกกูกัปตันซะที รำคาญ!"

แม่งเรียกอยู่ได้กัปตันๆ กัปตันห่าไรของพวกแม่งนักหนาละ...

"เชี่ย กัปตันเราแม่งโหดสาส ดูโกรธดิโครตน่ารัก!"

"จริง! น่ารักเชี่ย!ๆ"

"รักตีนกูหน่อยมั้ยล่ะ!"

ปั้ก!

"แอ้ก! ตูดกู โอ๊ยยย!...ไอ้เชี่ยเจกูแซวนิดเดียวเตะตูดกูซะ โอ๊ยๆๆ"

ร่างบางแสยะยิ้มทันทีก่อนจะตวัดสายตามองเหยื่อยหน้าแข้งคนต่อไปแต่คราวนี้น่าเสียดายที่ไอ้ซีโอมันช่างไวเสียเหลือเกินวิ่งไปแล้ว แบบนี้ร่างบางไม่ปล่อยไปง่ายๆแน่นอนจึงวิ่งตามทันทีเพื่อจะมอบรสชาติหน้าแข้งให้ลิ้มลอง

การหยอกแบบนี้ซึ่งมันก็เกิดขึ้นเป็นประจำจนชินตาแม้กระทั่งโค้ชและคนอื่นๆในทีมไปเสียหมดทุกคนก็ต่างได้แค่หัวเราะแต่ไม่ได้ใส่ใจอะไรกับการเล่นของรุ่นพี่กลุ่มนี้ หากแต่มีสายตาจ้องมองทุกการกระทำของรุ่นพี่หน้าหวานอยู่ตลอดเวลาเช่นเดียวกัน

"ฮ่าๆๆๆ! สมนํ้าหน้าโว้ย! สะใจ!"

"เชี่ยเอ้ยตูดกูชาไปข้างนึงเลยเนี้ย!"

"เพราะมึงเลยไอ้ไมล์ พูกมากชิบหายพากูซวยเลยเนี้ย"

"เอ้าๆ โทษกูคนเดียวหรอ เดี๋ยวปั๊ด!"

"เออๆ เจอตัวต่อตัวกูได้นะไอ้สัตว์หลังเซเว่นปิดมึงมาๆ"

"ไอ้เชี่ย กี่โมงมึงมาเลยตอนมันปิด มาๆ"

"เออๆ รอวนไปก่อนเดี๋ยวมันปิดกูจะบอก ฝากไว้ก่อนเถอะมึง"

"เออ!"

บางทีพวกแม่งก็เล่นอะไรไม่รู้เนอะ แต่รู้อย่างนึงก็คือ เซเว่นมันเปิดตลอด 24ชั่วโมง!!! พวกมึงจะต่อยกันตอนมันปิด! ตอนไหนวะ!? โอ๊ยยย!!...ปั่นสมองกูมากๆเลยไอ้พวกเวรนี่!

"พอ! ปวดสมองแทนแล้วไอ้สัตว์ พวกมึงรอต่อยกันจนกว่ามันจะปิดไปเถอะ"

"แน่นอน แม่งเจอกูแน่ หุ๊ๆ"

"รอวนไปไอ้สาสสสสส"

ปึ่ก ปึ่ก

ของตบหน้าผากตัวเองสักทีกับความปั่นประสาทขั้นสงครามโลกครั้งที่สิบกับความปวดหัวแทบพังพินาศ

ร่างบางใช้มือตบหน้าผากตัวเองทันทีกับความปั่นประสาทของเพื่อนรักหักเหลี่ยมกวนขั้นสูงสุด อย่างน้อยก็ไม่มีใครสู้มันได้เลยกับความกวนประสาทระดับสิบ

"กูจะบ้าตาย"

......

.....

....

...

..

.

หลังเลิกซ้อม


"อือๆรอได้ๆ/.../พี่มึงอย่ามาช้านะ/.../ฮะ!?/.../อย่ามาโรคจิตตอนนี้นะเว้ย! ไอ้บ้า!/.../ไอ้หื่นกาม รีบๆมาได้แล้วเนี้ย!"

'อยากให้ไปไวๆจีจี้ต้องใส่ชุดกระต่ายให้ดูนะ'

 WTF!!! กูอยากจะไปแดกของอร่อยๆตัองมีข้อแลกเปลี่ยนตลอด! ไอ้หมอบ้านี่ก็หื่นโล่รึไงวะฮะ ทุกวันนี้ชุดวิปลาสที่กูใส่มันก็เกินพอทนแล้วนะเว้ยเห้ย! สามชิ้นต่อวันบนตัวกูถ้านานๆไปก็ให้กูแก้ผ้าเดินแล้วละมั้ง!

"ฮึ่ย! ไอ้โรคจิตนี่นิกวนประสาท"

"พี่!"

"ฮะ!?"

ใครวะ?...ตะโกนทีตกใจหมด! ดีนะกูไม่กรี๊ดแตกมีหวังอายถึงชาติหน้าแน่ๆ

"ยังไม่กลับบ้านอีกหรอพี่?"

"อ่าว มึงเองหรอไอ้แทม ยังอ่ะๆ"

"แล้วไม่กลับอ่ะพี่"

"กูรอคนมารับน่ะ"

"แฟนหรอพี่?"

เชี่ย!...ถามลึกสัส! กูจะตอบว่าไรดีอ่ะ 'ไม่เชิงหรอก' เอ๊ะ!...แต่ได้กันแล้วนะเว้ยต้อง'ผัวดิ' โอ๊ยยย!!!...กูคิดอารายอยู่เนี้ย!

หงึกๆ

"เป็นพี่ที่อยู่ร่วมห้องเดียวกันน่ะ"

"อ๋อ งั้นหรอ เดี๋ยวผมรอเป็นเพื่อนนะ"

"ฮะ? ไม่ต้องหรอกมึงเองก็รีบกลับบ้านเถอะ"

"ไม่เป็นไรพี่ ผมกลัวพี่โดนฉุดไปโดนทำมิดีมิร้าย"

ไอ้ดกทง!...ทำอย่างกับกูเป็นผู้หญิงเลยนะไอ้นี่นิ ฮึ่ย! ทำไมกูไม่หล่อออร่าพุ่งให้ได้มันสักนิดก็ยังดีเถอะวะ กูจะดีใจแบบสุดๆ

"เนี่ยๆ ทำหน้าน่ารักอย่างเนี้ยยิ่งจะโดนฉุด ฮ่าๆๆ"

"อะไรของมึง ไอ้นี่นิกลับบ้านไปเลยไป๊!"

กับไอ้แค่ร่างบางกลอกตามองบนและเบะปากนิดๆก็ทำเอาแทมนั้นอดที่จะแซวรุ่นพี่หน้าหวานไม่ได้เสียที เจแปนเองก็เริ่มหงุดหงิดทันทีที่ตัองมานั่งถูกชมว่าตนน่ารักเช่นนี้

ถ้ามันกลับไปซะตอนนี้กูจะกรสบงามๆเลยคอยดู...

"ไม่ไปอ่ะ เดี๋ยวพี่โดนฉุดใครจะช่วยอ่ะ อย่างน้อยก็ผมนะพี่ ฮะๆๆ"

"ไอ้แทม ไอ้นี่นิมึงเกิดมาแล้วอยากตายแล้วหรอ หืม?"

"อูยยย โหดจังเพ่! แต่น่าร้ากกก! ฮ่ะๆๆ"

ผัวะ!

แอ้ก!

หุๆ รัองไม่ออกเลยสิมึง

"พี่ตบผมทำไมอ่า ผมเจ็บนะเพ่!"

"ก็ตบให้มึงเจ็บไง ไอ้ฟายยย!"

ร่างบางยิ้มกริ่มทันทีด้วยความสะใจที่ได้โบกหัวรุ่นน้องแทบหัวทิ่มพื้นแต่โชคยังดีมันตั้งหลักได้ทันพอร้องออกมาทีก็ทำเอาเสียงหลงไปบางนิดหน่อย

หุๆ...สะใจเว้ย!

ชึ่บ!

จู่ๆถุงบางอย่างก็ยื่นมาตรงหน้าร่างบางก่อนที่ใบหน้าหวานจะงุนงงเล็กน้อย แล้วมองอีกฝ่ายที่เอาแต่ลูบหัวตัวเองต้อยๆแล้วไม่หันมาสบสายตาตัวเองเลยแม้แต่นิด

"หือ ให้กูหรอ?"

"อืม พอดีแม่ผมเปิดร้านขายอยู่น่ะเลยลองเอามาให้พี่ชิมด้วย"

ร่างบางรับถุงสีฟ้าหวานแหว๋วมาไว้ในมือทันทีก่อนจะเปิดปากถุงดูพบว่าในนั้นคือ'เค้กและคุกกี้'ของโปรดร่างบางทั้งนั้น!

แววตากลมโตคู่สวยเหลือกโพลงทันทีก่อนจะฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจกับของหวานที่ตนชอบอยู่ในมือ

"เห้ย ขอบใจมึงมากนะเว้ย เดี๋ยวกูจะชิมแล้วบอกมึงนะ เออ..เอาโทรศัพท์มาหน่อย"

"ครับ?"

"โทรศัพท์อ่ะ"

"อ๋อๆ"

แทมใช้มือล้วงกระเป๋าแล้วส่งให้ร่างบางทันที พอร่างบางรับไปก็กดเข้าแอพพลิเคชั่นไลนเป็นอันดับแรกพร้อมทั้งเพิ่มตนเองเป็นเพื่อนให้กับแทมนั่นเอง แล้วจึงส่งคืนให้พร้อมกับก้มลงมองของหวานของตนต่อ

"เดี๋ยวถ่ายส่งไปให้นะ มีอะไรก็ติดต่อกันทางนี้นะ"

"ครับ"

ปี๊นนนน!

"อ๊ะ มาแล้วล่ะกลับบ้านดีๆนะไอัแทม ขอบคุณสำหรับขนมนะ"

"เจอกันพรุ่งนี้นะพี่"

เด็กยักษ์ร่างหนาที่มองตามอีกคนเดินห่างออกไปพร้อมถุงขนมของตนก่อนจะขึ้นรถปอร์ตสีเทามนนั้นไปก่อนที่รถจะเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็วจนลับสายตา

"นั่งเหม่อไรอยู่เนี่ยกู กลับบ้านๆ















​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น