อนาคตหมา

ขอบคุณสำหรับกำลังใจนาจา '3'

[ Episode 5 ] : ของที่ระลึก

ชื่อตอน : [ Episode 5 ] : ของที่ระลึก

คำค้น : the mission sniper 5

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2562 01:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[ Episode 5 ] : ของที่ระลึก
แบบอักษร

​บทที่ 5

ของที่ระลึก

ซ่า!

ความเย็นจากน้ำสัมผัสกับใบหน้าอย่างกะทันหันไหลรดลงมาทั่วทั้งตัวทำให้สติที่เลือนลางของเขาค่อยๆกลับคืนมา ร่างสูงกระพริบตาพลางสะบัดหน้าไปมาเพื่อไล่ความรู้สึกมึนชาเมื่อครู่จนความเจ็บระบมตามร่างกายแล่นเข้ามาแทนที่

"ซี๊ด...อะไรวะเนี่ย" ราวกับถูกรถสิบล้อชนก็ไม่ปาน แค่พยายามจะบังคับตัวให้นั่งตรงๆยังยากเลย

"ตื่นสักทีนะไอ้ตัวขี้เกียจ" เสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังมาจากด้านหน้าของลีโอทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นมอง อีธานกำลังนั่งอยู่ด้านหน้าเขาโดยเว้นระยะห่างกันพอสมควร ท่าทางที่ไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเจ้าตัวทำให้ลีโอหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

"หึ แล้วพวกหมาหมู่ละ หายหัวไปไหนหมด"

"อะไรกัน...คนที่แกอยากจะฆ่านั่งอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ แต่แกกลับเรียกหาคนอื่น ไม่เสียมารยาทไปหน่อยหรอ" อีธานกดเสียงลงต่ำแสดงถึงความไม่พอใจปนออกมา ลีโอจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่วางตาพลางยกยิ้มมุมปากที่ช้ำเลือดขึ้นหมายจะท้าทาย

"หืม? แบบแกมีค่าพอให้ฆ่าด้วยหรอ"

"ปากดี"

"ดีได้กว่านี้อีก จะลองมั้ยละ หึๆ" ลีโอกล่าววาจากวนประสาทคนตรงหน้าอย่างไม่เกรง ถึงแม้ว่าใจเขาจะตกไปอยู่ตาตุ่มแล้วก็ตาม

"แกทำงานให้ใคร" แบรนโดยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะหยิบตะปูตัวยาวขึ้นมาถือไว้ในมือพร้อมคลึงเล่นไปมา

"คาร์ลอส เอลสัน"

"ยอมบอกง่ายไปหน่อยนะลีโอ...แกคิดว่าฉันโง่หรอ?" อีธานย่างเท้าเข้าไปใกล้ตัวเชลยหนุ่มพลางใช้ตะปูที่ตนหยิบมาเกลี่ยเข้าที่ใบหูของลีโออย่างแผ่วเบา

"หูแกสวยดีหนิ"

จึก!

"อึก! กะ...แกทำบ้าอะไร?!" อีธานกดลูกตะปูลงไปที่ติ่งหูของเขา ทุกอย่างมันรวดเร็วจนลีโอไม่ทันได้ตั้งตัว ด้วยแรงกดมหาศาลบวกกับความแหลมและแข็งของเหล็กทำให้ตัวตะปูถูกดันจนทะลุติ่งหู อีธานจงใจให้ลูกตะปูนั่นเสียบคาไว้

"ของที่ระลึก"

"อีธาน!!!" เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลตาลุกวาวไปด้วยความโกรธเคือง เลือดอุ่นที่ไหลย้อยลงมาตามใบหูไม่ทำให้เขารู้สึกเจ็บเท่าที่ใจเลยสักนิด!

"หึ ฉันจะถามแกอีกรอบ แกทำงานให้ใคร?"

"คาร์ลอส เอลสัน" เขาก็ยังคงตอบแบบเดิม

เหมือนความอดทนเส้นสุดท้ายของอีธานจะขาดสะบั้นลง ลีโอนี่มันกวนตีนได้โล่จริงๆ

"โนเอล สั่งให้พวกลูกน้องฉันเข้ามา ซ้อมมันจนกว่าจะยอมเปิดปาก"

แบรนโดเดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้หลบมุมตัวเดิม มองดูลีโอถูกพวกลูกน้องของเขารุมซ้อม ในหัวคิดสรรหาวิธีมาทรมานคนตรงหน้าเล่นอยู่เต็มไปหมด

"ใครส่งตัวแกมา!!" ลูกน้องอีธานตวาดใส่ร่างสูงโปร่งที่นั่งโงนเงนไปมาด้วยน้ำเสียงดุดัน ถ้าเขาไม่ถูกมัดเอาไว้ป่านนี้คงได้ลงไปนอนกองกับพื้นนานแล้ว ลีโอเงยหน้าขึ้นมองบุคคลที่นั่งหลบในอยู่ด้านหลังอย่างท้าทาย เขาไม่สนใจความเจ็บปวดหรือไอ้คนที่พยายามเค้นความลับจากเขาเลยสักนิด!

"ถุย!" มือปืนหนุ่มจงใจถุยน้ำสีใสปนเลือนข้นลงพื้นเป็นการยั่วโทสะ อีธานมองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นัยน์ตาสีอำพันยังคงแฝงความดุดันไว้

ผัวะ! ผลั่ก! โครม!

"อ่อก!" ลีโอนั่งงอตัวหลังจากถูกต่อยหมัดเข้าที่หน้าท้อง เขาโดนซ้อมจนรู้สึกชาไปทั้งตัวก่อนจะถูกใช้เท้าถีบเก้าอี้ให้ล้มลง ตอนนี้สภาพเขาไม่ต่างจากหมาข้างถนน ลูกน้องของอีธานทำท่าว่าจะเข้ามากระทืบเขาต่อแต่ดันมีเสียงของแบรนโดห้ามไว้ก่อน

"พอก่อน"

"....."

"ออกไปให้หมด ฉันจะจัดการต่อเอง" แบรนโดปรายตามองลีโออีกรอบ ตอนนี้เขาคิดวิธีที่จะทำให้เขาสนุกกับคนตรงหน้าออกแล้ว

"แต่...บอสครับ" หนึ่งในลูกน้องของอีธานพูดขึ้นทำให้อีธานหันขวับไปมอง นัยน์ตาสีอำพันฉายแววเฉือดเฉือนแทบจะคร่าทุกชีวิตให้ตายได้ภายในพริบตาเดียว บรรยากาศภายในห้องแปรเปลี่ยนเป็นความอึดอัดก่อนที่ลูกน้องทั้งหมดจะออกไปตามที่บอสสั่ง

"...." มาเฟียหนุ่มย่างก้าวเข้ามาใกล้ลีโอมากขึ้น ตอนนี้เขานอนตะแคงอยู่บนพื้นจึงได้แต่เหลือบมองอีธานจากมุมต่ำ  

ฝีเท้าสุดท้ายสิ้นสุดลงตรงหน้าเขาก่อนอีธานจะเปล่งเสียงทุ้มชวนน่าสยดสยองในความคิดเขา "นี่จะเป็นโอกาสครั้งสุดท้ายของแก ลีโอ เรนเดล..." ตัวเขาถูกดึงขึ้นขณะที่ผูกติดกับเก้าอี้ หน้าของเขาและอีธานอยู่ใกล้กันมากจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อน

"...."

"แกทำงานให้ใคร" อีธานค่อยๆพูดเน้นย้ำทีละคำข้างใบหูของเขา สันจมูกโด่งเสียดสีไปมากับใบหูข้างที่โดนตะปูเสียบให้ความรู้สึกแปลกใหม่

"คะ...คาร์ลอส...เอลสัน" ลีโอเอ่ยด้วยน้ำเสียงแหบพร่าพลางข่มไม่ให้เสียงตัวเองสั่นอย่างยากลำบาก คำตอบก็ยังคงเป็นคาร์ลอส เอลสันอยู่เช่นเดิม ชายหนุ่มไม่มีท่าทีว่าจะยอมอีธานเลยแม้แต่น้อย ถ้าจะให้เขาทรยศต่อโอดินละก็ขอยอมตายซะยังดีกว่า

"น่าเสียดาย" อีธานยอมปล่อยมือจากตัวเขาให้นั่งในท่าเดิม รอยยิ้มมัจจุราชที่ลีโอไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นอีกซ้ำสองกลับปรากฏบนใบหน้าหล่อคมคาย เจ้าของเรือนผมสีดำขลับยืนขึ้นเต็มความสูงก่อนจะเดินไปหาโต๊ะที่เต็มไปด้วยเครื่องมือทรมาน อีธานเลือกหยิบมีดคารัมบิตขึ้นมาควงเล่นอย่างชำนาญและสาวเท้าเข้ามาหาตัวเขาอย่างรวดเร็ว

ใบมีดคมเผยออกพร้อมจ่อไปที่คอหอยของเขา รูปร่างใบมีดโก่งโค้งลงราวกับคมเล็บเสือขนาดใหญ่ ลีโอหลับตากัดฟันเตรียมรับความเจ็บที่จะเกิดขึ้นภายในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้า แต่รอแล้วรออีกเขาก็ไม่รู้สึกเจ็บปวดสักที

"กลัวหรอ?"

"....."

"ฉันรู้ว่าความเจ็บปวดทางกายมันไม่ช่วยให้นายคายความลับออกมาหรอก" อีธานกดปลายมีดลากผ่านเนินคอขาวระหงเคลื่อนต่ำลงหยุดที่หน้าอกด้านซ้ายของลีโอ

"แต่ถ้าเป็นตรงนี้ก็ไม่แน่"

"จะ...ทำอะไร" ลีโอพูดอย่างยากลำบากทั้งคอและปากเจ็บไปหมด ใบหน้าได้รูปเต็มไปด้วยร่องรอยจากการถูกซ้อมแต่ก็ไม่ได้ทำให้เขาดูแย่ลงเลยแม้แต่น้อย มันกลับดูน่าขย้ำในสายตาอีธานเสียมากกว่า

แบรนโดตวัดปลายมีดเฉือดเฉือนเสื้อผ้าของเชลยจนเป็นริ้วแหว่งๆเผยให้เห็นยอดอกสีชมพูอ่อนน่าลิ้มลอง อีธานจงใจกดคาริมบิตลงบนยอดอกอย่างแผ่วเบา ส่วนอ่อนไหวที่ถูกกระตุ้นชูชันแข่งกับปลายมีดอย่างห้ามไม่ได้ ความรู้สึกเสียวซ่านปนความกลัวถูกส่งผ่านสีหน้าของเจ้าของร่าง เขาเม้มปากเข้าหากันแน่นแต่ยังคงมองอีกฝ่ายอย่างไม่วางตา บุคคลตรงหน้าคือ อีธาน แบรนโด ผู้ที่ขึ้นชื่อเรื่องการทรมานเหยื่อโดยใช้วิธีแปลกๆ แต่สิ่งที่อีธานกำลังทำอยู่เขาชักไม่แน่ใจว่านี่คือการทรมานหรือเพิ่มความสุขสำราญให้เจ้าตัวกันแน่

"ปกติฉันไม่นิยมมีอะไรกับเชลยหรอกนะลีโอ...แต่ถ้ามันทำให้นายรู้สึกอัปยศจนเหมือนตายทั้งเป็น ฉันก็จะทำ"



♜ THE MISSION SNIPER ♜



ปึง!

โอเว่นผลักบานประตูออกอย่างรวดเร็วทำให้โอดินที่วางมาดนิ่งอ่านรายงานอยู่ต้องเหลือบสายตาไปมองบุคคลที่เข้ามาใหม่ ร่างเล็กเดินโผงผางเข้ามาในห้องบอสอย่างถือวิสาสะ ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยความกังวลทำให้โอดินอดเห็นใจไม่ได้

"มีอะไรหรอโอเว่น"

"บอสครับช่วยบอกผมด้วยเถอะ ลีโอไปทำภารกิจเสี่ยงตายที่ไหนกันแน่ นี่มันก็สองเดือนแล้วนะครับ ยังไม่มีการติดต่อจากหมอนั่นเลย" โอเว่นพูดพร้อมกับย้ายร่างเล็กกว่ามาตรฐานชายของตนมาอยู่ด้านหน้าโอดินพลางเอามือทั้งสองข้างเท้ากับโต๊ะทำงานของผู้เป็นบอสเอาไว้

"ลีโอยังปลอยภัยดี นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอกโอเว่น ตอนนี้นายควรโฟกัสไปที่ภารกิจมากกว่าเรื่องลีโอนะ"

"แต่..."

"ไม่มีแต่...ภารกิจที่ฉันส่งลีโอไปทำมันค่อนข้างอันตราย ฉันถึงตัดสินใจส่งเขาไปคนเดียว และถ้าเขาโดนจับได้ ที่ๆนายจะได้เจอกับเขาอีกคือปรโลก"

"คุณคิดอะไรอยู่กันแน่? ทำไมถึงส่งลีโอไปคนเดียว"

โอดินเองก็คงจะรู้ข้อจำกัดของลีโอดี การส่งให้หมอนั่นไปทำงานเดี่ยวๆแบบนี้ผลลัพธ์ที่ออกมามันไม่ค่อยจะดี โดยเฉพาะการซุ่มยิงที่ต้องใช้ความอดทนและสมาธิเป็นเวลานาน ถ้าไม่มีคนระวังหลังให้ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่ามันเสี่ยงต่อการถูกลอบทำร้ายมากแค่ไหน

"เพราะงานนี้ลีโอเหมาะที่สุดแล้ว อีกอย่างนะโอเว่น ถึงลีโอจะเป็นตายร้ายดียังไงนายก็ไม่ควรยื่นมือเข้าไปช่วย มีแต่จะทำให้เสียแผนเปล่าๆ"

"ทำไม" โอเว่นแค่ต้องการคำตอบว่าทำไม เขามันไร้ฝีมือขนาดนั้นเลยรึไง?!

"มันเสี่ยงต่อการถูกเปิดเผยตัวตนของเรามากเกินไป" หลังจากที่โอเว่นได้ฟังคำอธิบายของโอดิน ความโกรธที่ปะทุขึ้นมาอย่างหยุดไม่อยู่ก็เข้าครอบงำเหตุผลทุกอย่างจนหมดสิ้น

"ทั้งๆที่รู้ว่าโอกาสจะกลับมาแทบไม่มี แต่พ่อก็ยังดึงดันส่งเขาไป?!" คนที่ถูกเรียกว่าพ่อถึงกับผงะเล็กน้อย โอดินสบเข้ากับนัยน์ตาสั่นระริกของลูกชายแท้ๆของเขา ตอนนี้โอเว่นทั้งโกรธและไม่เข้าใจพ่อของตัวเองเลยสักนิด รู้ทั้งรู้ว่ามันเสี่ยงขนาดไหนแต่ก็ยังจะส่งคนที่เขารักไป!

เห็นดังนั้นคนเป็นพ่ออดไม่ได้ที่จะยกมือลูบหัวปลอบประโลมลูกชายคนเดียวของตระกูลบรูช โอดินเปล่งเสียงทุ้มนุ่มชวนน่าฟังพูดปลอบให้คนตรงหน้าสงบลงอีกรอบ

"ฟังพ่อนะโอเว่น"

"...."

"การที่พ่อเลือกให้ลีโอทำงานนี้ พ่อก็มีเหตุผลของพ่อ แล้วการที่ลูกทำตัวเหมือนเด็กเอาแต่ใจแบบนี้ดูไม่ใจร้ายกับพ่อเกินไปหน่อยหรอ?" เจ้าของชื่อหยุดชะงักทันที เด็กเอาแต่ใจ? เขาไม่ใช่เด็กๆแล้วสักหน่อย! ทำไมพ่อถึงไม่เคยเลิกมองว่าเขาเป็นเด็กสักที?!

"ผม27แล้วนะพ่อ" น้ำเสียงที่ออกแง่งอนของลูกชายอดทำให้โอดินอดเอ็นดูไม่ได้ ถึงโอเว่นจะอายุขึ้นเลขสามแล้วก็เถอะ ยังไงในสายตาเขาลูกชายสุดที่รักก็ยังเป็นเด็กอยู่ดี

"อืม พ่อรู้"

"...."

"ถ้ารู้ว่าตัวเองโตขนาดนี้ แล้วเมื่อไหร่จะเลิกทำตัวงอแงเอาแต่ใจสักทีละโอเว่น"

กึก

โอเว่นอ้าปากพะงาบๆทำท่าจะเถียงต่อแต่ก็ต้องยอมสงบปากสงบคำแต่โดยดี โอดินรู้ว่าต้องจัดการกับลูกชายตัวเองยังไง นี่แหละคือสิ่งที่โอเว่นเกลียดที่สุด เพราะคำพูดของเขามันดันจี้จุดลูกชายเข้าเต็มๆ!

"บอสครับ!!!" ประตูห้องทำงานของเขาถูกเปิดออกอย่างแรงอีกรอบ ร่างที่กระเสือกกระสนวิ่งหอบจนตัวโยนของลูกน้องทำให้ผู้เป็นนายต้องเหลือบมองอย่างสงสัย

"มีอะไรงั้นเหรอ อลาโน่"

"เอ่อ...คือ" อลาโน่หันไปมองหน้าโอเว่นและโอดินสลับกันพลางส่งสายตาแฝงความนัยให้ผู้เป็นนาย โอดินเห็นดังนั้นจึงพยักหน้าเข้าใจก่อนจะเอ่ยปากไล่ลูกชายให้ออกไปรอด้านนอก

"ออกไปก่อนนะโอเว่น ฉันมีเรื่องสำคัญต้องคุยต่อ"

"ครับ" โอเว่นก้มหัวให้พ่อตัวเองเล็กน้อยก่อนจะเดินออกไปตามที่โอดินบอกกล่าว จนกระทั่งเสียงประตูปิดลงทำให้อลาโน่กลับมาทำท่าทางตื่นตระหนกอีกรอบ

"บอสครับ!! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!!!"

"หืม?"

"ลีโอถูกจับตัวได้แล้วครับ!!"



#talk

น้องลีของเราปากดีขนาดนี้เหมาะให้พี่ธานจัดการแล้วล่ะค่ะ>.,< แล้วก็สำหรับใครที่เชียร์โอเว่นผู้แอบรักเพื่อนข้างเดียวนี่ก็ต้องทำใจกันหน่อย หมากะจะแต่งให้มีคู่หลักแค่คู่เดียว แต่ถ้ามีคนคอมเม้นอยากให้แต่งคู่รองของโอเว่น หมาก็จะแต่งค่ะ ขึ้นอยู่กับคอมเม้นเป็นส่วนใหญ่เนอะะะ

แล้วก็ตอนหน้าหมาบอกเลยว่าฉาก nc ยาวมากเว่อรรร์ ได้อ่านกันอย่างจุใจแน่นอน ฮุฮุ-.,- มารอดูกันว่าอีธานจะใช้ลูกเล่นไหนให้ลีโอยอมเปิดปาก พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ สำหรับวันนี้หมาขอตัววว ฟิ้ววว//หายตัวลงหลุม(?)

1.) อันนี้เป็นมีดคารัมบิตที่อีธานใช้นะคะ


ความคิดเห็น