กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 5 (3)

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ธ.ค. 2561 17:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 (3)
แบบอักษร

​ท่านหญิงทำดีมากค่ะ!

*******************************

บทที่ 5 (3)

                “ไม่เจ็บจริงด้วย”

                   “ก็ไม่เจ็บน่ะสิ”

                   ในบรรดาน้องสาวของท่านชายคาร์โลมัน ท่านหญิงครองขวัญเป็นน้องสาวที่สนิทสนมและได้รับความโปรดปรานมากที่สุด เมื่ออยู่กับท่านชายคาร์โลมัน ท่านหญิงจึงเหมือนกับนางฟ้าตัวน้อยๆ ของท่านชาย แม้เธอจะแต่งงานกับแรมซีย์มีทั้งสามีและลูกชายวัยกำลังน่ารักอีกหนึ่งคน แต่ท่านหญิงก็ยังเป็นน้องสาวตัวน้อยของท่านชายไม่เคยเปลี่ยน

                   “ค่อยยังชั่วหน่อย ไม่งั้นฉันจะสั่งให้คนเปิดโลงของโบโลวิคแล้วฉันจะสับเขาเป็นชิ้นๆ”

                   “เซอร์กีรัสจัดการพาโบโลวิคไปฝังที่เมืองเวสลีย์เบรนแล้วท่านหญิงที่รัก”

                   เซอร์กีรัสเดินทางกลับเมืองเวสลีย์เบรนพร้อมกับภรรยายอดดวงใจและศพของโบโลวิค ซึ่งต้องถูกนำไปทำพิธีและฝังยังเมืองเวสลีย์เบรนหรือเมืองแห่งสุสานในประเทศซัคคาเวีย

                   “สบายใจแล้วใช่ไหมคลาริสสา”

                   แรมซีย์ถามภรรยา ท่านชายคาร์โลมันเดินทางมาที่ตำหนักของท่านหญิง เพราะแรมซีย์ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือ ท่านหญิงครองขวัญไม่ยอมกลับเมืองอเล็กซานเด ถ้าหากไม่ได้พบพี่ชายและเห็นด้วยตาว่าท่านชายคาร์โลมันปลอดภัยจริงๆ

                   “สบายใจแล้วค่ะ เฮ้อ! จบเรื่องเสียที คนอะไรกล้าท้าพี่ชายประลอง ไร้ฝีมือแถมยังไร้ศักดิ์ศรี”

                   “ยังจะบ่นอีก”

                   “แรมซีย์ ก็ฉันเป็นห่วงพี่ชายนี่คะ”

                   “เธอห่วงฉันแบบนี้บ้างหรือเปล่า”

                   ท่านชายคาร์โลมันขยับเล็กน้อย เขาไม่ต้องการเป็นกรรมการจำเป็นในเหตุการณ์ปะทะกันของสามีภรรยา แต่เหมือนท่านชายจะไม่มีทางเลือก

                   “ฉันก็ต้องห่วงสิคะ คุณเป็นสามีและก็เป็นพ่อของลูกเรานะคะ”

                   “งั้นก็แล้วไป”

                   “เขาขี้อิจฉามากใช่ไหมคะพี่ชาย”

                   “นั่นก็เพราะแรมซีย์รักคลาริสสามาก”

                   ท่านชายคาร์โลมันสรุปให้ ท่านหญิงยิ้มเอียงอาย แล้วก็ยื่นหน้าไปหอมแก้มพี่ชาย พี่ชายยังมีชีวิตอยู่เพื่อให้เธอหอมเขาจริงๆ ด้วย

                   “ฉันก็รักเขาเหมือนกันค่ะ ถึงบางครั้งเขาจะทำตัวน่าหยิกพุงก็เถอะ”

                   “น้อยๆ หน่อย ฉันไม่มีพุงเหมือนเธอหรอกคลาริสสา”

                   “เอ๊ะ! แรมซีย์! ฉันก็ไม่มีพุงซะหน่อย”

                   “พี่ต้องฟังเรื่องแบบนี้จริงเหรอ?”

                   “ขออภัยค่ะพี่ชาย ฉันไม่ได้ตั้งใจค่ะ”

                   ท่านหญิงหอมซ้ำที่แก้มของท่านชายคาร์โลมัน หญิงสาวโน้มตัวเข้าไปกอดท่านชาย แล้วก็ยิ้มหวานให้เขาเป็นการออดอ้อน

                   “แรมซีย์บอกว่าพี่ชายไปที่โรสแมรี่เฮาส์เหรอคะ”

                   “อืม ไปพบจัสมิน”

                   ท่านหญิงยิ้มกริ่ม ยืดตัวขึ้นมองพี่ชายตาแป๋ว ชื่อของเพื่อนรักทำให้เธอเกิดความสนอกสนใจ ท่านชายคาร์โลมันไปพบมะลิหอมด้วยเรื่องอะไรกันนะ

                   “มองแบบนั้นทำไม”

                   “ถามได้ไหมคะ พี่ชายไปพบจัสมินด้วยเรื่องอะไรเหรอคะ”

                   “จัสมินทำบางอย่างกับชุดประลอง”

                   ท่านหญิงเป็นคนรวดเร็ว การตอบคำถามที่เธอต้องคิดไปด้วยของพี่ชายทำให้เธออึดอัด แต่ในเมื่ออยากฟัง ท่านหญิงก็ต้องอดทน

                   “ไม่เข้าใจค่ะ”

                   “จัสมินเพิ่มบางอย่างที่เปรียบเสมือนเสื้อเกราะเข้าไปในชุดประลอง ดาบของโบโลวิคถึงไม่สามารถสัมผัสกับตัวพี่ได้”

                   “อ๋อ เป็นแบบนี้น่ะเอง หอมเป็นคนเก่งค่ะ สวย รวย เก่ง และน่ารักมาก”

                   ท่านหญิงถือโอกาสกล่าวชื่นชมพร้อมบรรยายคุณสมบัติของมะลิหอม เพื่อนรักของเธอเป็นลูกเสี้ยว มารดาเป็นคนไทย ส่วนบิดาเป็นลูกครึ่งไทยอิตาเลียน มะลิหอมจึงมีความงามที่อ่อนหวานแต่ไม่จืดชืดและก็ไม่คมคายจนแข็งกระด้าง แต่เป็นความงามที่อ่อนหวาน เยือกเย็นชวนมอง

                   มะลิหอมกำพร้า บิดามารดาประสบอุบัติเหตุตั้งแต่ยังเด็ก ตระกูลทางฝ่ายบิดาของมะลิหอมนั่นเป็นผู้ดีเก่า คุณย่าผู้ทำหน้าที่ดูแลมะลิหอมก็เป็นผู้ดีเนื้อแท้ และอบรมมะลิหอมจนกลายเป็นสตรีที่งดงามเพียบพร้อม

                   “พี่จะให้รางวัลกับจัสมิน แต่เธอบอกว่าเธอไม่ขาดแคลนอะไร แต่พี่ก็จะมอบรางวัลให้จัสมิน”

                   “พี่ชายอย่าโกรธหอมนะคะ หอมเป็นคนพอเพียง มักน้อย รวยจะตายแต่ไม่เคยอวด หอมน่ะมาจากตระกูลที่ดีนะคะ ทรัพย์สมบัติที่ครอบครัวทิ้งไว้ให้ก็มีมาก ไม่ต้องทำงานหอมก็ไม่ลำบากหรอกค่ะ แต่ที่ยอมมาทำงานที่นี่ก็เพราะฉันชวนมาด้วยกัน หอมไม่มีใครแล้วค่ะ เหลือตัวคนเดียว”

                   แรมซีย์ปรายตามองภรรยา แต่เลือกจะเงียบ เขายังเข้าใจเจตนาของครองขวัญ แล้วมีหรือที่ท่านชายคาร์โลมันจะมองไม่ออก

                   “เธอพูดแบบนี้ หรือต้องการให้พี่หาคู่ให้จัสมิน”

                   “โธ่…พี่ชาย…”

                   “พี่จะจัดงานดูตัวให้จัสมินเป็นรางวัลก็แล้วกัน”

                   “พี่ชายคะ เปลี่ยนใจเถอะนะคะ”

                   ครองขวัญร้องขอ เธอพูดถึงมะลิหอมก็เผื่อพี่ชายจะสนใจมะลิหอมในสถานะอื่น แล้วนี่อะไร ท่านชายคาร์โลมันดันตัดสินใจจะจัดงานดูตัวให้กับมะลิหอม ให้ตายเถอะ! เธอทำเรื่องผิดพลาดลงไปแล้วใช่หรือเปล่า ขอโทษด้วยนะมะลิหอม

*******************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น