`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 2 : Beginning (P.End)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2558 21:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 2 : Beginning (P.End)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 2

Beginning

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1245212555-member.jpg

 

หลังจากชุลมุนกันอยู่พักหนึ่ง แถวของน้องใหม่ก็เรียบร้อยโดยมีวาเลนไทน์ยืนอยู่หน้าสุดอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“จังเคนปง!!” ร่างบางสูดหายใจเข้าปอดครั้งหนึ่งก่อนจะหลับตาปี๋กำมือยื่นออกมาข้างหน้า “ค้อน”...และโชคร้ายเหลือเกินที่ฮารุกิมือหนึ่งของการเป่ายิ้งฉุบกางนิ้วทั้งห้าออกมา ...”กระดาษ” เป็นอันว่าคนแรกที่ต้องสูญเสียเสื้อผ้าก็คือไทนี่ตัวน้อยนั่นเอง

“ถอดเลย ถอดเลย ถอดเลย !!” เสียงร้องตะโกนเกรียวกราวดังขึ้นทันทีเมื่อไทน์เป่ายิ้งฉุบตาแรกก็แพ้เสียแล้ว ร่างบางเม้มปากแน่นก่อนจะเสื้อคลุมตัวนอกออก โชคดีเหลือเกินที่ไอบอกให้เขาใส่มาด้วยเผื่อว่าห้องเรียนจะหนาว เพื่อนอีกนับสิบของไทน์ต่างวนเวียนเป่ายิ้งฉุบกับฮารุกิที่ยังคงไม่ต้องปลดเปลื้องสิ่งใดออกจากตัวเลยสักชิ้น ไทน์บิดมือบางของตัวเองไปมาอย่างรู้สึกผิดที่ต้องมาทำให้เพื่อนๆ ลำบาก พี่ฮารุกิไม่ใช่เล่นๆ เลย คนแล้วคนเล่าที่ต้องปลดเข็มขัดบ้าง ถอดเสื้อบ้าง เพราะวันนี้มีกิจกรรมทางมหาวิทยาลัยจึงไม่ได้บังคับให้สวมเครื่องแบบแต่ละคนจึงมีสไตล์การแต่งตัวเป็นของตัวเอง บางคนก็โชคร้ายเพราะสวมเพียงเสื้อกับกางเกงตัวเดียวเท่านั้น

“เอ้า...อะไรกัน ไม่ต้องอ่อนข้อให้พี่นะครับ พี่ยังเหลือกันอีก 4 คน” ฮารุกิพูดเสียงดังพอจะทำให้ทุกคนในบริเวณนั้นได้ยิน ในที่สุดหนุ่มผมเงินก็ต้องกลับมาเผชิญหน้ากับรุ่นพี่มือเทพอีกครั้ง คราวนี้ร่างบางพยายามจับจ้องดวงตาของชายตรงหน้าอย่างตั้งใจ จากการที่เฝ้าดูเพื่อนของตัวเองพ่ายมาหลายครั้งหลายครา ทำให้ไทน์พอจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้มักแสดงสีหน้าแปลกๆ ออกมาด้วยก่อนจะยื่นมือออกมา

“คราวนี้...ค้อนแน่ๆ” ร่างบางคิดกับตัวเองพลางจับจ้องดวงตาสีนิลคมกริบของอีกฝ่ายก่อนจะกางนิ้วออกห้านิ้ว เสียงกรี๊ดของสาวๆ ดังลั่นขึ้นทันทีเพราะในที่สุดชายหนุ่มรูปงามก็ต้องเผยเรือนร่างของตนให้พวกเขาดูเสียที ฮารุกิกระตุกยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยก่อนจะถอดเสื้อเชิ้ตสีดำของตัวเองออก เสื้อผ้าของเขามีเพียงเสื้อตัวนี้กับกางเกงยีนส์อีกตัว ถ้าแพ้แค่สองตาเขาก็ต้องล่อนจ้อนเหลือแค่กางเกงลิงตัวเดียวแน่นอน

“ไทนี่ สุดยอด...” ชายหนุ่มผมบลอนด์ที่เสนอตัวออกมาช่วยไทน์เป็นคนแรกกระซิบเบาๆ ข้างๆ หูร่างบางที่ตอนนี้ก้มหน้างุดใบหน้าเป็นสีแดงไปถึงใบหู เพราะดันเผลอไปจ้องหน้าชายหนุ่มผมทองเข้าเต็มๆ แล้วสายตาก็ดันไม่ยอมละจากกล้ามท้องเป็นลอนงามนั่นเสียที...

“มาเลย...” รุ่นพี่ที่ชื่อคิระขยับขึ้นมาเป็นคู่ต่อสู้ของไทน์ และคราวนี้ร่างบางไม่ได้โชคดีเหมือนครั้งที่แล้ว...ดวงตากลมโตกรอกไปมาอย่างครุ่นคิด เขาควรจะถอดอะไรก่อน...เสื้อ?...กางเกง?...ไม่...อ้อ...นี่แล้วกัน

“หูววว” เสียงจากเพื่อนและรุ่นพี่ทำเอาร่างบางต้องอายม้วนอีกครั้ง เขาตัดสินใจดึงยางรัดผมของตัวเองออกเพราะมันปลอดภัยที่สุดแล้ว ตอนนี้ก็ได้แต่ภาวนาขอให้รอบนี้เป็นรอบสุดท้ายที่จะต้องเป่ายิ้งฉุบ

“เอาละ เยี่ยมมาก...พวกเธอทำได้ดีจริงๆ” ฮารุกิพูดขึ้นอีกครั้งหลังจากรุ่นพี่ที่เหลือก็ทยอยกันพ่ายแพ้ไปตามปกติ ดูเหมือนจะมีเพียงแค่ฮารุกิคนเดียวเท่านั้นที่มีฝีมือเก่งกาจเกินมนุษย์ วาเลนไทน์ถอนหายใจเบาๆ อย่างโล่งอก ในบรรดาเพื่อนเขาทั้งหมดจะมีก็แต่หนุ่มผมบลอนด์นี่แหละที่ดูน่าสงสารที่สุด เพราะตอนนี้บนร่างกายเหลือเพียงกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียวเท่านั้น ไทน์โค้งให้เพื่อนๆ ทุกคนอย่างซาบซึ้งเพราะหากไมได้พวกเขาร่างบางคงต้องถอดแขนถอดขาออกมาเพื่อเอาชนะรุ่นพี่เหล่านี้

“...ขะ ขอบคุณมากๆ นะ” ร่างบางพูดกับหนุ่มผมบลอนด์ที่ตอนนี้กำลังจัดการกับเครื่องแต่งกายของตัวเองอย่างรวดเร็ว พอได้มาอยู่ใกล้ๆ แบบนี้ไทน์ถึงได้สังเกตว่าเพื่อนของเขาคนนี้มีใบหน้าหล่อพอประมาณเลยเหมือนกัน ไม่ช้าคงได้เป็นที่ฮือฮาในหมู่สาวๆ ไม่แพ้รุ่นพี่ฮารุกิแน่ๆ ผู้ชายคนนี้มีเสน่ห์อยู่ที่ลักยิ้ม...กับ...ปากสีแดงสดได้รูปที่มีพลังดึงดูดอย่างรุนแรง แค่เห็นก็รู้สึกอยากจะ...จูบ ถ้าจะให้ประเมินล่ะก็...เกรด B พอกับพี่ชายเขานั่นแหละ แต่สำหรับที่มหาวิทยาลัยธรรมดา ความหล่อระดับนี้อาจเรียกได้ว่าหล่อระดับเทพ ซึ่งยังหล่อไม่ได้ครึ่งของเบลล์ เพื่อนรักของเขาด้วยซ้ำ

“ไทนี่...ยินดีที่ได้รู้จักนะ ชั้นเพ่ย โจวเพ่ยหลิง” หนุ่มผมบลอนด์พูดก่อนจะยื่นมือให้วาเลนไทน์จับ ร่างบางเอียงคอเล็กน้อยพลางยื่นมือไปสัมผัสมือใหญ่ของอีกฝ่าย เพ่ย...เพ่ยหลิง คนจีนเหรอ? ที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยนานาชาติ...ไม่แปลกหรอกถ้าจะมีหนุ่มๆ จากประเทศต่างๆ ทั้งผมดำผมทองเดินป้วนเปี้ยนเต็มไปหมด การทำความรู้จักโดยการจับมือน่าจะเป็นสิ่งปกติล่ะมั้ง...นะ

“เอาล่ะ กลับไปนั่งได้แล้ว เร็ว!!” ฮารุกิที่เดินไล่ต้อนนักศึกษาผ่านมาเห็นเพ่ยและไทน์ยืนคุยกันอยู่จึงเข้ามาเร่งให้ทั้งสองกลับเข้าประจำที่เสียที

 

“ต่อไป...” คิระตอนนี้เปลี่ยนหน้าที่มาพูดแทนฮารุกิซึ่งกำลังพักดื่มน้ำอยู่ กิจกรรมยังคงดำเนินไปเรื่อยๆ จนถึงเที่ยงวัน หลักๆ แล้วส่วนใหญ่เป็นกิจกรรมช่วยให้นักศึกษาทำความรู้จักกันและสนิทสนมกันมากขึ้นเท่านั้นเอง ไม่ได้มีอะไรที่รุนแรงหรือเกินขอบเขตมากนัก สำหรับเด็กผู้หญิงก็ได้รับการดูแลเป็นพิเศษหากต้องทำกิจกรรมที่อาจเป็นอันตราย โดยรวมแล้วไทน์ค่อนข้างประทับใจกับ Freshman Day มากทีเดียว

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1396344658-member.jpg

ช่วงพักกลางวัน เหล่า Freshman หรือเด็กปี 1 ต่างก็นั่งล้อมวงกันรับประทานอาหารอยู่ในลานกว้างของมหาวิทยาลัย โดยมีรุ่นพี่คอยมาพูดคุยด้วยไม่ห่าง ฮารุกิเดินไปหาเด็กกลุ่มนั้นทีกลุ่มนี้ทีเพราะประธานกิจกรรมรับน้องอย่างเขามีหน้าที่คอยดูแลเด็กๆ พวกนี้ ร่างสูงเดินโฉบไปโฉบมาก่อนจะมาหยุดบริเวณใต้ต้นไม้ที่ๆ ไทน์นั่งกินอาหารกลางวันอยู่เงียบๆ เด็กคนนี้เป็นคนรักสันโดษหรือยังไม่คุ้นกับบรรยากาศก็ไม่รู้ อาจจะเพิ่งกลับมาจากเมืองนอก...แต่การแยกตัวออกมาอยู่คนเดียวแบบนี้มันไม่ส่งผลดีกับชีวิตในมหาวิทยาลัยอย่างแน่นอน

“ไทนี่” ร่างบางช้อนตาขึ้นมามองตามเสียงเรียก ริส...เอ้ย รุ่นพี่ฮารุกิ เดินมาหาเขาตั้งแต่เมื่อไหร่นะ บ้าจริงอุตส่าห์มาหลบอยู่แถวนี้แล้วคิดว่าคงไม่มีใครมาตามเจอซะอีก

“ไม่ค่อยพูดเลย เป็นอะไรรึเปล่าครับ? มีอะไรให้พี่ช่วยบอกพี่ได้นะ” ชายหนุ่มพูดก่อนจะนั่งลงข้างๆ ไทน์ที่ขยับหนีเขาทันทีอย่างเสียมารยาท ถ้าคุราอิมาเห็นเข้าคงได้ลากวาเลนไทน์ไปฟาดจนก้นลายหมดแน่นอน ฮารุกิผงะเล็กน้อยแต่เพราะเอ็นดูจึงไม่ได้ถือสาอะไรกับท่าทางแบบนั้น เขาคงไม่ได้น่ารังเกียจเพียงแต่หนุ่มน้อยผมเงินคนนี้อาจแค่ตื่นคน และไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใครเท่านั้นเอง

“ผะ...ผม...เอ่อ” ไทน์กัดริมฝีปากบางไว้อย่างอึดอัด เขาไม่ชินกับการต้องทำความรู้จักกับคนจำนวนมากพร้อมๆกัน เพราะขนาดแค่รุ่นพี่ฮารุกิคนเดียวยังยากเลยที่จะพูดคุยด้วยได้อย่างสนิทสนม มันไม่ง่ายเลยจริงๆ...

“ไทนี่...ไม่ต้องกลัวนะ พี่น่ะ เป็นรุ่นพี่ของเรา หน้าที่ของพี่คือดูแลน้องให้อยู่ในมหาวิทยาลัยนี้อย่างมีความสุข พี่ไม่ได้เข้าหาเราเพราะต้องการอะไร ไม่มีอะไรแอบแฝง พี่สัญญา” ชายหนุ่มผู้มีสีผมละม้ายคล้ายคลึงกับโฮสต์อันดับหนึ่งที่ไทน์สนิทสนมด้วยเอ่ยขึ้นเบาๆ พลางลูบผมสีเงินนุ่มมืออย่างอ่อนโยน ดวงตาสีเทากลมโตเบิกโพรงเล็กน้อยเพราะสัมผัสบนศีรษะของตัวเองคล้ายคลึงกับสัมผัสของไอ...มากมายเหลือเกิน

“ไปนั่งกับเพื่อนตรงนั้นดีกว่า...พ่อหนุ่มผมบลอนด์คนนั้นเขาตามหาเราทั่วคณะแล้วนะ” ฮารุกิพูดพลางกระตุกข้อมือของหนุ่มน้อยที่เอาแต่นั่งจุมปุกอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ให้ลุกขึ้นไปรวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ร่างบางก้มหน้างุดแต่ก็ยอมเดินตามไปอย่างว่าง่าย ผู้ชายคนนี้...มีความสามารถในการโน้มน้าวใจคนได้อย่างยอดเยี่ยมจริงๆ เขาไม่กล้าเอ่ยปากปฏิเสธรุ่นพี่เลยทั้งที่ความจริงหากไม่อยากจะไป เขาไม่จำเป็นต้องฝืนใจไปก็ได้ ถ้าเป็นไอ...ไอคงมานั่งกินข้าวเป็นเพื่อนเขาแทนที่จะบังคับให้เขาทำสิ่งที่ไม่อยากทำ...

“นี่ไทนี่...นายชื่อจริงๆ ว่าอะไรนะ?” หนุ่มผมบลอนด์เจ้าของนาม “เพ่ยหลิง” ถามเพื่อนใหม่ของเขาอีกครั้งหลังจัดการกับอาหารกลางวันเสร็จแล้ว หากแค่ใช้คำพูดไทน์คงไม่หงุดหงิดเท่ากับการเอานิ้วมือมาสะกิดไหล่เขายิกๆ อย่างน่ารำคาญ ร่างบางอยากบอกให้ทุกคนหยุดแตะต้องตัวเขาเสียทีแต่ก็รู้ว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ใช่ที่ๆจะมาทำตัวเอาแต่ใจและเอาแต่พูดสิ่งที่ตัวเองต้องการฝ่ายเดียว

“ไทน์...วาเลนไทน์” หนุ่มหน้าหวานตอบพลางยิ้มแห้งๆ ให้อีกฝ่ายก่อนจะลุกขึ้นเพื่อเอาเศษขยะไปทิ้งแต่จุดประสงค์หลักคือเพื่อหลีกหนีการถูกสัมผัสตัวถึงแม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม เพราะเพ่ยหลิงเป็นคนแรกที่เสนอตัวช่วยเขา และพยายามจะผูกมิตรด้วยไทน์จึงไม่อยากแสดงกิริยารังเกียจหรือพูดจารุนแรงออกไปให้เสียน้ำใจ เดี๋ยวจะกลายเป็นไม่มีคนคบซะเปล่าๆ

บ่ายวันนั้นเป็นการเข้าฟังการปฐมนิเทศจากคณบดีของมหาวิทยาลัย รวมถึงอาจารย์ประจำวิชาต่างๆ ทำให้ไทน์สามารถหาข้ออ้างในการไม่ต้องคบค้าสมาคมกับเพื่อนๆ ได้ ร่างบางพยายามหาที่นั่งที่มีคนนั่งน้อยๆ และตั้งใจฟังผู้พูดให้มากๆ เพื่อจะได้ไม่มีใครมายุ่มย่ามกับเขาอีก

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

Writer's Talk

ยุ่งแบบไม่รู้จะบรรยายยังไง 555

ขอบคุณที่ติดตามนะครับ ขอโทษทีผมไม่ค่อยมีเวลาลงเพลงเลยอ่ะครับ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น