แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -53- ...สิ่งที่ไม่คาดคิด...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -53- ...สิ่งที่ไม่คาดคิด...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 06 มิ.ย. 2558 20:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -53- ...สิ่งที่ไม่คาดคิด...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

 

ตอนที่53

 

 

สิ่งที่ไม่คาดคิด...

 

 

            หลังจากที่ทั้งสามเสร็จกิจแล้ว ลูซและดาร์คก็พาไอเดียไปล้างตัวและลงไปด้านล่างก็พบว่าหลุยส์มานั่งรอเสียแล้ว โดยตอกย้ำลูซและดาร์คซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่ามานั่งรอนานเกิน 10 นาทีแล้วด้วย

 

 

            “เลิกย้ำซะที ท่านมีอะไรก็พูดมาดีกว่า” ลูซพูดว่าเมื่อเห็นไอเดียนอนฟุบลงกับโต๊ะเพราะยังไม่ฟื้นตัวดีเสียเท่าไหร่

 

 

 

            “ข้าอยากจะให้ไมล์เนอร์เข้าเรียนก่อนกำหนด และให้เข้าเรียนคนละโรงเรียนกับเรนเดล” หลุยส์พูดบอก ไอเดียรีบเงยหน้าขึ้นมามองทันที

 

 

 

            “ทำไมจะต้องแยกทั้งสองออกจากกันด้วยละครับ” ไอเดียพูดถามขึ้นทันที

 

 

 

            “ไมล์เนอร์ดูดีที่จะเป็นพี่และข้าก็อยากจะให้ไมล์เนอร์เดินหน้าไปก่อน แล้วให้เรนเดลอยู่เรียนรู้อะไรอีกเล็กน้อย ข้าว่าเรนเดลดูท่าจะเหมือนเรียนประถมแต่เริ่มยังจะดีกว่า” หลุยส์พูดบอกเสียงเรียบ

 

 

 

            “ผมว่าให้เขาเข้ามัธยมต้นนั้นแหละครับ ไม่จำเป็นต้องแยกเขาออกจากกันหรอก” ไอเดียพูดว่า

 

 

 

            “ถ้าไม่แยกออกจากกันเรนเดลจะช่วยตัวเองได้มั้ย ถ้าให้อยู่ด้วยกันข้าคิดว่าเรนเดลจะหวังพึ่งแต่พี่เสียมากกว่า” หลุยส์พูดว่า ไอเดียขมวดคิ้วมุ้นกับความคิดของหลุยส์และไม่เข้าใจเลยว่าหลุยส์จะเอาประเด็นนี้มาคุยกันทำไม

 

 

 

            “ผมว่าให้พวกเขาพึ่งกันและกันดีกว่านะครับ ยิ่งถ้าพวกเขาพึ่งกันเขาก็จะเป็นพี่น้องที่รักกันมากและสนิทกันมาก เรื่องที่เรนเดลจะพึ่งไมล์เนอร์มันก็ต้องมีบ้างอยู่แล้ว แต่คุณคิดว่าเรนเดลจะไม่เรียนรู้เลยงั้นหรอครับ” ไอเดียพูดว่าด้วยความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยที่หลุยส์มาจัดแจงชีวิตลูกชายของเขาเอง

 

 

 

            “แต่พวกเราเหล่าแวมไพร์จะต้องเรียนรู้การมีชีวิตอยู่ด้วยตัวคนเดียว และการที่ข้าให้ไมล์เนอร์และเรนเดลอยู่คนละชั้นอยู่คนละโรงเรียนมันก็ไม่มีอะไรเสียหายเลยสักนิด ดีกว่าที่ข้าจะส่งไมล์เนอร์กับเรนเดลไปต่างประเทศเสียอีก” หลุยส์พูดว่าออกมาอีกครั้ง ถึงแม้หลุยส์จะหวาดหวั่นกับพลังเลือดแท้ในกายของไอเดีย แต่หลุยส์ก็ยังยึดหลักที่ครอบครัวเหล่าแวมไพร์ทำกันมาหลายต่อหลายรุ่น

 

 

 

 

            “ผมไม่อนุญาติ” ไอเดียยืนยันคำเดิม

 

 

 

            “แต่ข้าก็จะให้ไมล์และเรนเรียนคนละที่!” หลุยส์ยังยืนยันคำเดิม จนลูซและดาร์คที่นั่งนิ่งๆต้องสะดุ้งเมื่อไอเดียถอนหายใจแรงๆอย่างไม่พอใจเพราะลูซและดาร์คเองก็ไม่เคยเห็นไอเดียมีท่าทีแบบนี้มาก่อน

 

 

 

 

            “พอๆ ทั้งคู่เลย หลุยส์ท่านไม่ควรจะไปกำหนดชีวิตของไมล์เนอร์และเรนเดลนะ เพราะไมล์กับเรนเป็นลูกของไอเดีย ให้ไอเดียเลือกเถอะ ข้าคิดว่าความเป็นแม่ของไอเดียไม่เลือกโรงเรียนแย่ๆให้ลูกหรอก” ลีโอเน่ที่นั่งฟังทั้งสองคุยกันถึงกับต้องห้ามทัพ เพราะถ้าหากหลุยส์ยังคงเถียงกับไอเดียอยู่ รับรองว่าหลุยส์ได้เจ็บตัวแน่ๆ เพราะดูท่าแล้วไอเดียจะเริ่มหงุดหงิดเสียแล้ว

 

 

 

 

            “แต่...” หลุยส์ทำท่าจะขัด

 

 

 

            “หยุด” ลีโอเน่ปรามเพราะลีโอเน่คิดว่าเรื่องนี้มันเป็นเรื่องของผู้เป็นพ่อและแม่จะตัดสินใจ

 

 

 

            “งั้นข้าขอให้ไมล์เนอร์และเรนเดลเข้าโรงเรียนภายในอาทิตย์หน้า” หลุยส์พูดบอกไอเดียนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไรเพราะยังไม่อยากจะพูดอะไรในตอนนี้

 

 

 

 

            “ตกลง ข้าจะยอมทำตามที่ท่านบอก” ลูซที่เห็นว่าคนรักนิ่งเงียบจึงอาสาตอบแทน

 

 

 

            “และต้องเป็นโรงเรียนที่เรียนในช่วงเช้าเท่านั้น” หลุยส์พูดบอกออกมาอีก ไอเดียมีท่าทีจะพูดขัด แต่ดาร์คจับแขนไอเดียไว้เสียก่อนเป็นเชิงปรามไม่ให้ไอเดียพูด

 

 

 

 

            “อืม ข้าเข้าใจแล้ว เรื่องที่ท่านจะพูดมีเพียงเท่านี้รึเปล่า ข้าจะได้พาไอเดียไปพักผ่อน” ดาร์คพูดถาม

 

 

 

            “อืม มีเพียงเท่านี้ และข้าของดไม่ให้ลูกเจ้าดื่มเลือดเจ้า เพราะลูกเจ้าได้ดื่มเลือดเจ้ามามากเพียงพอแล้ว สายเลือดแท้ดื่มเลือดของสายเลือดแท้ด้วยกันเองมันจะทำให้ลูกเจ้าแข็งแกร่งเกินไปและจะอ่อนแอไม่สู้แดดมากจนเกินไปด้วย” หลุยส์พูดบอก ไอเดียก็แค่พยักหน้ารับเพียงเท่านั้น

 

 

 

 

            ทั้งหมดนั่งคุยกันอีกสักพักถึงเรื่องการขึ้นครองราชย์ของไอเดียซึ่งจะจัดในอีก 2 วันต่อจากนี้ซึ่งไอเดียก็ไม่ขัดอะไรเนื่องจากเขาเองก็ว่าง เมื่อคุยกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลูซและดาร์คก็พาไอเดียกลับมายังบ้านที่อยู่ทางโลกมนุษย์

 

 

 

            หลังจากที่ไอเดียกลับมาบ้านไอเดียก็ทำกับข้าวให้เกตตอบแทนที่เกตยอมมาอยู่สอนให้กับไมล์เนอร์และเรนเดลโดยไอเดียก็เล่าว่าจะให้ไมล์เนอร์และเรนเดลเข้าโรงเรียนภายในอาทิตย์หน้า ซึ่งเกตุเองก็ไม่ได้พูดว่าอะไร เมื่อทานข้าวเสร็จเกตุก็ขอตัวกลับ

 

 

 

            “ไมล์ เรน มาหาแม่หน่อยสิ” ไอเดียเรียกลูกชายทั้งสองของตนที่กำลังนั่งฟังพ่อของตนอ่านหนังสือให้ฟังอยู่

 

 

 

 

            “ฮะ” ไมล์เนอร์และเรนเดลรีบเดินไปหาแม่ของตนเองทันที

 

 

 

            “รู้ใช่มั้ยว่าแม่จะส่งเราไปเรียนโรงเรียนภายในอาทิตย์หน้านี้” ไอเดียพูดถามลูกชาย ทั้งสองก็พยักหน้าตอบรับกลับมา

 

 

 

            “รู้ครับ” ทั้งสองตอบกลับมา

 

 

 

            “ไมล์ต้องดูแลน้องนะ แม่จะให้เราอยู่ห้องเดียวกันเข้าใจมั้ย” ไอเดียพูดกับลูกชายทั้งสองเสียงนุ่ม

 

 

 

            “ครับ ผมเข้าใจแล้ว ผมจะดูแลน้องอย่างดีเลย” ไมล์เนอร์ตอบกลับผู้เป็นแม่

 

 

 

            “ไมล์ เรน รู้มั้ยว่าถ้าหากแม่ส่งไปเรียนแล้วเราต้องปรับตัวยังไงบ้าง” ไอเดียพูดถามรู้ชาย

 

 

 

            “ไม่รู้ครับ” เรนเดลตอบกลับมาทันที

 

 

 

            “ลูกพยายามอย่าออกแดดมากนะในช่วงแรก แล้วลูกต้องพกครีมกันแดดไปด้วยตลอดเวลาเข้าใจมั้ย พยายามอย่าอยู่ใกล้ใครมากจนเกินไป และที่สำคัญห้ามกัดใครในโรงเรียนเด็ดขาดเข้าใจมั้ย” ไอเดียพูดย้ำลูกชายของตน

 

 

 

            “ครับ ผมเข้าใจ” เรนเดลและไมล์เนอร์ตอบกลับมาทันที ไอเดียระบายยิ้มจางๆเมื่อได้ยิน

 

 

 

            “ไปอาบน้ำไป จะได้เข้านอน หัดนอนตั้งแต่ 2 ทุ่มได้แล้วนะ” ไอเดียพูดบอก ไมล์เนอร์และเรนเดลจึงพากันไปอาบน้ำโดยไม่ได้ให้พ่อของตนเข้าไปช่วยแต่อย่างใด

 

 

 

            ไอเดียนั่งถอนหายใจอยู่โซฟาด้วยความเหนื่อยล้า ร่างบางล้มตัวลงนอนบนโซฟาพลางคิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย โดยไม่รู้เลยว่าลูซและดาร์คมานั่งด้วย

 

 

 

            จุ๊บ...

 

 

 

            “อ๊ะ..” ไอเดียยกมือมาจับหน้าผากของตนเมื่อรู้สึกเหมือนถูกจุ๊บที่หน้าผาก พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าลูซนั้นเองที่เป็นคนทำ

 

 

 

            “คิดอะไรอยู่” ดาร์คพูดถามคนรัก

 

 

 

            “เรื่อยเปื่อยแหละครับ” ไอเดียตอบกลับยิ้มๆ และขยับไปนอนหนุนตักลูซและเอาขาพาดตักของดาร์ค

 

 

 

            “ผมไม่คิดเลยนะว่าจะได้มาใช้ชีวิตแบบนี้นะ” ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ ลูซลูบผมคนรักไปมาทำให้ไอเดียรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันทีส่วนดาร์คก็บีบนวดขาให้คนรักไปเรื่อย

 

 

 

            “ทำไมละ” ดาร์คพูดถามขึ้น

 

 

 

            “เพราะผมคิดว่าแวมไพร์มันเป็นแค่นิทานที่แต่งขึ้นเพียงเท่านั้น ผมตั้งความฝันเอาไว้ว่าจะเป็นหมอและมีครอบครัวอยู่กินกันพ่อแม่ลูกเป็นคนมีฐานะปานกลางมีกิจการให้ลูกได้สืบทอดต่อไปและตัวเองก็ตายตาหลับ” ไอเดียพูดยิ้มๆ

 

 

 

            “แต่ทุกอย่างที่ผมคิดมันก็หายไปเมื่อผมได้เจอกับพวกคุณสองคนนะ สิ่งที่ผมไม่คิดว่าจะมีจริงกลับมาปรากฏตัวต่อหน้าผม ชีวิตที่ผมได้วางเอาไว้กลับบิดเบียนมาอีกทางหนึ่ง จากที่ผมอยากเป็นพ่อคน กลับกลายได้มาเป็นแม่ ชีวิตที่สั้นและบอบบางกลับกลายเป็นชีวิตนิรันด์ไปอย่างไม่น่าเชื่อ” ไอเดียพูดร่ายยาวออกมา

 

 

 

            “พ่อแม่ที่ผมเคารพรักมาตลอดและนึกขอบคุณที่ทำให้ผมเกิดมากลับไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆของผม พ่อแม่แท้ๆของผมกลับกลายเป็นแวมไพร์แต่ผมไม่เคยได้รับความอบอุ่นจากท่านสักครั้ง...” ไอเดียพูดเสียงแผ่วเบา

 

 

 

            “เจ้าไม่ได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ที่แท้จริงของเจ้า แต่เจ้าก็ยังได้รับความอบอุ่นจากพ่อแม่ที่เป็นมนุษย์นะ และถ้าหากเจ้าโหยหาความอบอุ่น เจ้ามองมาหาพวกข้าสิ ข้าอยู่ตรงนี้ถึงแม้ข้าจะตัวเย็นแต่ใจของข้าก็อบอุ่นไม่แพ้ร่างกายของหมาป่าหรอก” ลูซพูดยิ้มๆ ทำให้ไอเดียยิ้มตามไปด้วย

 

 

 

            “ครอบครัวที่รักเจ้าก็มี ยังมีลูกเจ้าอีกสองคนที่เจ้าต้องเลี้ยงดู อยู่เป็นนิรันด์ไปกับข้าตลอดนะไอเดีย” ดาร์คพูดเสริม

 

 

 

            “ครับ...ผมรักพวกคุณที่สุดเลยละ” ไอเดียพูดยิ้มๆ

 

 

 

            “พวกข้าก็รักเจ้าไอเดีย” ลูซและดาร์คพูดพร้อมกันด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ห้าสิบสาม!!++++++++++

มาต่อให้แล้วน๊า ขอโทษที่มาช้านะค่า

 

 

ความคิดเห็น