มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.06

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2561 19:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.06
แบบอักษร

วันต่อมา

พวกเราสี่คนลงมาหาอะไรกินที่โรงอาหารเหมือนเดิม แต่ต่างจากเดิมตรงที่ตอนนี้แก๊งเราใหญ่มากๆ นอกจากพวกผมสี่คนแล้วผมเรียกแพทริคกับฟาสต์และสมุนของพวกมันมาด้วย มีพวกเยอะไว้อุ่นใจกว่านี่นา เอาตรงๆนะพวกผมเกือบสิบคนมัดรวมกันก็ได้พี่ยักษ์คนนึงพอดี  .. ขอกลับบ้านได้ไหมครับ

"เฮ้ยๆมาแล้วๆ" ฟาสต์ตบโต๊ะรัวๆเพื่อเรียกให้ทุกคนสนใจ คนมาใหม่เดินมายืนอยู่ที่หัวโต๊ะก่อนจะไล่สายตามองทุกคนแล้วมาหยุดที่ผม

"ขยับดิ๊" พี่ยักษ์สั่งผมเสียงเข้ม เดี๋ยวนะข้างๆผมคือไอ้สาม จะนั่งกับมันว่างั้น ผมเบะปากก่อนจะย้ายไปนั่งอีกฝั่งหนึ่งข้างๆแพทริค พี่ยักษ์นั่งลงเมื่อผมลุกขึ้นจากนั้นก็เกิดเดดแอร์รอบโต๊ะพวกเราทันที

"..."

"พี่มีอะไรหรือเปล่าครับ" สามตัดสินใจหันไปถาม คนอื่นๆจึงแกล้งทำเป็นไม่สนใจทั้งคู่ทั้งๆที่จริงแล้วกำลังเงี่ยหูฟังกันอยากตั้งอกตั้งใจ

"ไปซื้อข้าวให้หน่อย"

"ครับ" ไอ้นี่ก็ไปง่ายๆเลย

เห้ย! เดี๋ยวนะ พี่ยักษ์แยกหนึ่งสองสามออกด้วยหรอ

"พี่ยักษ์ พี่รู้ได้ไงว่ามันคือสาม" ผมถาม ผมไม่ค่อยรู้สึกเกร็งหรือกลัวพี่เขาเท่าพวกมันหรอก พี่ยักษ์เงยหน้ามามองผมนิดๆแล้วเบนสายตาไปทางอื่น

"มันเป็นคนเดียวที่ขานรับตอนเรียก"

ผมได้แต่พยักหน้ารับ จากนั้นพวกเราก็ต่างแยกย้ายกันไปซื้อข้าวของตัวเองโดยไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครแย่งโต๊ะเลย เพราะมียักษ์นั่งเฝ้าอยู่ ฮ่าๆๆ

ติ๊งๆ

Siwat > วันนี้โค้ชซื้ออาหารมา พี่ไปทานด้วยไม่ได้นะ

เนมแอล > ไม่เป็นไรครับ โต๊ะแน่นมากตอนนี้ ฮะๆ

Siwat > อยู่กับใคร

เนมแอล > มีแพทริค ฟาสต์ สามแฝดแล้วก็พวกวิศวะครับ อ้อ..มีพี่ยักษ์ด้วย

Siwat > ห้ามนั่งข้างยักษ์

เนมแอล > ผมไม่ได้นั่งข้างพี่ยักษ์สักหน่อย

..แค่นั่งตรงข้ามเอง แต่ผมไม่ได้พิมพ์บอกพี่โซไปหรอกนะ จากนั้นเราก็คุยกันอีกนิดหน่อยผมก็บอกเขาไปว่าจะซื้อข้าวแล้ว เขาก็เลยตัดจบมาด้วยคำว่า 'อย่า ให้ เห็น ว่า นั่ง ข้าง ยักษ์ นะ' เน้นมากครับพี่ ผมส่ายหัวแล้วขำออกมาหน่อย ก่อนจะเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกงเพราะถึงคิวซื้อข้าวผมแล้ว ระหว่างที่ผมหันกลับเพื่อจะไปนั่งที่โต๊ะ ดันชนกับคนด้านหลังเข้า

พลั่ก!

จานข้าวแทบล่วง ดีที่ทรงตัวได้ทันหวุดหวิด

"ขอโทษครับ ..อะอ้าว น้องแอล" ผมมั่นใจว่าผมไม่รู้จักนะ ไม่เคยเห็นหน้าด้วย เมื่อเห็นผมเหว๋อๆมั้งเขาเลยขำก่อนจะแนะนำตัว

"โทษที พี่ชื่อเชนนะ อยู่'ถาปัตย์ปี2 น้องไม่รู้จักพี่หรอก แต่พี่อะรู้จักน้อง"

"อ่าา ครับ..แล้วพี่รู้จักผมได้ไง"

"ก็เพื่อนพี่มันชอบน้อง"

บ้าไปแล้ว!

"งั้นฝากบอกเพื่อนพี่ด้วยนะครับ ว่าผมมีแฟนแล้ว" ผมบอกเสียงจริงจัง ผมจริงจังจริงๆนะ ผมน่ะรักเดียวใจเดียวนะขอบอก

"ไม่ต้องห่วง เพื่อนพี่มันรู้ มันไม่คิดจะแย่งน้องมาจากแฟนหรอก ..รู้จักใช่เปล่าคำว่าแอบชอบอะ" ทำไมจะไม่รู้ ผมก็เคยเหมือนกันนั่นแหละ ขอให้มันจริงอย่าที่พี่เขาพูดเถอะ ตอนมัธยมผมพอรู้มาบ้างว่ามีคนชอบผมอยู่ไม่มากก็น้อย อารมณ์น่าจะประมาณแอบปลื้มอะไรแบบนี้มากกว่า แต่กับเพื่อนของพี่คนนี้...ไม่รู้สิ บางทีผมก็ไม่อยากจะเชื่อเซ้นท์ตัวเอง ผมเลยได้แต่บอกลาเขาแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง ที่โต๊ะนั้นยังคงไม่มีใครมาเลยมีแค่ผมกับพี่ยักษ์ คือไปซื้อข้าวหรือไปปลูกข้าวละเนี่ย ทำไมมันนานกันขนาดนี้

"ยังไม่มากันหรอครับ"

"อืม" พี่ยักษ์ตอบเสียงในลำคอ มือเขายังคงจับโทรศัพท์อยู่ แถมรัวพิมพ์อะไรก็ไม่รู้เยอะแยะ ผมไม่ได้สนใจอะไร ก้มหน้ากินข้าวของตัวเองโดยไม่รอใครเพราะทนหิวไม่ไหวแล้วจริงๆ

"นี่ครับ" เสียงของสามดังขึ้นพร้อมจานข้าวที่วางตรงหน้าพี่ยักษ์ มันวางของมันบ้างแล้วนั่งกินด้วยความรวดเร็ว จากนั้นคนอื่นๆก็ค่อยๆทยอยกันเขเามานั่งตามเดิม จานข้าวเกือบสิบใบว่างเปล่าโดยใช้เวลาไม่ถึงสิบนาที เข้าใจนะว่าหิวกันมาก แต่ทำไมกินแล้วไม่เก็บกันเองห้ะ! พวกมันนั่งรอให้ใครสักคนลุกไปเก็บ แล้วพอผมลุกเท่านั่นแหละ จานอีกหลายใบเลื่อนมาตรงหน้าผมทันที

"ไอ้พวกเลว" ผมกร่นด่ามัน แล้วสาปแช่งในใจอีกเป็นพัน แต่ก็ยอมไปเก็บให้นะ กราบกูซะมายเฟรนทั้งหลาย พอผมเดินกลับมาพี่โต๊ะก็ไม่มีพี่ยักษ์แล้ว

"เขาไปไหนแล้ววะ" ผมถาม

"พี่ยักษ์บอกมีเรียนต่อ" สามตอบ 

พวกเรานั่งเล่นนั่งคุยกันอีกสักพักใหญ่ๆก็ตกลงว่าจะแยกย้ายกันเลยเพราะอยากกลับบ้านกันแล้ว วันนี้ผมให้แพทริคแวะไปส่งที่คอนโดเพราะเป็นทางผ่านของมันและพี่โซก็มีซ้อมจนดึก ผมขี้เกียจไปนั่งรอเขาแถมการบ้านยังกองเป็นภูเขา กะว่าจะไปเคลียร์ให้เสร็จระหว่างรอพี่โซกลับมา ระหว่างทางที่ผมกับแพทริคจะเดินไปที่ลานจอดรถ ผมก็เจอกับกลุ่มรุ่นพี่ปีสองประมาณห้าคน ถ้าเป็นคนอื่นที่ผมไม่รู้จักผมคงเดินผ่านไป แต่ที่ทำให้ผมหยุดหรี่ตามองเพราะสองคนในนั้นเป็นคนที่ผมรู้จักน่ะสิถึงจะนิดหน่อยก็เถอะ แถมพวกเขายังอยู่ด้วยกันอีก

พี่ยักษ์ กับ พี่เชน

..

แกร๊ก !

"กลับดึกจังครับ" ผมมองนาฬิกาบนผนังห้องแล้วหันไปพูดพี่โซที่เพิ่งเดินเข้ามา เขาวางกระเป๋าลงอย่างหมดแรงแล้วล้มตัวลงนอนบนโซฟาโดยเอาหัวหนุนตักและหันเข้าหาหน้าท้องผมที่หนังดูโทรทัศน์อยู่

"อื้ออ จะมีนัดซ้อมแข่งกับมหาลัยข้างๆ" เสียงอู้อี้ทำเอาผมแอบขำ

"ไปอาบน้ำเถอะครับ จะได้นอนพักผ่อน"

"อาบด้วยกันไหม" ไอ้สายตาเจ้าเล่ห์นั่นมันคืออะไร

"ผมอาบนานแล้วครับ อย่ามาทะลึ่งนะพี่โซรีบๆไปเลย" ผมเริ่มโวยเมื่อเขาลูบๆคลำๆแถวขาอ่อนผม ร่างสูงหัวเราะหึหึก่อนจะลุกขึ้นแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่ไม่วายหันมาพูดให้ผมเขินเล่นๆอีก

"อาบแล้วจริงๆด้วย หอมเชียว"



ความคิดเห็น