โซซอล
facebook-icon

เลขาซอ... การได้เจอกับพวกซาดิสม์ คือสิ่งที่เธอต้องการงั้นเหรอ?

ชื่อตอน : 02-10 Sadist Taste

คำค้น : พลิกรักร้ายลงล็อก นิยายวาย

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 30 พ.ค. 2562 13:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
02-10 Sadist Taste
แบบอักษร

​“หึ อ้า อื้อ! ย ยะ หยุด อ๊า ฮึก!” 

ในที่สุดคำพูดที่บอกให้หยุดก็หลุดออกมาจากปากของฮันฮีเอง แต่ว่าเจ้านายเขาน่ะ ไม่ใช่คนที่จะตามใจคนอื่นอยู่แล้ว เหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะดัง หึ เป็นการปฏิเสธ 

อยู่ๆ ความเร็วก็เพิ่มขึ้นเหมือนกับถูกกระตุ้น ฮันฮีทำได้อย่างมากที่สุดก็แค่จับผ้าปูที่นอน ราวกับกำลังยึดสิทธิ์สุดท้ายที่เหลืออยู่เอาไว้ ยุนซองเอามือแตะที่เอว และลูบไล้ตั้งแต่ช่วงไหล่ของเขาลงไป สุดท้ายข้อมือที่ถูกดึงออกมาก็ถูกจับไว้ในกำมือของอีกฝ่าย ร่างกายท่อนบนที่ลุกพรวดขึ้นมา เพราะแขนถูกงอไปข้างหลังอย่างเร็วนั้น หอบหายใจอยู่กลางอากาศ 

“หะ หึ อื้อ! แฮ่ก มะ ไม่ ไม่ได้ ตอนนี้ ห้าม อื้อ! ทำ แบบนี้ อ๊า !” 

แท่งเนื้อร้อนของยุนซองกระแทกเข้ามาข้างในอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับความเร็วที่เพิ่มขึ้นโดยไม่มีความปรานี ฮันฮีไม่มีสติแล้ว จากจุดสุดยอดไปถึงจุดสุดยอด หัวของเขาขาวโพลนกับเซ็กซ์ที่โหมกระหน่ำด้วยสัมผัสที่มากขึ้น 

เขาจะตายไปทั้งอย่างนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ อ่อนแรงกับการจัดการกับความรู้สึกสุขสมที่เข้ามาต่อเนื่อง จากการคุกคามของอีกฝ่าย 

“มะ ไม่ ไม่ได้ ฮื้อ อึก! ได้... โปรด ยะ หยุด อ๊า!” 

“หยุดเหรอ” 

น้ำเสียงทุ้มต่ำๆ ที่ลอยผ่านเข้ามาระหว่างเสียงลมหายใจอันหนักหน่วง ฮันฮีพยักหน้าในขณะที่ร้องไห้ไปด้วย ได้โปรด ช่วยหยุดเถอะ ความตื่นเต้นที่รุ่มร้อนเกินไปนี้ ทำร้ายร่างกายของเขามากเกินไป พอๆ กับสะโพกที่เจ็บแสบ มันยากที่จะอดทนให้หัวใจให้เต้นอยู่ได้ 

“พูดเซฟเวิร์ดออกมาสิ” 

“อ๊า ฮึก...!” 

“งั้นก็ไม่หยุดนะ” 

เป็นฮันฮีเองที่พูดว่าจะไม่ใช้มัน เป็นตัวเขาเอง 

เงื่อนไขที่ไม่สามารถสำเร็จลุล่วงได้ตั้งแต่แรก ยุนซองเพิ่มแรงกระตุ้นด้วยการกระแทกเข้าไปข้างในอีกครั้ง หลังของเขาโค้งลงมาอย่างแรง พร้อมกับน้ำสีขาวขุ่นทะลักออกมาจากแก่นกายที่แข็งขึง 

แต่ถึงอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้หยุดพักเลยสักครั้ง ทุกๆ ครั้งที่ยุนซองสอดใส่ ฮันฮีก็ปลดปล่อยออกมาตลอด ราวกับว่าสองคนนี้เป็นคนคนเดียวกัน แม้น้ำสีขาวขุ่นเหนียวๆ ที่พุ่งออกไปข้างหน้านั้น จะกระเซ็นเลอะผ้าห่มไปทุกที่ แต่ยุนซองก็ไม่สนใจอะไรเลย มันชัดเจนอยู่แล้วว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะให้ความสำคัญอะไรกับมัน 

“...ฮือ อึก ย ยะ หยุด!” 

เขาอ้อนวอนอย่างเต็มที่แล้ว ก่อนที่ลำคอเปียกชื้นจะกลับไปอยู่ตำแหน่งเดิม ยุนซองปล่อยข้อมือฮันฮีออก ร่างที่ล้มฟุบลงบนผ้าห่มนั้น ไม่มีส่วนไหนที่เลยที่ไม่แดง 

หลังที่ยังคงเปียกโชกไปด้วยเหงื่อ เป็นหลักฐานว่าฮันฮีรู้สึกถึงจุดสอดยอดไปหลายครั้ง ยุนซองเริ่มนวดสะโพกของเขาด้วยมือทั้งสองข้างอีกครั้ง เขารู้สึกว่ามันมากระทบกับแผล และนำมาซึ่งการกระตุ้นแบบใหม่ ทั้งเจ็บจี๊ด ทั้งปวดแสบปวดร้อน แต่ก็เป็นความรู้สึกที่ดี 

ฮันฮีถูแก้มลงบนหมอนอย่างแรง ถ้าไม่ทำแบบนี้ เขาก็คงจะทนไม่ไหวจริงๆ 

“อึก ฮ้า...” 

สติของเขากลับมาเมื่อมือของอีกฝ่ายแตะเข้าตรงปากทางโดยที่เขาไม่ทันได้ระวัง ถ้าเป็นแบบนี้เขาคงจะไม่สามารถมีชีวิตอยู่ต่อได้จริงๆ เหนื่อยจัง เพราะรู้สึกมากเกินไป จนไม่ใช่แค่ลมหายใจที่สะดุดไปบ้างบางครั้ง แต่มันก็ไม่ต่างอะไรกับการอาเจียนออกมาเลย การกระตุ้นที่เสียวซ่านเหมือนกับกระแสไฟฟ้ากำลังไหลผ่านไปบนสะโพกของเขา แน่นอนว่าแท่งเนื้อร้อนของยุนซองก็ยังคงแช่อยู่ในตัวฮันฮีเหมือนเดิม 

“มันยังเร็วเกินไปที่จะหยุดใช่ไหมล่ะ” 

เขารู้สึกว่าสติที่ขาดๆ หายๆ ของเขาค่อยๆ ไกลออกไปจากน้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนข่มขู่ แรงมือที่รุนแรงก็ยังคงเค้นอยู่บนสะโพกขาวของเขา ราวกับจะบีบมันให้แตก ถูกล็อกไว้จนไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไหนได้ ตอนนี้ฮันฮีไม่เหลือแม้แต่เรี่ยวแรงจะจับผ้าห่ม และยอมรับความพ่ายแพ้ด้วยลมหายใจเหนื่อยหอบ 

รู้สึกถึงร่างกายซึ่งถูกจับนอนตะแคงข้างด้วยมือของยุนซอง ไม่ใช่ความเต็มใจของเขาที่จะอ้าขาออก 

ยุนซองจับขาของเขาเหมือนกับมันเป็นถ้วยรางวัล เปลี่ยนท่าทั้งๆ ที่แก่นกายของตัวเองยังคงแช่อยู่ในตัวของฮันฮี ทุกๆ ครั้งที่แก่นกายที่ยังเสียบอยู่ข้างในนั้นเปลี่ยนทิศทาง มันก็จะผ่านและไปถูโดนจุดที่ต่างกันด้วย 

ขอบเขตที่ไม่รู้ว่าเป็นการมีเซ็กซ์ หรือเป็นการเล่นกันแน่นั้นคลุมเครือ ขอบเขตระหว่างสัญชาตญาณกับวิจารณญาณก็คลุมเครือด้วย ฮันฮีหลับตาแน่น อีกคนที่นึกว่าออกไปแล้วกำลังกลับเข้ามาอีกครั้ง จนเขาไม่รู้ว่าสิ่งที่ไหลลงมาข้างล่างเป็นน้ำกามหรือว่าอะไรกันแน่ 

ตอนนี้เขาไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรแล้ว 

ไม่รู้อะไรเลย 

 

* * * 

 

เย็นจัง 

ความรู้สึกแปลกปลอมที่สัมผัสบนผิวบริเวณสะโพกทำให้ต้องถดตัวหนี อะไรบางที่เย็นจนเกือบแสบกำลังประกบอยู่ด้านบน ฮันฮีที่เพิ่งถูกปลุกจากการหลับใหล ขมวดคิ้วทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น 

ความเย็นเฉียบที่พอเริ่มชินแล้วก็แปรสภาพเป็นความรู้สึกเย็นสบาย และด้วยสิ่งนั้น เขาจึงเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้อย่างถ่องแท้ 

“กรรมการผู้จัดการ...เหรอครับ” 

เมื่อถามจบ ฮันฮีก็หันหน้าไปทางยุนซอง เจ้าของน้ำหนักที่กดลงบนพื้นที่ข้างเตียง ก็คือเจ้านายของเขานั่นเอง ทว่าไม่มีคำตอบกลับมา อีกฝ่ายทำเพียงแค่พิจารณาสะโพกของฮันฮีด้วยสีหน้าที่ไม่ใส่ใจนัก และในตอนนั้นนั่นเองถึงได้รู้ว่าสิ่งที่อยู่บนผิวของเขาคืออะไร มันคือน้ำแข็ง ที่คนตรงหน้ากำลังช่วยประคบลงไปให้อยู่ 

“ผมไม่เป็นอะไร ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้หรอกครั...” 

“อยู่เฉยๆ ” 

ฮันฮีปิดปากเงียบให้กับเสียงที่ตัดบทเขาอย่างเฉียบขาดราวกับว่าไม่ยอมรับฟังความคิดเห็นที่แตกต่าง มันเป็นแบบนี้ไปได้ยังไงกันนะ ยุนซองอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำและเขาก็ได้กลิ่นโคโลญอาบน้ำที่ไม่คุ้นเคย 

แต่นั่นไม่ใช่สิ่งเดียวที่เปลี่ยนไป เตียงที่เคยมีน้ำสีขาวขุ่นเลอะไปทั่วทุกพื้นที่ถูกคลุมด้วยผ้าปูเตียงผืนใหม่แล้ว ไม่สิ นี่มันเป็นเตียงอีกเตียงหนึ่งต่างหาก บรรยากาศรอบๆ ตัวค่อนข้างต่างไปจากที่จำได้ 

ไม่ว่าจะเป็นสะโพก เอว หรือหว่างขา มันก็ปวดไปทุกส่วน ยังคงมีการสั่นเกร็งเหมือนกับปวดกล้ามเนื้อหลงเหลืออยู่ แต่ก็พอจะเดาได้ เขาไม่รู้ว่าใช้เวลาไปตั้งกี่ชั่วโมงเพื่อทำในสิ่งที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันคือการเล่นหรือว่าเซ็กซ์ ทันทีที่แก่นกายร้อนที่เคยสอดใส่เข้าๆ ออกๆ อยู่ภายในช่องทางของเขาหลุดออกไป ช่องทางรักของเขาก็หดแคบลงโดยไม่รู้ตัว 

จะไม่ถูกจับได้ใช่ไหม มันต้องไม่ใช่เวลาแบบนี้สิ เขาจะต้องรู้ให้ได้ว่าสถานกาณ์ตอนนี้มันเป็นมายังไง จากสัมผัสที่อุ่นสบายเป็นอย่างมากของผ้าห่มแล้ว จะต้องมีใครเช็ดตัวให้เขาอย่างแน่นอน ไม่มีความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะอีกต่อไปแล้ว ใครคนนั้นก็เห็นกันชัดๆ อยู่แล้วว่าเป็นใคร เขาน่ะอยากจะตายซะเดี๋ยวนี้เลย อยู่ๆ ฮันฮีก็รู้สึกอายกับความหมายที่ซับซ้อนนี้ 

ความคิดเห็น