ชุนอา (아 천)

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 เลือดบริสุทธิ์

ชื่อตอน : บทที่ 5 เลือดบริสุทธิ์

คำค้น : Love Blood รักนี้ฝังเขี้ยว , ชุนอา

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 11

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2561 15:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เลือดบริสุทธิ์
แบบอักษร

​ตอนที่ 5

"ปล่อยไง!" รูบี้ผลักจนคิวท์ถอยหลังไปหลายเก้า แม้ร่างสูงจะแอบตกใจนิดๆ ที่กำลังของอีกคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางครั้งก็ดูเหมือนจะไม่มีแรงสู้เขา บางทีก็ผลักเขากระเด็น //แวมไพรท์ทุกตัวเป็นแบบนี้หมดเลยหรือไง?

"หึหึ อย่างน้อยก็ไม่เสียแรงเปล่า ถ้าเป็นบาดแผลร่างกายมึงจะรักษาเองใช่มั้ย? แต่ถ้าร่องรอยแบบนั้น คงไม่หายไปง่ายๆ หรอก" คิวท์ไม่ถือโทษที่รูบี้ผลักตนเองเมื่อกี้เลยสักนิด เดินเข้าไปจิ้มที่ลำคอขาวเพื่อย้ำว่าปลอกคอที่เขาเป็นคนสวมให้นั้นขึ้นรอยแล้ว

"มึงเป็นตัวอะไรกันแน่?" รูบี้เริ่มไม่มั่นใจแล้วว่าคิวท์เป็นมนุษย์ เพราะแรงที่ใส่เขาแต่ละทีมันหนักหนาสาหัสตลอด

"อะไรกัน? มึงเห็นกูเป็นปีศาจเหมือนมึงหรือไง?" คำถามของคิวท์กระแทกภายในจิตใจจนร่างโปร่งไม่คิดอยากเถียงเลยสักนิด ก็รู้ดีว่าเขามันเป็นปีศาจกระหายเลือด แต่ถ้าเลือกได้ //ใครอยากจะเป็น?

"จะอยู่ข้างในหรือออกไปนั่งข้างนอกกับพวกไอ้ไนท์ แต่กูขอสั่งไว้ก่อนนะว่าอย่าคิดส่งสายตาให้เพื่อนกูหลงเสน่ห์มึงเป็นอันขาด ไม่งั้นเจอดีแน่" คิวท์พูดเหมือนหวงแต่เขาแค่ไม่ชอบให้ใครมาคิดแย่งลูกแมวของเขาไปเท่านั้น

"แล้วแต่มึงสิ คิดว่ากูกลัวหรือไง ในโลกนี้ต่อให้เป็นความตายกูก็ไม่กลัว" รูบี้ตอบออกมาจากใจจริงเพราะไม่มีอะไรน่ากลัวไปกว่าการมีชีวิตอยู่แบบนี้ไปอย่างไม่มีกำหนดหรอก

"มึงไม่กลัวความตาย แล้วไม่คิดกลัวไอ้นี่บ้างหรือไง?" คิวท์จับมือเล็กให้ทาบทับความอุ่นร้อนภายในเป้ากางเกงของตน มันกระตุกสู้มือทั้งที่ยังไม่ตื่นตัวเต็มที่ทำเอารูบี้ชักมือกลับคืนมาด้วยความไว

"มึงมันเป็นมนุษย์ที่โคตร....."

"โคตรหื่น? กูยอมรับ" คิวท์ดักคำพูดของอีกคนไว้ก่อนจะจบประโยค รูบี้ฮึดฮัดเพราะอยู่ใกล้คนๆ นี้ทีไรรู้สึกว่าโดนขัดใจไปซะทุกอย่าง

"หิวหรือยัง? ถ้าออกไปอยู่ท่ามกลางมนุษย์มึงจะไม่กระโดดเข้าใส่ใครง่ายๆ ใช่มั้ย?" คิวท์ถามพร้อมกลับยกมือขึ้นลูบแก้มขาวซีด ลำคอเล็กรู้สึกแห้งผากขึ้นมาทันทีเมื่อถามถึงความหิว ในตอนแรกก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องกินบ่อยๆ เขาก็อยู่ได้เป็นอาทิตย์ถึงเดือน แต่เมื่อกลิ่นที่มีลักษณะเฉพาะของคิวท์มันเตะจมูกเขาอย่างเต็มที่

"มะ...ไม่หิว..."

"หืม...แน่ใจหรอว่าไม่หิว?" คิวท์เห็นอาการกระหายเลือดของรูบี้ก็อยากแกล้งขึ้นมาซะอย่างนั้น ความจริงเขาไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองเจ็บตัวเลยแต่เวลาเห็นสีตากลายเป็นสีเลือดนั้นยิ่งดูยิ่งมีเสนห์

"มึง....ทำให้ตัวเองต้องเจ็บตัว"

"กูรู้ ก็แมวตัวนี้ต้องการอาหาร เพราะยังไงหลังจากนี้ไปกูก็คงยอมให้มึงไปดูดเลือดใครไม่ได้อีกนอกจากกูคนเดียว" คิวท์บอกแล้วกระชับเอวเล็กเข้าหาตัว ลำคอแกร่งเอนเอียงเปิดให้เล็กน้อย ยิ่งยั่วให้ฝังจนจมเขี้ยวลงไปมากกว่าเดิม แววตาเล็กกระหายเลือดอ้าปากงับเข้าเต็มแรงไม่คิดเกรงใจว่าอีกคนจะเจ็บ

"อืม...." เสียงครางลำพองใจเมื่อรสชาติความหวานแทรกซึมผ่านคมเขี้ยวเข้ามาในปาก แม้ไม่ได้ปล่อยพิษให้ผ่านไปเพื่อทำให้อีกคนแปลเปลี่ยนแต่ความเจ็บที่ได้รับก็คงต้องกัดฟันทนเอาเหมือนกัน

.

.

.

"มาแล้วๆ ฮิ้วววว ตรงคอนั่นแมวข่วนมาหรอครับเพื่อนรักกกก?" ไนท์ส่งเสียงแซวคิวท์และรูบี้ที่เดินตรงมาที่โต๊ะพวกเขาพร้อมกัน คิวท์มองหน้าเพื่อนอย่างไม่สบอารมณ์แม้ว่าเขาจะทำแผลแล้วแต่ก็ใช่ว่าจะไม่เห็นว่ามันเกิดจากอะไร //แค่มนุษย์ทั่วไปคิดว่ารอยกัดจากความพิษสวาทเท่านั้นเอง

"นั่งลงสิ ดื่มอะไรมั้ย?" จินพูดคุยกับรูบี้เป็นอย่างดีเพราะยังไงอีกคนก็คงจะกลายเป็นของเล่นไปสักพัก

"ไม่ล่ะ กูไม่ดื่ม" รูบี้ปฏิเสธอย่างไม่ต้องคิด ทำเอาจินอึ้งนิดๆ

"ไม่ดื่ม? แต่เมื่อคืนเมาจนลากเพื่อนกูเข้าห้องไปไม่ใช่หรอวะ?" ไนท์ถามแทนจินที่ทำหน้างงเหมือนกัน

"นั่น...เอ่อ กูแค่หิว...." รูบี้ก็ตอบตามตรงๆ จากใจไม่โกหก

"ฮ่าๆ โห...แรงนะเนี่ย ถึงว่าไอ้คิวท์มันถึงอยากเก็บมึงไว้เล่นต่ออีกหลายๆ วัน เบื่อเมื่อไหร่บอกกูนะ อยากลองบ้างว่ะ" ประโยคหลังไนท์กระซิบกับคิวท์เพียงสองคนเท่านั้น จินส่งเท้ายันขาเพื่อนเพื่อเตือนเรื่องมารยาททันที

"โอ๊ย เจ็บนะไอ้จิน"

"มึงอย่าคิดไอ้เหี้ยไนท์ ดูหน้าเพื่อนมึงด้วยว่ามันเล่นหรือเปล่า" จินด่าเพื่อนตัวดีที่พูดอะไรไม่เคยรักษาน้ำใจคนอื่นด้วยควาหมั่นไส้ คิวท์ทำเพียงกระตุกยิ้ม

"กูจะส่งมันต่อให้มึงได้ก็ต่อเมื่อกูตายเท่านั้นแหละ" 

"ห๋า? เห้ยๆ มึงไม่เคยจริงจังกับใครมาก่อนเลยนะเว้ย ไอ้คำพูดหวานชวนอ้วกที่หลุดออกมาจากปากนี่คืออะไรวะ?" ไนท์ไม่อยากเชื่อหูตัวเองจริงๆ คิวท์ยักคิ้วไม่สนใจรับแก้วเหล้าจากจินมายกจิบ 

"กูว่าคนนี้มันจริงจังว่ะ" จินสะกิดไนท์เพื่อเมาท์เพื่อนในระยะเผาขน

"กูว่าไม่หรอก เดี๋ยวมันก็เบื่อ คนอย่างไอ้คิวท์สาวๆ สวยๆ เข้าหามันอย่างกับแมลงตอมดอกไม้ แล้วหนุ่มน้อยที่มีดีแต่ตูดจะเอาเพื่อนพวกเราอยู่ได้ยังไง" ไนท์เถียงกลับเพราะคิวท์คงไม่สิ้นลายๆ ง่ายๆ เพราะเด็กผู้ชายคนเดียวหรอก

"แต่กูว่ามันจริงจัง ไม่เชื่อมึงพนันกับกูสิ" เป็นครั้งแรกที่จินกล้าเอ่ยท้าในเรื่องนี้ ทำเอาไนท์ยิ้มร้ายเพราะเข้าทางตัวเองสุดๆ

"ได้...ถ้าไอ้คิวท์ทิ้งเด็กคนนี้เมื่อไหร่ มึงต้องยอมทำตามที่กูสั่งทุกอย่าง 1 อาทิตย์ แต่ถ้ามันจริงจังอย่างที่มึงบอก กูจะยอมทำตามที่มึงสั่งเช่นกัน" ไนท์ต่อรองอย่างเอาเปรียบ

"ทำไมไม่ลงเป็นเงินวะ แบบนี้จะไปได้กำไรอะไร?" จินพูดเซ็งเพราะเขาไม่ได้คิดทำอะไรสนุกๆ แบบนั้น แค่อยากไถไอ้เพื่อนตัวดีเฉยๆ

"เงินมึงก็มีไอ้ขี้งก อย่ามาหวังดึงขนหน้าแข้งของกูซะง่ายๆ ตกลงนะ" ไนท์พูดเองเออเองจนจินได้แต่ด่ามุบมิบไม่ออกเสียง รูบี้มองไปรอบด้านเพื่อดูมนุษย์มากหน้าหลายตาที่เริ่มออกจากโต๊ะมาเต้นโยกย้ายตรงกลางฟลอเหมือนคนเมาไร้สติ ยิ่งดึกคนก็ยิ่งเยอะจนดูน่าอึดอัดแต่ทำไมสีหน้ากลับสนุกสนานและชอบใจไปกับมัน?

"น้ำในแก้วละลายหมดแล้ว ส่งมาให้กูเดี๋ยวเปลี่ยนใหม่ให้" จินสะกิดรูบี้ที่ไม่ยอมแตะน้ำในแก้วเลยสักนิด จนน้ำแข็งละลายดูแล้วจืดชืดถ้ากินเข้าไปคงไม่มีรสชาติ

"ไม่เป็นไร ความจริงไม่ต้องก็ได้" รูบี้ปฏิเสธเสียงอ่อนเพราะดูเหมือนจินจะไม่เหมือนไนท์หรือคิว //ดูอ่อนโยนกว่าเยอะ

"อย่าไปยุ่งกับมัน" คิวท์เตือนเพื่อนเพราะไม่อยากให้รูบี้เผลอทำอะไรที่อาจจะทำให้ดูออกว่าตัวเองเป็นแวมไพรท์ออกมา

"เห้ยๆ ได้ไงวะ มึงเอาเค้ามาเลี้ยงดูแล้วก็ต้องดูแลเทคแคร์กันหน่อย ส่งแก้วให้ไอ้จินเลยบี้ ไอ้นี่มันชอบรับใช้คนอื่น" ไนท์หยอกเพื่อนตามนิสัย จินอยากจะยกเท้าถีบอีกฝ่ายสักทีแต่ไนท์ก็เอนตัวไปหาคิวท์ซะก่อน

"โอ๊ยๆ เฮียคิวท์ ช่วยผมด้วย ไอ้จินมันจะกระทืบผมมมม" ไนท์มารยาเต็มที่ยิ่งกว่าดาราซะอีก คิวท์ได้แต่ผลักไอ้เพื่อนตัวแสบให้ออกห่าง จินส่ายหัวเอือมๆ รอรับแก้วจากูบี้ ร่างโปร่งก็ได้แต่ยิ้มอ่อนและส่งแก้วให้จินแต่เพราะอีกฝ่ายส่งสายตาเยาะเย้ยไนท์อยู่เลยรับแก้วไม่เต็มมือนัก

พรึ่บ!

"เห้ย!"

ฟุ่บ!

จินร้องเสียงหลงเพราะนึกว่าแก้วจะล่วงตกพื้นแตกกระจายซะแล้ว แต่รูบี้ที่มือไวและพลังเริ่มฟื้นคืนจากการได้ดื่มเลือดของคิวท์มามากพอสมควรก็ขยับไปรับแก้วนั้นเอง //แทบจะเรียกว่ามันไวจนใครก็มองไม่ทัน จินนิ่งอึ้งเพราะเห็นกับตาว่าอะไรเกิดขึ้น เว้นไนท์ที่ไม่ทันมองแต่คิวท์เริ่มไม่โอเคที่จะปล่อยให้แมวเหมียวของเขาอยู่ใกล้เพื่อนๆ อีกแล้ว

"เอ่อ......คือ........." จินแทบไปต่อไม่ถูกเพราะคิดไม่ถึงว่ารูบี้จะไวขนาดนั้น

"ความเคยชินน่ะ โทษที" รูบี้ไม่อยากให้จินจ้องการกระทำของตัวเองมากนักเพราะเขาเผลอตัวด้วยเช่นกัน คิวท์จ้องร่างโปร่งเขม็ง จินได้แต่รับแก้วมาจากมือเล็กและเปลี่ยนน้ำให้ใหม่ แม้ในหัวจะเต็มไปด้วยความงง แต่ก็ไม่รู้จะถามว่าอะไรดี //หรือกูตาฝาดวะ? (@_@)

"ไอ้จินๆ แม่งสาวตรงกลางฟลอมันสวยแจ่มจริงๆ เลยว่ะ มึงไปเต้นเป็นเพื่อนกูหน่อยดิ๊" ไนท์ลากคอเสื้อของเพื่อนที่กำลังมึนให้ออกจากโต๊ะไปด้วยกัน รูบี้ก็มองไปรอบๆ ถึงได้เห็นว่ามีมนุษย์สาวสวยอย่างที่ไนท์ว่าจริงๆ และดูเหมือนสองคนนั้นก็พยายามจะเข้าใกล้เพื่อหวังบางอย่างซะด้วย //นี่ล่ะนะ อารมณ์กามที่ไม่เคยปราณีใคร

"เมื่อกี้มึงทำอะไร?" คิวท์ถามขึ้นแข่งกับเสียงเพลงที่ดังสนั่น รูบี้ทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ เพราะยังไงเขาทั้งคู่ก็นั่งห่างกันถึงสองเก้าอี้

".........................."

"อย่าคิดนะว่ากูไม่เห็น"

"มันเป็นความเคยตัว"

"มึงเคลื่อนที่ไปไหนมาไหนได้เร็วแค่ไหนกัน?" คิวท์ถามด้วยความอยากรู้ รูบี้หันกลับมาจ้องใบหน้าหล่อ จากระยะที่อยู่ห่างกันช่วงหนึ่งไม่ถึงพริบตา รูบี้ก็ขยับเข้าไปนั่งแนบชิดกับคิวท์จนร่างสูงยังชะงัก มันเร็วจนเขาเองยังมองไม่ทัน

"ก็เร็วพอที่มนุษย์อย่างมึงไม่สามารถมองทันได้เลยล่ะว่ากูจะเจาะผ่านร่างมึงไปเมื่อไหร่..." รูบี้กระซิบบอกข้างหูเป็นเชิงขู่เพราะคิดว่าตัวเองไม่ใช่ลูกแมวจะมายอมให้เลี้ยงอย่างสัตว์ได้อย่างไร

"อย่าทำอะไรที่มันโจ่งแจ้งจนเกินไป กูไม่อยากตัดหางปล่อยวัดจนทำให้แวมไพรท์อย่างมึงต้องขาดสารอาหารหรือออกล่ามนุษย์คนอื่นเหมือนปีศาจหรอกนะ" คิวท์ขู่กลับไม่อยากให้รูบี้คิดว่าตัวเองแน่ เพราะในโลกปัจจุบันสิ่งที่แปลกประหลาดมักถูกจับไปทดลองสำหรับมนุษย์

"แล้วไง? คิดว่ากลัวหรอ ก็แค่มีมนุษย์ที่อาจจะรู้ว่ายังมีแวมไพรท์อยู่ในโลกนี้จริงๆ หรือไม่ก็...กูอาจจะเจอพวกเดียวกันเข้าสักวัน" รูบี้ยังคงหวังจะเจออิริคและคนอื่นๆ อีกมากมายที่เคยอยู่คฤหาสถ์ของเขา แม้ว่าตอนนี้จะไม่รู้ความจริงว่าเกิดจากอะไรแต่เขาเชื่อว่าแวมไพรท์อย่างพวกเขานั้นไม่ได้ตายกันง่ายๆ แน่

"หึ ถ้าเจอแล้วยังไง?" 

"กูก็จะไปอยู่ที่ที่ควรจะอยู่น่ะสิ"

"คิดว่าจะหลุดพ้นออกจากชีวิตกูไปได้ง่ายขนาดนั้นเลยหรือไง?" คิวท์โอบแขนแกร่งพาดไหล่เล็กแล้วบีบมันนิดๆ เพื่อเตือนให้อีกฝ่ายคิดดีๆ 

"มึงติดใจอะไรกูนักหนา กูไม่ได้อยู่กับมึงไปได้ตลอดหรอกนะ สักวันมึงตายไปยังไงอิสระก็เป็นของกูอยู่ดี"

"ก็รอให้ถึงวันนั้นก่อนจะเป็นไร อีกเรื่องที่กูสงสัยนะ... ปกติแวมไพรท์กัดคอมนุษย์ไม่ได้แปลว่าเปลี่ยนให้อีกคนเป็นแบบเดียวกันหรือไง?" คิวท์ไม่ค่อยเข้าใจในเรื่องนี้สักเท่าไหร่ 

"หึ รู้ดีเหมือนกันนี่ ถ้าเป็นตามพวกนวนิยายที่มนุษย์สร้างขึ้นมาก็คงจะใช่ แต่พวกเรามันมีสองประเภท คือเลือดบริสุทธิ์และเลือดผสม พวกเลือดผสมไม่สามารถเปลี่ยนใครได้"

"งั้นมึงก็เป็น........"

"กูไม่ใช่พวกเลือดผสมชั้นต่ำแบบนั้น" รูบี้ขัดทันทีไม่ต้องรอให้จบประโยค คิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ

"แค่กัด ไม่ได้ปล่อยพิษ ยังไงมึงก็ไม่เป็นหรอกเพราะกูไม่ได้ต้องการเปลี่ยนอาหารรสเลิศให้กลายเป็นของแข็งที่กินไม่ได้" รูบี้เชยคางคิวท์ขึ้นเล็กน้อยเหมือนตรวจสอบสภาพอาหารมื้อต่อไป ร่างสูงกระตุกยิ้มร้าย


"ระวังจะตกหลุมรักอาหารจานโปรดจนเผลอปล่อยไม่ลงเข้าล่ะ" คิวท์ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ รูบี้หัวเราะหนักกว่าเก่า


"ฮ่าๆ ไม่มีทาง แวมไพรท์ที่ไหนจะหลงรักอาหารกัน"


"ก็ไม่แน่... คนเริ่มเยอะแล้ว ขึ้นไปข้างบนแล้วเป็นเด็กดี ถ้าง่วงก็นอนก่อนเลย อ่อ...ลืมไปว่ามึงไม่จำเป็นต้องนอน" คิวท์วางแก้วเหล้าในมือลงและออกคำสั่งให้รูบี้ขึ้นห้องตัวเองได้แล้ว สายตาก็เหลือบมองเพื่อนตัวดีทั้งสองคนที่กำลังหว่านเสน่ห์ใส่สาวสวยที่เป็นเป้าหมายอย่างเต็มที่


"มนุษย์ออย่างมึนมันน่ารำคาญที่สุด" รูบี้ก็ไม่ได้อยากอยู่ท่ามกลางฝูงอาหารสักเท่าไหร่ แม้พระอาทิตย์จะตกดินแล้ว และเข้าก็อยากออกไปข้างนอกแต่ดูแล้วคงไม่ง่ายถ้าคิวท์ยังนั่งจับตามองแบบนี้ //ขยับตัวนิดเดียวแม่งยังรู้เลย (=_=")


"อย่าไปคว้าคอใครกัดเข้าอีกล่ะ" คิวท์ไม่วายเตือนไว้ก่อน รูบี้แยกเขี้ยวเล็กๆ ของตัวเองใส่ร่างสูงและเดินด้วยความช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อให้มันดูเหมือนมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ร่างโปร่งเดินฝ่าฝูงขึ้นเพื่อตรงไปยังบันได แต่ด้วยความที่คนนั้นออกมาโยกย้ายเบียดเสียดกันเยอะเกินไปจนทำให้รูบี้นั้นเอนเอียงไปชนเข้ากับใครบางคน


พรึ่บ!


"ชิส์...โทษทีนะ" รูบี้บอกโดยไม่ได้มองหน้าด้วยซ้ำ แต่สัมผัสที่จับรั้งเอวเขาเอาไว้มันก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ เช่นกัน ตากลมโตสีฟ้ารีบหันไปมองเพราะถ้าสัญชาติญาณของเขานั้นไม่ผิดอีกคนก็คือ......


"ไม่เป็นไร เดินระวังๆ หน่อย มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่เห็นแก่ตัวน ไม่สนใจหรอกว่าคนอื่นจะเป็นยังไง" เสียงหล่อบอกออกมาพร้อมแววตาที่ไม่มีทางล้อเล่น รูบี้ชะงักไปนิดเพราะพวกเขาทั้งคู่นั้นต่างมีสีตาเหมือนกัน แถมความหมายของประโยคที่สื่อออกมาก็ตรงประเด็น //เขาคิดไม่ผิด


"มึง........"


"หืม....? เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรก พูดไม่เพราะเลยนะ หน้าตาก็น่ารักดี เอ๊ะ! แต่ว่า....สีตานั่นมัน?" ใบหน้าหล่อขยับเข้ามาหารูบี้ทั้งที่มือยังไม่ปล่อยออกจากเอวเล็ก และไม่สนใจผู้คนที่เต้นรายล้อมพวกเขาทั้งสองคนด้วย แม้กระทั่งเสียงเพลงที่ดังกระหน่ำยังไม่เข้าหูเลยสักนิด


"หึ เลือดผสม..." รูบี้เผลอตัวพูดบางอย่างที่กระตุกใจของอีกฝ่ายรุนแรง มือหนาที่รั้งไว้เบาๆ ก็แปลเปลี่ยนเป็นบีบแน่นจนเอวเล็กสามารถแหลกได้ในทันที


"อ่อ เลือดบริสุทธิ์สินะ ไม่คิดว่ายังมีหลงเหลืออยู่อีก ทั้งที่........"


"ทั้งที่อะไร?" แม้ไม่เคยรู้จักกันแต่คำพูดของอีกฝ่ายมันก็ทำให้ความสงสัยภายในของเขาหลายๆ อย่างผุดขึ้นเต็มไปหมด


"ทั้งที่ถูกกวาดล้างไปหมดแล้วแท้ๆ ไงล่ะ แจ็กพอตจริงๆ ที่ได้มาเจอแบบนี้ ถ้าฉันพานายกลับไปด้วย บางทีอาจได้รางวัลอะไรที่น่าสนใจและคุ้มค่าที่จะทำ"


"พูดเรื่องอะไรของมึง?" รูบี้จ้องเขม็งจนแววตาเริ่มเปลี่ยนเมื่ออีกฝ่ายไม่คิดปล่อยให้เขาผละออกได้เลย


"หึหึ เลือดบริสุทธิ์กำลังจะจบลงแล้ว..." 


"เห้ย! ไอ้เซ็ททำอะไรของมึงอยู่วะ? อาหารพร้อมแล้วนะเว้ย?" เหมือนคนที่รูบี้ไม่รู้จักจะเพิ่มมาอีกหนึ่ง ใบหน้าหล่อผละออกไปมองเพียงเล็กน้อยก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้รูบี้พร้อมกับกำลังรัดเอวที่ลดลง รูบี้นึกเจ็บใจนิดๆ แม้ว่าเมื่อก่อนจะเคยแข่งแกร่งแต่ตอนนี้กลับเทียบไม่ได้แม้กับเลือดผสม //การหลับยาวนานมันผลึกสิ่งนั้นไว้จนยากจะดึงออกมาใช้ได้อีก


"เปล่าหรอก แค่เจอญาติ...ห่างๆ น่ะ" เซ็ทบอกและชายตามองอย่างนึกชอบใจ แม้ว่าเพื่อนที่มาตามจะเป็นเลือดผสมเหมือนกันและต้องเกรงกลัวพวกเลือดบริสุทธิ์อยู่แล้วสำหรับเมื่อก่อน แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันเปลี่ยน รูบี้จ้องแวมไพรท์อีกตัวที่ขยับเข้ามาหาเขาจนต้องถอยห่าง เซ็ทเองก็ไม่ได้ล็อคไว้เพราะร่างโปร่งเหมือนแมวที่กำลังจนตรอก //น่าแกล้งชะมัด


"เห....สัมผัสแบบนี้ กลิ่นแบบนี้...เลือดบริสุทธิ์งั้นหรอ? เหลือเชื่อ!!" 


"อย่าเสียงดังซีโร่" เซ็ทพูดดุอีกฝ่ายให้เบาความดีใจลงหน่อย อีกคนเป็นหนุ่มหล่อที่ดูเหมือนจะทะเล้นและมาที่นี่ก็คือเหตุผลเดียวคือล่าเหยื่อ


"พวกมึงสองตัวช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง" รูบี้เตือนเสียงแข็ง สีตาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเลือด แม้ว่าคนรอบข้างจะไม่มีใครสังเกต แต่แวมไพรท์ทั้งสองตนมองเห็นได้เป็นอย่างดี


"ท่าทางแบบนั้นมันน่าทำให้สยบลงแทบเท้าพวกเราจริงๆ เลย เลือดบริสุทธิ์มันหมดอำนาจไปนานแล้ว เสียใจด้วยนะ" ซีโร่บอกด้วยน้ำเสียงเหนือกว่า รูบี้แยกเขี้ยวที่เริ่มงอกยาวออกมาให้เห็นเป็นการขู่ ไม่ต่างจากแวมไพรท์อีกสองคน ทั้งเซ็ทและซีโร่ต่างก็เริ่มจะตอบสนองกับปฏิกิริยานั้นจนเขี้ยวเริ่มโผล่ให้เห็นดั่งสัตว์ป่าที่หวงพื้นที่หากมีผู้บุกรุกเข้ามาแสดงอำนาจในเขตของตน


พรึ่บ!


"กูบอกให้ขึ้นไปข้างบน แล้วมามัวยืนทำบ้าอะไรอยู่ตรงนี้ห๊ะ?" ไม่ทันให้ได้กระโดดกัดกัน เอ๊ย! ใส่กันซะก่อน ร่างเล็กก็ถูกอุ้มจนตัวลอยขึ้นไปอยู่บนบ่าแกร่งของคิวท์ ที่นั่งจ้องเหตุการณ์มาสักพักและรู้สึกไม่พอใจอย่างแรง //เพราะในสายตาของคิวท์นั้น ทั้งเซ็ทและซีโร่ต่างเป็นแค่มนุษย์ผู้ชายที่มาเกาะแกะลูกแมวของเขาน่ะสิ


"อ่ะ ปล่อยกูนะ!" รูบี้แว๊ดท่ามกลางสายตาของคนรอบข้างที่หันมามองการกระทำของคิวท์เพราะความหล่อที่โดดเด่น อีกทั้งยังเป็นที่รู้จักของคนที่นี่ //ก็เจ้าของผับนี่นา ใครบ้างไม่หมายตามองหล่อซะขนาดนั้น


"ไม่ต้องมาพูด กูอนุญาตให้มึงยืนคุยกับหมาตัวอื่นหรือไงห๊ะ?" 


เพียะ!


คิวท์ไม่ได้ดุด่าว่าธรรมดาแต่ฟาดมือใส่ก้นเล็กเป็นการลงโทษซะด้วยก่อนจะพาเดินตรงไปที่บันไดแล้วมุ่งหน้าขึ้นชั้นบน ไม่สนใจเซ็ทและซีโร่ที่ยืนงงเพราะเป้าหมายของพวกเขาถูกชิงตัวไปต่อหน้าต่อตา


"มันว่าพวกเราเป็นหมาเปล่าวะ?" ซีโร่หันไปถามเพื่อนเพราะเพิ่งทวนคำพูดของคิวท์


"มึงสิหมา" เซ็ทด่ากลับอย่างหงุดหงิดก่อนจะเดินไปยังโต๊ะของตนซึ่งตอนนี้อาหารหลักกำลังนั่งรออยู่แล้ว //ไว้วันหลังจะกลับมาพาตัวไปให้ได้เลย เลือดบริสุทธิ์หายากขนาดนี้จะปล่อยให้หลุดมือไปได้ยังไงกัน



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

พรุ่งนี้วันสุดท้ายนะฮับ สำหรับเปิดพรีออเดอร์เรื่องนี้ 250 บาท + ems อีก 50 บาทจ้า

สามารถติดต่อสอบถามรายละเอียดได้ที่หน้าเพจชุนอาใน FB เน้อ


ความคิดเห็น