ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

ชื่อตอน : 22---แย่แล้ว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.2k

ความคิดเห็น : 106

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2561 21:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
22---แย่แล้ว
แบบอักษร

ไมตรีและยูวิ่งมาหยุดอยู่หน้าชมรมไม้ดอกไม้ประดับ ทั้งสองหอบจนตัวโยนเพราะวิ่งมาตลอดทาง  ไมตรีขบปากตัวเองแน่นจนขาวซีด ส่วนยูอยากจะวิ่งเอาหัวไปโข​กเข้ากับตึกเรียนแรงๆสักที

สิ่งที่พวกเขาจินตนาการไปไกลคือ หญิงสาวอาจโดนใครบางคนทำร้าย

ทว่าสิ่งที่พวกเขาสองคนเห็นตรงหน้าคือ เนตรดาวกำลังนั่งยองๆเก็บเศษกระถางดินเผาใส่ถังขยะ จากนั้นก็เอาไม้กวาดมาจัดการเศษดินและเศษกระถางใส่ที่โกยขยะ

"อ้าว พี่ยู เจอตัวคนทำมั้ยคะ" มุมปากของคนโดนถามกระตุกเป็นระยะ

"มะ ไม่เจอครับ แล้วเนตรเจอใครมาเดินป้วนเปี้ยนอยู่แถวนี้รึเปล่า" เด็กสาวส่ายหน้าเป็นคำตอบ เธอเหมือนจะได้ยินไมตรีสบถอะไรออกมาแต่เธอฟังไม่ถนัด สองหนุ่มหันมามองหน้า ก่อนจะเคลื่อนสายตาไปยังถังขยะที่ด้านในมีเศษซากของกระถางต้นไม้ ยูแยกตัวเดินไปดูที่ถังขยะ

ส่วนไมตรีผ่อนลมหายใจออกมามันแฝงไว้ด้วยความโล่งอก ร่างสูงของเด็กหนุ่มเดินตรงไปยังก๊อกน้ำ ไมตรีถอดเสื้อฟุตบอลซึ่งชุ่มไปด้วยเหงื่อออก ก่อนจะเปิดน้ำดึงเอาสายยางขึ้นมารดตัวจนชุ่ม เมื่อครู่เขาเล่นฟุตบอลอยู่ก็มีเหงื่อมากพออยู่แล้ว ไหนจะวิ่งลัดสนามมาที่ชมรมนี่อีก

เนตรดาวเบิกตากว้างมองไมตรีตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายดัง  ่ อึก อึก อึก ่  ตลอดเวลา มือเล็กกำด้ามไม้กวาดซึ่งทำ​จากไม้ไผ่ไว้แน่น ใบหน้าของเนตรดาวร้อนผะผ่าวเหมือนจะเป็นไข้ เธอรู้ดีว่าการทีี่ผู้หญิงมายืนจ้องชายหนุ่มเปลือยกายท่อนบนมันเป็นเรื่องที่ไม่สมควร

แล้วยังไง.....

ไม่ได้มีให้ดูทุกวันนะ ดูแผ่นหลังขาวๆนั่นสิ ดูสะโพกสอบนั่นสิ ไหนกางเกงที่แนบลู่ไปบั้นท้ายนั่นอีก

ตายๆๆๆๆ มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่มอง

"เปรี๊ยะ!!" 

เสียงด้ามไม้ไผ่ปริแตกเพราะแรงบีบ เนตรดาวสะดุ้ง นี่เธอเผลอกำมันไว้แน่นขนาดนั้นเลยเหรอ

ไมตรีและยูตวัดสายตามองมายังต้นเสียง คิ้วเข้มมุ่นเข้าหากันก่อนจะทิ้งสายยางในมือ เมื่อเห็นเลือดในมือของคนตัวเล็ก

เด็กสาวเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมานอกเบ้า ไม่ใช่เพราะเลือดในมือ แต่เป็นเพราะร่างสูงที่เปลือยท่อนบนตรงดิ่งเข้ามาหาเธอ เด็กสาวถอยหลังไปสองก้าว แต่สายตาของเธอกลับจับจ้องอยู่ที่หน้าท้องและแผ่นอกที่มีกล้ามเนื้อนูนขึ้นออกมา

อูย....พี่ไมใหญ่กว่านมเราอีก

เด็กสาวรู้สึกเหมือนมีของเหลวอุ่นร้อนไหลทะลักออกมาทางรูจมูก โลกของเธอหมุนติ้ว เนตรดาวเหมือนจะทรงตัวไม่อยู่ ร่างของคนตัวเล็กอ่อนยวบทรุดลงไปกับพื้น เนตรดาวจำได้ลางๆว่าก่อนตาเธอจะปิดลงเธอเห็นชายหนุ่มสองคนวิ่งตรงมาที่เธอ

แต่ไม่รู้ทำไมตอนนั้นเธอนึกอยากกินนมเย็นสีชมพูขึ้นมา

เมื่อครั้งที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ในชมรม รุ่นพี่ทั้งสองคนผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อเธอได้สติ เนตรดาวเองก็ผ่อนลมหายใจออกมาเช่นกัน

เฮ้อ.....พี่ไมใส่เสื้อแล้ว อดดูเลย

"รู้สึกยังไงบ้าง มึนหัวหรือรู้สึกไม่ดีตรงไหนรึเปล่า ไปหาหมอมั้ย ทำไมอยู่ดีๆเลือดกำเดาไหลได้ล่ะ" ยูถามจนเนตรดาวตอบไม่ทัน นี่เธอมองพี่ไมถอดเสื้อแล้วเลือดกำเดาไหลถึงขั้นเป็นลมล้มพับไปเลยเหรอ

อา....พี่ไมนี่ก็นะ แค่ถอดเสื้อยังมีพลังทำลายล้างได้ถึงขนาดนี้

พูดถึงพี่ไม เธอหันไปมองหน้าก่อนจะสบเข้ากับทิชชู่ที่มีรอยเลือดอยู่ในมือใหญ่ 

น่าอายจริงๆ...

เด็กสาวมองชายหนุ่มสองคนสลับกันไปมาพร้อมทำตาปริบๆ

"ขอบคุณพี่ทั้งสองมากนะ แต่เนตรว่าเนตรกลับก่อนดีกว่า ต้องไปเรียนพิเศษต่ออีก" ร่างเล็กเอากระเป๋าขึ้นมาสะพาย พร้อมลุกขึ้นยืนเต็มความสูงหันไปยิ้มให้สองหนุ่มอีกครั้ง

"เอ่อ เนตร ที่....พี่ถามไปก่อนหน้านี้ล่ะ" เนตรดาวหุบยิ้มทันทีที่ได้ยินคำถามพร้อมหมุนตัวและสาวเท้าวิ่งหนีออกจากชมรมไปไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมามอง

วันนี้เนตรดาวนั่งเรียนพิเศษแต่กลับใจลอยสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวสักเท่าไหร่ ใครกันนะที่มาทำกระถางต้นไม้แตกวันนี้ หรือจะเป็นแฟนคลับของพี่ยูอย่างที่บาสมันบอก

เลิกเรียนพิเศษแล้วเนตรดาวก็ยังคิดไม่ตก

รุ่งเช้าเด็กสาวตื่นไปโรงเรียนตามปกติ ปกติเธอเองเป็นคนที่ตื่นเช้าอยู่แล้วถ้าไม่นับรวมเสาร์อาทิตย์ เพราะสองวันนั้นเธอยกให้เป็นวันนอนเอาบ้านเอาเมือง หากตะวันไม่ลอยโด่งหรือแม่เข้ามาเปิดหน้าต่างปิดพัดลมเธอก็จะไม่ตื่น ยิ่งบางครั้งหากกำลังฝันถึงชาอึนอูหรือพี่ไมอยู่เธอก็อยากนอนไหลตายไปเลยด้วยซ้ำ

เช้าวันนี้ถือเป็นวันที่ดีวันหนึ่งเลยก็ว่าได้ เมื่อพี่ไลว่าที่พี่สะใภ้คนสวยของเธอบอกให้น้องชายอย่างไมตรีจอดรับเธอไปโรงเรียนด้วยกันเพราะอากาศที่ดูอึมครึมเหมือนฝนจะตก

ขอบคุณสวรรค์ขอบคุณเมฆฝน... 

แต่ถึงกระนั้นพี่ไมก็ยังคงเป็นพี่ไม เขาจอดรถให้เธอลงในที่ลับตาคน ปล่อยให้เด็กสาวเดินเข้าโรงเรียนไปเพียงลำพัง

เนตรดาวไม่ใช่คนโลภ อย่างน้อยตอนซ้อนท้ายมาเธอก็ฉวยโอกาสลูบไล้หน้าท้องพี่ชายข้างบ้านไปบ้างแล้ว  พี่ไมก็ไม่เห็นจะขัดขืนออกไปทางสมยอมเสียด้วยซ้ำ แต่ในใจเธอก็นึกหวั่นๆอยู่บ้างว่าหากวันไหนพี่เขาหมดความอดทนอาจจะจอดรถข้างทางแล้วเอาหมวกกันน็อกฟาดหน้าเธอก็เป็นได้

เอ๊ะ!! หรือเธอควรจะเพลาๆเรื่องแบบนี้ลงบ้าง

เนตรดาวสะบัดความคิดไร้สาระออกไปทันทีเมื่อหญิงสาวเดินมาถึงหน้าชมรม เด็กสาวยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดู พบว่าเพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า คงไม่มีใครมาล่ะมั้ง แต่ก็ดีเหมือนกันเธอจะได้ลักไก่ฉวยโอกาสตอนที่ไม่ใครเห็นหว่านปุ๋ยใส่ต้นกล้วยไม้ ไม่ต้องมานั่งหยอดทีละต้นให้เสียเวลา

ยูกับไมตรีเดินเข้ามาในโรงอาหารซึ่งเรียกสายตาของนักเรียนหญิงตั้งแต่ชั้น ม.1 ไปจนถึงม.6 ได้เป็นอย่างดี พวกเขามักจะมารวมกลุ่มกันที่โรงอาหารในตอนเช้าเช่นนี้เสมอ

 "ทำไมวันนี้ถึงมาเช้าจังเลยล่ะข้าวฟ่าง" ยูถามเพื่อนร่วมห้องทั้งยังปรายตาไปมองแนนที่นั่งอยู่ข้างๆอีกด้วย

"อ๋อ เอ่อ เราเห็นฝนมันจะตกน่ะก็เลยรีบมา" ข้าวฟ่างตอบทว่าสายตาของเธอกลับไปตกอยู่ที่ไมตรี

"ยู ยูไปรดน้ำต้นไม้ที่ชมรมยัง ถ้ายังเดี๋ยวไปพร้อมกันนะ" คราวนี้เป็นที่แนนพูดขึ้น

"อือ กินข้าวเสร็จก่อนแล้วค่อยไป" แนนยิ้มให้ยูก่อนจะหันไปสบตากับข้าวฟ่าง  ในขณะที่ยูเพิ่งซื้อข้าวเสร็จและเดินกลับมาที่โต๊ะ สายตาก็สบเข้ากับเนตรดาวที่กึ่งวิ่งกึ่งเดินมาหาตน ยูฉีกยิ้มกว้างจนตาหยี แต่เมื่อคำแรกที่รุ่นน้องตรงหน้าเอ่ยออกมารอยยิ้มบนใบหน้ากลับหายไปทันที

"พี่ยู!!แย่แล้ว"

"เกิดอะไรขึ้น" ยูถามเสียงเครียด ไมตรีเองก็เงยหน้าจากหนังสือหันไปมอง

"ต้นกล้วยไม้น่ะ ต้นกล้วยไม้ของหนูกับพี่พังหมดเลย" 

..............................................................


ป้ามาได้แค่นี้แหละ วันนี้ลงสองเรื่อง

ไมมาจุ๊บเหม่งป้าหน่อย ป้าจะหลับแล้วลูก

(เรื่องนี้ประมาณ40-45ตอนนะคะ จะไม่ให้เกินนี้)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น