악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย34

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2561 14:21 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย34
แบบอักษร





เมียมาเฟีย๓๔




ปีเตอร์มองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ ทำยังไงถึงจะได้ที่ดินตรงนั้นมาโดยไม่ต้องเสียเงินซื้อ เขาคิดว่ามันคงเป็นไปไม่ได้ ยิ่งเป็นที่ดินของอดัมฟราวแล้วด้วย เขาคิดว่ามันยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ หมอนั่นจะยอมให้ที่ดินใครฟรีๆได้ยังไง ยิ่งถ้าใครเป็นเจ้าของที่ดินตรงนั้น นั่นก็หมายถึงมหาเศรษฐีระดับโลกเลยก็ว่าได้


“นายจะทำยังไง” ชานยอลยิ้มให้กับคนถาม แต่คนที่รอเอาคำตอบกลับเกร็งไปทั้งตัว เมื่อคนให้คำตอบไม่ยอมพูดอะไรสักที


“เดี๋ยวนายก็รู้ ฉันจะทำให้หมอนั้นคลานเข่าเข้ามาหานายพร้อมกับมอบที่ดินผืนนั้นให้กับนาย” ยิ่งชานยอลพูด เขาก็ยิ่งอยากรู้ว่าชานยอลจะทำยังไง


“ฉันขอแล็ปท็อปสักสองเครื่องหน่อยสิ” ชานยอลพูดขึ้น ปีเตอร์จึงหันไปสั่งลูกน้องนำแล็กท็อปมาให้ เมื่อได้ของที่ต้องการมา เขาจึงเข้าไปในอินเตอร์เน็ตแล้วโหลดโปรแกรมที่เขาเคยทำขายเอาไว้เข้ามาในเครื่อง เมื่อโหลดเข้ามาในเครื่องเสร็จแล้วเขาจึงดัดแปลงโปรแกรมไปยังโปรแกรมต้นฉบับที่เป็นของตัวเอง เขาเจาะโปรแกรมไปยังแล็ปท็อปของตัวเองอีกตัวที่อยู่จีน เขาโหลดข้อมูลในเครื่องนั้นมายังแล็กท็อปอีกสองตัวที่นี่ เมื่อเครื่องทำการโหลดอยู่ เขาจึงหันไปมองยังปีเตอร์ที่ยังคงจ้องมองเขา เขายกยิ้มมุมปากให้ปีเตอร์


“ฉับขอที่ตั้งธนาคารของอดัมหน่อยสิ” ปีเตอร์เปิดกูเกิิลแล้วหาที่ตั้งของธนาคารทั้งห้าแห่งให้กับชานยอล เขามองธนาคารแต่งละแห่งตรงหน้าในมือถือของปีเตอร์


“ฉันขอแล็ปท็อปอีกตัว” ลูกน้องของปีเตอร์รีบไว้ไปเอามาให้ เมื่อได้แล็ปท็อปมา เขาจึงทำการเจาะข้อมูลจากดาวเทียมทันที


“ยาจะทำอะไร” ปีเตอร์ถาม ชานยอลหันไปยิ้มให้


“ฉันแค่จะเจาะข้อมูลของธนาคารพวกนั้นจากดาวเทียม” ชานยอลตอบแต่มือก็ยังคงกดติ๊กๆๆทำงานไป


“ถามจริง” ปีเตอร์ร้องขึ้นอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่ชานยอลกำลังทำอยู่


“ได้แล้ว” ชานยอลร้องขึ้น จากนั้นจึงหันไปมองยังแล็ปท็อปอีกสองตัวที่ตอนนี้โหลดโปรแกรมเข้ามาเสร็จพอดี ชานยอลส่งข้อมูลของธนาคารทั้งห้าแห่งพร้อมกับรหัสไปยังอีกสองเครื่อง ปีเตอร์ชะโงกหน้าเข้าไปมองใกล้ๆ ไม่ต่างจากลูกน้องคนสนิทอีกสองคนของปีเตอร์ที่ยื่นใบหน้าเข้าไปมองเหมือนกัน


“คุณชานยอลจะรับอะไรระหว่างนี้ไหมครับ” ซูถามขึ้น เพราะเขารู้ว่าเวลาที่มาดามของพวกเขาทำงานช่วยนายจะชอบร้องหาพวกขนมหวานมานั่งกินด้วยระหว่างทำงาน


“ขอเป็นเค้กชาเขียว บลูเบอร์รี่ปั่น ที่เหลือเป็นอะไรก็ได้ ขอหวานๆนะครับ” ซูพยักหน้ารับแล้วหันไปถามคนของปีเตอร์ที่ยืนอยู่บริเวณนั้น 


“อา ได้แล้ว” ชานยอลร้องขึ้นเมื่อเจาะข้อมูลเข้าไปในธนาคารสำเร็จ 


“ปีเตอร์ ขอยืมโทรศัพท์หน่อย” ปีเตอร์ยื่นโทรศัพท์ให้ จากนั้นเขาจึงกดโทรออก


(ฮัลโหล โทรผิดแล้ว) ปลายสายเมื่อกดรีบก็กลอกเสียงลงมาทันที


“เซฮุน” ปลายสายเงียบไป


(ฮยอง) ก่อนจะร้องขึ้นมาด้วยความดีใจ เพราะเขารู้เรื่องที่ชานยอลหายตัวไป


“อย่างเพิ่งถาม ฉันมีเรื่องให้นายช่วย ตอนนี้นายอยู่กับใครบ้าง” เขาถามออกไป


(มีผม จงอิน แล้วก็เฮียจงแด พี่ซิ่วหมินหลับอยู่) ปลายสายตอบ


“ปลุกขึ้นมา แล้วเปิดแล็ปท็อปไปที่อีเมล ฉันส่งข้อมูลไปที่อีเมลของทุกคนแล้ว”


(เกิดอะไรขึ้น) เซฮุนถามมือก็เปิดอีเมลของตัวเองขึ้นมา ส่วนคนอื่นๆก็ทำเช่นเดียวกันเพราะตอนนี้เซฮุนเปิดลำโพงในโทรศัพท์


“แค่นี้นะ เดี๋ยวคุยผ่านไมค์” เซฮุนตอบตกลงจากนั้นเขาจึงตัดสายทิ้งแล้วยื่นโทรคืนให้กับเจ้าของ


“ขอหูฟังเฮดเซตหน่อยได้ไหม” ปีเตอร์หันไปสั่งลูกน้องให้เอามาให้ ไม่นานหูฟังแบบที่มีไมค์ก็ถูกยื่นมาตรงหน้า ชานยอลรับมา จากนั้นจึงเสียงเข้ากับแล็ปท็อป เปิดไปยังโปรแกรมที่เชื่อมต่อกับเพื่อนๆ ไม่นานเสียงของทุกคนที่รออยู่ก่อนแล้วก็ดังเขามา พร้อมกับใบหน้าขอแต่ละคนที่ขึ้นอยู่หน้าจอ


(เกิดอะไรขึ้นชานยอล ทำไมถึงส่งโปรแกรมของธนาคารที่อิตาลีเข้ามา) ซิ่วหมินถามเป็นคนแรง เมื่อเขาเห็นรหัสเข้าไปในบัญชีของธนาคารในซิซิลีของประเทศอิตาลี โดยคนส่งเข้ามาคือน้องชายของเขา


“เจ้าของธนาคารเป็นมาเฟีย เขาทำร้ายคริส ตอนนี้คริสนอนอยู่ที่โรงพยาบาลยังไม่รู้อาการเลย” เขาอธิบายบอก ทำให้อีกสี่คนถึงกับร้องขึ้นด้วยความตกใจ


(แล้วแค่จะแกล้งเล่นหรือเอาจริง) จงแดถามเพราะยังไม่รู้ว่าน้องชายจะทำเพื่อสั่งสอนหรือให้จัดการแบบไม่ให้เหลือแม้แต่บาทเดียว


“เอาออกมาให้หมด ทุกธนาคาร แล้วรอเวลาให้พวกมันเอาของมาแลกเปลี่ยน” ทั้งสี่คนพยักหน้ารับ


(ผมเข้าไปดูในธนาคารทั้งห้าแห่งแล้ว มีพวกแฮกเกอร์เฝ้าอยู่สิบห้าจุด ธนาคารละสามจุด เดียวผมกับจงอินจะเล่นกับพวกมันเอง พวกพี่ไปหอบเงินออกมาเลย) เซฮุนพูดขึ้นเมื่อเขาเข้าไปสำรวจในโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของธนาคาร แล้วในธนาคารใช้แฮกเกอร์ในการเฝ้าบัญชีเงิน


(พี่ไม่ต้องห่วง ทางนี้เราจัดการเอง) จงอินพูดเสริมขึ้น เขาจึงยิ้มให้กับทุกคน


“งั้นมาลงมือเลย” ชานยอลพูดขึ้น จากนั้นทุกคนจึงเข้าไปทำหน้าที่ของตัวเอง ชานยอลเข้าไปดูเงินในบัญชีของธนาคารสาขาใหญ่เข้ามายังบัญชีที่พวกเขาทำขึ้นมา เงินในบัญชีไหลเข้ามายังบัญชีของพวกเขานับไม่ท้วน แฮกเกอร์ของทางธนาคารเข้ามาขัดขวางเพื่อแก้ไข แต่ถูกจงอินกับเซฮุนดักเองไว้ ทำให้แฮกเกอร์พวกนั้นเจาะเข้ามาในบัญชีที่เงินไหลเข้ามาไม่ได้ ปีเตอร์ที่มองอยู่ตลอดกลืนน้ำลายลงคอเมื่อเห็นจำนวนเงินในธนาคารไหลไปยังอีกบัญชีนับไม่ถ้วน


“ฉันโคตรดีใจเลยที่ไม่ได้เป็นศัตรูกับนาย” ปีเตอร์พูดอย่างอึ้งๆกับการทำงานเป็นทีมของชานยอลกับเพื่อนๆ ดีแล้วที่เขาไม่ได้ทำอะไรให้กับชานยอลและมาเฟียอย่างคริสเดือดร้อนเพราะไม่อย่างนั้น คนที่จะฉิบหายก็คงเป็นเขา


“ของว่างครับคุณชานยอล” ซูยกของที่ชานยอลสั่งมาเสริฟ ชานยอลยิ้มให้แล้วหันไปมองที่ปีเตอร์


“แต่น้องสาวของนายอาจจะทำให้ฉันไม่พอใจขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้” ชานยอลพูดยิ้มๆให้กับคนข้างๆจากนั้นจึงหันไปตักเค้กเข้าปาก ตาก็จับจ้องที่ตัวเลขที่ไหลเข้ามายังบัญชีเถื่อนของเขา


“เดี๋ยวฉันจะสั่งสอนน้องสาวให้ดีกว่านี้” ปีเตอร์รีบตอบ ทำให้ชานยอลหัวเราะออกมาเสียงดัง เพราะมันทำให้เขาหายกังวลเรื่องของคริสไปได้สักพัก


“ฉันขอที่อยู่ขอคาสิโนของอดัมที” ปีเตอร์มองแต่มือก็กดเข้าไปยังที่ตั้งของคาสิโนในเขตตะวันตกของอดัมแล้วยื่นให้ ชานยอลรับที่อยู่มาจากนั้นจึงกดเข้าไปยังแล็ปท็อปอีกตัวที่ว่างอยู่ สักพักภาพในคาสิโนที่ว่าก็ปรากฏขึ้นในหน้าจอแล็ปท็อป ปีเตอร์หันมองที่ชานยอล เพราะภาพที่เขาเห็นอยู่ตอนนี้มันคือคาสิโนของอดัม แล้วมันก็เป็นภาพการเคลื่อนไหวในปัจจุบันด้วย


“นายทำได้ยังไง” ปีเตอร์ถาม


“ก็แต่เจาะเข้าไปในข้อมูลการควบคุมกล้องวงจรปิดของคาสิโน จากนั้นก็แค่ดึงภาพมาที่หน้าจอนี่” ปากพูดอธิบาย แต่มือกลับกดอะไรไม่รู้ เพราะปีเตอร์ไม่เข้าใจ


“เอาแค่เงินในธนาคารมาฉันคิดว่ามันคงไม่พอ ทำให้คาสิโนของมันป่วนอีกสักนิดคงสนุกน่าดู” พูดแล้วหันไปยิ้มให้กับปีเตอร์ ปีเตอร์กลืนน้ำลายลงคออย่างกลัวๆ เขาสาบานไว้ตรงนี้ ว่าจะไม่ขอมีปัญหากับคนของตระกูลอู๋เด็ดขาด เขาจะสั่งสอนลูกหลานให้เป็นพันธมิตรกับตระกูลนี้ไปจนชั่วลูกชั่วหลาน คนเป็นมังกรก็ร้ายจนหน้ากลัว แต่อีกคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวใจของมักกรกลับที่จะร้ายกว่า แถมร้ายโดยไม่ต้องใช้แรงคนมากมายอะไร ใช้แค่เพียงสองมือ นั่งสวยๆอยู่ที่หน้าจอเท่านั้น ร้าย ตระกูลอู๋จะร้ายเกินไปแล้ว ปีเตอร์โอดครวญในใจ


“ต่อไปก็เจาะไปที่ห้องประชาสัมพันธ์” เขาพูดขึ้นแล้วทำการเจาะไปยังห้องประชาสัมพันธ์ตามที่คิดเอาไว้


“เริ่มล่ะนะ” ชานยอลกดเอ็นเตอร์ภาพในคาสิโนก็มืดลงพร้อมกับเสียงร้องเตือนเหตุฉุกเฉินดังขึ้นในคาสิโนที่เขาเปิดแบบออนไลน์เข้าไปในห้องประชาสัมพันธ์ ผู้คนกรีดร้องด้วยความตกใจ วิ่งหนีตายกันจ้าละหวั่น 


“ก็แค่พวกรกโลก ตายบ้างคงไม่เป็นไร” ชานยอลหันไปพูดกับปีเตอร์พร้อมกับรอยยิ้มที่ชวนขนลุก เขาหันไปดูภาพตรงหน้าอีกครั้ง เขามองภาพเหล่านั้นให้เหมือนกับดูภาพยนตร์ฉากหนึ่งเท่านั้น


“ทีนี้นายก็ติดต่อไปยังหมอนั่น” ปีเตอร์หันไปมอง ติดต่อใคร?


“อดัม ติดต่อหมอนั่นให้ที” ปีเตอร์พยักหน้ายิ้มๆแล้วทำตามที่ชานยอลบอก สักพักปลายสายก็กดรับพร้อมกับน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราด


“หวัดดีอดัม” ปีเตอร์กลอกเสียงลงไป


(นั่นใคร) ปลายสายตะคอกถาม


“จำฉันไม่ได้เหรอ...วา เสียใจนะเนี่ย” 


(ปีเตอร์ แกมีอะไร) อดัมตะคอกออกมา


“ฉันไม่มีหรอก แต่คนมีเขานั่งอยู่ข้างๆฉันเนี่ยแหละ” 


“สวัสดีครับคุณอดัมฟราว ตอเลีย” ชานยอลพูดขึ้นเมื่อรับโทรศัพท์มาจากปีเตอร์


(แกเป็นใคร) ปลายสายถาม เพราะเขามั่นใจว่าไม่รู้จักกับคนที่กำลังคุยอยู่ด้วย


“เสียใจจัง ผมคิดว่าคุณคงรู้จักคริสพอตัว แต่ทำไมถึงไม่รู้จักผมล่ะ” น้ำเสียงเสียใจดังออกมา แต่ใครที่ได้ยินก็รู้ว่ามันเป็นน้ำเสียงที่เสแสร้ง


(แกเป็นใคร) อดัมไม่สนใจกับคำพูดของชานยอล เขาตะคอกถามออกมาอีกครั้ง เมื่อชานยอลยังคงเล่นตัวไม่ยอมตอบสักที


“บอกก็ได้ จำชื่อผมให้ขึ้นใจไปเลยนะครับ” พูดแล้วเงียบไป


“ผม อู๋ชานยอล เป็นคนของตระกูลอู๋ครับ” เขาบอกเพียงแค่นั้นเพราะไม่ต้องการให้ใครรู้เรื่องของเขากับคนรักมากไปกว่านี้แล้ว


(กะ แก) ปลายสายพูดเสียงสั่น


(แกต้องการอะไร จะแก้แค้นฉันเหรอ แล้วคิดว่าจะทำอะไรฉันได้ ขนาดไอ้มาเฟียนั่นฉันยังทำให้มันนอนอยู่โรงพยาบาลแล้ว) อดัมหัวเราะดังลั่นก่อนจะพูดออกมา เพราะคิดว่าคนอย่างชานยอลคงทำอะไรเขาไม่ได้


“ครับ คุณพูดถูก ผมกำอะไรกับคุณโดยตรงไม่ได้ แต่ผมทำกับธนาคาร และคาสิโนของคุณได้”


“แกหมายความว่ายังไง” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดดังขึ้นจากปลายสาย เมื่อชานยอลพูดจบ


“ก็อย่างที่คุณได้ยิน ผมเป็นคนที่ชอบพูดแค่ครั้งเดียว” เขาพูดจบแล้วตัดสายทิ้ง จากนั้นจึงโยนโทรศัพท์คืนให้ปีเตอร์ที่นั่งยิ้มฟังเขาคุยอยู่


“ถ้ามันโทรกลับมา ที่เหลือก็เป็นหน้าที่ของนาย อยากได้อะไรก็แค่ขู่เอา โดยเฉพาะที่ดิน” ชานยอลยิ้มให้กับปีเตอร์พอดีกับที่โทรศัพท์ของปีเตอร์ดังขึ้น ทั้งสองยิ้มให้กันโดยไม่พูดอะไร




1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ


แสบมันแสบได้ทุกครั้ง ทุกที่ โดยไม่ต้องลงมืออะไรมาก แค่นั่งสวยๆเป็นคุณนายเท่านั้น 


ตอนหน้ามาดูอดัมเผชิญหน้ากับเมียมาเฟียฮ่องกงกันว่าจะเป็นยังไง 





ความคิดเห็น