ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP. 5 คำทำนาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 114

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ธ.ค. 2561 00:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP. 5 คำทำนาย
แบบอักษร

​"ไม่นะ พ่ออออออออออ!!!"

โย รู้สึกตัวบนรถม้า... 

"แฮก ...แฮก"

"ตื่นแล้วหรอ!"

"ละ.. แล้ว พ่อข้าละ! แล้วเธอเป็นใครกัน??!! แล้วเรากำลังจะไปไหนกัน????"

"เอาเป็นว่าถึึงถึงที่หมาย ข้าจะเล่าให้เจ้าฟังทั้งหมดเอง ก่อนอื่นเราต้องรีบหนีไปจากที่นี้กันก่อน... พ่อของเจ้า... ตายไปแล้ว"

ความรู้สึกที่ระบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้.. ความเสียใจที่เกินจะบรรยายให้น้ำตามันเล่าเรื่องของมันเอง ภายในใจคิดวนเวียนไปซ้ำๆ ...."ถ้าหากข้า..มีพลัง!! มากกว่านี้พ่อของข้าเรื่องแบบนี้คงไม่เกิดขึ้นแน่!!! " โย ปาดน้ำตา


"ข้าต้องไปเตือนเรื่องนี้กับคนในหมู่บ้าน ข้าต้องกลับไปบอกแม่ถึงเรื่องที่เกิดขึ้น"

"เสียใจด้วยนะ... ไม่มีหมู่บ้านที่เจ้าว่าแล้วละ"


"ห๊ะ! อะไรนะ"

"ก่อนที่เจ้าจะออกไปจากหมู่บ้านไม่นานนัก... อสูรนับร้อยนำหายนะมาเยือนหมู่บ้านมราโชคร้ายของเจ้าแล้วละที่นั้น อบอวนไปด้วยเสียงกรีดร้อง! ไม่ว่าจะเป็นเด็กหรือผู้ใหญ่ก็ตาม..."

"ข้า... ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว"

"เหลือสิเจ้ายังมีข้านะ... โย "

"เจ้ารู้ชื่อข้า... ทำไมเจ้าถึงรู้ละ ข้าไม่เคยเจอเจ้า"

"ใช่... เจ้าไม่เคยเจอข้าหรอก แต่ข้า... เจอเจ้าในความฝัน ข้าเห็นเจ้าประจันหน้ากับเหล่าอสูรและปีศาจทั้งหลายเจ้าโกรดเกรี้ยวฟาดฟัน นำศึกระหว่าง หมุษย์และอสูรปีศาจ ทั้งที่เจ้าอ่อนโยนและใจดีเมื่ออยู่ต่อหน้าหมุษย์ด้วยกันเอง"


เมื่อ โย ได้ยินเช่นนั้นก็หวนนึกถึงเหตุการณ์ในความฝันเมื่อครั้งก่อน 

"ถ้าเจ้าอยากได้พลังของข้า!! ตามหาข้าสิ ข้าจะมอบพลังที่เจ้ามิอาจจะจินตนาการได้ ข้ารอเจ้าอยู่ไอหนู!!"

"ใช่แล้ว ข้าต้องค้นหามัน.... หัวใจดวงนั้น"

"เจ้าจะค้นหาอะไร?? สิ่งที่ต้องทำตอนนี้คือไปกับข้าก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน เอ๊ะ...หัวใจ เจ้าก็รู้เรื่องนี้ด้วยหรอ"

"อะ... อืม นิดหน่อย"


......ณ บ้านแห่งคำทำนาย......

"เอาละเราถึงแล้วล่ะ"

"ที่นี่คือ??"

"บ้านแห่งคำทำนาย ข้าพักอาศัยอยู่กับยายที่นี้แหละ เข้ามาสิ"

"ก๊อกๆ" เสียงเคาะประตู

"แอ๊ดดด... ปึง!" เสียงเปิดประตู

"โห กลับมาแล้วหรอหลาน เจ้าได้พาตัว ชายคนนั้นมาด้วยไหม"

"ข้าพาตัวเขามาพบยายแล้วค่ะ"

ยายจึงบอกหลานให้พาชายหนุ่มคนดังกล่าวขึ้นไปพักผ่อนพร้อมพาชายคนดังกล่าวไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนแล้วค่อยลงมาพบยาย

"เจ้าไปอาบน้ำห้องตรงนั้นนะ เดี๋ยวข้าจะไปห้องนี้"

ห้องอาบน้ำในบ้านเป็นห้องโถงสามารถเชื่อมต่อกันได้หลายทาง

"เห้ออ... ข้าควรจะทำอะไรต่อจากนี้ดีนะ ข้าไม่รู้จะไปทางไหนไม่รู้จะเริ่มยังไง "

ในขณะที่ โย กำลังถอดเสื้อผ้าที่ชุ่มไปด้วยเลือดและเหงื่อไคลมาทั้งวัน ด้วยความติดใจในเรื่องหนึ่งภาพก่อนที่จะตัดไปนั้น หญิงสาวใส่ฮูทคนนี้เค้าต่อสู้กับอสูรนั้นได้อย่างไร ร่างกายอันบอบบางนั้นขาดทหารสามคนหุ่นล่ำกลายเป็นเศษเนื้อเมื่ออยู่ต่อหน้าพวกมันอะไรคือความแข็งแกร่งของหญิงคนนี้กัน หรือเค้ากำลังปิดบังอะไรเราอยู่

"แอ๊ดด....ปัง!!"

"นี่ เจ้านะ ข้ามีเรื่องจะถามอะไร.... เจ้า.. หน่อย เอ่อ !!"

ในขณะนั้นหญิงสาวที่สวมฮูท ลุกยืนอยู่ท่ามกลางบ่อน้ำ...


"แล้วทำไม...ก่อนอื่นเจ้าไม่เคาะประตูก่อนละ"


              สายตามองผ่านเรือนร่างอันงดงามหน้าตาสระสวยแถมหมวยอีกต่างหากแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง นี่คือคนทีี่สามารถสังหารปีศาจตนนั้นจริงๆหรอ ?

"เจ้าจะมองข้าอีกนานไหม??"


"อะ ขะ ข้าขอโทดที่ไม่ได้เคาะประตูก่อนหน้านี้ งั้น ขะ ข้าขอตัวก่อน"

"เดี๋ยว... เอ่อ ไม่ต้องหรอก เจ้าลงมาอาบน้ำบ่อนี้ด้วยกันกับข้าก็ได้"

โย หน้าแดงพร้อมกับรีบลงไปแช่ตัวในน้ำก้มหน้า ด้วยความเขิลอายนี่ เป็นครั้งแรกที่เขาได้เห็นผู้หญิงเปลือย เพราะในหมู่บ้านนอกจากสาวร้านขายยาแล้ว ก็แทบไม่ได้ไปสุงสิงงกับใครมากนัก


"คิก... คิก ๆ"

"นี่เจ้า กำลังเขิลอยู่หรอ โย อะไรกันอย่าบอกนะว่านี่เป็นครั้งแรกที่เจ้าเห็นเรือนร่างของผู้หญิงน่ะ คิกๆ"

"จะ จะบ้าหรอ ข้า... เอ่อ ข้าก็เคยอาบน้ำกับจะ..เจ้าปั๊กกี้ออกจะบ่อย"

"ฮ้าๆ สาวในหมู่บ้านหรอ??"

"ป่าว.. มันคือสุนัขหมาป่านะ ...แต่ตอนนี้้มันตายไปแล้ว ฮึก ปั๊กกี้"

น้ำตาซึม ปั๊กกี้เป็นเพื่อนของโยตั้งแต่เกิดมาเปรียบดังพี่น้องร่วมสายเลือดถึงจะเป็นหมาป่าแต่สายสัมพันธ์นั้นเกินกว่า่สัตว์เลี้ยง

"งั้นหรอ แล้ววว สิ่งที่เจ้าสงสัยข้าเมื่อกี้ละเหมือนเจ้าอยากจะถามอะไรกับข้าหืออ"

"จริงสิ! ทำไมเจ้าถึงต่อสู้กับอสูรตนนั้นได้ละ คนธรรมดาอย่างข้าและคนเก่งๆอย่างพวกทหารราชาทหารรับจ้าง ยังทำอะไรไม่ได้เลย"

"นั้นก็เพราะ... ข้าไม่ธรรมดานะสิ"

"ห๊ะ แล้วอะไรที่เจ้าไม่ธรรมดาละ หรือเพราะหน้าอกของเจ้าที่ใหญ่ไม่ธรรมดา อะ ข้าหมายถึงอย่างอื่นนะ คือเอิ่มนี่ข้าพูดอะไรออกไปเนี้ย"

"ฮ้าๆ โย เจ้าก้มีอารมณ์ขันเหมือนกันหรอเนี้ย ไม่ใช่เพราะหน้าอกข้าหรอก ข้ามีอาวุธและฝีมือนะอันที่จริงข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง ข้าชื่อแอนนา"

แอนนาเล่าถึงอดีตและความเป็นมา ในอดีตนั้นแอนนาเป็นลูกของชาวนาที่นั้นสงบสุขครอบครัวอบอุ่นและมีน้องสาว ครอบครัวที่มีฐานะยากจน ทำไรทำสวนอยู่อย่างพอเพียงไม่โหยหาเงินตรา อยู่มาวันหนึ่งแอนนาเดินไปตักน้ำอยู่ริมธาร ในขณะที่กำลังตักน้ำเพื่อนำกลับไปเติมที่บ้านนั้นแอนนาก็พบ หญิงสาววัยกลางคนนอนโชกไปด้วยเลือดมีบาดแผลจากการต่อสู้ แอนนาทิ้งน้ำแล้วไปช่วยเหลือทันที หญิงสาววัยกลางคนเมื่อผลิกตัว แอนนาถึงกลับตกใจใบหน้าของนางไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไป เธอคือปีศาจ แอนนาหยิบก้อนหินหวังจะทุบศรีษะให้เละเพราะกลัวว่า ถ้าปล่อยไว้คนในครอบครัวอาจจะพบกับอันตราย

แต่... แอนนาก็ทำไม่ลงจึงช่วยปฐมพยาบาลนำสมุนไพรในป่ามารักษา จากนั้นหญิงสาววัยกลางคนก็ฟื้นตัว

"เจ้าช่วยข้าไว้งั้นหรอ?? สาวน้อย เจ้าไม่กลัวข้ารึไงข้าเป็นปีศาจนะ"

"กลัวสิ... แต่ ข้ากลัวเจ้าตายมากกว่า" 

หญิงสาววัยกลางคน จ้องมองสาวน้อยสักพัก

"แล้วทำไมเจ้าถึงมานอนจมกองเลือดอยู่ตรงนี้ละ"

หญิงสาววัยกลางคนจึงเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ถึงการต่อสู้อันดุเดือนระหว่างปีศาจและอสูร

"ข้านั้นคือปีศาจที่กำลังต่อสู้กับอสูรตนหนึ่ง เจ้าคงจะงงละสิว่าทำไมอสูรและปีศาจถึงต่อสู้กัน เหล่าอสูรในยุคก่อนนั้นเป็นเหมือนสัตว์เดรัจฉาน ไม่มีความรู้สึกนึกคิด มีเพียงการฆ่าฟันเห็นหมนุษย์เป็นเหยื่อชั้นต่ำสุดในห่วงโซ่อาหารเมื่อการเวลาผ่านไป อสูรบางกลุ่มวิวัฒนาการกลายเป็นปีศาจเช่นข้า และอสูรอีกส่วนวิวัฒนาการถดถอยกลายเป็นอสูรที่ไร้ซึ่งหัวใจ ป่าเถื่อนมีเพียงความอยากทำลายล้าง ที่คอยนำทางพวกมัน พวกข้าขัดแย้งกันมาตั้งแต่ หนึ่งร้อยปีก่อน อสูรตนหนึ่งในหมู่พวกเรานั้นอยากปกป้องหมุษย์และมอบหัวใจปีศาจและคอยชีนำพวกมนุษย์ไม่ให้สูญพันธ์ไป พวกของข้าคอยช่วยเหลือปีศาจตนนั้นอยู่ห่างๆ เมื่อยุคมืดหมดไปพวกข้าเหล่าปีศาจ ได้ให้คำมั่นสัญญากับ มนุษย์ที่ครอบครองหัวใจปีศาจนั้นว่า พวกข้าจะผนึกประตูที่เชื่อมระหว่าง อสูรและมนุษย์นั้นไว้ นับแต่นั้นมาก็ ร้อยปี จนกระทั้ง... เมื่อไม่นานมานี้ มีอสูรและปีศาจบางกลุ่มคบคิดกันจะก่อสงครามกับมนุษย์อีกครั้ง ข้าจึงออกไล่ลาตามหาต้นสายปลายเหตุจนมาได้มาต่อสู้กับอสูร ข้าพลาดท่าพวกอสูรมีมากเกินไป ข้าก็เลยมีสภาพอย่างที่เจ้าเห็น"

"งั้น แสดงว่าอสูรพวกนั้นยังคงอยู่แถวนี้สินะ"

"กรี๊ดดดดดดด อย่าเข้ามานะ แอนนาอยู่ที่ไหน หนีไปเร็วเข้า"

"ไม่นะท่านพ่อ นั้นครอบครัวข้า! ข้าต้องรีบกลับไปแล้ว"

สาวน้อยรีบวิ่งกลับไปยังบ้าน อย่างสุดฝีเท้า

"แฮก.. แฮก ท่าพ่อ! ท่านแม่!"

"อย่าเข้ามาแอนนา!! รีบหนีไปลูก!! อัก!!"

"กร๊อบ!! แควก.... กระฉูดดดดดดด(เลือด)"

"ม่ายยยยยย"

ครอบครัวแอนนาถูกอสูรจับกินต่อหน้าต่อตายกครัว รวมแม่กระทั้งน้องสาว

"ทะ... ท่านพี่ช่วยข้าด้วย"

น้องสาวของแอนนา คลานมาหาพี่สาวด้วยครึ่งล่าง ขาดครึ่งพร้อมเครื่องในลากเป็นทาง... แอนนา เข่าอ่อนคุกเข่าร้องไห้น้ำตาที่อาบแก้ม ทันใดนั้นอสูรสองตัวกระโจนเข้าหาแอนนะ

"ฉับบบ... ฉัวะ!! ไปเร็วพวกมันตามมาอีกขโยงแล้ว"

อสูรถูกจัดการด้วย... ปีศาจสาววัยกลางคน พร้อมกับพาตัวเด็กหญิงไปยังถ้ำ

"ข้า ขอโทดที่ข้าไม่สามารถช่วยครอบครัวเจ้าได้ ข้าเสียใจ"

หลังจากนั้น หญิงสาววัยกลางคนเลี้ยงดูและฝึกฝนเด็กสาว จนแข็งแกร่งทางร่างกายและจิตใจพร้อมกับสอนทักษะต่อสู้ให้กับเด็กสาว เวลาผ่านเลยไปหญิงสาว โตขึ้นปีศาจได้มอบอาวุธที่ทำจากกรงเล็บอสูร มอบให้กับแอนนา 

"ถึงเวลาแล้ว ที่ข้าจะต้องไปสืบเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อหลายปีก่อน สายปีศาจของข้าให้ข้อมูลสำคัญบางอย่างมา"

"ไม่นะท่านจะทิ้งข้าไปงั้นหรอ ข้าไม่เหลือใครอีกแล้วนะนอกจากท่าน"

แอนนาร้องไห้อยู่พักใหญ่

"โธ่สาวน้อย ไม่ต้องเศร้าเสียใจไปหรอก อ่ะ นี่คือของขวัญจากข้าอาวุธกรงเล็บของอสูร ข้าฝึกเจ้าเพื่อให้เจ้าปกป้องตนเองและช่วยเหลือผู้อื่นให้รอดพ้นจาก เหล่าอสูร ข้าพอจะรู้จักหญิงชราคนหนึ่ง ข้าจะพาเจ้าไปพบ"

หลังจากนั้น

"ก๊อกๆ"

"แอ๊ดด ปึง!!!"

"โอ้วว เจ้าหญิงปีศาจไม่ได้เจอกันนานเลยนะท่าน"

"ข้าก็เช่นกัน ไม่คิดว่าเจ้าจะแก่ตัวลงนะ ข้ามีเรื่อวจะขอร้องเจ้าหน่อย แอนนาเจ้าต้องอาศัยอยู่กับหญิงชราผู้นี้นะข้ารู้จักเขาดี"

"ได้สิ มานี่มาแม่หนูจากนี้ไปเจ้า คือหลานของข้านะ"

หลังจากนั้น เจ้าหญิงปีศาจก็ได้หายตัวไป แอนนาอยู่กับหญิงชราที่เรียกว่ายาย คอยส่องดูคำทำนายและคอยช่วยเหลือผู้คนตระเวนไปยังสถานที่ ที่มีอสูรทำร้ายมนุษย์ 

"จนข้าได้มาเจอกับเจ้า และช่วงเวลาหนึ่ง ข้าก็ได้ฝันเห็นเจ้าอย่างที่ข้าเคยเล่าให้ฟังก่อนหน้านี้ ข้าดีใจที่เจ้ายังมีชีวิตอยู่ข้าอยากพบเจ้ามานานแล้ว""


น้ำตาของโยก็ไหลอีกครั้ง ซึ่งครั้งนี้ต่างออกไปเป็นน้ำตาที่ตนคิดเสมอว่า ตนไม่เหลืออะไรแล้ว การสูญเสียที่คนอื่นอาจไม่เคยพบ หญิงสาวที่อยู่ตรงหน้า นั้นไม่ได้ต่างไปจากตนเลย แถมยังเข้มแข็งและแข็งแกร่งกว่าตนอีกด้วย

โยปาดน้ำตาก่อนจะลุกพรวดกลาดขึ้นจากน้ำ

"ข้ารู้แล้ว ว่าข้าจะทำอะไรต่อไปกันเถอะข้าอยากไปพบยายของเจ้า"


โย ยื่นมือไปจับมือของแอนนา


"อะ.. อื้ม^^"


หลังจากเปลี่ยนชุดเสร็จ โย ก็ได้ไปพบกับหญิงชรา

"ท่านยายข้าอยากจะแข็งแกร่ง และอยากรู้ที่อยู่ของ... "

"หัวใจปีศาจ! สินะ หึหึหึ ข้า อยากพบเจ้ามานานแล้ว ท่านผู้ถูกเลือกข้าจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี? งั้นเริ่มจากตรงนี้ก่อนก็แล้วกัน"

................ 







ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว