Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่28 :เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part3.(End)

ชื่อตอน : บทที่28 :เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part3.(End)

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.3k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 20:23 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่28 :เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part3.(End)
แบบอักษร

บทที่28 :เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part3.(End)

.

.

.

.

.


21:28น.


"?"

"..."

"ยังไม่แต่งตัวอีก"

"พี่มึง...นี่มันชุดเหี้ยไรเนี้ย!?"

ฟุ่บ!

"ชุดนอนไง"

"ชุดนอนบ้านพี่มึงเป็นแบบนี้หรอฮะ!"

ไอ้สลัด! พูดมาได้ชุดนอน..ชุดนอนไม่ได้นอนน่ะสิ!

ร่างบางที่ถลึงตาแทบถลนออกมากองบนพื้นกับความโรคจิตของอีกคนตอนนี้ที่ตีหน้าตายด้านอย่างปึ่งชาในมือก็ถือชุดสีเนื้อผ้าซีทรูบางๆที่ร่างบางเป็นคนปาคืนให้ไป ตัวเสื้อเป็นสายเดี่ยวและชายเสื้อติดด้วยดอกไม้ส่วนกางเป็นแบบชั้นในแบบบางชนิดเห็นเป็นเห็นและมีดอกไม้ติดไว้เหมือนกัน

"ก็สวยดี"

"ไม่เอา! ไม่ใส่โว้ย!"

"ทำไม?"

"ดูให้เต็มตาสิมันเป็นแบบนี้ใครจะไปกล้าใส่ฮะ!?"

"จีจี้ไง"

"จะบ้าเรอะ!"

ใครบอกว่ากูอยากใส่ไอ้ชุดพรรค์นั้นกัน โครตจะบ๊างบางแบบศูนย์จุดศูนย์หนึ่งมิลถ้ากูใส่นี่ก็เห็นหมดเปลือกอ่ะครับ

"ใส่นะ"

"ไม่!"

"ใจร้าย"

ฉึก!!!

อุ้ก!...เหมือนมีอะไรทิ่มกลางอกกูเลยอ่ะ อย่าทำสายตาแบบนั้นนะเว้ยกูไม่ใจอ่อนหรอก เหอะ!..เดี๋ยวๆ ทำไมเหมือนจะร้องไห้!?

ร่างบางกระสับกระส่ายทันทีที่จู่ๆร่างสูงแสดงท่าทางความเศร้าออกมาชัดเจนทั้งสีหน้าและท่าทาง แววตาที่เหมือนจะปริ่มไปด้วยนํ้าตาก็เปรียบกับลูกศรที่ทิ่มลงมาตรงขั้วหัวใจของร่างบางทันที

"พี่อุตส่าห์ซื้อมาให้จีจี้เลยนะ"

"เอ่อ...ฮึ่ย! ไม่ทำแบบนี้ดิวะพี่มึง!"

"แบบไหนหรอ?"

"!"

ก็แบบที่มึงทำอยู่นี่ไงฟร้ะ! 

แววตาคู่คมคลอหน่วยไปด้วยนํ้าตาที่ราวกับมันจะไหลลงมาให้ได้ มือหนาพลางจับแล้วสอดประสานจับกับเรียวมือบางพลางสบตาให้เห็นแก่ความเห็นใจกัน 

"ไม่ใส่ได้มั้ยเนี่ยกูอาย"

"ทำเพื่อพี่หน่อยนะ"

ตายๆ...กูตายช็อตนี้! ส่งกูขึ้นสวรรค์ที!!!

"ฮึ่ย! ก็ได้ๆ!"

"น่ารักที่สุด"

สุดท้ายร่างบางก็ใจอ่อนกับความอ้อนที่(แสดง)ทำให้เห็นใจได้ขนาดนี้ยังไม่รวมกับสายตาออดอ้อนแทบจะเอาหน้ามาถูไถกับแขนของเขาซะให้ได้ แต่ติดตรงที่ร่างบางดันออกได้ซะก่อนแล้วดึงชุดจากมือร่างสูงกลับคืนมาก่อนที่จะเข้าห้องไป

ปัง!

"ชิ! ไอ้บ้า! แล้วทำไมกูต้องใจอ่อนด้วยเนี้ย! โอ๊ย...ปวดหัววุ้ย!"

ทำไมๆ...ทำไมต้องแพ้สายตาแบบนั้นด้วยกู ฮือออ จิตใจพี่มึงทำด้วยอัลไร๊! ไม่สงสารใจบางๆกูเลย ฮือออ

ร่างบางถึงกับขาอ่อนยวบลงทันทีเมื่อตนเองได้แพ้ลูกอ้อนตื้นๆที่ร่างสูงที่แสดงขึ้นมาจนใจอ่อนอย่างง่ายดาย ท้ายที่สุดร่างบางก็ยังคงต้อง(จำยยอม)ใส่ชุดนอนแบบนี้

"แม่ง รู้ขนาดตัวกูได้ไงวะ พอดีเป๊ะเลย อูยยย...ผ้ามึงก็บางเกิ๊น! เย็นวุ้ย"

สัดส่วนเว้าโค้งคอดกิ้วตรงช่วงเอวที่เปรียบได้เหมือนกับหุ่นผู้หญิงไม่มีผิด เนื้อตัวสะอาดขาวแถมยังนุ่มนิ่มเหมือนปุยนุ่นน่าจับน่าขยํ้า ใบหน้าที่จิ้มลิ้มก็ยังคงเป็นเอกลักษณ์แม้ใครได้เห็นก็ต้องเหลียวมอง

เรือนร่างที่มีชุดผ้าซีทรูบางๆปกปิดแค่ช่วงบนก็โชว์ความเต่งตึงที่นูนออกมาของหน้าอกนิดหน่อยพร้อมกับยอดอกสีทับทิมที่แม้แต่ผ้าบางๆก็ไม่อาจปิดให้เห็นได้ ช่วงล่างคงไม่ต้องนึกถึงความยั่วสวาทที่ชุดมันไม่ให้อยากนอนเสียเหลือเกินกับการนุ่งน้อยห่มน้อยแบบนี้

"โอ๊ย! ไม่ไหวๆหนาวจับไข่กูไปหมดแล้วเนี้ย!"

แกร๊ก!

"เห้ย! อย่าพึ่งเข้ามานะ!"

"จีจี้"

"หลับตาเลยนะเว้ย!!! อย่ามองนะ!!!"

ร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามาภายในห้องแต่งตัวแบบไม่บอกไม่กล่าวทำเอาร่างบางรีบวิ่งไปหลบข้างตู้เสื้อผ้าใบใหญ่แบบไม่ทัน ส่วนร่างสูงก็ค่อยๆก้าวเดินเข้าไปหาแมวน้อยของเขาอย่างเชื่องช้า

"ออกมาเถอะ พี่ไม่ขำหรอก"

"อื้อ ไม่ๆๆ! กูอายนะ...อยากเปลี่ยนชุดแล้ว ไม่เอาชุดนี้"

"มีแค่พี่ที่จะเห็นแค่คนเดียว"

"..."

"แค่พี่เท่านั้น"

ร่างบางที่ยืนหลบหลังตู้ด้วยเนื้อตัวสั่นงกๆราวกับลูกนกตกนํ้ามาหมาดๆ ไม่คิดไม่ฝันว่าตัวเองจะน่าอายได้ขนาดนี้ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ก็ใส่มาหลายชุดแล้วแม้กระทั่งตอนที่มีอะไรกัน ครั้งนั้นร่างบางจำได้แม่นยำชนิดว่าไม่เคยลืม

อยากหนีไปให้ไกลๆเลยวุ้ย! พ่อจ๋าแม่จ๋าพาจีจี้หนีไอ้โรคจิตนี่ที ฮือออ! มันทำให้หนูไม่มีเมีย!

"ยะ อย่าพึ่งเข้ามาสิ! ไอ้บ้า!"

"พี่จะมองแค่หน้าจีจี้นะ จีจี้จับมือพี่ไว้สิ"

"อื้อ! จริงนะ?"

"ครับไม่โกหก"

ถ้ามึงมองนะไอ้พี่มึง..กูจะต่อยให้ตาแตกเลย!

"อย่ามองตํ่าเชียวนะ!"

มือหนาของอีกคนค่อยยืนออกไปแล้วแบออกรอรับมืออีกคนที่กำลังค่อยๆยื่นออกมาด้วยความสั่นไปหมด ก่อนที่ร่างสูงจะค่อยๆดึงร่างบางออกมาจากมุมอับที่มืดของตู้เสื้อผ้า

"ปิดไฟ! อย่ามองนะแล้วปิดไฟด้วย!"

"ชู่ววว ใจเย็นๆ"

กึก~....ฟุ่บ!

"อึก!"

ภายในห้องแต่ตัวที่มืดสนิทจนร่างสูงแทบมองไม่เห็นใบหน้าหวาน มีเพียงมือที่สอดประสานจับกันไว้อย่างแนบแน่น ร่างบางที่ตัวสั่นมากขึ้นเพราะความกลัวในที่มืดจึงเริ่มทำงานก่อนที่จะเกาะแขนร่างสูงแทนซะแล้ว

ส่วนคุณหมอที่รู้สึกได้ก็ยกยิ้มกริ่มภายในใจแล้วจึงค่อยๆพาเจ้าแมวน้อยแสนขี้อายออกมาจากห้องแต่ตัวพี่มืดตื๋อ พอออกมาได้ร่างสูงก็ปิดไฟภายในห้องนอนทันทีมีเพียงแค่ไฟจากหัวเตียงสองข้างเปิดเพียงสลัวๆ

"หายอายรึยัง หืม?"

"อืม ปิดไปแล้วก็ดีขึ้นบ้าง"

"เหมาะมากเลยกับชุดนี้"

"พี่มึงแม่งโรคจิตว่ะ"

"ชุดเป็นยังไงน้าใส่พอดีรึเปล่า พี่ดูหน่อยสิ"

"ฮะ!...ดู?"

"..."

"เห้ย! อย่าเปิดไฟนะ!"

พรึ่บ!

"เชี่ยยย!!!"

เมื่อร่างสูงที่เดินสาวเท้าไปแค่ไม่กี่ก้าวแล้วกดเปิดสวิตท์ไฟอย่างรวดเร็ว ภายในห้องขนาดกว้างกลับมาสว่างจ้าอีกครั้งส่วนร่างบางที่ตกตะลึงไม่น้อยก็รีบใช้มือปิดของสงวนทันที!

"ไอ้โรคจิต! จะเปิดทำหอกอะไรวะ ปิดเดี๋ยวนี้เลยนะ!"

"ไม่"

"เดี๋ยวก่อนเถอะ กูจะเผาชุดนี้ของพี่มึงแน่!"

"เดี๋ยวพี่ซื้อให้จีจี้ใหม่"

"โอ๊ย! กูไม่เอาเว้ยยย! ปิดไฟไปเถอะกูขอร้องงง!"

ร่างสูงเดินเข้าไปหาร่างบางที่นั่งบิดซ้ายบิดขวาอยู่บนเตียงทันที สายตาคมก็จ้องมองเพียงใบหน้าหวานที่แดงเหมือนลูกสตอว์เบอร์รี่น่าชิมซะจนอดห้ามใจไม่ได้

มือหน้าจับข้อมือร่างบางได้ก็ออกแรงดึงจับยกเอวคอดให้มานั่งบนตักแล้วให้หันหน้าตัวเองตรงข้างเตียงด้วยความเร็วแสงที่แม้กระทั่งร่างบางยังไม่ทันได้ตั้งตัวจนตัวแข็งทื่อเหมือนกับขอนไม้

"อยากจะฆ่าพี่มึงจริงเล้ย! โรคจิตแบบไม่เคยพบเคยเจอ วิปลาสผิดมนุษย์สุดๆ แล้วนี่ยังจะ...อ๊ะ!"

"หึ"

"มันสีกันแล้วเห็นไหม! อย่ากดสิวะ!"

เพี๊ยะ!

อึก! นํ้าตาเล็ดเลยกูกับฝ่ามือพิฆาตของพี่มัน ฮือ!..แสบวุ้ย! คืนนี้กูจะได้นอนมั้ยเนี้ยยไข้ก็จะแดกจนตัวกูจะลุกไม่ไหวแล้ว โอ๊ย!..ตายกูตาย!

"อื้อออ เจ็บนะเว้ย!"

"นิ่ม"

มือหนาที่จัดการฟาดลงบนก้นกลมขาวเนียนด้วยความหมั่นเขี้ยวเกินจะห้ามไม่ให้ทำได้ กระบอกตาคู่สวยถึงกับเอ่อคลอไปด้วยนํ้าตาจากความแสบที่แก้มก้นด้านซ้าย

อีกทั้งท่านั่งสุดพิสดารสำหรับร่างบางที่ดูวาบหวิวเสียวไขสันหลังสุดๆ และทั้งมือหนายังจะชอบจับเอวบางให้กดทับส่วนกลางของตัวเองราวกับพวกโรคจิต

"ไม่เอานะวันนี้ กูไม่ไหวแล้ว"

"พี่รู้"

"เหอะ! รู้แต่ก็ยังจะทำเนี่ยนะ!"

"หึ ก็จีจี้น่ารัก"

"แต่กูเจ็บ! อ๊ะ!"

ใบหน้าร่างสูงโน้มเข้าหาลำคอระหงษ์ทันทีแล้วจูบซับที่แสนจะคลอเคลียเร้าอารมณ์ก็ไม่ปาน ริมฝีปากหนาไล่ระดมจูบและดูดเม้มไปทั่วลำคออย่างเอาแต่ใจไม่คิดจะปล่อยให้ร่างบางได้โต้แย้ง

"พี่มึงกูบอกว่าไม่เอาไง กูต้องไปโรงเรียนนะ!"

"ครับ ไม่ทำ"

"อื้อออ! ไม่ทำห่าไรเนี้ย! อ๊ะ! ดูดกูจนเจ็บไปหมดแล้ว! อื้อออ"

ก้นกลมสองข้างที่เริ่มแดงเถือกเพราะฝีมือจากร่างสูงที่ไม่รู้ว่าเก็บกดจากที่ไหนมาถึงได้อยากจะนัวเนียซะร่างบางตัวแดงเถือกไปหมด 

พรึ่บ!

ร่างสูงจัดตัวร่างบางให้นอนควํ่าหน้าลงกับหมอนก่อนที่จะเริ่มจูบซับไปตามแผ่นหลังขาวเนียนของร่างบางผ่านเนื้อผ้าซีทรูนั้นทันที

"อื้อออ จะทำอะไร บอกว่าไม่เอาไง พี่มึงผิดทำพูดนิ"

"เปล่า พี่ขอแค่นิดเดียว..."

"..."

"ไม่กระแทกแน่นอน"

"×///×"

ร่างบางฟุบหน้าลงกับหมอนใบโตทันทีแล้วปล่อยให้ร่างสูงก้มลงจูบซับแผ่นหลังตนเองต่ออย่างโหยหา

พอไล่ระดับลงไปถึงก้นขาวเนียนร่างสูงก็จัดการบีบเคล้นมันอีกครั้งด้วยความหมั่นเขี้ยวกับก้อนกลมๆ สุดท้ายก็อดใจไม่ไหวกับร่างกายที่แต่งชุดได้ยั่วยวนขนาดนี้จึงดึงรั้งขอบชั้นในของร่างบางขึ้น จนเนื้อผ้านั้นหลุบลงไปในร่องก้นขาวทันทีพร้อมกับร่างบางที่สดุ้งเฮือก! 

"โอ๊ย พะ..พอแล้ว อือออ...กูแสบไปหมดแล้วเนี้ย!"

"นิดเดียวครับ"

ร่างสูงฝังใบหน้าไปกับก้นขาวเนียนทันทีพร้อมจับจูบซับจนร่างบางเนื้อตัวระทวยตั้งแต่หัวยันเท้าที่แทบจะไม่กล้าขยับ 

ฟันซี่คมๆของร่างสูงงับลงบนแก้มก้นของแมวน้อยจนนํ้าตาไหลด้วยความเจ็บแล้วจึงเลียซับด้วยนํ้าลายคลายกับการช่วยรักษาแผล จึงจะหยุดแล้วกลับมานอนกอดร่างบางต่อ

"ฮึก กะ...กัดกูทำไม ฮือออ เจ็บ"

"โอ๋ๆ จีจี้น่ารักไงพี่เลยเอ็นดู"

"ฮึก เอ็นดูบ้านมึงสิ! เจ็บเว้ย!"

"นอนนะครับจีจี้ กอดพี่ไว้นะ"

ร่างบางเขยิบเข้าไปซุกอกร่างสูงอย่างว่าง่ายด้วยความงัวเงีย มือหนากระชากผ้าห่มผืนใหญ่มาห่มให้ทั้งกับร่างบางและตัวเองก่อนจะนอนปลอบอีกคนที่กำลังกระซิกกระซากอยู่พร้อมกับลูบหัวไปด้วย

"งืมมมม ลูบอีก"

"ครับ"

ร่างสูงตอบรับทันทีโดยการที่ลูบหัวร่างบางต่อโดยที่เจ้าตัวเป็นคนขอเมื่อตอนร่างสูงหยุดมือ คุณหมอเองก็ไม่ได้จะเดือดร้อนอะไรแถมดีซะอีกที่ได้ลูบหัวแมวน้อยราวกับปลอบให้นอน

จนสุดท้ายร่างบางก็เข้าสู่วังวลของการหลับไหลไปในที่สุดเพราะอาการไข้เล็กน้อยพร้อมกับการจูบซับหน้าผากมนต์ของริมฝีปากหนาของคุณหมอตรีแล้วจึงเข้าสู่ห้วงนินทราไปกับร่างบางเช่นกัน
















ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น