กัณฑ์กนิษฐ์

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 (1) รางวัลพิเศษ

ชื่อตอน : บทที่ 5 (1) รางวัลพิเศษ

คำค้น : กัณฑ์กนิษฐ์,นิยาย,โรแมนติก,ไลต์ออฟเลิฟ,เถื่อน,มหาเศรษฐี,หวานแหวว,หวานซึ้ง,น่ารัก,พระเอก,นางเอก

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 11:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 (1) รางวัลพิเศษ
แบบอักษร

​เชื่อแม่เฒ่าไว้ก็ไม่เสียหายนะท่านชายหยิ่ง

*******************************

บทที่ 5 (1) รางวัลพิเศษ

                   สร็จจากการไปพบมะลิหอม ท่านชายคาร์โลมันก็ยังมีอีกหนึ่งสถานที่ต้องไป ก็คือวิหารสีน้ำเงิน ทั้งสองที่ไม่ว่าจะเป็นโรสแมรี่เฮาส์หรือวิหารลามาร่า ท่านชายเดินทางไปตามหน้าที่ แต่เสร็จจากวิหารลามาร่า ท่านชายก็ต้องเดินทางไปยังตำหนักของท่านหญิงครองขวัญ

                   “เชิญท่านชาย วิหารลามาร่ายินดีต้อนรับ”

                   แม่เฒ่าไนร่านั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเดิม ซึ่งทุกครั้งเมื่อมาถึงท่านชายจะต้องไปที่เก้าอี้ตัวเดิมเช่นกัน ท่านชายมาที่นี่เพื่อแสดงคำขอบคุณต่อคำอวยพรที่แม่เฒ่าไนร่ามอบให้ อันที่จริงท่านชายไม่ได้ซาบซึ้งกับคำอวยพรนั้น

                   การที่ท่านชายยังมีชีวิตอยู่ได้ ก็เพราะสติ ฝีมือ และชุดเกราะใต้ชุดประลองที่มะลิหอมคิดขึ้นต่างหาก คำอวยพรนั้นเป็นสิ่งไร้ประโยชน์ แต่ท่านชายก็ต้องทำตามหน้าที่ ชายหนุ่มวางมือคว่ำลงบนโต๊ะที่คั่นระหว่างร่างสูงแกร่งกับร่างของแม่เฒ่าไนร่า

                   “เรามาเพื่อกล่าวคำขอบคุณ”

                   เหมือนท่านชายได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาจากแม่เฒ่าไนร่า แต่เสียงนั้นก็หายไปอย่างรวดเร็ว แม่เฒ่าไนร่าวางมือทับลงบนหลังมือของท่านชายคาร์โลมัน

                   “ข้ารับคำขอบคุณจากท่าน ท่านชาย”

                   “เราไม่มีธุระอื่นอีก ถ้าอย่างนั้นเราขอตัวกลับก่อน”

                   “กรุณาอยู่ต่ออีกสักนิดเถอะท่านชาย”

                   แม่เฒ่าไนร่ากดมือลงบนหลังมือของท่านชาย น้ำหนักมือนั่นไม่ได้มากเลยสักนิด แต่ท่านชายก็จำต้องนั่งอยู่ที่เดิม

                   “วันนี้เป็นวันที่ข้าจะต้องทำนายเรื่องคู่ครองให้กับท่านชาย”

                   ท่านชายคาร์โลมันพยักหน้าตอบรับ คู่ครอง? ยังเป็นเรื่องที่ไม่จำเป็นสำหรับท่านชายคาร์โลมัน เขาจะมีคู่ครองไปทำไม ในเมื่อเขามีนางบำเรอในตำหนักขาวหลายร้อยชีวิตที่ทำหน้าที่ปรนนิบัติเขาอยู่แล้ว

                   “พระชายา ย่อมแตกต่างจากนางบำเรอ”

                   แม่เฒ่ากล่าวออกมาราวกับอ่านความคิดของท่านชายคาร์โลมันได้ ท่านชายหนุ่มไม่แสดงอาการใดๆ แต่เลือกจะนิ่งเฉยเพื่อรับฟังแม่เฒ่าไนร่า

                   “ปฎิทินบอกไว้ วันนี้เป็นวันสำคัญซึ่งข้าต้องทำหน้าที่ โชคชะตาถึงได้กำหนดให้ท่านมาที่นี่”

                   แม่เฒ่าไนร่าหันใบหน้าไปด้านซ้าย ท่านชายคาร์โลมันมองตาม แล้วก็พบกับปฏิทินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ พร้อมกับระบุวันสำคัญนั้นจริง ไม่มีการแจ้งท่านชายคาร์โลมันล่วงหน้า แต่ท่านชายก็ไม่เอ่ยทักท้วง เพราะเหตุผลของแม่เฒ่าลามาร่าก็คือ ‘โชคชะตากำหนด’ มันเป็นเหตุผลที่หาสาระไม่ได้ แต่ใช้ตอบคำถามได้แบบครอบคลุม

                   โชคชะตาน่ะเหรอกำหนดให้เขามาที่นี่ ท่านชายต้องมาตามหน้าที่เพื่อกล่าวคำขอบคุณต่อแม่เฒ่าไนร่าต่างหาก โชคชะตาไม่จำเป็นต้องกำหนด ท่านชายก็ต้องมาอยู่ดี เพราะมันคือหน้าที่ซึ่งควบคู่ไปกับความเชื่อซึ่งท่านชายต้องดำรงไว้

                   “ข้าขอเวลาทำสมาธิสักครู่”

                   “เชิญท่านแม่เฒ่า”

                   ท่านชายคาร์โลมันนั่งนิ่ง ในขณะที่แม่เฒ่าไนร่าหลับตาลงเพื่อทำสมาธิ ท่านชายไม่มีความเชื่อในเรื่องพลังงานที่มองไม่เห็น แม้กระทั่งบัลลังก์ที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้ ก็ต้องผ่านการวางแผนและช่วงชิงกลับคืนมาจนเลือดตาแทบกระเด็น

                   ต้องสูญเสียเลือดเนื้อของพันธมิตรรวมถึงนักรบผู้กล้าที่ต้องการปกป้องประเทศและดึงประเทศกลับคืนสู่ระบอบการปกครองที่จะทำให้ประชาชนอยู่ดีกินดีขึ้น ถ้าหากพลังงานที่มองไม่เห็นมีจริง ทำไมถึงได้ยอมให้คนชั่วก้าวขึ้นมาปกครองประเทศ

                   มันสมอง สองมือ เทคโนโลยีเรื่องอาวุธ กลุ่มพันธมิตร ต่างหากที่สมควรได้รับการยกย่อง มิใช่พลังงานที่มองไม่เห็น แต่ความเชื่อคือศรัทธาอันยิ่งใหญ่ เกินกว่าที่ท่านชายจะต้านไหว และต้องรักษาไว้ แม้จะขัดกับความคิดของตัวเอง

                   “ท่านชาย อีกไม่นานจะมีพิธีวิวาห์ที่ยิ่งใหญ่ของท่านเกิดขึ้น”

                   “เมื่อไหร่?”

                   ท่านชายคาร์โลมันยังไม่มีแผนจะแต่งงาน อย่างน้อยสิบปีต่อจากนี้ท่านชายก็จะไม่แต่งงานแน่นอน เพราะยังมีภารกิจและปัญหาอีกมากที่ต้องจัดการแก้ไข

                   “วันที่เก้าเดือนเก้า อีกเก้าเดือนนับจากนี้”

                   เก้าเดือนงั้นเหรอ เป็นเวลาที่น้อยเกินไปหรือเปล่า อย่างน้อยก็ควรต้องเป็นเก้าปีต่างหาก ที่สำคัญไปกว่านั้นท่านชายยังไม่พบกับสตรีผู้เหมาะสมกับตำแหน่งพระชายาของท่านชายคาร์โลมันแห่งซัคคาเวีย

                   “เรารับทราบแล้วท่านแม่เฒ่า”

                   “ท่านชาย ท่านไม่เชื่อคำทำนายของข้าสินะ”

                   ท่านชายคาร์โลมันเลือกที่จะนิ่งเงียบแทนการตอบออกไป เชื่อหรือไม่เชื่อ เป็นเรื่องที่ท่านชายไม่จำเป็นต้องตอบ แม่เฒ่าไนร่าถูกปลูกฝังให้เชื่อว่าตัวเองมีพลังวิเศษ การถูกปลูกฝังแบบนั้นก็สามารถทำให้ผู้ที่ถูกปลูกฝังหลงเชื่อและหลงใหลในพลังที่มองไม่เห็น แต่ท่านชายคาร์โลมันเลือกที่จะเชื่อตัวเองเท่านั้น

                   “ท่านไม่ตอบ ข้าก็เข้าใจดี ท่านชาย ท่านไม่เชื่อคำพูดของข้า ท่านคิดว่าข้าเป็นคนแก่สติเลอะเลือน ไร้สาระ พูดจาเชื่อถือไม่ได้ แต่ท่านเชื่อเถอะ เนื้อคู่ของท่าน พระชายาแห่งซัคคาเวีย จะต้องเป็นสตรีซึ่งอยู่ไม่ไกลไม่ใกล้จากตัวท่าน นางมีความงามเป็นเลิศ งามทั้งรูปกายและจิตใจก็ยังงดงาม นางเป็นชาวต่างชาติที่ท่านรังเกียจ แต่ท่านปฏิเสธโชคชะตาของท่านไม่ได้หรอก ดวงชะตาของท่านถูกกำหนดมาให้รักนาง ถึงแม้ตอนนี้ในดวงตาของท่านจะบอกข้าว่า ไม่มีวัน ก็ตาม”

*******************************

ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น