ไม้พาย

เรื่องนี้ไรท์ติดเหรียญวันที่ 25 ไม่ได้เปิดอ่านฟรี 1 ชั่วโมง เหมือนเรื่องอื่นๆนะคะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันค่ะ

21---เป็นแฟนกันเถอะ!!

ชื่อตอน : 21---เป็นแฟนกันเถอะ!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.5k

ความคิดเห็น : 129

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 20:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
21---เป็นแฟนกันเถอะ!!
แบบอักษร

"ซ้ายอีกบาส ซ้ายอีก" เนตรดาวตะโกนบอกบาส

"ยัยบ้า!! ซ้ายอีกนิดก็ตกลงไปแล้วนะโว๊ย!!" 

"ซ้ายมือเรานะบาส"

"เวรกรรม ไอ้เราก็ไปทางซ้ายตัวเองอยู่นั่นแหละ แม่งเอ๊ย!!ว่าแล้วทำไมปีนอยู่ตั้งนานไม่เห็นมะม่วงสักที" เนตรดาวแหงนหน้ามองเพื่อนที่กำลังปีนต้นมะม่วง 

"พูดมากน่ะบาส ถ้าปีนไม่เป็นก็ลงมาเหอะให้โจมันขึ้นแทน"

"เหอะน่าเชื่อหัวไอ้บาสเหอะ "บาสนึกในใจว่าถ้าเก็บไม่ได้จะแอบไปซื้อที่โรงอาหารมาแทน

ต้นมะม่วงเก่าแก่หลังโรงเรียนห้าต้นกลายเป็นที่สิงสถิตของนักเรียนชั้นม.4/2 เอาไว้พักผ่อนหย่อนใจเนื่องจากบริเวณนี้ค่อนข้างรกและห่างไกลจากชั้นเรียนหลักเลยไม่ค่อยมีใครผ่านมามากมายนัก และด้วยเพราะมันอยู่ไม่ไกลจากห้องเคมีสักเท่าไหร่เลยมีเพียงเด็กสายวิทย์เท่านั้นที่รู้ว่ามีสถานที่แห่งนี้อยู่

"ตุ๊บ! ตุ๊บ!" เสียงมะม่วงลูกแล้วลูกเล่าร่วงหล่นลงมาไม่ขาดสาย ไอ้บาสมันแน่นอนจริงๆ... 

หลังจากที่เนตรดาวหอบเอามะม่วงดิบไปล้างก็ถึงเวลาแก่การตั้งวง ตั้งวงครั้งนี้พักเรื่องปั่นแปะไปก่อน วงนี้มีเพียงเกลือที่ไปเอามาจากอาคารคหกรรมเท่านั้น แต่ละคนมีใบหน้าบิดเบี้ยวทันทีที่มะม่วงเข้าปาก

"สะใจอีเนตรจริงๆ!ซี๊ด..." 

"เออเนตรเย็นนี้ไปไหนป้ะ ว่าจะพาอะตอมไปดูหนังไปด้วยป่าว" บาสหันมาถาม

"ไม่อ่ะ แกไปเหอะ เย็นนี้เราต้องเข้าชมรมน่ะ เมื่อเช้าพี่ยูบอกว่ามีเรื่องจะพูดด้วย ให้ไปที่ชมรม สงสัยจะเรื่องต้นไม้ที่ตายไปแน่ๆ เพราะอาทิตย์หน้าต้องเอากล้วยไม้ที่เพิ่งออกดอกไปประดับหอพระน่ะ เสร็จแล้วก็ต้องไปเรียนพิเศษต่อ"

"เฮ๊ย!!  เขานัดแกไปบอกรักป่าววะ แบบว่าสารภาพรักท่ามกลางหมู่มวลดอกไม้ไรงี้"

"ท่ามกลางซากดอกไม้ตายล่ะไม่ว่า พี่ยูเขาไม่ทำอะไรน่าขนลุกแบบนั้นหรอก"


"แน่ะ ใครจะไปรู้วะ เห็นเดินผ่านห้องเราทีไรมีอันต้องหยุดหันมายิ้มให้แกตลอด ระวังไว้บ้างเหอะจะโดนแฟนคลับตบเอานะ"

"ตบบ้าตบบออะไร เราไม่ได้คิดอะไรกับพี่เขาซะหน่อย" ฉันคิดกับพี่ไมนู่น คิดไปถึงวันร่วมหอลงโลงเลยแหละ เนตรดาวพูดต่อในใจ

"มาเป็นแฟนคลับเราเอาป่ะ จ้างก็ได้อ่ะ มากรี๊ดให้หน่อยตอนเราไปแข่งบาสรอบคัดเลือกอ่ะ"

"แข่งเมื่อไหร่วะ"

"อีกสองวัน"

"เออ ไม่ต้องจ้างหรอกถือว่าเวทนาเพื่อนตาดำๆ เออนี่ วันนี้แกไปทำเวรเป็นเพื่อนอะตอมด้วยนะบาส ไว้อาทิตย์หน้าเราค่อยทำคนเดียวก็ได้"

ตกเย็นเนตรดาวก็รีบสาวเท้าไปยังชมรมไม้ดอกไม้ประดับซึ่งตอนนี้ด้านหน้าของชมรมไม่ได้มีกระถางผุพังดังเช่นแต่ก่อน ตอนนี้มีกระถางดอกดาวเรืองสีเหลืองสดดอกโตบานสะพรั่งกับหงอนไก่สีแดงสดซึ่งตัดกันได้อย่างดี

 เธอเปิดประตูเข้าไปพบว่าเพื่อนๆร่วมชมรมมากันหลายคนแล้ว และที่สำคัญวันนี้อาจารย์ที่ปรึกษาก็เข้าชมรมด้วย

"แหะๆสวัสดีค่ะ" เด็กสาวเยื้องย่างเข้าไปหาที่นั่งในชมรม ไม่นานเมื่อนักเรียนมากันครบ อาจารย์ก็เริ่มพูดเกี่ยวกับไม้ดอกที่ตายไปและเน้นย้ำพิเศษตรงต้นกล้วยไม้ของเธอเสียด้วย 

นับว่าโชคดีที่เธอยังมีแต้มบุญหลงเหลืออยู่บ้าง ต้นกล้วยไม้ที่ออกดอกยังมีพอที่จะเอาไปประดับหอพระตามตาราง

"เอาล่ะ เดืือนหน้าเราก็จะปิดเทอมกันแล้ว ถึงแม้ว่าเทอมนี้จะไม่มีอะไรยากให้พวกเธอทำกัน แต่เรื่องรดน้ำใส่ปุ๋ยถือเป็นพื้นฐานอย่างหนึ่ง ส่วนในเทอมหน้าครูมีโจทย์ให้พวกเธอทำ ทุกคนรู้จักรากไทรกันใช่มั้ย........." อาจารย์บรรยายงานที่จะให้นักเรียนทุกคนทำในเทอมหน้าเสร็จก็สั่งงานอีกเล็กน้อย ก่อนจะเดินออกไป

"เนตรอย่าเพิ่งไปนะ พี่มีเรื่องจะคุยด้วย" ยูหันมาบอก

"ค่ะ" เนตรดาวรับคำก่อนจะเดินกลับนั่งที่เดิม เธอหยิบเอาโทรศัพท์ออกมาเสียบหูฟังเลือกเพลงที่ชอบไปเรื่อยๆ

ในขณะที่ยูกำลังเช็คจำนวนต้นไม้ที่ต้องใช้ในงานต่างๆก็หันมามองเนตรดาวเป็นระยะ มุมปากของชายหนุ่มค่อยยกสูงขึ้น มือใหญ่ชื้นไปด้วยเหงื่อเพราะความตื่นเต้น

"ยู ให้เราช่วยมั้ย" แนนเพื่อนร่วมห้องทั้งยังเป็นเพื่อนร่วมชมรมอาสาที่จะอยู่ช่วยต่อ

"ไม่เป็นไรแนนไปเถอะ เหลือไม่มากแล้ว" 

"อ่อ อืม งั้นเราไปก่อนนะ" ยูพยักหน้าให้เพื่อนแต่เขาไม่ทันสังเกตเห็นสายตาของแนนที่ตวัดไปมองเด็กสาวที่กำลังนั่งฟังเพลงอยู่มุมห้องด้วยสายตาเคืองขุ่น

เวลาผ่านไปประมาณสิบห้านาที

รุ่นพี่ที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวในห้องสาวเท้าตรงมายังเนตรดาวก่อนจะนั่งยองๆดึงสายสมอลล์ทอล์คออกจากใบหูเล็ก

"ฟังเพลินเลยนะพี่เรียกก็ไม่ได้ยิน" ยูใช้น้ำเสียงอ่อนโยนกับคนตัวเล็ก เนตรดาวส่งยิ้มแห้งๆให้รุ่นพี่ เพราะเธอฟังเพลงเพลินไปจริงๆ มิหนำซ้ำยังเร่งเสียงจนสุดถึงจะรู้ว่ามันไม่ดีต่อหูก็เถอะ

"แหะๆขอโทษค่ะ ว่าแต่พี่ยูมีเรื่องอะไรจะพูดกับเนตรเหรอคะ ถ้าเป็นเรื่องต้นไม้บอกไว้ก่อนเลยนะคะว่าเนตรทำเต็มที่แล้ว ตอนเช้าก็มารดน้ำใส่ปุ๋ยตามตารางตลอด แต่แม่บอกว่าเนตรน่ะเป็นคนมือร้อนปลูกอะไรก็ตายหมด เรามาเปลี่ยนเป็นปลูกตะบองเพชรแทนกล้วยไม้ดีมั้ยคะ"  ยูมองปากบางสีชมพูได้รูปจ้อไม่หยุด ความน่ารักสดใสและเป็นกันเองของเธอทำให้เขาอดที่จะมองไม่ได้ ยิ่งมองก็ยิ่งชอบ ยิ่งได้คุยก็ยิ่งอยากคุยมากขึ้น 

"พี่ยู พี่ยูคะ...." เนตรดาวเรียกชื่อรุ่นพี่ เพราะอยู่ดีๆร่างสูงตรงหน้าก็นิ่งไปเหมือนกำลังถอดดวงวิญญาณออกจากกายหยาบ  ยูยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยแก้เขิน

"อ้อ คือเอ่อ พี่อยากถามว่า ว่า เนตรมีแฟนรึยัง" เนตรดาวมุ่นคิ้ว แฟนเหรอ..... 

เธอไม่มีหรอก 

อย่างชาอึลอูกับพี่ไมเธอไม่นับเป็นแฟน สองคนนั้นเธอยกให้เป็นสามีไปแล้วด้วยซ้ำ

เด็กสาวส่ายหน้าไปมา

"ถามทำไมเหรอคะ" ยูสูดลมหายใจเข้าเพื่อรวบรวมความกล้า จากนั้นจึงตัดสินใจเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นและมั่นคง

"คือพี่ คืออยากจะขอเป็นฟะ...."

"ปึง!! ปึง!!" ยูกลอกตามองหลังคาของอาคารชมรมทันทีที่ได้ยินเสียงลูกบอลที่โดนเตะอัดเข้ากับประตูเหล็กของชมรมด้านที่ปิดเอาไว้

เนตรดาวเองก็สะดุ้ง เธอจะชะเง้อคอมองสายตาซุกซนมองออกไปอย่างค้นหา

ยูส่ายศีรษะไปมา เขาพอจะเดาออกว่าเป็นไอ้บ้าตัวไหนที่มาเตะบอลใส่ประตูเวลานี้ 

"รอนี่ก่อนนะเดี๋ยวพี่ออกไปดูแป้บ" เด็กสาวพยักหน้า

"หึงเหรอ...." ทันทีที่เห็นเพื่ือนร่วมชั้นยืนเตะบอลเล่นอยู่คนเดียวหน้าชมรม เขาก็เข้าใจในทันที

"มาตามไปเตะบอล" ไมตรีเปลี่ยนมาอยู่ในชุดกีฬากีฬาเอ่ยเสียงเรียบแต่สายตายังคงเอาแต่มองลูกหนังกลมๆใต้ฝ่าเท้า

"กูถามมึงแล้ว มึงไม่จีบก็เรื่องของมึงแต่กูชอบน้องเขานี่ ใจกว้างหน่อยดิวะ" ยูยืนมองไมตรีที่กำลังเตะบอลใส่กำแพงเบาๆ

"รีบมาล่ะกูไปรอที่สนาม" พูดจบไมตรีก็หยิบลูกบอลขึ้นมาเดินกลับไปยังชมรม

"เฮ้อ.."ยูถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ มองแผ่นหลังของเพื่อนสนิทเดินจากไป เขาไม่ได้โกรธแต่กลับเข้าใจในตัวเพื่อนคนนี้ดี แต่ความรักมันมีหลายรูปแบบ และเขาไม่ใช่คนประเภทที่นั่งมองคนที่ชอบเป็นแฟนกับคนอื่น

"ใครเหรอคะพี่ยู" เนตรดาวออกมาทันทีที่รุ่นพี่เดินเข้ามา

"เด็กม.ต้นน่ะ มันมาแตะบอลเล่นกันแถวนี้ พี่ไล่ไปหมดละ"

"อ๋อค่ะ"

"เนตร"

"คะ" เด็กสาวเงยหน้ามองคนตัวสูง คิ้วเล็กๆของเธอเลิกสูงขึ้นเป็นเชิงคำถาม

"เป็นแฟนกันพี่เถอะ!!!"

"เพล้ง!! เพล้ง!!"

เสียงของบางอย่างตกกระทบพื้นอย่างแรงซึ่งเรียกความสนใจจากคนทั้งสองได้ดีทีเดียว ยูและเนตรดาวรีบพุ่งตัวออกไปดูทันที  ส่วนยูนั้นส่ายหัว เขาคิดว่าคงเป็นไมตรีอีกแน่

เศษกระเบื้องดินเผา และเศษดินกระจัดกระจายอยู่หน้าชมรม ดอกดาวเรืองสีเหลืองดอกโตกระเด็นไปอยู่อีกทาง

มีคนเอากระถางต้นไม้หน้าชมรมเขวี้ยงลงพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ...

อารมณ์คุกรุ่นของยูพุ่งสูง ความอดทนของเขาหมดลงในที่สุด

"ไอ้ไม!! มึงทำแบบนี้ทำไมวะ!!" ยูเดินเข้าไปหาไมตรีถึงชมรมฟุตบอล เขารับพุ่งมาที่นี่ทันทีเมื่ือเห็นซากกระถางเหล่านั้น

"อะไรของมึง" ไมตรีถาม

"มึงไม่พอใจที่กูขอเนตรเป็นแฟนก็บอกกันดีๆดิวะทำไมต้องทำต้นไม้ของชมรมกูด้วย!!" ยูตะโกนใส่ จนคนที่อยู่บริเวณนั้นเริ่มหันไปซุบซิบ

"กูไม่ได้ทำ  แล้ว.....เนตรล่ะ" ทั้งสองมองหน้าสบตากัน ยูเชื่อทันทีว่าไมตรีไม่ได้ทำ เพื่อนคนนี้กล้าทำก็กล้ารับ  หากเรื่องไหนที่มันไม่อยากบอกมันก็จะเก็บเงียบ ไมตรีไม่เคยโกหกเขาเลยสักครั้ง

ทันทีที่เอ่ยชื่อของรุ่นน้อง ไวกว่าความคิดทั้งสองก็พุ่งตรงไปยังชมรมไม้ดอกไม้ประดับในทันที

ป้ามาแว้ว....มาพร้อมความอึมครึม

(อีกครึ่งชั่วโมงไปอ่านน้องอัญญากันด้วยนะ)

วันนี้ลงสองเรื่อง ป้าดีด

.............................................................. 


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}