Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่45 พิธีแต่งงานของเราทั้ง4 Happy Ending

ชื่อตอน : ตอนที่45 พิธีแต่งงานของเราทั้ง4 Happy Ending

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.8k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 18 ธ.ค. 2561 01:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่45 พิธีแต่งงานของเราทั้ง4 Happy Ending
แบบอักษร

หลังจากนั้นมาเกือบสองปีที่ฉันคลอดลูก ฉันและโรเมโอต่างก็วุ่นวายมากกับการเลี้ยงลูกแฝด ฉันแทบไม่ได้หลับไม่ได้นอนไม่ต่างจากเขาเลย แม้จะมีคนช่วยเลี้ยงก็ตาม แต่ด้วยความเห่อลูกจึงอยากจะเลี้ยงเอง ทำให้ช่วงแรกโรเมโอน็อค ถึงขั้นหลับกลางที่ประชุมเพราะตอนกลางคืนเขาจะมาดูลูกแทนฉันเพราะกลัวว่าทั้งวันฉันจะเหนื่อย นึกแล้วก็ขำ 

เขาจัดโซนบ้านของเขามุมหนึ่งให้มีแต่ของเล่นเด็ก คอกกั้นเด็กขนาดใหญ่รวมถึงของเล่นต่างๆทำเป็นปราสาทสวยงามไว้และมีของเล่นเสริมพัฒนาการมาอีกไว้ เสื้อผ้าลูกก็สั่งจนล้นตู้ โดยเฉพาะของอโดร่านี่ไม่ต้องพูดถึงเยอะเป็นพิเศษ ยิ่งช่วงหลังๆมานี้อโดร่ามีพัฒนาการเรื่องการพูดไวกว่ารีไวล์ทำให้เขาหลงลูกสาวจนโงหัวไม่ขึ้น ส่วนรีไวล์นั้นเขาก็ไม่ได้เพิกเฉย เขามักจะสอนรีไวล์หัดเดิน หัดวิ่ง หัดออกกำลังกายแต่เด็กเสมอ 

มันทำให้ฉันรู้สึกมีความสุขกว่าครั้งไหนๆ จนลืมไปเลยว่าฉันกับเขายังไม่ได้แต่งงานกันเลยด้วยซ้ำ พอลูกเข้าสู่วัยใกล้สองขวบ เหมือนทุกอย่างเบาลงเราสองคนจึงพร้อมที่จะเดินเข้าประตูวิวาห์กัน โดยมีลูกๆทั้งสองคนเข้าร่วมพิธีด้วย


ตอนนี้ฉันกำลังอยู่ในชุดเกาะอกสีขาวสะอาด ชายกระโปรงเป็นลูกไม้ระบายไปทางด้านหลัง นั่งอยู่ในห้องแต่งตัวของเจ้าสาว หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองที่กำลังขึ้นเพลงโหมโรง กะอีแค่พิธีแต่งงานนี่ทำไมต้องตื่นเต้นกระนักกระหนาด้วยเนี้ย 

"เป็นอะไรไปโซเฟีย?" เสียงของแด๊ดถามฉัน ฉันจึงหันหน้ากลับไปมองเขา 

"เฟียตื่นเต้นค่ะแด๊ด เฟีย" ฉันเงยหน้าพลางหายใจเข้าหายใจออก พยายามผ่อนคลายแต่มันไม่ผ่อนคลายเนี้ยสิ

"มะม๊า มะม๊าสวย สวย"

"อโดร่า ลูกเข้ามาได้ยังไงคะ?" ฉันหันกลับไปมองลูกสาวที่วิ่งเข้ามาหาฉันที่ต้องการสวมกอด ฉันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะทรุดตัวลงไปอุ้มร่างของลูกสาวมาอุ้ม

"เจ้าหญิง มะม๊าเจ้าหญิง สวย สวย"

"หืม พูดเก่งจังเลยนะหลานตา" 

แด๊ดของฉันอดไม่ได้ที่จะเข้ามาลูบหัวหลานสาวอย่างเอ็นดู 

"มีความสุขนะมะม๊า" รีไวล์ที่ไม่ค่อยพูดหันมาบอกฉัน แก้มขาวๆของเขาก็แดงระเรื่อด้วย รีไวล์เป็นเด็กขี้อายมากจึงทำให้เขาเป็นคนพูดน้อยไผโดยปริยาย ทำเอาฉันอดไม่ได่ที่จะเข้าไปหอมแก้มทั้งสองอย่างรักใคร่ 

ใครจะไปคิดว่ามีลูกกับเขาแล้วจะได้ผลผลิตที่น่ารักขนาดนี้กันล่ะ >_< ใจนึงก็ต้องขอบคุณเขาล่ะนะอิอิ

"ได้เวลาแล้ว ไปกันเถอะ"

"ค่ะแด๊ด ไปกันเถอะรีไวล์ อโดร่า" ฉันหันกลับไปหาลูกชายและลูกสาว

"ไปไหน?" อโดร่าถามพลางเอียงหัวเล็กๆ

"ไปหาปะป๋ายังไงล่ะคะ" 


ฉันและแด๊ดต่างก็เดินควงกันออกมายังหน้าประตูห้องพิธี เราจัดงานแต่งงานแบบชาวคริสต์ 

"ทำใจให้สบายๆไม่ต้องเกร็งนะเฟีย" 

"ค่ะแด๊ด"

ฉันตอบแด๊ดไปพลางสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก่อนจะสังเกตุได้ว่าร่างของแด๊ดกำลังสั่นเทา ทำเอาฉันหันกลับไปมองที่เขา

"ดะ...แด๊ด แด๊ดเป็นอะไร!? ทำไมถึงร้องไห้ล่ะคะ?"

"ฮึก! แด๊ดแค่ดีใจ ฮึก! ไม่คิดว่านางฟ้าตัวน้อยๆของแด๊ดกำลังจะแต่งงาน แด๊ดแค่มีความสุขมาก"

"โถ่ แด๊ดเฟียก็ตกใจหมด แต่เฟียก็ออกเรือนนานแล้วนะคะแด๊ดไม่เห็นจะร้องไห้เลย ทำไมถึงเพิ่งมาร้องวันนี้?"

"เฟียไม่รู้อะไร แด๊ดน่ะร้องไห้ทุกวันเลยนะตั้งแต่เฟียย้ายไปอยู่บ้านแบรดวินท์ แต่แด๊ดแค่ไม่อยากให้เฟียต้องมาห่วงแด๊ด"

"โธ่ แด๊ด ไม่เอาไม่ร้องนะคะ แด๊ดต้องยิ้มเอาไว้" ฉันหันไปปลอบแด๊ดที่กำลังร้องไห้พรั่งพรูออกมา ทำเอาฉันเกือบร้องไห้ตามเลยเพราะภาพในอดีตกลับมารีรันถึงตอนที่แด๊ดดูแลฉันตั้งแต่ยังเด็ก 

แม้ง่าเหมือนจะไม่ได้ใส่ใจแต่จริงๆสมัยก่อนแด๊ดเป็นคนที่โอ๋ฉันมากและตามใจฉันสุดๆหากใครรังแกแด๊ดก็ไม่เคยยอมอะไร

และแล้วเสียงบรรเลงเพลงก็ดังขึ้น ทำเอาแด๊ดรีบเช็ดน้ำตาลวกๆและจับแขนของฉันให้เข้าไปควงเขา ฉันเดินเข้าไปตามพรมสีแดงที่ทอดยาวเข้าไปในตัวโบสถ์ 

สายตาของฉันก็พลันเห็นร่างสูงที่คุ้นเคยเขาอยู่ในชุดสูททักซิโด้สีขาวสะอาดตาทั้งตัว ใบหน้าหล่อเหลาของเขาวันนี้ช่างเจิดจรัสกว่าทุกวัน คิ้วหนาเรียงสวยเข้ากับดวงตาคมสีนิลทำให้เขาดูมีเสน่ห์ จมูกโด่งเป็นสันที่ตัดรับกับนิมฝีปากหนาสีระเรื่อ ผมของเขาถูกเซ็ตขึ้นอย่างดีเผยให้เห็นโครงหน้าเขาชัดกว่าทุกครั้ง 

แม้ว่าเราสองคนจะใช้ชีวิตร่วมกันมาเป็นปีๆแต่วันนี้บอกตรงๆว่าดาเมจของเขารุนแรงกว่าทุกๆวัน 

ฉันเดินมาถึงจุดที่เขายืนอยู่ เขายิ้มให้กับฉันอย่างอ่อนโยน และฉันเองก็ยิ้มไม่ต่างจากเขา เขาค่อยๆเลื่อนมือมาตรงข้างหน้าของฉัน 

ฉันค่อยๆปล่อยแขนออกจากแด๊ดก่อนจะเลื่อนมือของตัวเองไปจับมือของเขา 

"ฝากดูแลเฟียด้วยนะ"

"ครับ คุณพ่อ"

ฉันเดินไปอยู่เคียงข้างเขาที่กำลังพาฉันขึ้นไปยืนหน้าแท่นประกอบพิธีโดยที่แขนของฉันค่อยๆคล้องกับแขนแกร่งของเขา ฉันสบตาเข้ากับเขาพลันหัวใจก็เต้นรัวอีกครั้งหนึ่ง 

จากนั้นบาทหลวงหรือศิษยาภิบาลผู้ประกอบพิธีจะอ่านข้อพระคัมภีร์เกี่ยวกับการใช้ชีวิตคู่ เพื่อให้ฉันและเขารับทราบถึงภาระหน้าที่ที่ต้องปฏิบัติต่อกันเมื่อก้าวเท้าสู่การใช้ชีวิตคู่ต่อไป​

“พระ​ผู้​ทรง​สร้าง​มนุษย์​แต่​เดิม​นั้นทรง​สร้าง​ให้​เป็น​ชาย​และ​หญิง และ​ตรัส​ว่า

‘เพราะ​เหตุ‍นี้ ผู้‍ชาย​จะ​ละ​บิดา​มารดา​ไป​ผูก​พัน​อยู่​กับ​ภรรยา และ​เขา​ทั้ง‍สอง​จะ​เป็น​เนื้อ​เดียว‍กัน’

ด้วย‍เหตุ‍นี้​เขา​ทั้ง‍สอง​จึง​ไม่​เป็น​สอง​ต่อ‍ไป แต่​เป็น​เนื้อ​อัน​เดียว‍กัน

เพราะ‍ฉะนั้น​สิ่ง​ซึ่ง​พระ‍เจ้า​ทรง​ผูก‍พัน​กัน​แล้ว อย่า​ให้​มนุษย์​ทำ​ให้​พราก​จาก​กัน​เลย” (มัทธิว19:4-6)

​คุณพ่อบาทหลวงค่อยๆปิดพระคัมภีร์ลงก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเราสองคน

"เป็นเพราะเป็นความประสงค์ของพวกเธอที่จะแต่งงาน ให้ประสานมือขวา และประกาศความยินยอมของพวกเธอต่อหน้าพระองค์ และศาสนิกชนของพระองค์​" 

เมื่อบาทหลวงพูดจบฉันและเขาก็ค่อยๆจับมือกันประสานพร้อมหันหน้าเข้าหากันทั้งคู่ 

ใบหน้าหล่อคมคายของเขามองฉันทำเอาฉันรู้สึกเขินจนอยากจะซุกแผ่นดินหนีด้วยซ้ำก่อนที่เขาจะเป็นฝ่ายกล่าวก่อน

"ผม โรเมโอ แบรดวินท์ ขอรับคุณ โซเฟีย ลอว์สัน เป็นภรรยาของผม ผมสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและ ยามยาก ในยามไข้และสบายดี ผมจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของผม​ครับ" 

คำปฏิญาณของเขาบวกกับสายตาที่จ้องมองฉันทำเอาฉันถึงกับอดรนทนไม่ได้ที่จะสะกดกลั้นน้ำตาแห่งความสุขที่พยายามจะไหลออกมาอย่างบ้าคลั่ง 

"ดิฉัน โซเฟีย ลอว์สัน ขอรับคุณ โรเมโอ แบรดวินท์ เป็นสามีของดิฉัน ดิฉันสัญญาว่าจะซื่อสัตย์ต่อคุณทั้งในยามสุขและยามยาก ในยามไข้และสบายดี ดิฉันจะรักคุณและให้เกียรติคุณตลอดชั่วชีวิตของดิฉัน​ค่ะ"

"ขอประกาศให้ทั้งคู่เป็นสามีภรรยากันครับ" 

ทั้งฉันและเขาต่างก็ถลาตัวเข้าหากันและกันอย่างรู้งาน ร่างสูงค่อยๆโน้มตัวลงมาจุมพิตที่ริมฝีปากของฉันอย่างอ่อนโยน พร้อมกับเสียงปรบมือจากแขกเหรื่อและเสียงตะโกนทั้งเชียร์และแซะจากเหล่าพี่ชายของฉัน 

"เจ้าชาย เจ้าหญิง" เสียงของเด็กผู้หญิงทำให้เราสองคนต่างกลับไปมอง ทั้งอโดร่าและรีไวล์เองก็แสดงท่าทางยินดีให้แก่เราสองคน 

โรเมโอผละจากฉันก่อนจะก้มลงไปอุ้มร่างของอโดร่าขึ้นมากอด หอมอย่างหมันเขี้ยวแก้มใสนั้น ส่วนฉันก็ย่อตัวลงไปหอมแก้มของลูกชายจอมซึนพร้อมกับยืนถ่ายรูปวันวิวาห์ที่เข้าพิธีพร้อมกันพ่อแม่ลูกทั้งสองเลย 

หลังจากนั้นเราทั้งสองก็หันกลับไปที่แท่นพิธี บนแท่นพิธีจะมีใบสมรสทั้งทางนิตินัยและทางศาสนาขึ้นอยู่ ทั้งฉันและโรเมโอต่างก็มองหน้ากันก่อนและยิ้มให้กัน 

ตอนนี่ฉันมีความสุขมาก มากเสียจนหุบยิ้มไม่อยู่เลย ก่อนจะเซ็นต์มันทุกใบที่แสดงให้เห็นว่าฉันเป็นของเขา และเขาก็เป็นของฉัน

ก่อนที่เราสี่คนจะเดินออกไปนอกโบสถ์ที่มีเหล่าดารา เซเลปคนดังที่ยืนออรอจะรับดอกไม้จากฉันอยู่ 

"จะโยนละนะ" 

ฉันตะโกนเสียงดังลั่นก่อนจะค่อยๆหันหลังและโยนดอกไม้ลงไป และแล้วคนมี่รับได้ก็คือคุณหมอสาวที่ฉันรู้จักเป็นอย่างดี เธอคือคุณหมอที่ผ่าคลอดให้ฉันและตอนนี้เธอก็กำลังคบหากัลเฮียสามอยู่ด้วย

"แต่งไวๆนะเฮีย น้องขอลงจากคานก่อน" 

ฉันตะโกนแซวทั้งคู่ทำเอาทั้งสองยืนหน้าแดงต่างมองกันสลับกับยิ้ม ให้ตายสิคู่นี้ช่างหวานกันจริงน้อ 

"ไปกันเถอะรถมาแล้ว" โรเมโอกระซิบบอกฉัน

"ไปไหน?" ฉันหันกลับไปหาเขาอย่างไม่เข้าใจ

"ก็....ไปฮันนีมูนไง"

"หะ! ไม่ได้กลับบ้านหรอ? แล้วลูกๆล่ะ?"

"ฉันคุยกับคุณแม่ของเฟียไว้แล้วว่าขอฝากอโดร่ากับรีไวล์ไว้สักสองอาทิตย์ เราสองคนจะได้มีเวลาปั๊ม เอ้ย! มีเวลาสวีทกันมากไง ก่อนหน้านี้เราสองคนแทบไม่ได้มีเวลาในฐานะคนรักกันเลยนะแปปเดียวเองก็ต้องทำหน้าที่พ่อแม่แล้ว เอาน่ะ นะนะน้าาาาาเฟียน้าาาาา"

"ถ้าฉันไม่ตกลงจะไปล่ะ?"

"งั้น ฉันก็จะฉุดเธอไปเดี๋ยวนี้หล่ะ"

พูดจบเขาก็อุ้มร่างของฉันจนลอยเหนือพื้นทำเอาฉันคว้ากอดเข้าที่คอของเขาเพราะกลัวตก ก่อนที่เขาจะอุ้มฉันไปที่รถที่ประตูเปิดรอไว้อยู่แล้ว และพาร่างของฉันลงไปนั่งที่เบาะ

"ไปก่อนนะ see you" โรเมโอกล่าวเสียงดังก่อนจะยิ้มกว้าง และเดินมาที่ฝั่งคนขับและค่อยๆสตาร์ทรถและออกตัว

ให้ตายสิ เขาช่างเป็นผู้ชายที่ไม่ค่อยฟังอะไรเหมือนเดิมเลย แต่ก็แปลกที่ยังไงฉันก็รักเขาอยู่ดี ฉันหันไปมองหน้าหล่อของเขาที่ยิ้มอย่างมีความสุขฉันเองก็พลอยสุขใจไปด้วย

นี่สินะคือความสุขที่ยอมใจตัวเอง เราจะไม่ชนะใครเลยหากเราไม่ชนะใจตัวเอง หากฉันยังคงถือฐิฑิวันนี้ฉันจะมีความสุขแบบนี้มั้ย

"โรม เฟียรักโรมมากเลยนะคะ" พูดจบฉันก็พาร่างของตัวเองไปฝังจมูกลงบนแก้มของเขา

เขาค่อยๆเบรครถก่อนจะหันกลับมามองหน้าฉันและจับต้นคอรั้งให้ฉันไปรับจุมพิตจากเขา

"อย่าทำตัวน่ารักเกินสิ เดี๋ยวก็ได้แวะข้างทางก่อนหรอก"

กรี๊ดดดดด สามีหนูหื่นหนูลืมไปเลย 💗

​END

ความคิดเห็น