`l2ainl3๐y`

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : One Chapter 2 : Beginning (P.II)

คำค้น : Ai, Yaoi, NC, ไอ

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 04 มิ.ย. 2558 20:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
One Chapter 2 : Beginning (P.II)
แบบอักษร

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/727831161-member.jpg

Chapter 2

Beginning

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1843645046-member.jpg

 

ทาย...ชั้นทำเรื่องเรียนต่อให้เรียบร้อยแล้วนะ อาทิตย์หน้าก็ไปเรียนได้แล้วฮิคาริพูดกับชายหนุ่มหน้าหวานที่เพิ่งเดินออกมาจากที่ทำงาน เขาดีใจมากที่ในที่สุดไทน์ก็เข้าใจเขาสักที ไปเรียนมหาวิทยาลัยถึงแม้จะต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกเพราะค่าใช้จ่ายของมหาวิทยาลัยนานาชาตินั้นค่อนข้างสูง แต่คริสต์ตกลงกับเขาว่าจะช่วยออกค่าเทอมให้ไทน์ด้วยครึ่งหนึ่ง ซึ่งก็ช่วยแบ่งเบาภาระไปได้เยอะทีเดียว

ไอ...ไอเหนื่อยมั้ย?” ร่างบางถามชายหนุ่มที่เพียงแค่ดูหน้าก็รู้แล้วว่าอ่อนเพลียมากแค่ไหน คำตอบเขาก็รู้อยู่แก่ใจ แต่ที่เขาถามเพื่อให้ไอรู้...ว่าเขาเป็นห่วงแล้วก็ยังใส่ใจอยู่ตลอด ฮิคาริเพียงแต่ยิ้มบางๆมาให้ก่อนจะลูบผมสีเงินอย่างอ่อนโยน

ทายเป็นห่วงก็หายเหนื่อยแล้วฮิคาริตอบอย่างเป็นสุข วันนี้เขาวิ่งวุ่นทำเรื่องเข้ามหาวิทยาลัยให้ไทน์ทั้งวันทั้งที่เป็นวันหยุด จะตอบว่าไม่เหนื่อยมันก็โกหกชัดๆ แต่จะให้บอกว่าเหนื่อยเดี๋ยวคนข้างๆนี่ก็จะคิดมากอีก คำตอบแบบนี้คงเป็นคำตอบที่ดีที่สุดแล้วสำหรับไทน์ ทั้งคู่ไม่ได้พูดอะไรกันอีก ปล่อยให้ความเงียบปกคลุมบรรยากาศรอบๆ แต่เป็นความเงียบ...ที่สงบและให้ความรู้สึกสบายอย่างน่าประหลาด

ไทน์มีเวลาสองสามวันเพื่อเตรียมตัวไปมหาวิทยาลัย เอจิช่วยจัดการเรื่องเครื่องแต่งกายและของใช้ต่างๆ ให้เพราะฮิคาริไม่ว่างเลยตลอดทั้งสัปดาห์ ไม่ทันไรวันเปิดเทอมวันแรกก็มาถึงอย่างรวดเร็ว แล้วเขาก็ตื่นสายเสียตั้งแต่วันแรกทั้งที่ฮิคาริทั้งเขย่าทั้งกระชากแล้วก็ไม่ยอมตื่น

ถ้าพรุ่งนี้ไม่ตื่นอีกชั้นไม่ไปส่งแล้วนะฮิคาริพูดอย่างหัวเสียก่อนจะเหยียบคันเร่งปอร์เช่คันหรูของเขาจนมิดเมื่อไทน์กำลังจะไปเข้าเรียนสายตั้งแต่ชั่วโมงแรก ร่างบางกัดริมฝีปากตัวเองอย่างรู้สึกผิด ก็คนมันง่วงนี่นา

“ดูแลตัวเอง เลือกคบเพื่อนดีๆ นะครับ” ร่างสูงพูดสั่งเสียเหมือนพ่อกำลังพูดกับลูกชายตัวน้อยของตัวเอง ก่อนจะดึงตัวหนุ่มหน้าหวานมากอดไว้ถึงแม้จะยังโกรธอยู่นิดหน่อยก็ตาม ไทน์พยักหน้าเบาๆเป็นคำตอบก่อนจะโบกมือลาฮิคาริแล้วรีบวิ่งลงจากรถอย่างรวดเร็ว นี่เพราะฝืมือ (เท้า) ของไอแท้ๆเขาถึงมาสายเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น

“คนมาสาย ต้องถูกลงโทษ!!” เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งที่ไทน์มองเห็นเขาตั้งแต่เดินมาใกล้บริเวณรั้วมหาวิทยาลัยแห่งนี้เพราะสีผมสีทองแยงตาบวกกับความหล่อระดับพระเอกหนังเกาหลีของเขา ดูเหมือนวันนี้จะมีกิจกรรมรับน้องใหม่เพราะมีป้ายมหึมาเขียนติดอยู่โดยรอบคณะว่า Freshman Day และไม่กี่วินาทีต่อมาป้ายชื่อขนาดเท่ากระดาษ A4 ก็ถูกนำมาห้อยอยู่ที่คอของไทน์แต่ร่างบางไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นชื่อของตัวเองเลยด้วยซ้ำ “Tiny” (ตัวจิ๋ว) คือชื่อที่รุ่นพี่พวกนี้ตั้งให้เขา น่าแปลกที่นักศึกษาเหล่านี้สามารถระบุตัวตนของไทน์ได้อย่างรวดเร็วหลังก้าวเท้าผ่านหน้ามหาวิทยาลัยเพียงไม่กี่วินาที

“เพื่อนๆ รออยู่แล้ว แนะนำตัวเลยครับ” ชายหนุ่มคนเดิมที่ดูมีใบหน้าหล่อเหลาเจิดจรัสที่สุดในบรรดานักศึกษาทั้งหมดพูดเสียงเข้มพลางดึงตัวไทน์ให้มายืนอยู่ด้านหน้าน้องใหม่ทั้งหลายที่นั่งเรียงกันเป็นแถว ร่างบางอ้าปากค้างเล็กน้อยเพราะไม่ได้เตรียมใจมาก่อนเลยว่าจะมีกิจกรรมอะไรแบบนี้ด้วย ก็ไอไม่เห็นบอกเขาเลยนี่นา...

“อะ...เอ่อ...วาเลนไทน์...ครับ” หนุ่มผมเงินอ้าปากพะงาบๆ เหมือนต้องการสูดอากาศหายใจเข้าปอดมากเป็นพิเศษ ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นถึงโฮสต์อันดับ 2 ของ Blooming Sakura Academy แต่การต้องมาแนะนำตัวต่อหน้าฝูงชนจำนวนเกือบร้อยคนแบบนี้โดยไม่มีเวลาให้เตรียมตัวเลยสักนาทีเดียวมันก็ออกจะยากเกินไปเสียหน่อย

“เอาล่ะ เบบี๋ทั้งหลาย จะลงโทษไทนี่น้อยยังไงดี?” รุ่นพี่อีกหลายคนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวขึ้นมาพร้อมกับตีกลองรัวเสียงดังลั่นอย่างสนุกสนาน ไทน์หลับตาปี๋อย่างอับอายที่ต้องโดนลงโทษอยู่คนเดียวแบบนี้ ไม่เข้าใจเลย ทำไมต้องถูกทำโทษขนาดนี้แค่เพราะมาสายด้วยล่ะ!! เพราะโฮสต์น้อยไม่เคยชินกับบรรยากาศที่นักศึกษาแต่ละคนต้องทำความรู้จักกัน สนิทสนมและมีความเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ที่ Blooming Sakura Academy นักเรียนแต่ละชั้นปีก็ไม่ได้รู้จักกันมากมายแค่เคยเห็นหน้าค่าตา จะผูกดวงสมพงศ์กับใครก็สุดแล้วแต่ใจปรารถนา  

“เต้น!!

“เป่ายิ้งฉุบแก้ผ้าาา”

เสียงเพื่อนๆ รุ่นเดียวกันกับไทน์เสนอความคิดสร้างสรรค์กันอย่างเต็มที่ทำให้รุ่นพี่ถึงกับขำก๊ากกับแต่ละเกมที่น้องๆตัวแสบคิดขึ้นมา แต่แน่นอนว่านี่ไม่ใช่จุดประสงค์ของการรับน้องในครั้งนี้ พวกเขาไม่ได้มีความสุขกับการเห็นเด็กถูกเพื่อนๆ รุมแกล้งถึงไทนี่จะน่าแกล้งมากๆ ก็เถอะ

“โถ่...น่าสงสาร ในเมื่อเพื่อนๆ เสนอ พี่ก็ต้องสนอง...เป่ายิ้งฉุบ...แก้ผ้า แต่อนุญาตให้มีเพื่อน...มาช่วย กี่คนก็ได้ เป่ายิ้งฉุบกับพวกพี่...5 คน ถ้าพวกพี่แพ้หมดเมื่อไหร่...ไทนี่จะได้ไปนั่งกับเพื่อน” รุ่นพี่คนเดิมที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าในการรับน้องครั้งนี้พูดขึ้นอย่างขำๆ พลางมองใบหน้าเด็กน้อยตาแป๋วที่เหลือว่าจะมีใครสักคนอาสาขึ้นมาช่วยวาเลนไทน์เป่ายิ้งฉุบบ้างหรือเปล่า?

“มา...ผมเอง” ชายหนุ่มผมบลอนด์คนหนึ่งที่นั่งอยู่แถวหน้าๆ พูดพลางลุกขึ้นยืน ตามมาด้วยเด็กหนุ่มตัวกะเปี๊ยกสวมแว่นหนาเตอะ ไทน์มองหน้าของเพื่อนทั้งสองอย่างซาบซึ้ง...คิดว่าเขาจะต้องเป่ายิ้งฉุบคนเดียวสู้กับรุ่นพี่ 5 คนเสียแล้ว ถ้าเป็นแบบนั้นเครื่องแต่งกายของเขาทั้งตัวคงไม่พอที่จะชนะได้แน่ๆ

“เอ้า...จะปล่อยให้เพื่อน 3 คน เป่ายิ้งฉุบกับรุ่นพี่ 5 คนเหรอครับ? บอกเลยนะ พวกพี่ ถึงมีน้อย แต่ไม่หมูนะครับ” ชายหนุ่มอีกคนเดินมาเคียงคู่กับรุ่นพี่คนเมื่อครู่ ไทน์ถือโอกาสนี้สำรวจใบหน้าและอ่านป้ายชื่อที่ห้อยคอของรุ่นพี่ทั้งสองคน คนแรก...คนที่หล่อที่สุด...“Haruki” ฮารุกิ...ชื่อแบบนี้ก็น่าจะเป็นคนญี่ปุ่น แต่ใบหน้าดูมีเขาฝรั่งหน่อยๆ อาจเพราะจมูกโด่งๆ คิ้วเข้มตาคมสีน้ำตาลอ่อน กับสีผมที่ถูกย้อมให้เปล่งประกายสีทองแสบตา ดูไปดูมาก็คลับคล้ายคลับคลาว่าริสจะมีฝาแฝด...สูงพอกันกับริสเลยด้วย แต่บุคลิกต่างกันมาก พี่ฮารุกิเป็นผู้ชายที่ดูเผินไม่เหมือนพวกเพลย์บอยจอมกะล่อน หรืออาจเป็นเพราะตอนนี้กำลังทำงานอยู่ก็เลยดูเป็นคนจริงจังนะ? ส่วนคนข้างๆนั่น...”Kira” คิระ...ไทน์ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าผู้ชายคนนี้ใช่คนญี่ปุ่นหรือเปล่า แต่ผิวขาวเหลืองกับใบหน้าขาวตี๋ ไม่ใช่คนญี่ปุ่นก็คงเป็นจีน เกาหลี เทือกๆนั้นแหละมั้ง

“งั้นพวกผมจะช่วยด้วยแล้วกัน ยังไงซะ 5 ต่อ 5 ก็แฟร์กว่าเห็นๆ” ชายหนุ่มอีก 2 คนลุกขึ้นตามมาสมทบกับไทน์และเพื่อนทำให้ฮารุกิต้องแอบยิ้มนิดๆ ความจริง ถ้าเด็กพวกนี้ทุกคนมาช่วยกันเป่าคนละทีสองทีกับรุ่นพี่แค่ 5 คนมันจะไม่ชนะเชียวเหรอ? เพียงแต่เพราะไทน์เป็นเพื่อนใหม่ และไม่ได้มีความข้องเกี่ยวอะไรกับชีวิตพวกเขา เด็กพวกนี้จึงไม่ใคร่จะสนใจออกมาเสี่ยงเสื้อผ้าของตัวเองร่วมกับไทน์

“ได้...เอาล่ะ มีแค่นี้ใช่มั้ย? Freshman ปีนี้มีแค่นี้ใช่มั้ยครับบบ!!!” ฮารุกิยังพูดเสียงเหี้ยมเพราะไม่อยากเห็นเด็กน้อยพวกนี้สนุกสนานกับการเห็นเพื่อนโดนแกล้ง หลังจากถูกกระตุ้นจากรุ่นพี่ ชายหนุ่มอีกเกือบ 10 คนก็ลุกขึ้นมายืนกองกันอยู่ข้างหน้า ที่เหลืออยู่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นเด็กผู้หญิงที่ไม่เหมาะจะเล่นเกมนี้ และเด็กต่างชาติที่ไม่คุ้นเคยกับวัฒนธรรมของญี่ปุ่นเช่นเดียวกันกับไทน์

“มา...เริ่มได้” สิ้นเสียงของฮารุกิ รุ่นพี่อีก 3 คนก็เดินเข้ามายืนต่อหลังฮารุกิ กติกาของเกมส์นี้คือทำให้รุ่นพี่ทุกคนแพ้ ซึ่งหากมีนักศึกษา 10 กว่าคนมันไม่ใช่เรื่องยากเลยที่จะทำเรื่องนี้ เพียงแต่บางคนอาจต้องยอมโชว์เนื้อหนังบ้างเท่านั้นเอง

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/5068/1638220875-member.jpg

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น