Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่44 น้องอโดร่าและน้องรีไวล์

ชื่อตอน : ตอนที่44 น้องอโดร่าและน้องรีไวล์

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 6k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 23:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่44 น้องอโดร่าและน้องรีไวล์
แบบอักษร

ฉันปรือตามาภายในห้องพักของผู้ป่วย คงเพราะหลังคลอดเสร็จฉันต้องมานอนรอในห้องพักหลังผ่าตัดระยะหนึ่งและไม่ได้ทำอะไรเลย จึงบอกให้วิสัญญีวางยาสลบให้ฉันได้หลับไปเลย ทำให้ฉันหลับเป็นตายและร่างของฉันคงถูกพวกเวรเปลเข็นมาไว้ที่ห้องผู้ป่วยสินะ 

"เฟีย เป็นยังไงบ้าง? เจ็บอยู่รึป่าว?" 

เสียงทุ้มที่ฉันคุ้นหูเรียกสติของฉัน ฉันจึงหันไปมองใบหน้าหล่อคมคายของเขาดังเดิม ก่อนจะนึกถึงเหตุการร์ในห้องคลอดที่เขามาขอฉันแต่งงานทั้งๆที่ฉันกำลังคลอด ฉันพยายามยกมือของตัวเองขึ้นมาดูอย่างอิดโรย แค่ขยับแขนร่างทั้งร่างก็เหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ความเจ็บปวดจากการผ่าตัดที่ฤทธิ์ยาบล็อกหลังเริ่มหมดทำเอาฉันน้ำตาแทบไหล "เป็นความจริงหรอเนี้ย? ฉันนึกว่าฉันฝันไป" ฉันมองที่มือของตัวเองที่มีแหวนเพชรเม็ดงามสวมอยู่ 

"ใจร้ายจัง ทั้งๆที่ตอบตกลงจะแต่งงานแล้วแท้ๆกลับมาบอกคิดว่าฝันอีก" 

เขาที่นั่งอยู่ข้างเตียงมองใบหน้าฉันอย่างเง้างอน ทำเอาฉันแอบหัวเราะหลุดขำออกมา แต่ก็ได้แค่แปปเดียวเท่านั้นแหล่ะเพราะฉันขำทำให้ฉันเจ็บท้องหนักกว่าเดิมอีก

"โอ้ยยยย เจ็บ!"

"เป็นอะไรมั้ย?"

"ฉะ...ฉันเจ็บแผลมากเลย" 

"นอนอยู่เฉยๆก่อนนะเดี๋ยวฉันตามพยาบาลมาให้!"

"ไม่ต้อง มันแค่ผลข้างเคียงน่ะ ไปขอยาแก้ปวดให้ฉันก็พอ"

"แต่ว่า"

"ฉันเองก็เป็นหมอนะ ฉันเข้าใจดี"

เขาพยักหน้าให้ฉัน ก่อนจะเดินออกไปจากห้องพักผู้ป่วย และกลับมาพร้อมกับนางพยาบาลที่มาพร้อมกับเข็มฉีดยาที่มีของเหลวสีใสอยู่ในนั้น มันคือมอร์ฟีน จริงๆแล้วมอร์ฟีนคือยาแก้ปวดแต่หากฉีดเกินสามครั้งมันจะกลายเป็นยาเสพติดไปเลย พยาบาลค่อยๆนำสลิงค์นั้นฉีดเข้ามาตามสายน้ำเกลือของฉัน ก่อนจะเดินกลับออกไป

"ลูกหล่ะ?" ฉันถามเขา

"พยาบาลบอกว่าเดี๋ยวเอามากระตุ้มน้ำนมตอนห้าโมงเย็นน่ะ"

"หรอ"

"โรมจัดการเอกสารของลูกให้หมดแล้วนะทั้งแจ้งเกิด ทั้งเข้าทะเบียนบ้าน" 

"อโดร่า โซเฟีย ลอว์สัน ก็เพราะดีเนอะ"

"ใครบอก ลูกใช้นามสกุลโรมทั้งสองคนตะหาก"

"หะ!? ขี้โกง ฉันเป็นคนคลอดมานะ ก็ต้องยึดตามฉันไม่ใช่หรอ?"

"แต่โรมเป็นคนแจ้งเกิด ไม่รู้แหล่ะ ลูกต้องใช้นามสกุลโรมรวมถึงเฟียด้วย"

ฉันมองใบหน้าหล่อของเขาที่ยกมุมปากขึ้นอย่างคนเง้างอน ให้ตายสิหลังๆชักจะน่ารักเกินไปแล้ว ฉันเอามือกุมหน้าผากของตัวเอง ความปวดเริ่มคลายลงก่อนที่ฉันจะพยายามลุกขึ้นนั่ง และเขาก็มาช่วยพยุงฉันทันที 

"รีไวล์ อาร์. แบรดวินท์ กับ อโดร่า เอส. แบรดวินท์ เพราะดีออก"

"ยังจะใส่ชื่อกลางให้ลูกอีกนะ เป็นคนโบราณรึไง?"

"แค่อยากให้มุกคนรู้ว่าเด็กสองคนนี้คือลูกของโรมกับเฟียไง"

ฉันหันไปมองใบหน้าของเขา พลางนึกถึงเรื่องที่เขาขอแต่งงานอีกครั้งก่อนจะขำเบาๆเพราะกลัวจะเจ็บท้องอีก ร่างสูงเห็นแบบนั้นก็หน้าเหวอไปนิดหน่อยก่อนจะเกาหัวตัวเองแก้เขิน ฉันหยิบมือของตัวเองที่สวมแหวนมามองดู ยังดีที่ผ่าคลอดของฉันมันไม่มีปัญหาอะไร ไม่อย่างนั้นฉันอาจจะไม่ได้มีความสุขแบบนี้ก็ได้ 

"เป็นไงบ้างลูก?" เสียงของหม่ามี้ดังขึ้นมาทำเอาฉันถึงกับน้ำตาไหลอีกรอบ เมื่อนึกว่าแม่คลอดฉันอย่างยากลำบากและทรมานขนาดนี้ การมีลูกทำให้ฉันรู้สึกรักแม่ของตัวเองขึ้นเป็นสิบเท่า "ร้องไห้ทำไมล่ะ? เป็นแม่คนแล้วไม่เอาอย่าขี้แยสิ" 

"เฟียแค่ ฮึก! นึกว่าตัวเองจะตายแล้ว"

"เห้อ โรมจ๊ะแม่ฝากดูแลยัยเด็กขี้แยคนนี้ด้วยนะ"

"ครับ"

"ใจหายใจคว่ำเลยนะ ไหนว่าออกมาซื้อของเฉยๆ ทำไมคลอดด้วยหล่ะเนี้ย แล้วหลานๆของแม่อยู่ไหน?"

"ตอนนี้อยู่ที่ห้องพักเด็กครับ เดี๋ยวพยาบาลเข็นมาให้กระตุ้มน้ำนม"

"หรอจ๊ะ? แหม๋ แล้วตั้งชื่อให้กันรึยัง?"

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ชื่อน้องรีไวล์กับน้องอโดร่า"

"ว้ายตาย ชื่ออโดร่าน่ารักเชียว เดี๋ยวมานะแม่ขอไปดูหลานที่ห้องพักเด็กก่อน"

"ค่ะ" 

"นี่นายเห็นลูกแล้วใช่มั้ย? น่ารักรึป่าว?" ฉันหันไปถามเขา

"อื้ม หล่อสวยเหมือนฉันเลยแหล่ะ"

"หยี๋ คนหลงตัวเอง" ฉันจิ๊ปากอย่างหมันไส้ คนอะไรหล่อแล้วยังหลงตัวเองอีก พระเจ้าช่างไม่เป็นธรรม

"เธอก็หลง"

ฉันมองหน้าเขาอย่างเคืองๆ ดีที่ยังเจ็บแผลอยู่ไม่งั้นฉันจะกรี๊ดใส่เขาให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย ให้ตายสิ

"แล้วเธอจะแต่งตอนไหนหรอ? หืม? หรือจะจดทะเบียนสมรสก่อนดีฉันจะได้ให้ทนายเข้ามาทำเรื่องไว้ก่อน"

"หะ?"ฉันมองใบหน้าของเขาที่ยิ้มแก้มปริ 

"นี่ฉันเพิ่งคลอดเองนะจะรีบไปไหนเนี้ย?"

"ฉันกลัวเธอเบี้ยวนิ กลัวเธอจะไม่ยอมแต่งกับฉัน" 

จากดวงตายิ้มแย้มกลับกลายเป็นมองฉันอย่างเศร้า ทำเอาฉันเองรู้สึกหน่วงที่กลางอกนิดหนึ่ง นี่เขากังวลขนาดนี้เลยหรอ? ฉันถอนหายใจยาวก่อนจะใช้มือรั้งใบหน้าของเขาเข้ามาใกล้ และกดริมฝีปากลงที่ริมฝีปากหนาของเขา ก่อนจะค่อยๆใช้ลิ้นเซาะเข้าไปอย่างช้าๆ อยากให้เขาสัมผัสว่าฉันมีความหนักแน่นมากพอที่จะยอมรับเขาแล้ว

"ฉันไม่ไปไหนหรอก และฉันก็จะแต่งงานกับนายแค่คนเดียว" ฉันผละเขาก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ "แต่ถ้าเกิดนายหนีฉันไปแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นอีก เตรียมตัวไว้ได้เลย!" ฉันขู่เขาที่กำลังผงะหน้างงก่อนที่เขาจะยิ้มออกและมองใบหน้าของฉัน

"ไม่แล้วหล่ะก็หัวใจของฉันมันมอบให้เธอไปแล้วนิ" เขาจุมพิตฉันกลับทันทีที่พูดจบ ความสุขมันพุ่งพล่านขึ้นมา หัวใจก็พลันที่เต้นแรงถี่ขึ้นมาเสียดื้อๆเลย "พอก่อนเถอะเดี๋ยวฉันจะทนไม่ไหวเอาเธอเพิ่งคลอดนะ"

"...คนบ้า! เวลาแบบนี้ยังจะ =///="

"ก็เฟียสวยขนาดนี้จะให้โรมอดใจไหวได้ยังไงล่ะ โธ่ นี่โรมต้องทนไปอีกสองเดือนเนี้ยนะ มันไม่ตลกเลยนะเฟ้ย!" 

ฉันหลุดขำที่เขากำลังคลั่งเพราะว่าเขาไม่สามารถทำอะไรฉันได้60วันหลังจากที่ฉันคลอดลูก เขาต้องทนอยู่แบบนี้หล่ะนะ และสักพักก็มีเสียงเดินกลับมาของหม่ามี้และเสียงฝีเท้าอีกหลายเสียง 

"ไง ตัวแสบ!"

"เฮียสาม"

"เป็นแม่คนหายแสบได้แล้วนะ หลานของฉันนี่หล่อไม่แพ้ลุงเลย"

"เดี๋ยวๆนั้นมันลูกของฉันนะ-_-"

"ลูกแกก็หลานฉันมั้ยล่ะ!?" 

"โอ้ยพอๆ เลิกเถียงกันสักที" แม่ของฉันปราม

ทำเอาฉันหลุดขำทันทีที่นึกถึงภาพของพี่ชายและคนรักของฉันยืนเถียงกันอย่างสนิทใจทั้งๆที่เมื่อ11เดือนก่อนยังมองหน้าหาเรื่องกันอยู่เลย

"แด๊ดหล่ะคะ?" ฉันถามแม่ของตัวเอง

"ทำงานอยู่น่ะจ่ะก็นะเขาบอกว่าเขาจะสอนเอ็ดวินท์ให้มากกว่านี้อีก"

นี่ยังต้องสอนอีกหรอแค่นี้ฉันก็ว่าพี่ชายของตัวเองร้ายกาจแล้วนะ แต่ก็ช่างเถอะ เก่งมากๆก็ดีฉันจะได้อยู่เกาะพี่ไปอีกนานๆเลยฮิฮิ 


เราสามคนนั่งคุยสัพเพเหระไปเรื่อยๆสลับกับที่โรเมโอเองก็เอาแต่พะว้าพะวังเรื่องลูกสลับกับมาดูฉัน จนอีกสักพักนางพยาบาลก็เข็นพาเด็กทารกทั้งสองที่ถูกผ่าห่อร่างกายเอาไว้เข้ามาในห้องก่อนจะอุ้มและส่งให้ฉัน

"นี่น้องรีไวล์ ส่วนนี่น้องอโดร่าค่ะ ขออนุญาตินะคะคุณแม่" 

นางพยาบาลเดินเข้ามาหาฉันก่อนจะปิดม่านรอบเตียงผู้ป่วยลงและช่วยปลดชุดผู้ป่วยของฉันออกและนำนิ้วมือมาจับที่ยอดถันของฉันก่อนจะบีบยอดถันของฉันจนมีน้ำนมไหลออกมา และค่อยๆอุ้มร่างของลูกชายของฉันเข้าสู้อ้อมอกโดยพยาบาลช่วยอุ้มให้ปากของรีไวล์ขบยอดอกของฉันได้อย่างพอดีพร้อมกับน้ำนมที่ไหลออกมาเพราะกลไกของร่างกายมนุษย์ที่ปรับสภาพ

และสักพักหนึ่งเขาก็เดินแหวกม่านเพื่อเข้ามาดู 

"เข้ามาทำไม?" ฉันหันกลับไปถามเขา

สายตาของเขามองฉันอย่างอ่อนโยนพร้อมรอยยิ้มน้อยๆก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ๆเตียงและทรุดตัวนั่งลงข้างๆฉัน

"ถ้างั้นคุณแม่เอาน้องเข้าเต้าได้แล้วก็สลับกันเลยนะคะ พอน้องดื่มนมเสร็จกดปุ่มเรียกได้เลยนะคะ"

"ค่ะ"

ฉันโอบอุ้มลูกชายของฉันที่หน้าตาและสีตาละม้ายคล้ายคลึงกับฉันให้ดื่มน้ำนมที่ไหลออกมา และเมื่อถูกสายตาของเขาจ้องมองนานๆทำให้ฉันรู้สึกได้ หันกลับไปมองหน้าเขาที่เปื้อนยิ้มอยู่

"มองอะไร-///-?"

"หึ ก็มองเฟียไง ดูเฟียมีความสุขดี"

"พูดมากหน่ะ ช่วยเอาอโดร่ามาทีสิ จะได้ให้นมพร้อมกันเลย"

เมื่อพูดจบเขาก็เดินไปอุ้มลูกสาวอีกคนที่นอนเงียบๆมาใกล้ๆฉัน เด็กคนนี้มีหน้าตาละม้ายคล้ายเขามากกว่าฉันเสียอีก คงเป็นเพราะว่าเป็นแฝดคนละฝาถึงได้หน้าตาไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไหร่นัก

"อโดร่าครับ นี่ปะป๊าเองนะครับ ตื่นมาดื่มนมหน่อยนะ" 

เมื่อพูดจบเขาก็ช่วยพาร่างของลูกสาวของฉันเข้ามาใกล้ๆก่อนจะช่วยจัดท่าให้ 

"ช่วยพยุงรีไวล์หน่อย ฉันจะได้เอาอโดร่าเข้าดื่ม" 

เขาทำตามที่ฉันบอกอย่างว่าง่าย ฉันค่อยจัดการให้ริมฝีปากของอโดร่าเข้าพอดีกับยอดถันของฉันและค่อยๆดูดดื่มน้ำนมไป แม้ว่าจะเจ็บแต่กลับรู้สึกมีความสุขมากจนน้ำตาของฉันมันอดกลั้นไว้ไม่ได้

"ลูกๆพ่อแค่ให้ยืมจนกว่าพวกหนูจะสองขวบนะ เพราะหน้าอกแม่มันเป็นของพ่อ"

"พูดบ้าอะไรเนี้ย!? อายเขามั้ย!? พี่ชายกับแม่ของฉันยังนั่งอยู่ข้างนอกนะยะ-///-!"

"อุ้ยลืม ขอโทษนะ" 

"อย่าสวีทกันให้มากฉันจะอ้วก" 

"เห็นมั้ยเฮียสามแซวเลย-_-"

หลังจากฉันให้ลูกๆดื่มนมเสร็จแล้ว ฉันและเขาก็ช่วยกันนำลูกกลับไปนอนที่นอนเด็กอีกครั้งพร้อมกับกดเรียกพยาบาลให้เข้ามารับเด็กๆไป 

"เอาไง ลูกจะกลับไปอยู่ที่บ้านเราหรือบ้านโรเมโอ?" 

นั้นเป็นคำถามที่ค่อนข้างจะหนักอึ้งของฉัน ฉันหันไปมองใบหน้าหล่อของเขาที่มองมาทางฉันอย่างอ่อนโยน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องตัดสินใจอะไรแบบนี้มาก่อน ไม่อยากห่างพ่อแม่และพี่ชายเลย แต่ฉันก็ตอบตกลงจะใช้ชีวิตคู่อยู่กับเขาไปแล้ว 

"เฟียอยากอยู่บ้านค่ะ แต่ว่า..." เหมือนเขาจะรู้คำตอบดีอยู่แล้ว เพราะสายตาของเขามันหมองลงเล็กน้อยที่ฉันตอบไป

"เอางี้ดีกว่า แกไปอยู่กับโรเมโอแล้วเดี๋ยวถ้าพวกฉันจะไปหาแกทุกอาทิตย์ ตกลงมั้ย?"

"เอ๊ะ! จริงหรอเฮีย?"

"เออ ไม่ต้องคิดอะไรมากหรอก ยังไงแกก็น้องและที่สำคัญฉันมั่นใจว่าโรเมโอจะดูแลแกให้ดีที่สุด" เฮียสามมองไปที่โรเมโอ "ใช่มั้ย?"

"อืม"

ฉันหันกลับไปมองหน้าเฮียสาม พาลน้ำตาไหลหนองหน้า ไม่คิดว่าพี่ชายจะรู้ใจฉันดีขนาดนี้ ใช่ฉันกลัวที่จะห่างบ้าน ห่างพ่อแม่พี่ชาย ที่ผ่านมาฉันไปอยู่ที่อื่นแค่ช่วยคราวแต่นี่อาจจะตลอดชีวิต มันทำให้ฉันอดคิดมากไม่ได้

"อย่าร้องสิแกเป็นแม่คนแล้วนะ" 

"กะ...ก็มัน ฮืออออ"

"เห้ยไอ้โรม ฝากดูแลอย่าให้เฟียร้องไห้แบบนี้บ่อยนะ อย่าตามใจมันบ่อยด้วยเดี๋ยวจะเสียคน"

"พูดมากน่ะเฮีย ฉันแค่กลัวว่าตัวเองจะเหงา"

"โถ่ไม่เหงาหรอก จะไปเล่นกับหลานบ่อยๆสัญญาเลย จะเลิกไปหาก็ตอนที่ฉันมีลูกนั้นแหล่ะ"

"อย่าเพิ่งมีเร็วๆนี้หล่ะฉันเหงานะ"

"ได้เลย"

ความคิดเห็น