ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 24: [ปวัน ❤ กันตา] คำตอบที่อยากได้ยินจากเธอ 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 24: [ปวัน ❤ กันตา] คำตอบที่อยากได้ยินจากเธอ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ธ.ค. 2561 00:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 24: [ปวัน ❤ กันตา] คำตอบที่อยากได้ยินจากเธอ 100%
แบบอักษร

HATE LOVE 24: คำตอบที่อยากได้ยินจากเธอ​

ในทุกๆวันของโลกที่ยังคงหมุนไปตามกาลเวลาตามปกติ


กันตาใช้เวลาในช่วงปิดเทอมของเธอกับการทำงานของเธอในแต่ละวัน ตอนนี้นอกจากจะต้องเก็บเงินเอาไว้ใช้จ่ายในช่วงเทอมแต่อไปแล้วยังจะต้องเก็บสำรองเอาไว้สำหรับการจ่ายค่าฟอกไตให้กับแม่ของเธอในเดือนหน้า ก่อนหน้านี้อินทุกรชวนเธอไปเที่ยวทะเลด้วยกันแต่ก็ต้องปฏิเสธเหตุผลเพราะไม่อยากใช้เงินในช่วงเวลาแบบนี้ หลังจากที่เปิดร้านเข้างานมาได้สักระยะก็มีลูกค้าเข้ามาเลือกชมเครื่องประดับภายในร้านอย่างต่อเนื่อง


จนกระทั่ง...


"ปวันอยู่ไหม?" คุณหญิงวิภาเดินเข้ามาสอบถามโดยที่พนักงานทุกคนแทบจะตั้งตัวไม่ติด ทุกคนในที่นั้นยกมือไหว้ทักทายเพราะพวกเธอรู้ดีว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร "พอดีฉันมีธุระจะคุยกับเขาสักหน่อย ไม่รู้ว่าเขาเข้ามาที่ร้านนี้หรือเปล่าค่ะ"


"คุณปวันยังไม่เข้ามาค่ะ น่าจะยังอยู่ที่บริษัท" พนักงานใหม่ที่ชื่อภัสราตอบกลับด้วยอาการเกร็งๆ


"งั้นหรอ?" คุณหญิงวิภายังคงมีสีหน้านิ่งเรียบ "แล้วคนไหนล่ะที่ชื่อกันตา?"


"หนูเองค่ะ" กันตายกมือร้บ คนอื่นๆที่อยู่รอบข้างเดินถอยหลังจนเหลือเธออยู่ที่นั่นคนเดียว "คุณหญิงมีอะไรให้หนูรับใช้หรือเปล่าคะ?"


"เปล่าจ้ะ ฉันแค่อยากเห็นเฉยๆเพราะลูกชายฉันชอบพูดถึงให้ฟังบ่อยๆ" แม้จะไม่มีรอยยิ้มใดๆแต่น้ำเสียงและคำพูดที่เปล่งออกมานั้นกันตาไม่ได้รู้สึกกดดันเลยแม้แต่น้อย คุณหญิงวิภากระชับกระเป๋าถือแล้วมองหญิงสาวตรงหน้าอีกครั้ง "ตั้งใจทำงานกันนะ ถ้าปวันมาแล้วให้เขาโทรหาฉันด้วยก็แล้วกัน"


"ขอบคุณค่ะ"


ร่างของหญิงวัยกลางคนที่ดูสง่าท่านนั้นเดินออกจากร้านไปแล้ว เหล่าพนักคนอื่นๆก็เดินเข้ามมารุมล้อมกันตาในทันที พวกเธอใช่ว่าจะดูไม่ออกว่าระหว่าปวันกับกันตามีอะไรมากกว่าเจ้านายกับลูกจ้างอย่างแน่นอน ในเวลางานต่างสองคนนี้ก็ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมาเลยแต่พอถึงเวลาเลิกงานปวันก็มักจะอยู่รอกันตาอยู่ตลอด


"สรุปกันย์คบกับคุณปวันจริงๆหรอเนี่ย เห็นรอรับส่งทุกวันเลย แสดงว่าคุณหญิงยังไม่รู้" วารี...สาวผมสั้นเอ่ยถามด้วยความอยากรู้ในทันที


"ไม่ใช่หรอก คุณปวันแค่เห็นว่าเลิกงานมืดแล้วบ้านไกลเลยอาสาไปส่งแค่นั้นเอง" กันตาถอนหายใจเพราะเธอคงจะหนีไม่พ้นกับเรื่องแบบนี้ รู้ตัวว่ากำลังคิดเกินเลยกับเขาอยู่แต่ก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องที่อยู่ในใจ แค่นี้เธอก็เริ่มเป็นกังวลมากพออยู่แล้ว "มีแค่นั้นจริงๆ กันย์ขอไปทำงานก่อนนะ"


กันตาปลีกตัวออกมาหยิบน้ำยาและผ้าทำความสะอาดเครื่องประดับในร้านแล้วบรรจงเช็ดมันให้ดูเหมือนใหม่ทุกชิ้น เธอไม่อยากฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้เพราะในชีวิตก็มีเรื่องที่ต้องให้คิดมากมายอยู่แล้ว


เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมง...


ปวันเดินเข้ามาในร้านด้วยท่าทีที่ดูสดชื่นเหมือนทุกวัน เขากล่าวทักทายพนักงานทุกคนพร้อมกับของฝากที่ซื้อติดมือเข้ามาด้วย "พักแล้วแบ่งกันทานนะครับ แล้ว...กันตาล่ะ"


"เอาของไปเก็บหลังร้านค่ะ เอ่อ...คุณปวันคะ วันนี้คุณหญิงมาที่ร้านด้วยล่ะค่ะแล้วก็เรียกกันตาไปคุยส่วนตัว" วารีกล่าวกับเขาพร้อมกับรับของฝากมาไว้ในมือ


"แม่ผมมาที่นี่หรอ?" ปวันเริ่มขมวดคิ้วไม่นานเขาก็เห็นร่างกันตาเดินออกมาจากด้านหลังของร้าน ชายหนุ่มมองเธออย่างไม่ทันรู้ตัวเลยว่าทั้งสองกำลังเป็นที่จับตามองของคนทั้งร้านในเวลานี้ กันตาก้มหน้าแล้วเดินมาประจำที่ของตัวเอง "แล้วแม่ผมบอกอะไรบ้างหรือเปล่า?"


"ได้ยินว่าให้คุณปวันโทรหาด้วยค่ะ" วารีตอบอีกครั้งก่อนจะแยกนำของฝากจากเขาไปเก็บด้านหลัง


ปวันรู้สึกเป็นกังวลเพราะเขาเกรงว่าคุณหญิงวิภาอาจจะเปลี่ยนใจไม่สนับสนุนแล้วทำให้กันตาตีตัวออกห่างจากเขามากกว่าเดิม ร่างสูงดูภูมิฐานเดินผ่านทุกสายตาไปยังห้องทำงานของตนเองที่อยู่ด้านใน เมื่อได้อยู่โดยลำพังแล้วจึงรีบโทรศัพท์หาผู้เป็นแม่ในทันที


".... แม่มาที่ร้านหรอครับ?"


​"จ้ะ แม่ว่าจะไปเอาเอกสารคดีละเมิดลิขสิทธิ์เพราะทนายเขาจะขอเพิ่มเติม แต่รอปวันกลับบ้านมาก่อนก็ได้"

"โล่งอกไปทีครับ นึกว่าแม่จะ...มาบอกให้กันตาลาออกซะอีก" ปวันหัวเราะทันทีที่ได้รู้ความ สุดท้ายแล้วเขาก็แค่กังวลไปเองก็เท่านั้น "ผมนึกไปแบบนั้นจริงๆนะครับ"


​"ดูแม่เป็นคนใจร้ายแบบนั้นเลยหรือไง? เมื่อก่อนก็อาจจะใช่นะ จริงๆแม่ว่าจะหาเวลาไปคุยกับแม่หยูนั่นนานๆหน่อย แต่เท่าที่เห็นวันนี้ก็...น่ารักดีแบบลูกว่านั่นแหละ" ​คุณหญิงวิภาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ฟังแล้วสบายหู ​"เอาล่ะๆ แม่ไม่กวนเวลางานลูกแล้ว ส่วนของแม่ไม่ต้องกังวลหรอก ไปคิดถึงส่วนของตัวเองเถอะ"

"ครับ ขอบคุณนะครับแม่" ปวันยิ้มกว้างก่อนจะวางสายจากแม่ของเขา


การทำงานยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนกระทั่งถึงเวลาปิดร้าน...


หลังจากที่ทำงานในส่วนของตัวเองเสร็จเรียบร้อยแล้วเขาก็ออกมารอกันตาเช่นเดิม แต่ทว่า...เห็นแผ่นหลังของเธอเดินออกจากประตูร้านไปแล้วจึงรีบวิ่งตามไปโดยไม่รีรอ ความเร็วของเขาสามารถเข้ามาประชิดตัวของเธอได้อย่างทันท่วงที "หนีผมทำไมล่ะครับ หรือเพราะเรื่องที่แม่ผมมาวันนี้หรอ?"


กันตาก้มหน้าลงเล็กน้อย "ส่วนหนึ่งค่ะ อีกอย่างกันย์ขอพูดตรงๆนะคะว่าเราสองคนไม่ควรจะทำแบบนี้ หมายถึง...กันย์กับคุณอยู่กันละฐานะ ไม่อยากให้ใครมาว่าคุณในทางไม่ดีแล้วก็...ไม่อยากให้ใครมาว่าเป็นเมียน้อยด้วยค่ะ"


ปวันเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอแล้ว เขาถือวิสาสะจับมือข้างขวาของเธอเอาไว้ทำเอาคนตัวเล็กเกร็งไม่ขณะหนึ่ง รอยยิ้มอบอุ่นส่งผ่านทางใบหน้าบอกความคิดของเขาได้อย่างชัดเจน "ถ้าเป็นเรื่องแม่ของผม ท่านแค่อยากจะเห็นแค่นั้นเองครับว่าใครที่ผมกำลังพยายามจีบอยู่แค่นั้นเอง ส่วนเรื่องอื่นกันย์ไม่ต้องคิดมากหรอกครับเพราะผมไม่กลัวหรอกว่าใครจะพูดยังไง ผมแค่ต้องการทำในสิ่งที่ใจผมสั่งให้ทำก็เท่านั้นเอง กันย์ไม่ใช่เมียน้อยเพราะผมหย่าขาดกับชะเอมก่อนที่จะรู้ตัวว่าผมชอบกันย์เสียอีก"


"คุณปวัน..."


"ผมต่างหากที่ต้องถามกันย์นะว่าจะรับผู้ชายที่เคยแต่งงานมาแล้วอย่างผมได้หรือเปล่า ไม่สิ! ผมเป็นพ่อหม้ายนี่เนอะ" แม้ใบหน้าของเขาจะมีรอยยิ้มแต่ที่จริงก็แอบคิดอยู่เหมือนกันว่าเพราะเหตุนี้หรือเปล่าที่ทำให้เธอพยายามปฏิเสธเขา "หัวใจของผมเคยพังไปแล้ว กำลังหาคนมาซ่อมมันอยู่นะครับ"


"คือ..." กันตาดึงมือของเธอกลับมาแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง ปวันเห็นดังนั้นก็ค้างไปโดยที่ทำอะไรไม่ถูกเช่นกัน แบบนี้ก็ถือว่าเป็นคำตอบของเธอแล้วสินะ "คุณปวันคะ!!"


"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ" ชายหนุ่มยิ้มเจื่อนๆทันทีที่เธอหันกลับมา เขาคงต้องยอมรับแล้วว่าตอนนี้กำลังเป็นผู้ชายอกหักอีกครั้งหนึ่ง แต่ทว่า...กันตาที่ดูเหมือนราวกับว่าตัดสินใจอะไรบางอย่างได้นั้นกำลังเดินตรงกลับมาอยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง เวลานี้ห้างสรรพสินค้าผู้คนเบาบางลงไปมากเนื่องจากใกล้เวลาปิด ภาพนี้ทำให้ปวันใจสั่นอยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว


"ชอบนะคะ"


"หะ!?"


"กันย์...ชอบคุณปวันนะคะ แต่ขอเวลากันย์อีกหน่อยได้ไหมคะ? คือ...กันย์ไม่เคยมีความรักแล้วก็ไม่รู้ว่าเขาต้องทำยังไงแล้วยิ่งเราสองคนค่อนข้างแตกต่างกันมากแบบนี้ด้วย"


เหมือนโลกของปวันหยุดหมุนไปชั่วขณะหนึ่ง พอตั้งสติกลับมาได้จากใบหน้าที่ทำทีราวกับจะสิ้นหวังนั้นกลับสดใสขึ้นมาอีกครั้ง อย่างน้อยๆก็ได้รู้คำตอบที่ต้องการจากปากของเธอเสียที "บอกแล้วไงครับว่าไม่รีบ งั้น...จีบต่อเลยได้ไหมครับ ไม่รอแล้วนะ"


"บ้า" เห็นเป็นคนอ่อนโยนแบบนี้ที่จริงแล้วปวันก็มีมุมทะเล้นแบบคนอื่นๆเช่นกัน กันตาแม้จะรู้สึกโล่งไปเยอะแต่ก็ยังมีบางอย่างที่รบกวนจิตใจอยู่ "กันย์รู้สึกแบบที่พูดจริงๆนะคะ แต่สัญญาได้ไหมคะว่าจะยังไม่เปิดเผยเรื่องนี้จนกว่ากันย์จะเก็บเงินในบัญชีได้สักสามแสนบาท"


"ฮ่าๆ"


"กันย์ซีเรียสนะคะ!!"


"เอาเป็นว่าผมไม่รับปากดีกว่า เพราะตอนนี้หลายๆคนก็น่าจะเดาออกแล้วล่ะครับ" เขาจับมือเธอเอาไว้อีกครับแล้วยิ้มให้ด้วยความรู้สึกที่เอ่อล้นออกมา "กลับบ้านกันเถอะครับ"


ไม่มีอะไรที่จะต้องปกปิดอีกแล้ว เขาอยากจะจับมือเธอเดินเคียงกันแบบนี้ตั้งนานแล้วแต่ด้วยความสุภาพบุรุษจึงไม่คิดที่จะเอ่ยออกไปเพราะกลัวว่าเธอจะไม่คิดตรงกัน แต่วันนี้ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป...ปวันไม่อายที่จะบอกใครถ้าหากว่าเธอยอมตกลงคบหากับเขา เพราะจากที่ได้ใช้หัวใจและความรู้สึกมาก็รู้ได้เลยว่าคนที่เขาต้องการและตามหาจริงๆก็คือกันตาไม่ใช่คนแบบภรรยาเก่าที่ชื่อ...อัญชนา


#######


ค่ำคืนที่พระจันทร์ทอประกายแสงสีนวลทั่วฝากฟ้า...


อีกด้านหนึ่งที่ริมทะเล...


ครอบครัวใหญ่เตรียมงานวันเกิดของภาคย์และภัทธิราอย่างอบอุ่นในครอบครัว ครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่อินทุกรมีส่วนร่วมกับครอบครัวนี้ ในระหว่างที่เธอกำลังเดินเข้ามาในตัวบ้านเพื่อตามภาคย์ออกไปร่วมงานวันเกิดของเขา จังหวะที่อินทุกรกำลังเดินไปยังห้องโถงกว้างที่ภาคย์ยังคงยืนคุยโทรศัพท์โดยที่เขายังไม่ทันได้รูตัวนั้น เธอได้บทสนทนาบางประโยคที่ทำให้ต้องหยุดนิ่งไประยะหนึ่ง


"ถ้าตอนนี้ยังไม่มีอะไรก็ให้คนของเราจับตาสองแม่ลูกนั่นไปก่อน อย่าให้คลาดสายตา!...... อืม ..... มีอะไรแปลกก็บอกฉันหรือผู้กองนนท์ได้เลย ..... ขอบใจพวกแกมากนะธกฤต เสร็จงานนี้แล้วฉันจะให้พักผ่อนทุกคน" เสียงถอนหานใจของของเขาดังออกมาอย่างแผ่วเบาก่อนจะหมุนมาทางประตู "ไออุ่น!!"


"ขอโทษค่ะ อุ่นไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังพี่ภาคย์คุยโทรศัพท์" ภาคย์ยิ้มแล้วเดินเข้ามาหา เขายกมือโอบเอวบางเอาไว้แล้วกระชับร่างเธอเข้ามาแนบชิด "เหนื่อยไหมคะ? อุ่นไม่อยากให้พี่ภาคย์ไม่เกี่ยวข้องกับพวกเขาอีก"


"ไม่คิดมากสิ พี่กับชะเอมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันไม่ว่าจะด้านไหน ตอนนี้คนที่สำคัญสำหรับพี่อยู่ตรงนี้ต่างหาก"  ภาคย์มองอินทุกรด้วยแววตาสิเน่หาอย่างถึงที่สุด หญิงสาวเห็นดังนั้นก็อายม้วนจนทำอะไรไม่ถูก จะเรียกว่าเป็นครั้งแรกที่เขาแสดงออกกับเธอแบบนี้ก็ว่าได้ "อุ่นไม่ใช่แค่คู่หมั้นของพี่แต่ว่าเป็นเมียพี่ ฉะนั้นทุกเรื่องที่เกียวข้องกับอุ่นพี่ต้องรู้และเต็มใจที่จะเหนื่อย"


"พี่ภาคย์" เสียงหวานเอ่ยชื่อคนตรงหน้าเธอ ตอนนี้ความรู้สึกมีเพียงแต่ความยินดีและตื้นตันจนถึงที่สุด "ออกไปข้างนอกกันดีกว่าค่ะ ทุกคนกำลังรออยู่"


อินทุกรจับมือเขาเดินออกจากตัวบ้านหลังใหญ่มายังริมชายหาดที่ซึ่งกำลังจัดงานปาร์ตี้กันอยู่ ภิชญ์ที่ถือกล้องถ่ายรูปนั้นหันไปเห็นก็ชะงักไปที่เห็นภาพพี่ชายของเขากับอินทุกกรเดินควงกันอย่างมีความสุข ปกติจะเป็นฝ่ายไปหักอกเขาแต่คราวนี้ต้องอกหักเสียเองตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มบอกเธอว่าชอบเลยเสียด้วยซ้ำ ต่อให้พยายามแค่ไหนยังไงก็แพ้คนที่อยู่ในใจเธออยู่ดี ภีมะที่อยู่ข้างๆก็แตะไหล่เขาเบาๆเชิงให้กำลังใจ


บรรยากาศของครอบครัวใหญ่นั้นช่างอบอุ่นเสียเหลือเกิน การเป่าเทียนวันเกิดจริงๆแล้วทั้งภาคย์และภัทธิราก็ไม่ได้ต้องการนักหรอกเพราะขอเพียงแค่ครอบครัวได้อยู่กันอย่างพร้อมหน้าก็พอ ภากรเตรียมของขวัญมาให้หลานทั้งสองก็ขอเป็นคนแรกหลังจากการเป่าเทียนเสร็จสิ้น "ลุงกับน้าของเขาได้ไปสุโขทัย ช่างฝีมือที่นั่นทำเครื่องเงินได้สวยมากทีเดียวก้เลยสั่งทำมาให้ เขาเรียกว่ากำไลนพเก้า ใส่แล้วจะมีแต่ความโชคดี"


"ลุงกับน้าขอให้ภาคย์และภัทรมีแต่ความสุขนะจ๊ะ" วาณิชายิ้มแล้วส่งกล่องของขวัญให้ภัทธิราส่วนภากรเองก็ยื่นของในมือเขาให้กับภาคย์ "เดี๋ยวให้ผู้อาวุโสสุดอวยพรสักหน่อยดีกว่าเนอะ"


นาตยาหัวเราะตามคำกล่าวของวาณิชาก่อนจะเอื้อมมือมาจับมือของหลานฝาแฝดของเธอเอาไว้ "ย่าก็ไม่รู้จะอยู่ได้อีกกี่ปี ขอเห็นหลานคนใดคนหนึ่งเป็นฝั่งเป็นฝาสักคนก็ยังดี ย่ารักหลานนะจ๊ะ"


"ภัทรกับทุกคนก็รักย่านะคะ" ภัทธิราสวมกอดหญิงชราเอาไว้ "ย่าน่ะแข็งแรงที่สุดค่ะ ยังอยู่ได้อีกนานเลย"


"จ้าๆ" 


ภาคิณและวาณิริณมองภาพที่เห็นก็อดยิ้มกันเสียไม่ได้ "เห้อ...โดนแย่งซีนไปอีกแล้ว ของพ่อกับแม่ก็มีนะ" ภาคิณยังคงไม่เลิกนิสัยชอบหยอกล้อพี่ชาย "ณิริณอย่าให้น้อยหน้าเขาล่ะ"


"พี่คิณก็! อายุปูนนี้แล้วยังจะแหย่พี่กรเล่นอยู่" ถุงผ้าขนาดกลางสองถุงถูกหยิบขึ้นมาแล้วส่งให้กับลูกแฝดชายหญิงของเธอ "ก่อนภาคย์กับภัทรจะเกิดน่ะมีเรื่องราวมากมายผ่านเข้ามาในชีวิตพ่อกับแม่ ในถุงนี่พ่อแขาตั้งใจทำเป็นเรื่องราวเอาไว้ให้ดูว่ากว่าจะมีทุกคนได้ พวกเราต้องเจออะไรกันบ้าง"


"ขอบคุณครับพ่อ แม่" ภาคย์เปิดดูอัลบั้มที่อยู่ด้านในก็หลุดยิ้มออกมาจนได้ เขาหันไปทางอินทุกรอีกครั้งเพราะดูเหมือนว่าเธอจะเตรียมอะไรมาเช่นกัน 


อินทุกรแสร้งทำเป็นทานอาหารกลบเกลื่อน "อยากให้คุณพ่อมาด้วยจังเลยค่ะ ลุงภาคิณกับลุงภากรอยู่ด้วยกนแบบนี้จะได้มีเพื่อนคุยบ้าง"


"พ่อไออุ่นน่ะดื้อเงียบจะตายไป เอาไว้ลุงเองนี่แหละจะไปอยู่เป็นเพื่อนคุยให้ถึงห้องทำงานเลย" เสียงหัวเราะของภาคิณดังขึ้นอีกครั้ง "มาๆทานอาหารกันดีกว่านะเริ่มดึกแล้ว"


"เย่ๆ ภิชาหิวจะแย่แล้วค่ะ พี่ภีมหยิบกุ้งให้หน่อยสิคะ" ภิชาภัสรอโอกาสนี้มานานแล้ว เธอขอให้พี่ชายช่วยตักอาหารแถมยังแบ่งไปให้อินทุกรด้วยเช่นกัน ดูแล้วสองคนนี้สนิทกว่าเพื่อที่เรียนห้องเดียวกันบางคนเสียอีก


ใครๆก็ไม่อยากให้คืนนี้จบลงไปเลยแม้แต่น้อย แต่ทว่างานเลี้ยงก็ต้องมีวันเลิกลา...


ภาคย์และอินทุกรเดินขึ้นมาจนถึงห้องนอนที่จัดเตรียมไว้ให้สำหรับเธอ หญิงสาวยังไม่เปิดประห้องเสียทีเดียว เธอหันมาส่งยิ้มให้กับคู่หมั้นหนุ่มแล้วนำของขวัญที่เตรียมมามอบให้แก่เขา "เกือบลืมเลยค่ะ สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่ภาคย์" พวงกุญแจเงินสลักตัวอักษรภาษาอังกฤษที่เป็นชื่อของภาคย์และเธออยู่ด้านใน เขาดูจะชอบของชิ้นนี้เป็นพิเศษเสียด้วย "อุ่นไม่รู้ว่าพี่ภาคย์จะชอบแบบนี้หรือเปล่า?"


"ชอบสิ จะไม่เอาไว้ห่างตัวเลยล่ะ" ร่างสูงก้มลงหอมแก้มเป็นการขอบคุณ สองแขงกอดรัดร่างของคู่หมั้นสาวเอาไว้แล้วเปิดประตูห้องในทันที "พี่ขอของขวัญอีกชิ้นได้ไหม?"


"อื้อ เดี๋ยวสิคะ!! เมื่อวานนี้ก็ ว๊ายย" ไม่ทันที่เธอจะได้ทักท้วงอะไรภาคย์ก็จัดการอุ้มเธอเข้าไปในห้องเสียแล้ว ประตูถูกปิดลงแล้วล็อกกลอนในทันทีด้วยเช่นกัน อินทุกรถูกวางลงบนที่นอนนุ่มโดยที่ภาคย์ยังคงจุมพิตไปทั่วใบหน้าของเธอ "นอกจากพี่ชะเอมแล้วก่อนหน้านี้พี่ภาคย์เคยมีอะไรกับผู้หญิคนอื่นด้วยหรือเปล่าคะ?"


"เคย" เขาตอบแบบไม่ต้องลังเล "ตามประสาพวกเอาร่างกายมาแลกเงิน จบงานจ่ายก็แยกย้าย"


"ชิ! แล้วอุ่นคงเป็นแบบนั้นด้วยหรือเปล่าคะ?"


ฟอด!


ภาคย์หอมแก้มเธออีกครั้ง มือใหญ่ลูบผมยาวดำขลับของเธอเอาไว้ "ไม่โกรธสิ เพราะถ้าคิดแบบนั้นจริงๆพี่คงไม่คิดถึงแล้วก็อยากนอนกอดทุกคืนแบบนี้หรอก"


"...." อินทุกรหันหน้าไปอีกทางแล้วยิ้มออกมา "อยากกอดจริงๆหรือว่า..."


"อยากทำทุกอย่าง"


ฟึบ !!


ว๊ายยย !!


ภาคย์ไม่ยอมให้เธอได้พูดอะไรต่อ อย่างไรแล้วคืนนี้เขาก็ต้องได้ของขวัญอีกชิ้นจากเธอและมันก็สำเร็จ เพลงรักอ่อนหวานบรรเลงไปกี่ท่อนก็ไม่มีทางที่จะจบเสียง่ายๆไม่ว่าจะคืนไหนหรือว่าช่วงเวลาไหน ขอเพียงแค่คนร่วมบรรเลงเป็นคนที่ยึดหัวใจของเขาไปก็เพียงพอแล้ว ภาคย์ขอใช้ทุกช่วงเวลาเพื่อที่จะได้อยู่ร่วมกับเธอแม้ว่าจะมากน้อยแค่ไหนก็ตาม​ เขายอมสิ้นทุกอย่างสำหรับอินทุกรเพียงแค่คนเดียวและจะไม่มีใครเข้ามาแทนที่เธอได้


ในที่สุดเขาก็ได้เข้าใจเรื่องของความรักมากขึ้น...


_____________________________________________100%________________________________________


สปอย.....

จบเรื่องนี้แล้วเจอกันจ้าาา


( Coming Soon )

#

คิริน (คีย์) อัครไพโรจน์ (อายุ 29)

รูปลักษณ์และบุคลิกของผม ใครๆก็เรียกว่าผมคือ 'มาเฟีย' ไม่แปลกที่จะคิดแบบนั้น ชีวิตของผมอยู่ท่ามกลางผู้คนมากมาย น้องสาว...ที่มีค่าดั่งจิตใจและต้องจบชีวิตลงอย่างทรมานเพราะไอ้ผู้ชายสารเลวคนนั้น !! มันเป็นสาเหตุการตายของน้องสาว... แต่ผมกลับทรยศน้องของผมได้ลงคอเพียงเพราะดันไปถูกใจพี่สาวของมัน !! 

ภัทธิรา (ภัทร) รัตนโยธิน (อายุ 26)

ชีวิตของฉันในสายตาคนอื่นๆคงจะสมบูรณ์แบบ เป็นดั่งเจ้าหญิงในเทพนิยายที่ใครๆหลายคนใฝ่ฝัน แต่ใครจะรู้ว่าฉันต้องเจอกับสิ่งที่จะเปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล เขาคนนั้นก้าวเข้ามาพร้อมกับเงื่อนไขที่ฉันจำยอมจะต้องทำ หากว่ามันจะแลกกับชีวิตของน้องชายฉันได้ ฉันยอม...แม้จะต้องทนให้เขาย่ำยีศักดิ์ศรีของฉันก็ตาม 


_______________________________________________ ____________________________________________


รอกันนานไหมคะ ไรท์มาแล้วนะ

ว่างปุ๊บรีบมาปั๊บเลยจ้า

ขอบคุณทุกคอมเม้นที่มีให้ไรท์นะคะ อ่านของทุกท่านจริงๆนะไม่ได้โม้ (เยอะเกินจนไรท์ไม่รู้จะเริ่มตอบยังไง รั๊กกก)

ไว้เจอกันอีกพรุ่งนี้นะคะ ว่างแล้วเดี๋ยวมาต่อให้เลย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น