มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.05

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.5k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 03 ม.ค. 2562 11:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.05
แบบอักษร

"ไปอาบน้ำก่อนเลย เดี๋ยวพี่จัดเสื้อผ้าใส่ตู้ให้"

"ไม่ต้องหรอกครับ ใส่ไว้ในกระเป๋านั่นแหละ ไว้ผมจะใส่ค่อยไปรื้อหยิบเอา เกะกะตู้พี่โซเปล่าๆ"

"เอาใส่ตู้นั่นแหละ จะได้รู้สึกเหมือนพาแฟนมานอนด้วยหน่อย" เดี๋ยวนี้ชอบพูดอะไรให้ผมเขินอยู่เรื่อย ผมเลยปล่อยให้เขาทำตามใจแล้วหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าไปอาบน้ำ ผมอาบไม่นานนักออกมาก็เห็นกระเป๋าของตัวเองแฟ่บลงเพราะด้านในไม่มีของอยู่เลยสักชิ้นเดียว พี่โซเมื่อเห็นผมเสร็จแล้วเขาก็เดินเข้าไปอาบบ้าง ผมถือโอกาสสำรวจห้องนอนเขาทันที ห้องพี่โซเป็นสไตล์ผู้ชายปกติทั่วไป ในห้องจะเน้นสีขาวกับเทา แต่ของบางอย่างก็จะสีสันเยอะหน่อยเพราะผมซื้อให้เขาบ่อยๆ เช่นตุ๊กตาหมีขาวที่สูงหนึ่งเมตรซึ่งพี่โซเอามันวางไว้ข้างๆเตียง ผ้าปูที่นอนลายทางสีขาวกับสีฟ้าที่ผมซื้อให้เขาตอนก่อนย้ายมา และอื่นๆอีกเล็กน้อย บนหัวเตียงมีกรอบรูปไม่ใหญ่มากนักสามอัน อันแรกเป็นรูปครอบครัวเขา อันที่สองเป็นรูปคู่ของเรา ..และอันสุดท้ายเป็นรูปผมที่ถือลูกบาสอยู่ในมือแล้วยื่นมาหน้ากล้องพร้อมยิ้มหวาน รูปนี้ผมจำได้ว่าเป็นตอนที่เราเพิ่งเริ่มคุยๆกัน คนที่ถ่ายก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล พี่เนย์นั่นเอง ..ผมแอบหยิบโทรศัพท์ตัวเองออกมาถ่ายมุมหัวเตียงของเขาไว้แล้วขึ้นไปนั่งเล่นโทรศัพท์บนเตียงระหว่างรออีกคนในห้องน้ำ

ติ๊ง

สาม > ทำไงดีมึง พี่ยักษ์เขาให้กูไปหามะรืนนี้ที่โรงอาหารว่ะ

เป็นสามที่ส่งข้อความมาโวยวาย ผมล่ะสงสารมันจริงๆ ปรึกษาพี่มึงเอาเหอะ กูจนปัญญากับมึงละ

สาม > แอลเพื่อนรัก          

        มึงจะเงียบแบบนี้ไม่ได้นะ         

        หนึ่ง สองแม่งก็ไม่ช่วยกู กูเหลือแค่มึงนะเว้ย       

       *สติ๊กเกอร์โคนี่ร้องไห้*

แกร๊ก !

พี่โซเดินเช็ดผมออกมาจากห้องน้ำ เขาเหลือบตามามองผมแล้วเดินมานั่งข้างๆและชะโงกหน้ามาดูโทรศัพท์ผมที่ขึ้นเป็นห้องแชทอยู่ "ยักษ์ 'ถาปัตย์ปีสองหรอ"

"พี่โซรู้จักพี่ยักษ์ด้วยหรอครับ" ไม่แปลกหรอก จะมีสักกี่คนที่จะชื่อยักษ์ในมหาลัยนี้ ..ถ้าจำไม่ผิดเหมือนปีที่แล้วพี่ยักษ์จะเป็นเดือนสถาปัตย์ด้วย ไม่รู้ว่าใครเลือกเขาอยากจะถามจริงๆ แต่เมื่อปีที่แล้วพี่เขาอาจจะดูดีกว่าตอนนี้ก็ได้ใครจะไปรู้

"เคยได้ยิน"

"อ๋อ ..ผมถามหน่อยสิ พี่ยักษ์เขาเป็นคนแบบไหนหรอครับ"

"ทำไม" พี่โซขมวดคิ้วทันที ใบหน้าไม่สบอารมณ์อย่างแรง 

"ไม่ใช่อย่างที่พี่คิดสักหน่อย" ผมพูดเสียงอ้อนๆแล้วขยับไปนั่งพิงพี่เขา ตอนนี้เรากำลังนั่งพิงหัวเตียงกันอยู่ "คือว่า ไอ้สามเพื่อนผมมันอยู่ในช่วงแก้ตัวกับพี่ยักษ์น่ะครับ ผมกลัวว่าพี่เขาจะแกล้งมันแรง" ผมพูดอธิบาย พี่โซเอียงหน้ามาซบหัวผมบ้าง

"พี่ก็ไม่ค่อยสนิทกับมันเท่าไหร่ แต่ยักษ์มันไม่ใช่คนแบบนั้นหรอกนะ"

"ก็บุคลิกพี่เขาให้นี่ครับ" หนวดเฟอะฟะแบบนั้น บรึ้ย

"เมื่อก่อนมันหล่อนะ"

"มีรูปไหมครับ!" ผมเด้งตัวออกห่างเพื่อถามพี่โซทันที ตอนนี้พี่เขากลับไปทำหน้าแบบนั้นอีกแล้วและเหมือนจะหนักกว่าเดิมด้วย ..เห้ย คือผมไม่ได้คิดแบบนั้น ผมค่อนข้างจะเซ้นท์แรงในเรื่องแบบนี้ ผมคิดว่าการที่พี่เขาเคยเป็นถึงเดือนคณะแสดงว่าต้องหล่อจริงๆนั่นแหละ เพราะเมื่อตอนกิจกรรมรับน้องจากที่ผมสังเกตพี่ปีสองคนอื่นๆ ก็มีแต่คนหน้าตาดีทั้งนั้น แสดงว่าพี่ยักษ์ต้องเหนือกว่าคนพวกนั้นไปอีก

"อะไรกับมันนักหนา"

"ไม่ใช่แบบนั้นครับ ผมได้ยินมาว่าพี่เขาเคยเป็นเดือนคณะก็เลยคิดว่าต้องหล่อแน่ๆแต่ทำไมตอนนี้เขาถึง..เอ่อ เป็นแบบนั้น"

"จำไว้ว่าห้ามชอบมัน"

"ผมชอบพี่โซคนเดียวนะ! เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ย" เริ่มจะงอนๆหน่อยแล้วนะ ไม่ไว้ใจกันแบบนี้อะ

พี่โซหยิบโทรศัพท์ตัวเองขึ้นมากดเข้าอัลบั้มที่น่าจะเป็นงานประกวดเดือนเมื่อปีที่แล้ว เขากดไปที่รูปคนคนหนึ่งแล้วยื่นมาให้ผมดู ...โว้ย อยากจะตะโกนคำหยาบมากอะ คือแม่งหล่อเหี้ยๆอะ หล่อแบบเจ้าชายในการ์ตูนเลย ใบหน้าคมๆกับคิ้วเข้มๆ ดวงตาสีน้ำทะเลตอนกลางคืนเข้ากันได้ดีกับผมสีบลอนด์ทอง เดี๋ยวนะ..นั่นดั้งหรือสันเขื่อน พุ่งทะลุจอมาก แต่ที่ผมสงสัยนั้นก็คือ

"ใครอะพี่โซ หล่อมากเลยนะนั่น"

"ยักษ์"

"เห้ย จริงดิ!" แม่งแตกต่างกับตอนนี้มาก พี่ยักษ์ตอนนั้นขาวจั๊วะ แล้วมาดูพี่ยักษ์ตอนนี้ ถึงแม้จะไม่ได้ดำ มาก ผิวจะสีแทนๆ แต่ผมกับหนวดอันรุงรังเป็นสีดำนะ จะเหมือนกันก็ตรงที่สีของดวงตานั่นแหละ ..แถมชื่อ ผมคิดว่ายักษ์คงไม่ใช่ชื่อจริงๆเขาหรอกมั้ง "พี่โซ พี่ยักษ์จริงๆหรอ หล่อมากอะ! แล้วทำไมตอนนี้เขาแบบนี้เนี่ย"

"ไม่รู้สิ แต่จะชมมันมากไปแล้วนะ พี่ไม่ชอบ"

"ก็ผมตกใจนี่นา ไม่เคยเห็นใครหล่อขนาดนี้มาก่อน- ..แหะๆ โอเคครับๆไม่พูดแล้ว" ผมเอนไปพิงเขาอย่างอ้อนๆ เดี๋ยวจะทะเลาะเปล่าๆ ผมเลิกสนใจเรื่องของพี่ยักษ์และพิมพ์ตอบไอ้สามไปแค่ว่าไว้ค่อยคุยกันพรุ่งนี้

"นอนกันเถอะครับ ผมง่วงแล้ว"

"อืม" พี่โซตอบเสียงในลำคอ เขาเดินไปปิดไฟแล้วกลับมาล้มตัวลงนอนข้างๆผม แต่ไม่ได้กอดหรือนอนหันหลังให้ เขานอนหงายแล้วหลับตาลง ผมรู้เลยว่าเขายังคงไม่พอใจผมอยู่ ผมเลยเป็นฝ่ายขยับตัวเข้าไปหาเขาแทน ดึงแขนหนักๆให้มาพาดทับเอวตัวเองไว้ ส่วนใบหน้าผมก็ซุกเข้ากับอกแกร่งอย่างอ้อนๆ ได้ยินเสียงถอนหายใจหนักๆก่อนแรงกอดรัดที่เอวจะมากขึ้น

"ฝันดีนะครับ" ผมบอกแค่นั้นก่อนจะค่อยๆเข้าสู่ห้วงนิทราไป

 เขามองคนในอ้อมกอดที่หลับไปแล้วพลางคิดถึงเรื่องที่คนตัวเล็กพูดถึงลูกพี่ลูกน้องของเพื่อน เขาไม่รู้ว่าทำไมแฟนเขาถึงสนใจมันมากขนาดนั้นแต่แค่โดนคนตัวเล็กอ้อนนิดอ้อนหน่อย จากที่จะงอนนานๆกลายเป็นใจอ่อนยวบยาบทันที เฮ้อ~ แพ้ทางแฟนขี้อ้อนแหะ ..ถ้าไม่ติดว่าเกรงใจพี่ชายนะ ไม่รอดแน่ๆ

..

พี่โซแวะมาส่งผมที่คณะก่อนเขาจะเลยไปคณะของตัวเอง ก่อนไปไม่วายเน้นย้ำผมอีกว่า 'อย่าให้เห็นว่าสนใจมันเกินหน้าเกินตาอีกนะ' ทำไมต้องว่าผมด้วย งื้ออ~

"มายเฟรนนนนน~" ผมเดินเข้าไปหาเพื่อนๆ พวกมันต่างคนต่างเล่นโทรศัพท์ไม่สนใจเสียงทักของผมเลยสักนิด "สงสัยขนมที่ซื้อมาคงต้องเอาไปให้คนอื่นแล้วล่ะ"

"อ้าว มาช้านะมึง" หนึ่ง

"หวัดดี" สอง

"เพื่อนรักของกูมาแล้วหรอนั่งเลยๆ"

ไอ้จอมตะกละเอ้ย! ผมเบะปากแรงๆแล้วนั่งลง วางถุงขนมลงบนกลางโต๊ะ ไอ้พวกหิวโหยทั้งหลายต่างลุกขึ้นแย่งถุงกันทันที จนแบ่งกันได้เท่าๆกันนั่นแหละถึงจะยอมนั่งลง

"แอลแล้วเรื่องพี่ยักษ์อะ เอาไงดี" สามถาม

"เกี่ยวไรกับกู" ผมแกล้งตอบ ไอ้สามหน้าเหวอทันที เห็นอย่างงัเนผมเลยขำออกมา มันยกมือฟาดขาผมอย่างแรก

"มึงอะแกล้งกู"

"เออๆ ไว้พรุ่งนี้ค่อยไปหาพี่ยักษ์ด้วยกันล่ะกัน แล้วมึงได้ถามเขารึเปล่าว่าทำยังไงถึงจะให้อภัย"

"ถามแล้ว พี่แกบอกมาให้เห็นทุกวันก็พอ เผื่อพี่แกจะเรียกใช้งาน"

หื้ม.. ใช่เหรอออ แต่ผมไม่คิดที่จะบอกมันเรื่องพี่ยักษ์หรอกนะ ไม่ได้ๆผมต้องปกป้องเพื่อน




ความคิดเห็น