MadamRuby

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

อดีตของสาวน้อยอิรินา

ชื่อตอน : อดีตของสาวน้อยอิรินา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 518

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 19:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
อดีตของสาวน้อยอิรินา
แบบอักษร

ตอน อดีตของสาวน้อยอิรินา

“สวัสดีค่ะ ชาร้อนพร้อมเสิร์ฟแล้วค่ะคุณวาสุกี”

            อิรินาในชุดฟอร์มของพนักงานโรงแรมกล่าวทักทายแขกประจำของห้องอาหาร ก่อนจะค่อยๆ บรรจงวางถ้วยชาที่กำลังมีควันลอยกรุ่นกลิ่นหอมฟุ้งลงบนโต๊ะ

            “โอ้ ดูสิโจเซฟ วันนี้ฉันได้พบกับใคร ขอบคุณมากสาวน้อย ฉันชอบดื่มชาที่เธอนำมาเสิร์ฟที่สุด”

            ชายสูงวัยแต่งกายสะอาดสะอ้านบุคลิกท่าทางดูเหมือนผู้มากไปด้วยบารมีและร่ำรวย ใบหน้าของเขากระเดียดไปทางชาวเอเชียขยับริมฝีปากที่ล้อมไปด้วยหนวดเคราสีขาวส่งยิ้มอบอุ่น คุณวาสุกรีเป็นแขกประจำของโรงแรม เขามักจะมานั่งดื่มชานั่งทอดอารมณ์ มองดูผู้คนเดินไปมาอยู่ในมุมเดิมกับโต๊ะตัวเดิม พร้อมกับชายผู้ดูแลอีกหนึ่งคน อิรินาทราบเพียงว่าเขาเป็นมหาเศรษฐีชาวอินเดีย ดูเป็นผู้ใหญ่ ใจดี คุยสนุกและให้ทริปหนัก

            “วันนี้คุณดูสดชื่นดีจังเลยนะคะ”

            “ฉันดูสดชื่นงั้นเหรอ”

            คุณวาสุกียกถ้วยชาขึ้นจิบ ใบหน้าของชายชราเสมือนยิ้มอยู่ตลอดเวลา

            “ใช่ค่ะ พบกันคราวก่อนคุณดูเหมือนมีเรื่องในใจมากมายเชียว คุณได้ทำตามที่ฉันบอกเหรอเปล่าคะว่าควรยิ้มและหัวเราะให้ตนเองต่อหน้ากระจกในตอนที่คุณตื่นยามเช้า จดจำรอยยิ้มนั้นเอาไว้เวลาเจอกับเรื่องแย่ๆ ระหว่างก็ย้อนนึกถึงมัน ฉันทำแบบนี้เสมอและมันก็ใช้ได้ผลดี”

            “แน่นอน ฉันทำตามคำแนะนำของเธอสาวน้อย แล้วฉันก็รู้สึกดีขึ้นอย่างที่เธอบอกจริงๆ”

            “ฉันดีใจที่ได้พบคุณอีกนะคะ แต่วันนี้งานของฉันค่อนข้างยุ่งมาก เราคงไม่ได้คุยกันนานนัก”

            อิรินาเม้มปากพร้อมกับเลิกคิ้วทั้งสอง

            “ฉันเข้าใจอิรินา มันเป็นหน้าที่ของเธอนี่ ไปทำงานเถอะแค่ฉันนั่งมองเธอเดินเสิร์ฟอาหารจากโต๊ะโน้นไปโต๊ะนี้ฉันก็พอใจแล้ว เอาไว้ว่างๆ เราค่อยคุยกัน”

            วาสุกีพยักหน้าถี่ๆ

            “ฉันคงต้องขอตัวแล้วละ ขอให้มีความสุขกับชาร้อนถ้วยนี้นะคะ ถ้าคุณไม่รีบกลับหลังจากเลิกงานฉันจะมานั่งคุยเล่นด้วย”

            “ได้สิ ได้”

            พออิรินาเดินจากไปทำงานของเธอ ชายสูงวัยก็หันไปคุยกับคนที่มาด้วยกัน

            “เธอดูน่ารักมากใช่มั้ยโจเซฟ”

            ชายในชุดสูทเรียบร้อยก้มลงมาข้างหูผู้เป็นเจ้านาย

            “ใช่ครับท่าน เธอดูงดงามเหมือนเจ้าหญิงและดอกไม้ที่กำลังผลิบาน”

            “แกเปรียบเทียบได้ดี เธอเหมือนดอกไม้ที่กำลังผลิบาน”

            คุณวาสุกีมองไปรอบๆ ห้องอาหารที่เริ่มคลาคล่ำไปด้วยผู้คน แว่วเสียงพูดคุยกันดังระงม สายตาซึ่งเริ่มฝ้าฟางฉายแววโศกสลด

            “มันคงจะดีมากกว่านี้ หากดอกไม้อันงดงามดอกนี้ไม่ได้เติบโตขึ้นมาท่ามกลางหลุมศพมากมาย”

            “ชีวิตของเธอถูกลิขิตมาแบบนี้นี่ครับ ชะตายากจะมีผู้ใดฝืนทัดทานได้ พวกเราทำให้เพียงมองดูเธอเติบโตและให้ความช่วยเหลืออยู่ห่างๆ เท่านั้น”

            “เวลาของฉันมันเหลือน้อยลงไปทุกทีแล้วโจเซฟ เสือเฒ่าอย่างฉันแม้นว่าอดีตจะเต็มไปด้วยบารมีสักแค่ไหนพอแก่ตัวลงกำลังวังชาถดถอย เขี้ยวเล็บเริ่มไม่แหลมคมเหมือนก่อน กระทั่งพวกหมาจิ้งจอกมันยังไร้ความยำเกรง”

            ชายสูงวัยถอนหายใจ พลางมองภาพของอิรินาเดินเสิร์ฟอาหารไปมา เธอดูวุ่นวายกับกิจกรรมที่กำลังทำอยู่ ทว่าเธอเหมือนจะมีความสุขกับมันเป็นอย่างมาก

            “ลูกเสือยังไงก็เป็นลูกเสืออยู่วันยังค่ำ… คุณวาสุกี แม้นจะสวมขนแกะอยู่ก็ตาม”

            โทนี่ที่เดินมายังโต๊ะของวาสุกีอย่างเงียบๆ เอ่ยขึ้น ผู้จัดการโรงแรมผิวสีนั่งลงบนเก้าอี้ที่ว่างอยู่อีกตัว  เขาเอื้อมมือไปแตะที่แขนของชายสูงวัย ในลักษณะของการให้กำลังใจอีกฝ่าย

            “นั่นสินะคุณโทนี่ บางทีคนแก่อย่างฉันอาจจะกังวลมากเกินไป เพราะฉันผ่านโลกมามากประสบการณ์ที่พบเจอทำให้ไม่อาจมองสิ่งใดในแง่ดีเสมอไป”

            “ผมได้ข่าวว่าเมื่อคืนเกิดเรื่อง?”

            โทนี่มองใบหน้าของชายสูงวัยผ่านเลนส์แว่นตากรอบสีทอง

            “ใช่”

            ใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งวัยแสดงความวิตก

            “ผมว่าเรื่องนี้…” ผู้จัดการผิวสีกระซิบกระซาบให้ได้ยินกันเพียงลำพัง

            อิรินาหันมองมายังโต๊ะของคุณวาสุกีที่ตอนนี้โทนี่ไปนั่งสนทนาอยู่ด้วย เธอเห็นทั้งสองคนสนิทสนมกันเป็นอย่างดีและมันเป็นภาพซึ่งมองดูแล้วอบอุ่นสำหรับเธอ


ความคิดเห็น