Iiiiiiiloma

ชอบกดไลค์ ใช่กดติดตาม คอมเมนต์ให้กำลังใจไรท์กันได้นะคะ 💗

ตอนที่ 43 แต่งงานกันก่อน!

ชื่อตอน : ตอนที่ 43 แต่งงานกันก่อน!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 5.9k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 43 แต่งงานกันก่อน!
แบบอักษร

​หลังจากที่ชายหนุ่มได้จัดการเรื่องราวต่างๆได้แล้ว เขาจัดการเปิดแถลงการณ์ประชุมว่าผู้ถือหุ้นอีกรายคือตระกูลลอว์สัน ทำให้เหล่าผู้บริหารคนอื่นๆยอมรับในสถานะที่มั่นคงขึ้นของเขา และเขาก็ใช้อำนาจนั้นบีบให้สว.ขายหุ้นคืนให้แก่เขาได้สำเร็จ ส่วนลูกสาวของสว. เขาก็ตอกกลับแบบแสบๆด้วยการแอบถ่ายรูปคู่ของเขาและโซเฟียที่กำลังนอนหลับเพราะความอ่อนเพลีย พร้อมแคปชั่นเด็ดๆว่า 'ฉันโชคดีเหลือเกินที่ได้ตื่นมาพร้อมเธออีกครั้ง' ทำเอาเหล่าชายหญิงชะนีเก้งกวางต่างอิจฉากันอย่างล้นหลาม

หลังๆร่างบางเองก็โอนอ่อนลงเยอะแต่ก็ยังไม่ยอมที่จะบอกคนอื่นๆว่าเป็นภรรยาของเขา จนเขาต้องตื๊อบอกคนอื่นๆว่าเขาคือสามีของเธอเอง เขารู้มาเสมอว่าเธอเองก็รักเขาแต่เพราะเธอคงกลัวว่าเขาจะทำร้ายอีก

ทุกวันนี้เขาไม่ได้กลับไปนอนบ้านของตัวเองเลยด้วยซ้ำ เพราะมากกอยู่บ้านเธอมาหลายเดือนแล้ว พร้อมบอกยินดีจะจ่ายค่าน้ำค่าไฟด้วยแต่ทางบ้านเธอเองก็รวยไม่แพ้เขา

เมื่อหมดภาระการตึงเครียดจากปัญหา เขาก็ปล่อยให้มันเป็นไปตามครรลองของมัน เริ่มแบ่งเวลามาดูแลเธอมากขึ้นเพราะเธอใกล้กำหนดคลอดแล้วอีกไม่กี่วัน บนโต๊ะของเขานอกจากเอกสารเกี่ยวกับงานแล้วยังมีหนังสือคู่มือดูแลแม่และเด็กอีกด้วย

พออ่านหนังสือมาถึงบทๆนึงที่ว่าหากใกล้คลอดควรต้องเตรียมตัวในการเลือกซื้อของใช้เด็กได้แล้ว ก็พลันนึกขึ้นได้ว่าลูกของตัวเองต้องซื้อเสื้อผ้าเด็ก ทั้งเด็กหญิง เด็กชาย เพราะลูกของเขาคือฝาแฝดนินา

เมื่อคิดได้แบบนั้นเขาจึงหยิบเสื้อนอก และกุญแจรถออกจากห้องไป พร้อมย้ำให้เคนท์ เลขาของเขาจัดการที่เหลือต่อด้วยเสร็จก็รีบออกรถกลับไปหาเธอทันที

"คิดยังไงพาฉันมาห้าง? นายไม่ได้ทำงานอยู่รึไง?" โซเฟียหันไปถามเขา

ตอนนี้ทั้งคู่กำลังอยู่บนรถที่กำลังเคลื่อนตัวเลี้ยวเข้าห้างใหญ่ อันที่จริงเธอก็รู้สึกอุดอู้มาหลายเดือนแล้วเพราะความที่ท้องของเธอโตมากๆจึงทำให้เธอไม่สามารถเดินเป็นเวลานานๆได้

ร่างสูงที่ขับรถยิ้มออกกว้าง ก่อนจะตอบเธอกลับมาอย่างอ่อนโยน

"ฉันพาเธอมาเลือกซื้อของใช้ให้ลูกไง"

เมื่อได้ฟังคำตอบของเขาทำให้เธอหยุดชะงักทันที ก่อนจะนึกได้ว่าเธอเองก็ลืมเตรียมของไว้ให้ลูกในท้องเหมือนกัน

เธอนั่งเงียบ รอให้เขาวนหาที่จอดรถของห้างได้ก่อน ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถเดินลงมาพร้อมมีเขาที่สาวเท้าเดินมาใกล้เธอจนตัวแทบติดกัน

เธอและเขาต่างก็เดินเข้าไปในห้าง พอเดินเข้าไปถึงตัวห้าง เขาก็ปรามเธอให้รอเขาอยู่ตรงนี้ ก่อนที่เขาจะพาตัวเองหายไปในฝูงชน

เธอรอเขาอย่างใจเย็นบนเก้าอี้ของห้างสักพักกว่าร่างสูงจะเดินกลับมาพร้อมเก้าอี้วีลแชร์ของห้าง เธอรู้ทันทีว่าเขาคงเป็นห่วงกลัวเธอปวดเท้าเพราะต้องรับน้ำหนักที่มากโขอีกทั้งน้ำหนักของท้องที่กดทับลงมาอีก ใจนึงก็อยากให้อภัยเขาแต่อีกใจเธอก็ยังคงไม่แน่ใจว่าเขาจะกลับมาดีจริงๆหรือทำเพียงเพื่อลูกอย่างเดียวเท่านั้น

เธอยอมนั่งวีลแชร์ที่เขาเป็นคนเข็นเองอย่างว่าง่าย เขาพาเธอเข้าไปดูของใช้เด็กต่างๆ ทั้งเตียงเด็ก ที่เปลี่ยนผ้าอ้อม ตู้เสื้อผ้าเด็ก ชุดเสื้อผ้าทั้งชุดลำลอง ชุดกันหนาว ชุดนอนทั้งชายหญิง เครื่องปั๊มนม เครื่องนึ่งขวดนม ขวดนม จุกนม แพมเพิร์ส และสารพัดของที่ต้องใช้อีกบลาๆ กลายเป็นว่าต้องให้ทางห้างเป็นคนจัดส่งไปที่บ้านแทนการขนกลับเอง

"อยากได้อะไรอีกมั้ยเฟีย?"

เธอส่ายหน้าตอบเขา ก่อนที่ขาจะเข็นพาเธอออกมาจากร้านขายของใช้เด็กอ่อน พอเขาเข็นไปได้สักพัก จู่ๆเธอก็ร้องเสียงหลงออกมา 

"โอ้ย!"

"เฟีย เป็นอะไร? เป็นอะไรงั้นหรอ?"

ร่างสูงหันกลับไปหา มองใบหน้าสวยที่กำลังบิดเหยเกเพราะความเจ็บที่หน้าท้อง ท้องของเธอตอนนี้แข็งเป็นปั้นเลย อันที่จริงช่วงนี้เธอก็รู้สึกเจ็บท้องบ่อยเพราะใกล้คลอดแล้ว การเจ็บท้องเตือนคือสัญญาณว่าเธอใกล้คลอดทุกขณะ แต่ครั้งนี้เธอรู้สึกเจ็บกว่าทุกครั้ง และที่สำคัญมันเจ็บถี่กว่าครั้งก่อน 

"พะ..พาฉันไปโรงพยาบาลที"

"ได้! อดทนไว้นะเฟีย!"

ร่างสูงกลับไปตำแหน่งเดิม รีบเข็นร่างของเธอไปที่รถพร้อมกับวีลแชร์ที่ยืมมา ไม่สนใจจะเอารถกลับไปคืนแต่อย่างใด เพราะตอนนี้เขากำลังร้อนใจ หัวใจของเขาพลันเต้นเป็นพัลวัน เพราะกลัวว่าเธอจะคลอดตอนนี้ก่อนถึงโรงพยาบาล 



เมื่อมาถึงโรงพยาบาลแบบไฟแรงสูง ร่างสูงที่ออกมาจากรถเรียกเหล่าบุรุษพยาบาลให้มาช่วยพาเธอเข็นขึ้นไปบนห้องคลอดให้ไวที่สุด ก็ต่างกุรีกุจอวิ่งมาพยุงร่างของเธอให้นั่งที่วีลแชร์และรีบเข็นทันที ร่างสูงรีบกลับขึ้นรถและวนหาที่จอดรถในตึกของโรงพยาบาลอย่างร้อนใจ ก่อนจะหาที่จอดรถได้และวิ่งตามเธอเข้าไปในตึกผู้ป่วย เธอที่นั่งรออยู่ที่เคาท์เตอร์โรงพยาบาลก็ร้องครวญครางเพราะความเจ็บปวดที่ได้รับ ท้องก็แข็งเป็นระรอกๆแต่ก็ยังไม่มีน้ำคร่ำไหลออกมา 

"เฟีย เป็นยังไงบ้าง"

"อะ...อื้ม เจ็บมากเลย" ใบหน้าสวยบิดเหยเกเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ "โรม...ฉันกลัว" ดวงตาคมสวยของเธอมองมาที่เขาอย่างกังวล แม้ว่าจะเคยทำคลอดให้คนอื่นมาก่อนแต่เธอก็ยังกลัวการคลอดของตัวเองอยู่ดี หัวใจเต้นแรงเพราะความตื่นเต้นที่จะได้เจอลูกและกลัวหากเธอนั้นทำไม่สำเร็จ ม่านน้ำตาค่อยๆก่อตัวที่กรอบตาของเธอก่อนจะปลดปล่อยให้มันหยดลงบนใบหน้าอย่างอดกลั้นไม่ได้ 

"เธอจะไม่เป็นอะไร เธอจะต้องปลอดภัย อย่ากลัวนะฉันจะอยู่ข้างๆเธอเอง" เขาทรุดเข่าลงข้างๆตัวเธอพร้อมกับกุมมือเธอแน่น 

"มิสโซเฟีย ลอว์สันใช่มั้ยคะ?"

"ค่ะ"

"มิสเตอร์แบรดวินท์เป็นญาติของผู้ป่วยใช่มั้ยคะ?"

"ครับ ผมเป็นสามีของเธอ"

"งั้นคุณก็ช่วยกรอกประวัติและก็เซ็นต์ยินยอมตรงนี้ด้วยนะคะว่าอนุญาตให้มิสลอว์สันสามารถรับการผ่าตัดผ่าคลอดจากทางโรงพยาบาลของเราหากเกิดการผิดพลาดอะไร ทางเราต้องตัดสินใจตัดมดลูกของมิสลอว์สันเอาไว้เพื่อรักษาชีวิตของเธอ" 

แม้ว่าจะเป็นเรื่องปกติของการคลอดที่ญาติต้องเซ็นต์ยินยอมรับการผ่าตัดและการแจ้งเตือนหากมีเหตุการณ์ฉุกเฉินจริงๆทางแพทย์ต้องเลือกชีวิตแม่ของเด็กไว้ก่อน แต่พอมาถึงคราวของตัวเองคลอดเธอกลับรู้สึกไม่ดีเอาเสียเลย ความกลัวและกังวลมันเพิ่มเป็นทวีคูณเสียด้วยซ้ำ

"เข็นมิสลอว์สันเข้าด้านในเลย" พยาบาลออกมาพูด ก่อนจะที่บุรุษพยาบาลจะเข็นเธอเข้าไปในห้องผ่าตัด ร่างบางของนางพยาบาลหันมาบอกกับเขาก่อนว่า "เพราะท้องแฝดเราจึงจำเป็นต้องผ่าคลอดแทนการคลอดเองนะคะ ต้องขอแจ้งก่อน"

"ผมขอเข้าไปดูได้มั้ยครับ?"

"ได้ค่ะ แต่ต้องเปลี่ยนชุดก่อนนะคะ" 

ร่างสูงเมื่อได้ยินแบบนั้นจึงรีบตามนางพยาบาลไปทันที นางพยาบาลหยิบชุดปลอดเชื้อให้เขาที่มีสีฟ้าอมเขียวให้เขาสวมพร้อมกับหมวกทับเส้นผมด้วย ร่างสูงเดินมาล้างมือที่หน้าห้องผ่าตัดก่อนจะเดินเข้าไปในห้องที่ตอนนี้ร่างบางเองก็เปลี่ยนชุดพร้อมรับการผ่าตัดแล้วเช่นกัน 

"มิสเตอร์นั่งตรงนี้นะคะ" 

พยาบาลพูดพลางเอาผ้าเหมือนม่านสีเขียวๆมากั้นช่วงอก ก่อนจะค่อยๆเปิดไฟฉายแสงที่ร่างกายของเธอ 

"สวัสดีค่ะ ฉันชื่อ ลอร์ล่า ซิมป์สัน เป็นแพทย์วิสัญญี มีหน้าที่วางยาสลบ ยาชาหรือยาบล็อกหลังนะคะ เราจะทำการวางยาชาก่อน ก่อนจะฉีดยาบล็อกหลังให้ ขออนุญาตเปิดให้มิสลอว์สันงอตัวให้ได้มากที่สุดนะคะ"

เมื่อฟังแบบนั้นร่างบางก็งอตัวอย่างว่าง่าย เธอเองก็เป็นหมอทำไมแค่นี้จะไม่รู้ ร่างสูงที่นั่งดูอยู่ถึงกับรู้สึกเจ็บแทน เขาไม่หันไปมองดูวิธีการของแพทย์เลยหันกลับมามองใบหน้าสวยที่เม็ดเหงื่อผุดขึ้นเต็มไปหมดพร้อมขับมือของเธอแน่น 

"เวลา 14:20 น.เราได้ทำการวางยาบล็อกหลัง" เสียงแพทย์วิสัญญีพูดก่อนจะค่อยๆ เดินมาถามอาการของเธอที่กำลังนอนอยู่ 

ตอนนี้ยาบล็อกหลังเริ่มออกฤทธิ์แล้วทำให้อาการที่เจ็บท้องเริ่มหายไป เหลือเพียงแค่ความรู้สึกเบาร่างกายมากเหมือนขี่ปุยเมฆอยู่เลยก็ไม่ปาน และผ่านไปสักพักเธอกลับรู้สึกหายใจไม่ออกเพราะนอกจากจะทำให้ชาแล้วยาบล็อกหลังยังทำให้ทุกอย่างในร่างกายแผ่วเบาลงด้วย แพทย์วิสัญญีเดินมาก่อนจะเอาที่ครอบปากมาใส่ที่ปากของเธอ และค่อยๆใช้สายอ็อกซิเจนต่อมาใว่ที่จมูกของเธอ 

"โรม...ฉันรู้สึกเวียนหัวมากเลย" 

ใบหน้าของเธอตอนนี้เริ่มซีดลงเพราะฤทธิ์ของยา เขามองใบหน้าของเธออย่างเห็นใจ นี่การผ่าคลอดลูกมันทรมานขนาดนี้เลยหรอ? ร่างสูงคิดแล้วก็สงสารเธอ เขาคิดว่าตัวเองเป็นต้นเหตุที่ทำให้เธอต้องมาอยู่ในสภาพนี้ ทั้งฉุดกระชากลากถูเธอมาปู้ยี้ปู้ยำ ทั้งหลอกให้เธอรักแล้วก็ทำร้ายจิตใจ ทำให้เธอท้องแถมยังเกือบทำให้เธอแท้งอีก แต่เธอก็ยังยอมตั้งท้องลูกของเขาให้จนมาถึงวันคลอดเธอก็ยังมาทรมานเพราะคลอดลูกให้เขาอีก 

เขากุมมือเธอแน่นพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาจากดวงตา รู้สึกเห็นใจเธอยิ่งกว่าครั้งไหนๆ จริงๆแล้วเขาอาจจะไม่เหมาะสมกับเธอเสียด้วยซ้ำเพราะเขาเอาแต่ทำร้ายเธอหนัก 

ดวงตาสวยของเธอเริ่มมีน้ำตาไหลออกมาเป็นสาย เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะขาดใจทุกขณะจิต เธออิดโรมเหมือนเริ่มไม่มีแรง ความคิดถึงความตาย ณ ตอนนั้นมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลย 

"ฉันรักนายนะโรม ฮึก! ฮือ" ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเริ่มจะหมดลมหายใจเธอก็สารภาพทุกอย่าง ความในใจที่มีมันค่อยๆถูกเปิดเผยออกมา "ที่ผ่านมา...ฉันยอมยกโทษหมดทุกอย่าง ฉันรักนายมาก" เธอกุมมือเขากลับอย่างอิดโรย

ถ้ารู้ว่าจะตายแบบนี้ ที่ผ่านมาเธอน่าจะอยู่กับเขา น่าจะลดทิฐิ น่าจะให้อภัยกันและกันไปตั้งนานและใช้เวลาอยู่อย่างมีความสุขตั้งแต่แรกก็จบแล้ว อย่างน้อยๆถ้าตายตอนนี้เธอก็ยังมีความสุขก่อนตาย เธอส่งยิ้มให้เขาอย่างอ่อนหวานแม้ว่าตัวเองจะอิดโรยแค่ไหน

"เฟีย ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยถูกเวลาแต่ว่า" ร่างสูงผละมือข้างนึงของเขาออกจากการเกาะกุมของเธอก่อนจะล้วงมือเข้าไปในใต้ชุดปลอดเชื้อพยายามดึงอะไรสักอย่างออกมาจากกระเป๋ากางเกง

และร่างบางต้องเบิกตาโพล่งพร้อมกับทีมแพทย์เองที่หยุดชะงักหันกลับมาดูการกระทำของร่างสูงที่หยิบกล่องกำมะหยี่เล็กๆออกมา พร้อมกับเปิดมันออกให้เห็นแหวนเพชรเม็ดงามสวมระยิบระยับ

"The Story of our love is only beginning.Let's write our own happy ending(*​เรื่องราวความรักของเรามันเป็นแค่การเริ่มต้น ถ้าอย่างนั้นเรามาช่วยกันเขียนตอนจบให้มันแฮปปี้เอ็นดิ้งกันนะ)<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>*​ 

"ฮิ้ววววววว แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย!" เสียงแซวบวกแรงเชียร์จากทีมแพทย์ทำเอาทั้งสองเขินเป็นอย่างมาก โดยเฉพาะร่างสูงที่เขินหนัก จริงๆคำพูดบวกกับแผนพวกนี้เป็นสิ่งที่เอ็ดมันด์เป็นคนบอกเขามา เขายังคงถือแหวนเพชรเม็ดงามมองใบหน้าของเธอแดงระเรื่อ 

ทางด้านเธอที่มองหน้าของเขา ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ ถ้าไม่โดนฤทธิ์ของยาบล็อกหลังป่านนี้เธอก็คงหน้าแดงไปแล้ว เธอยิ้มออกมาทั้งๆที่ยังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดก่อนจะหันมาบอกเขา

"นี่ขอฉันแต่งงานจริงๆหรอ?"

"จริงสิ ครั้งนี้ฉันขอมาจากใจ ไม่ได้คิดอย่างอื่นเลยนอกจากคิดว่าอยากจะใช้ชีวิตที่เหลืออยู่นี้ไปกับเธอ โซเฟีย เธอจะยอมให้เกียรติใช้ชีวิตไปกับผู้ชายคนนี้แบบฉันมั้ย?" เขามองหน้าเธออย่างเว้าวอน อยากให้เธอตอบตกลงเพราะถ้าไม่ตกลงเขาคงอายแทบมุดแผ่นดินแน่ๆ ลงทุนขนาดนี้แล้ว

"ฮึก ...แน่ใจแล้วนะ?" ร่างบางอดไม่ได้ที่จะร้องไห้ด้วยความซาบซึ้งจากใจ 

"แน่ใจสิ ครั้งนี้ฉันเต็มใจ ฉันอยากขอแต่งเอง ไม่ได้มีใครมาบังคับ ไม่มีสถานการณ์อะไรบีบบังคับ เธอจะเป็นภรรยาของฉันที่ฉันขอจะเป็นคนแรกและครั้งสุดท้าย ได้โปรดโซเฟีย แต่งงานกับฉันเถอะนะ"

"I do ตกลง ฉันจะแต่งงานกับคุณค่ะ" เธอตอบทั้งน้ำตา 

"จริงนะ!" ร่างสูงเผยยิ้มออกมาอย่างปิดกลั้นไม่อยู่ เธอหยักหน้าตอบเขาร่างสูงจึงเข้าไปจุมพิตที่ปากซีดนั้นเบาๆ ก่อนจะค่อยๆช่วยเกลี่ยน้ำตาออก ก่อนจะหยิบแหวนออกจากกล่องและสวมลงนิ้วนางข้างซ้ายให้เธอ

"งั้นก็เตรียมตัวดีใจกันได้แล้วนะคะ อาจจะเจ็บนิดหน่อย ดิฉันแพทย์หญิงทิสต้า แมคแมน ทำคลอดทารกเพศชายเวลา 14:34 น."

"น้ำหนัก 2,560 กรัมค่ะ" เสียงพยาบาลคนที่หนึ่งกล่าวและอีกสักพักหนึ่งเธอรู้สึกเหมือนมีอะไรมาดึงท้องของเธออกไปอีกครั้ง 

"ทารกเพศหญิง เวลา 14:36 น."

"น้ำหนัก 2,440กรัมค่ะ" 

หลังจากแจ้งน้ำหนักแล้วทั้งสองก็ได้ยินเสียงเด็กทั้งสองร้องเสียดังลั่นห้องพยาบาลทันที จากที่คิดว่าตัวเองกำลังจะตายก็เหมือนกับมีแรงขึ้นมาเสียดื้อๆ พยาบาลรีบทำความสะอาดร่างของเด็กน้อย ส่วนหมอศัลยแพทย์ก็กำลังดึงถุงรกของออกจากท้องของเธอพร้อมกับแพทยือีกคนที่กำลังเย็บหน้าท้องของเธอให้ปิดเหมือนเดิม ก่อนจะพาร่างของเด็กทารกทั้งชายและหญิงเข้ามาให้ทั้งสองคนดู

"ฮึก! ลูก ลูกแม่" เธอน้ำตาไหลร้องไห้ทันที ที่ได้เห็นเด็กทั้งสองคนที่เธอเฝ้าบำรุง ดูแลมาเนิ่นนาน รวมถึงร่างสูงด้วยที่ปลาอยน้ำตาให้ไหลออกมาด้วยความดีใจ 

"หอมมั้ยคะคุณแม่?"

"ค่ะ" พยาบาลอุ้มร่างของเด็กทารกเข้าไปใกล้เธอ ก่อนที่เธอจะฝังจมูกเข้าไปหอมแก้มเด็กทารกตัวแดงด้วยความรัก 

"คุณพ่อคะ? อยากอุ้มน้องมั้ยคะ?"

"ครับ ครับ!" ร่างสูงยิ้มอย่างดีใจ รีบรับร่างของเด็กทารกทั้งที "นี่ลูกสาวหรือลูกชายครับ?"

"ลูกสาวค่ะ" พยาบาลตอบเขายิ้มๆ เขาหันกลับมามองใบหน้าของลูกสาวของตัวเองพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างปลื้มปิติก่อนจะจุมพิตที่แก้มลูกเบาๆ 

"หนูชื่ออโดร่านะครับลูกสาวของพ่อ"

"แล้วลูกชายล่ะคะ?" พยาบาลถาม

"ชื่อรีไวล์แล้วกันค่ะ" ร่างบางตอบแทน

"งั้นทางเราขอรับน้องไปก่อนนะคะ ต้องพาน้องไปทำความสะอาดตัวให้ดีกว่านี้ ส่วนคุณแม่ต้องนอนพักที่ห้องพักรอยาหมดฤทธิ์ก่อน ส่วนคุณพ่อออกไปก่อนนะคะ ช่วยไปจัดการเอกสารและแจ้งการเกิดของน้องที่ชั้นล่างด้วยค่ะ"

"ครับ แล้วเจอกันนะลูก เดี๋ยวผมมานะเฟีย"

"ค่ะ"


​ขอโทษเป็นอย่างสูงนะคะที่ไรท์หายไปหลายวันฮือ รู้สึกผิดกับรีดเดอร์ ช่วงนี้ไรท์อาจจะอัพช้านิดนึงไรท์ต้องเตรียมตัวสอบมหาลัยค่ะ ใกล้จบแล้วและมีแพลนในเรื่องใหม่มาแล้วค่ะ สัญญาว่าจะทำออกมาให้ดีที่สุดถ้าไม่ถูกใจรีดเดอร์อย่างไร ไรท์ก็ขอโทามา ณที่นี้ด้วยนะคะ รักรีดทุกคน

ความคิดเห็น