มายเนมม

เป็นนักเขียนมือใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามนิยายของเราด้วยน้าา~

ชื่อตอน : SS2 EP.04

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.4k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ธ.ค. 2561 06:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SS2 EP.04
แบบอักษร

"แอลอยากไปดูหนังอะ พี่โซเลิกซ้อมกี่โมงครับ"

ผมถาม หลังจากเลิกเรียนผมก็มาหาพี่โซที่สนามบาสทันที อ๊ะๆผมบอกเฮียแล้วนะครับ 


"ห้าโมง อยากดูเรื่องอะไรล่ะ"


"ค่อยไปเลือกหน้าโรงครับ ตอนนี้หิวแล้วด้วย"

อีกตั้งหนึ่งชั่วโมงถึงจะห้าโมง ผมก็ไม่อยากเร่งพี่โซด้วย เกรงใจคนอื่นๆที่ซ้อมกันอยู่ พี่โซมองหน้าผมอย่างคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน


"มาหากูหน่อย ..ซื้อของกินเข้ามาด้วย"


แค่นั้นแล้วก็กดวาง บริวารพี่เขาหรอ


"ทนหน่อยนะ อีกแปปเดียว"


"ครับ" ผมตอบเรานั่งคุยกันอีกสักพักก็มีรถเบนท์สีขาวเข้ามาจอดด้านหน้าของสนาม ก่อนร่างสูงของใครบางคนจะเดินลงมา ในมือทั้งสองข้างถือถุงก๊อปแก๊ปซึ่งไม่เข้ากับบุคลิคของเขาเลย ชุดนักศึกษาที่ถูกจัดให้เรียบร้อยชายเสื้อไม่ออกมานอกกางเกง กับใบหน้าอันหล่อเหลา (แต่น้อยกว่าพี่โซ) เป็นคนที่ผมรู้จักดีและเกือบจะถูกลืมออกไปจากหัวสมองด้วยซ้ำ


"พี่เนย์!"


"กูก็คิดอยู่ว่าทำไมมึงถึงโทรมา ร้อยวันพันปีไม่ยักจะคิดถึง" ไม่ใช่คิดถึงนะ เขาใช้พี่ต่างหาก

พี่เนย์เดินมาทางพวกเราแล้ววางถุงต่างๆลง ผมไม่รอให้ใครอนุญาติอะไรทั้งนั้น เปิดถุงหาของกินทันที พี่เนย์เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่นา


"พี่เนย์เรียนที่นี่ด้วยหรอ ผมไม่เห็นรู้เลย"


"น้องแอลเคยสนใจพี่ด้วยหรอ ตอนมัธยมก็ใช้ประโยชน์จากพี่เพราะเห็นพี่เป็นเพื่อนมันนิ"

พี่เนย์พูดประชดออกมา ผมเงยหน้ามองเขาก่อนจะจิ้มลูกชิ้นหนึ่งลูกไปป้อนให้ เจ้าตัวก็อ้าปากรับอย่างไม่อิดออด


"แอลไม่ได้ใช้พี่สักหน่อย ..แค่ขอร้องอ้อนวอนเฉยๆเอ๊ง!"


"หรา"


"แล้วพี่อยู่คณะอะไรอะ"


"บริหาร" ก็ว่าแต่งตัวซะเนี้ยบเลย


"คุณชายสินะ" ผมพูดขำๆ แต่ก็เป็นเรื่องจริงนะ พี่เนย์นี่ถือว่าบ้านรวยมากๆเลยล่ะ นอกจากเวลาเขาคุยกับเพื่อนแล้วเขาจะพูดเพราะมาก คาแร็คเตอร์แบบคุณชายจิตใจดี ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่น ..ประมาณนั้น


จึกๆ


นิ้วแกร่งของคนด้านหลังสะกิดไหล่ผมให้หันไปสนใจเขาบ้าง ดวงตาคมมองถุงลูกชิ้นในมือผมก่อนจะพยักหน้าพร้อมอ้าปากหน่อยๆ ผมก็จิ้มไปป้อนเขาแบบที่ทำกับพี่เนย์ รอยยิ้มมุมปากถูกส่งมาแอคแทคหัวใจเบาๆ จากนั้นผมก็จิ้มกินของตัวเองไปเรื่อยๆจนหมด พี่โซก็โดนโค้ชลากตัวลงไปให้ซ้อมเพราะพี่แกแอบอู้มาสักพักแล้ว ผมรวบรวมถุงของกินต่างๆที่หมดแล้วเดินไปทิ้งแล้วกลับมานั่งใหม่


"พี่ต้องไปแล้วล่ะน้องแอล ไว้เจอกันใหม่นะ"


"ขับรถดีๆนะครับ"


พอพี่เนย์ไปเลยเหลือผมที่นั่งเคว้งอยู่คนเดียว อากาศเริ่มเย็นลงเพราะแดดค่อยๆหายไป ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาแชทกับแฝดสามเล่นๆ พวกมันก็ตอบบ้าง เงียบบ้าง คงเล่นเกมกันอยู่นั่นแหละผมเลยเลิกกวนมันแล้วเก็บโทรศัพท์ลง ไม่นานนักโค้ชก็เรียกนักกีฬารวมตัวกัน พูดกล่าวอะไรสักอย่างแล้วถึงปล่อยนั่นแหละ พี่โซรีบวิ่งมาหาผมทันทีตามมาด้วยพี่เต พี่โฟล์คและพี่นิล


"พี่จะไปอาบน้ำที่ห้องชมรมก่อน ไปกับพี่ไหม"


"ไปครับไป" ผมตอบกลับอย่างรวดเร็ว พี่โซหรี่ตามองอย่างสงสัย อะไรเล่า..ผมไม่ได้จะไปแอบดูหุ่นใครเขาสักหน่อย ผมแค่ไม่อยากนั่งอยู่ตรงนี้คนเดียว

พี่นิลเดินขำเข้ามากอดคอผมแล้วพาเดินไปที่ห้องอาบน้ำในชมรม ผมถูกพี่โซดึงให้ไปนั่งรอในห้องที่มีล็อกเกอร์ และผมก็ถูกพี่คนอื่นๆฝากนู้นฝากนี่ไว้ เสียงน้ำดังแว่วออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ ผมไม่ปล่อยให้ตัวเองว่าง เดินสำรวจทั่วๆห้องทันที ห้องชมรมที่นี่ถือว่าใหญ่กว่าห้องชมรมอื่นๆที่ผมเคยเห็นเลยล่ะ มีทั้งห้องอาบน้ำ ห้องประชุมเล็กๆ ห้องล็อกเกอร์ และยังมีห้องออกกำลังกายอีก ..พูดแบบเข้าใจง่ายก็คือเหมือนบ้านเดี่ยวชั้นเดียวนั่นแหละ 


หลังจากสำรวจไปได้สักพักพี่โซก็เดินออกมาแถมยัง

...แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว โว๊ะ!'รมณ์เสีย


"ไปกัน" เขาเดินไปโยนเสื้อที่ใส่แล้วสุมๆไว้ในตะกร้าแล้วมาจับมือผมให้ออกไปอย่างไว


"อย่าเดินเร็วสิครับ ผมขาสั้นกว่าพี่นะ"

ผมเริ่มโวยวายเมื่อเดินตามเขาไม่ทัน พี่โซค่อยๆชะลอฝีเท้าลงแล้วเปลี่ยนมาเดินไปด้วยกันแทน


"ไอ้พวกนั้นมันชอบเดินเปลือยกันออกมา"


เพราะงี้สินะถึงรีบ .."ไม่เห็นเป็นไรนี่ครับ ผมเป็นผู้ชายนะ"


"พี่ไม่ชอบ" พี่โซหันมาพูดเสียงเข้ม ผมหันหน้าหนีทันที ไม่ใช่ไรครับ ผมหันไปแอบขำ

เมื่อเราไปถึงรถของพี่โซแล้วก็มุ่งตรงไปที่ห้างทันที กว่าจะถึงเป็นเวลาทุ่มนิดๆผมเริ่มหิวอีกแล้ว เราเลยแวะทานอาหารกันก่อนแล้วค่อยไปดูหนัง ผมอยากดูหนังฝรั่งแต่พี่โซอยากดูหนังผี จะมาดูหนังผีอะไรดึกๆดื่นๆแบบนี้กันเล่า เราเลยตกลงกันไม่ได้สักที


"ทำไมไม่ดูหนังผีล่ะ บรรยากาศกำลังดี" ตรงไหนเนี่ย!


"แต่แอลอยากดูหนังฝรั่งนี่"


"ไม่ต้องกลัวหรอก พี่จะอยู่ข้างๆ"


"แอลเคยบอกไปแล้วนี่ว่าแอลไม่ได้กลัวผีสักหน่อย" ผมบอก พี่โซทำหน้าเหมือนนึกได้ อะไรจะเซ็งออกหน้าขนาดนั้นล่ะครับ


"งั้นดูหนังฝรั่งก็ได้"


"โอเคเลยย" ผมก้าวฉับๆไปซื้อตั๋วทันที ได้รอบดึกหน่อยไม่เป็นไร อีกอย่างพรุ่งนี้ผมมีเรียนบ่ายด้วย

ผมเดินกลับมาพร้อมตั๋วหนังสองใบและเป๊ปซี่หนึ่งแก้ว ผมไม่ค่อยชอบกินป็อปคอร์นตอนดึกเท่าไหร่แถมเมื่อกี้เพิ่งกินข้าวมาด้วยเลยยังอิ่มๆอยู่ และเราก็เข้าไปดูหนังกัน

.

.

ระหว่างทางที่กำลังกลับคอนโด ผมก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เลยหันไปทางที่นั่งคนขับ


"พี่โซ" ผมลองเรียก เขาก็หันมาเลิ้กคิ้วแปปนึงแล้วก็หันไปมองทางต่อ "พี่โซพักอยู่ชั้นไหนหรอครับ"


"9ครับ ทำไมหรอ" อ่า..ผมอยู่ชั้น8 


"คือว่า..วันนี้เฮียแอลไม่อยู่ แอลไปนอนห้องพี่ได้ไหมอ่า" ผมถามเบาๆ ทำไมถึงใจกล้าได้ขนาดนี้นะ

"เฮียมีประชุมที่ต่างจังหวัดอาทิตย์นึงอะครับ"


"..."


"ไม่ได้หรอครับ" เสียงสั่นเชียว โอ้ยย ถ้าพี่โซไม่ให้นี่ผมก็ไม่กล้ามองหน้าพี่เขาต่อเลยนะ


"ไม่กลัวพี่เอ็กซ์รู้หรือหืม"


"เฮียรู้แล้วต่างหาก" ผมตอบเสียงอ้อมแอ้ม เฮียรู้ทันผมตั้งแต่ตอนเช้าแล้ว


"หึหึ .."


"ไปไม่ได้จริงๆหรอครับ"

พี่โซเงียบไม่ตอบอะไรจนเรามาถึงคอนโดนั่นแหละ ผมกะจะชิ่งหนีขึ้นห้องเมื่อรถจอด ผมทนไม่ไหวแล้วอยากร้องไห้ชะมัดเลย

แต่ยังไม่ทันทีจะหันไปเปิดประตู มือแกร่งก็คว้าเข้าที่แขนผมก่อน ผมค่อยๆหันไปมองนิดๆ หันเยอะไม่ได้เดี๋ยวเขารู้ว่าตาเริ่มแดงแล้ว


"0304"


ห้ะ .. "คืออะไรหรอครับ"


"รหัสผ่านห้องพี่" พี่โซพูดแล้วยิ้มขำ

"พี่อยู่ห้อง905 เก็บเสื้อผ้าเสร็จก็ตามขึ้นมานะครับ พี่จะจัดห้องรอ"



-+-+--+-+-+-+-+--+-+-+-+

ความคิดเห็น