Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เชื่อใจ?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 23:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เชื่อใจ?
แบบอักษร

"ใครก็ได้ช่วยด้วย!!!! ฮึก ช่วยข้าด้วย!!"

เยว่จือร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว เรือนเริ่มจมลงเรื่อยๆ ตัวนางเองก็ว่ายน้ำไม่เป็น คนเดียวที่คิดถึงที่สุดตอนนี้คือเทียนจิน!

ร่างบางยังคงตะโกนขอความช่วยเหลือไม่หยุด ความหวังที่มีเพียงน้อยนิดเริ่มริบหรี่ลงเรื่อยๆ ในที่สุดเรือก็จมลงไปพร้อมๆกับร่างของนาง นางพยายามตะเกียกตะกายจนสุดชีวิตเท่าที่จะทำได้ แต่นั่นดูจะไม่ช่วยอะไรเมื่อร่างบางเริ่มหมดแรงและจมลง

ตูม!!!!!

ร่างสูงที่ได้ยินเสียงคนตะโกนขอความช่วยเหลืออยู่กลางสระลองนั่งเรือออกมาดู แต่ด้วยความสูงขอกอบัวทำให้มองไม่เห็นได้แต่พายเรือตามเสียงไป กว่าจะไปถึงก็เห็นสตรีนางหนึ่งจมลงไปในน้ำเสียแล้ว เขาจำหน้านางได้ดีจึงรีบกระโดดลงไปช่วย

ไม่นานนักก็พบร่างบางที่จมลงมาก่อนหน้า ขาของนางถูกบัวพันอยู่ นางยังพอมีสติและพยายามดิ้นให้หลุดจากบัวกอนั้น เขาใช้มีดสั้นที่พกติดตัวตัดจนขาดก่อนจะเข้าไปช่วยนาง 

 ร่างบางตรงหน้าทนไม่ไหวเพราะก่อนจมก็สำลักน้ำเข้าไปมากค่อยๆหลับตาลงด้วยขาดอากาศหายใจมานาน ร่างสูงตัดสินใจจุมพิตนางเพื่อถ่ายเทอากาศไปให้พร้อมกับมือที่แหวกว่ายพาร่างของนางกลับขึ้นสู่ผิวน้ำ

"เยว่จือ! เยว่จือ!" เขาเอามือตบหน้านางเบาๆหลังจากถอนจุมพิตออก เห็นนางสำลักเอาน้ำออกมาก็ค่อยยังชั่ว

"แค่กๆๆ องค์ชายสี่ แค่ก"นางสำลักจนหน้าดำหน้าแดง เขารีบพานางขึ้นเรือแล้วพายกลับเข้าท่า ร่างบางทั้งสะอื้นไห้ทั้งสั่นราวกับลูกนก

บนศาลา

"ฮึก ฮืออออออ" ร่างบางถึงกับทรุดตัวลงอย่างหมดแรงระคนหวาดกลัว นั่งกอดเขาตัวเองแน่นร้องไห้ไม่หยุด สายตาจดจ้องไปที่สระบัวนั้น ในเวลาที่จมน้ำอยู่ความเย็นของน้ำเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ หากนางต้องตายอยู่ที่นั่นเล่า..

"เจ้าไม่เป็นไรแล้วนะ" องค์ชายสี่ที่เห็นท่าทางของนางก็ยิ่งสงสาร เขาย่อตัวนั่งลงบดบังสิ่งที่นางกำลังจ้องมองอยู่จนนางเงยหน้าขึ้นมองเขาทั้งน้ำตาก่อนที่นางจะทำบางอย่างที่เหนือความคาดหมายของเขา

"ฮึก ฮือออ ข้ากลัว นะ น้ำนั่นมันหนาวมาก ฮืออออ" ร่างบางโผเข้ากอดเขาอย่างไม่ทันตั้งตัว นางไม่ได้กำลังเสแสร้งนางกำลังกลัวจริงๆ เขาเอามือลูบหลังนางเบาๆอย่างปลอบประโลม

"เจ้าปลอดภัยแล้วอย่ากลัวไปเลย" น่าแปลกที่เขารู้สึกบางอย่างกับนาง มันเพิ่งจะชัดเจนก็ตอนนางกอดเขาไว้นี่เอง นางทำให้เข้าใจเต้นแรงอย่างไม่เคยเป็น ยิ่งเห็นสภาพนางตอนนี้ในใจกับรู้สึกร้อนรนเป็นห่วงขึ้นมา

"ฮึก ถ้าไม่ได้องค์ชายข้าต้องตายแน่ๆ ฮึก ขอบพระทัยองค์ชายจริงๆเพคะ ฮือออ"

 "ไม่รู้มาก่อนว่าน้องสี่เป็นพวกกินในที่แจ้ง!"เสียงเกรี้ยวกราดดังมากจากข้างหลังจนทั้งสองรีบหันไปมอง 

"อะ องค์ชาย..."ร่างบางเผยยิ้มออกมาน้อยๆ นางไม่ได้ฟังสิ่งที่เขาพูด แค่เห็นหน้าของเขาก็ดีใจแล้ว

"หึ! น้องชายข้าเป็นพวกลักกินขโมยกินตั้งแต่เมื่อไหร่" ปรายตามองร่างเล็กเพียงนิดก่อนจะหัยกลับมาจ้องน้องชายต่างมารดาราวจะกินเลือดกินเนื้อ

"ข้าว่าข้าก็ไม่ได้ลักของๆใครมากิน ของหวานที่ไม่มีเต้าของข้าก็กินได้ไม่ใช่รึพี่สอง"ยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มนั้นยิ่งสร้างไฟโทสะให้เทียนจินเข้าไปใหญ่ 

เมื่อทำอะไรอีกฝ่ายไม่ได้จึงหันกลับมา กระชากร่างบางให้เดินตามออกมาแทน  นางกล้าดีอย่างไรที่ไปพรอดรักกับชายอื่นกลางวันแสกๆ เนื้อตัวเปียกปอนเช่นนี้คงลงไปในสระด้วยกันมาทั้งคู่สินะ!

 เขาเลือกจะพานางไปที่เรือนพักเก่าของนางด้วยไม่รู้มาก่อนว่านางย้ายไปแล้ว แม้จะแปลกใจอยู่บ้างที่เครื่องใช้ในห้องหายไปจนหมด แต่ด้วยอารมณ์เกรี้ยวกราดที่มันอยู่เหนือกว่าเหตุผลทำให้เขาไม่สนใจอะไรทั้งนั้น

ปึก!!

"โอ๊ย ฮึก "เยว่จือร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดเมื่อเขาเหวี่ยงนางลงที่พื้นห้องอย่างแรง ใบหน้างามซีดเซียวจากการที่เพิ่งจมน้ำ ทั้งระยะทางที่เดินมาก็ไม่ใกล้นักไหนจะแสงอาทิตย์นั่นอีก 

"ข้าไม่อยู่แค่สองวันเจ้าก็ออกไปหาชายอื่นแล้วรึ!!"ร่างสูงตวาดเสียงดังอย่างเหลืออด เขาถึงขนาดยอมไม่สอบสวนโจรพวกนั้นด้วยตนเองเพื่อจะรีบกลับมาหานาง มาถึงวังก็ถามหานางก่อนคนแรกพอรู้ว่านางมาที่ศาลาก็รีบวิ่งไปหา

แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้สิ่งที่พยายามทำมันพังลงทั้งหมด เขามองนางผิดไปหรือ?

"มะ ไม่ใช่นะเพคะ"นางพยายามลุกขึ้น แต่ด้วยทรงตัวไม่อยู่จึงเกือบล้มลงไปอีก ดีที่จับยึดโต๊ะชาเอาไว้

"หึ ถึงกับหมดแรงเชียวรึ"เขายิ้มออกมาอย่างเย้ยหยัน เยว่จือถึงกับสะอึกกับคำพูดของเขาก่อนที่น้ำตาที่เพิ่งแห้งเหือดไปจะไหลออกมาอีก เหตุการณ์แบบนี้ไม่ต่างอะไรจากเมื่อสามปีก่อนเลย เขาไม่เคยเชื่อใจนางเลย...

"องค์ชายทรงอยู่ที่นี่เอง ฮองเฮามีรับสั่งให้เข้าเฝ้าพ่ะยะค่ะ"

"ข้าจะไปเดี๋ยวนี้แหละ ไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ เพราะที่นี่กลิ่นคาวมันคละคลุ้งไปหมดแล้ว"เขามองใบหน้าของนางด้วยตาแดงก่ำก่อนจะเดินออกไป เยว่จือพยายามจะตามเขาไปแต่ร่างกายไปรักดีกับวูบลงไป นางหมดสติไปทันทีทั้งที่น้ำตายังรินไหลออกมา

เวลาต่อมา

"องค์ชายข้าได้ยินเสียงคนในห้องเยว่จือ จริงๆนะเพคะ"จิงซินที่พยายามลากอีกคนให้เดินออกมาดูเอ่ยขึ้น นางได้ยินเสียงคนคุยกัน ไม่ใช่คุยสิเรียกว่ามีปากเสียงจะถูกกว่า หลังจากนั้นไม่นานก็มีเสียงดังตุบ!ขึ้นมา 

"ข้าว่าเจ้าหาเรื่องหนีออกจากห้องมากกว่านะจิงซิน"เฟยเทียนตอบด้วยสีหน้ารู้ทัน

"ข้าไม่ได้โกหกนะ....เยว่จือ!!!"จิงซินรีบเข้าไปดูเพื่อนรักที่หทดสติอยู่ที่พื้นทันที

"องค์ชายเยว่จือตัวร้อนจี๋เลยเพคะ!"สีหน้าของจิงซินเป็นกังวลอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสัมผัสถูกผิวกายที่ร้อนดั่งไฟของเพื่อนรัก

"ตัวร้อนจริงๆด้วย ข้าจะพานางไปห้องดจ้าก่อน เจ้าไปเตรียมชุดมาเปลี่ยนให้นาง" เขาอุ้มร่างนางขึ้นแล้วตรงไปยังห้องของ"คนรัก"ทันทีก่อนจะออกไปตามหมอหลวงแบะปล่อยให้จิงซินเปลี่ยนชุดให้เพื่อนของนาง

ตำหนักฮองเฮา

"ถวายพระพรเสด็จแม่"

"มาแล้วรึ แหม่มาถึงแทนที่จะมาหาแม่ก่อนนะ รู้แล้วสิว่าแม่สั่งย้ายนางให้ไปอยู่เรือนพักที่โรงเย็บปักแล้ว"

"??"

"อะไร เจ้าไปหานางมาไม่ใช่รึ เห้อออแม่อยากจะปิดเจ้าหรอกนะแต่อย่างไรเจ้าก็ต้องรู้อยู่ดี"

"รู้อะไรหรือพ่ะยะค่ะ"อดถามไม่ได้ คราแรกเขาคิดว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องของนางอีก หากน้องชายเขากับนางรักกันถึงขั้นนี้แล้ว

"เรื่องที่องค์ชายห้ามาขอตัวนางไปรับใช้ที่ตำหนักน่ะสิ" หลี่ฮองเฮาไม่ได้เอ่ยเรื่องนางถูกกลั่นแกล้งไปด้วยเพราะเกรงโอรสคนนี้จะใจร้องทำอะไรไม่ยั้งคิดขึ้นมาอีก

"นางอาจจะอยากไปก็ได้พ่ะยะค่ะ"

"อะไรกันทะเลาะกันมาหรอกรึ เห้อออเด็กๆพวกนี้นี่นะ ไหนให้ใครไปตามเยว่จือมาพบข้าซิ"

"เสด็จแม่!"

"เพคะ"

เวลาต่อมา

"หม่อมฉันหม่าจิงซินถวายพระพรเพคะ"

"แล้วเยว่จือเล่า?"นางให้คนไปตามเยว่จือแต่กลับได้ตัวว่าที่สะใภ้อีกคนมาได้อย่างไร?

"เยว่จือป่วยเพคะ ท่านหมอกำลังรักษาอยู่ที่เรือนพักของหม่อมฉันเองเพคะ"คำตอบของนางทำให้ร่างสูงแค่นหัวเราะในลำคอออกมา เล่นพรอดรักในน้ำกันจนเปียกปอนเช่นนั้นก็น่าอยู่หรอก หลี่ฮองเฮาปรายตามองโอรสก่อนจะหันมาถามต่อ

"นางเป็นอะไร"

"ถูกของแข็งฟาดจากด้านหลัง จมน้ำ แล้วก็ไข้ขึ้นสูงเพคะ"ตอบด้วยเสียงสั่นๆสงสารเพื่อนรักจับใจ เพื่อนของนางไม่เคยทำร้ายใครเหตุใดจึงต้องมาเจอเรื่องเช่นนี้

"นี่มันเรื่องอะไรกัน!"หญิงสูงศักดิ์ได้ฟังอาการของนางกำนัลคนโปรดก็โกรธขึ้นมาทันที นี่มันจงใจทำร้ายกันชัดๆ เห็นสีหน้าตกใจคนข้างๆดูเหมือนโอรสของนางก็ไม่รู้เรื่องนี้เช่นกัน

"ฮึก นางกำนัลในโรงเย็บปักบอกว่ามีนางกำนัลสองคนมาตามเยว่จือให้ไปพบฮองเฮาที่ศาลากลางสวนบัวเพคะ ฮึก หม่อมฉันพบนางอีกทีนางก็หมดสติอยู่ในเรือนพักแล้ว"

"จะเป็นไปได้อย่างไร! ข้าเพิ่งกลับจาก.      ตำหนักฮ้องเต้จะไปสั่งให้คนไปตามนางมาตอนไหนกัน! ใครมันบังอาจอ้างชื่อข้า!"

"เสด็จแม่เรื่องนี้ลูกจะสืบให้รู้เรื่องด้วยตนเองพ่ะยะค่ะ! แต่ตอนนี้ลูกขอทูลลาก่อน!"

"ฝากดูนางด้วย" เทียนจินรับคำก่อนจะรีบไปหานาง เขาพลาดอะไรไป มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

ตำหนักองค์ชายห้า

ผัวะ!!!!

"อึก พี่สี่"องค์ชายห้าก้มหน้ายอมให้พี่ชายลงโทษอย่างสำนึกผิด หลังจากคนเข้ามารายงานเรื่องที่ฆ่าปิดปากพวกโจรแล้วคนที่ให้ไปจัดการเยว่จือก็กลับมารายงานพอดี 

แต่ไม่คิดมาก่อนว่าพี่ชายจะมาได้ยินเรื่องทั้งหมดเข้าจึงโดนหมัดจากพี่ชายไปหนึ่งหมัดหนักๆจนเลือดซิบที่มุมปาก

"ทำอะไรไม่รู้จักคิด! คราก่อนก็ทีนึงครานี้กลับทำอะไรไม่รอบครอบอีก! รู้รึไม่ว่าพี่สองกลับมาแล้ว!"

"กลับมาแล้วอย่างไร พี่สองป็นฝ่ายสอดเรื่องของข้าก่อนะพี่สี่"

"ข้าถามเจ้าเรื่องโจรไหนเจ้าว่ารู้จักอย่างไร! แล้วนี่มาก่อเรื่องนี้อีก ข้าสอนให้เจ้ารังแกสตรีรึ!"

"ระ เรื่องนั้น ก็นางเป็นคนของพี่สอง.."

ผัวะ!!

"หยุดทำตัวโง่เง่าเสียที! นี่จะเป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะช่วยเหลือเจ้า! เรื่องนี้อย่างไรก็ถึงหูหลี่ฮองเฮาหากพระนางกริ้วขึ้นมาอย่างไรคงสืบจนรู้!"องค์ชายห้าหน้าถอดสีขึ้นมาทันที เขาไม่ได้คิดถึงจุดนี้มาก่อน หากเป็นเช่นพี่สี่ว่าชีวิตเขาต้องจบกันแน่!

"ฮึก พี่สี่จะช่วยข้าใช่รึไม่ ช่วยข้าด้วยนะช่วยน้องโง่ๆคนนี้ด้วยเถิดพี่สี่"กอดขาขอร้องอ้อนวอนต่างกับตอนที่วางแผนลงมือทำลิบลับ

"เจ้ารีบไปไล่นางกำนัลสองคนนั่นให้กลับจวนไปซะให้เงินปิดปากให้เรียบร้อย ส่วนเจ้าสองคนนั่นให้หลบไปก่อน ข้าจะหานางกำนัลมาแทนเอง"

"ฮึก ขอบพระคุณพี่สี่ ครั้งนี้ข้าโง่เขลานักต่อไปจะไม่ทำอีก หากวันหน้าพี่สี่ให้ทำสิ่งใดข้าจะช่วย ข้าจะทำให้ทุกอย่าง"

"รีบไปจัดการก่อนพี่สองจะไหวตัวทันเถอะ"พูดจบก็เดินออกมาทันที เขาทั้งโมโหทั้งผิดหวังในตัวน้องชายไม่ได้เรื่องคนนี้ แต่ติดที่ลงเรือลำเดียวกันจะให้ทิ้งก็ทิ้งไม่ได้!

เรือนพัก

ร่างสูงรีบเข้าไปหาร่างบางที่นอนอยู่บนเตียง ใบหน้าหวานที่เขาชอบมองซีดเผือด เนื้อตัวยังคงรุมร้อนทั้งที่หมอหลวงให้ยาไปแล้ว นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฝ่ามือหนาค่อยๆยื่นออกไปสัมผัสใบหน้าของนางอย่างทะนุถนอม

"ไปสืบมา ข้าต้องการรู้เรื่องทุกอย่างให้เร็วที่สุด!"

"พ่ะยะค่ะ"

"รีบฟื้นขึ้นมาหาพี่นะเยว่เออร์ พี่สัญญาจะฟังทุกคำพูดของเจ้า"เอ่ยพลางลูบไล้แก้มนวลที่เคยมีเลือดฝาดสีอมชมพูอย่างน่ารักถึงแม้เวลานี้มันจะซีดเสียยิ่งกว่ากระดาษก็เถิด....

----------------------------

กลางเดือนแล้วจัดมาม่าสักกระป๋องนึงก่อนเนอะเดี๋ยวปลายเดือนตังไม่พอใช่😆

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น