Hecatia3120

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ทำร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 23:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ทำร้าย
แบบอักษร

​หลังจากที่เฟยเทียนกอดปลอบร่างเล็กอยู่สักพักนางก็ผละออกจากเขา แม้จะตกใจอยู่ครู่หนึ่งที่จู่ๆนางก็ผละออกแต่เมื่อเห็นดวงตาหรี่ปรือด้วยความง่วงนอนของนางก็ทำเขากลั้นขำไว้ไม่อยู่ มิน่าล่ะนางถึงนิ่งไปตั้งนาน 

"อือออ ง่วงแล้วเพคะ"นางเอ่ยตอบพร้อมกับหนังตาที่เริ่มหนักอึ้งแล้วปิดลงในที่สุด กว่าจะได้กลับจวนกว่าจะคุยกับเขารู้เรื่องก็เข้าวันใหม่แล้วนางเหนื่อยจริงๆ

"เช่นนั้นก็ไปนอนกันเถิด^^"ตอบพร้อมช้อนอุ้มร่างบางขึ้นวางบนเตียงนอนที่ดูจะเล็กไปสักหน่อยอย่างเบามือ เตียงที่เล็กอยู่แล้วก็ยิ่งเล็กลงมาอีกเมื่อร่างสูงขึ้นไปนอนบนเตียงอีกคน

แต่ไม่ต้องกังวลไปเขามีวิธีทำให้เตียงนี้นอนได้สบายๆ แขนแกร่งตวัดตัวร่างนุ่มนิ่มที่หลับอยู่ขึ้นมานอนบนตัวเขา ในฐานะที่ทำให้นางเจ็บตัวคืนนี้เขาจะเป็นเบาะรองนอนให้นางสักคืนก็ได้

กลิ่นหอมแป้งอ่อนๆบวกกับกลิ่นหอมจากกายของนางช่วยให้เขาหลับได้อย่างง่ายดาย เป็นครั้งแรกที่เขาหลับสนิท หากเป็นเช่นนี้ทุกวันคงจะดีไม่น้อยเลย....

รุ่งเช้า

"อือออออ"ร่างเล็กที่นอนหลับอย่างสบายกอดรัดสิ่งที่นางคิดว่าเป็นหมอนเต็มที่ ทำไมวันนี้ที่นอนของนางจึงได้นอนได้สบายนักนะ 

จิงซินค่อยๆลืมตาก่อนจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อรับกับแสงยามเช้า ตาคู่งามมองสิ่งที่นางกอดก่ายอยู่ตั้งแต่อกแกร่งไปจนถึงใบหน้าคม

"อ๋อที่แท้ก็องค์ชายนี่เอง^^" นางก้มหน้าลงกอดร่างหนาต่อ ดีจริงๆเลยนี่คงเป็นฝันดีที่สุดของนางเป็นแน่

"เจ้าแมวน้อยขี้เซา" เฟยเทียนยกมือขึ้นมาลูบผมนางเบาๆ ให้ตายเถอะนางจะหอมไปเสียทุกอย่างเช่นนี้ไม่ได้! แค่นี้ก็หลงจะแย่อยู่แล้ว

"!!!!"นางลืมตาก่อนจะลุกพรวดขึ้นมา แต่ด้วยเร่งรีบเกินไปจึงเหยียบเข้ากับชายผ้าห่มลื่นหงายหลังกลับลงมาที่เตียงอีกจนได้ เฟยเทียนดีดตัวขึ้นมาอ้าแขนรับนางไว้ด้วยคสามว่องไวและจงใจ!

"อะ องค์ชาย....><"ดวงตากลมโตประสานกับดวงตาคมจากอีกฝ่ายเนิ่นนานก่อนที่นางจะรู้สึกเหมือนใบหน้าตัวเองร้อนวูบวาบขึ้นมาราวจับไข้ รีบหลับตาปี๋ไม่กล้าลืมตามอง

"เรียกข้าด้วยเหตุใดรึ^^" ตอบกลับมาด้วย น้ำเสียงกวนๆ ริมฝีปากเผยรอยยิ้มที่น้อยคนนักจะได้เห็น

"ทะ ทำไมยังไม่กลับล่ะเพคะ" 

"เมื่อคืนมีคนบอกข้าว่าอย่าไป ไม่ใช่แค่บอกสิกอดข้าเสียแน่นเลย^^" จิงซินแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี นางทำเช่นนั้นจริงๆนางพลาดแล้ว ต่อไปคงโดนล้อไม่หยุด แต่หากให้นางย้อนเวลากลับไปก็คงทำแบบเดิม...

"มะ หม่อมฉันจะไปเอาน้ำมาให้เพคะ"เมื่อไม่รู้จะพูดอะไรจึงหาเรื่องลุกไปทำสิ่งอื่นแทนเพราะตอนนี้นางยังอยู่ในอ้อมแขนของเขาอยู่เลย><

"ข้าไม่รีบ ยังไม่ต้องไปเอามาหรอก"ว่าพลางกระชับอ้อมกอดขึ้นอีกนิดแต่ก็ไม่แน่นจนเกินไปเพราะกลัวคนตัวเล็กกว่าจะอึดอัด

"ตะ แต่หม่อมฉันรีบเพคะ"

"จะรีบไปใยเล่า วันนี้งดซ้อม งดแสดง งดทุกอย่าง เอาเป็นว่าเจ้าว่างทั้งวัน"จิงซินถึงกับอ้าปากค้าง นี่เขาจะเอาแต่ใจเกินไปรึไม่ นึกจะหยุดก็หยุดง่ายๆเช่นนี้เลยรึ!

"เจ้าแมวน้อยของข้าเพิ่งนอนพักผ่อนได้ไม่กี่ชั่วยามต้องพักอีกหน่อย ไม่ต้องห่วงข้าไม่ไปไหนแน่นอน พักผ่อนกันเถิด"พูดจบก็ล้มตัวลงนอนดึงนางลงมานอนด้วยกันเหมือนเมื่อคืนไม่มีผิด

จิงซินนึกบ่นเขาในใจเป็นเขาไม่ใช่รึที่อยากนอนไม่ใช่นางเสียหน่อย อีกอย่างคนที่ทำให้นางพักผ่อนไม่พอก็เขานี่แหละ!ยังมีหน้ามาเรียกนางว่าเจ้าแมวน้อยอีกนางไม่ได้เหมือนแมวเสียหน่อย!

ตำหนักองค์ชายสี่

"ว่าอย่างไรนะ!!!"เสียงองค์ชายห้าตวาดลั่นเมื่อสายสืบที่ให้ไปคอยดูเทียนจินกลับมารายงานว่าตอนนี้เทียนจินสามารถปราบพวกโจรกลุ่มใหญ่ได้แล้ว เรื่องนี้หากเขารู้แต่ทีแรกคงส่งคนไปขัดขวางหรือไม่ก็ชิงลงมือก่อนไปแล้ว!

"น้องห้าใจเย็นๆก่อน"องค์ชายสี่เอ่ยเตือนสติน้องชายที่ดูจะตื่นตัวจนเกินเหตุไป

"ใจเย็นอะไรกันพี่สี่ งานนี้พี่สองได้หน้าไปเต็มๆ ดูพวกเราตอนนี้สิยังไม่เริ่มทำอะไรสักอย่าง นี่หากเดาไม่ผิดพี่สองคงกราบทูลเรื่องนี้ในวันปีใหม่แน่" 

"ก็เพราะยังมีเวลาถึงปีใหม่มิใช่รึ เรายังมีเวลา แค่พวกโจรทางใต้ ความจริงกำจัดไปเสียได้ก็ดีไม่ใช่รึ" องค์ชายห้าถึงกับพูดไม่ออก จะดีได้อย่างไรในเมื่อเขาเองบางครั้งยังใช้โจรพวกนั้นไปชิงของที่เขาอยากได้มาเลย โดยเฉพาะหลังๆที่เขาเริ่มทำการค้ากับโจรกลุ่มนี้!

"พี่สี่ท่านอย่านิ่งนอนใจไป เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่ จับโจรกลุ่มใหญ่ที่มีอิทธิพลได้เสด็จพ่อต้องเอนเอียงไปทางพี่สองแน่ เราต้องทำอะไรสักอย่าง   เราส่งคนไปช่วยโจรพวกนั้นดีรึไม่!" เอ่ยออกไปอย่างร้อนรน

"น้องห้า เจ้าคงไม่ได้บังเอิญไปรู้จักกับโจรกลุ่มนี้ใช่รึไม่?"หรี่ตามองอย่างจับผิด เพราะหากเป็นเช่นนั้นคงเป็นเรื่องใหญ่หากพวกโจรนั่นสาวมาถึงตัวน้องชายคนนี้

"มะ ไม่ข้าไม่รู้จัก"ส่ายหน้าเป็นพัลวัน ในเมื่อช่วยไม่ได้คงต้องจัดการเก็บพวกมันก่อนที่ความลับของเขาจะรั่วไหล!

"พี่สี่ข้ามีบางอย่างต้องไปทำคงต้องขอตัวก่อน" รีบคำนับเสร็จก็รีบออกไปทันที องค์ชายสี่ได้แต่มองตามหลังน้องชายอย่างครุ่นคิด 

ตำหนักองค์ชายห้า

เคร้ง!!!!!

กาน้ำชาถูกปัดลงจากโต๊ะจนแตกกระจายไปทั่วพื้นตามอารมณ์ของเจ้าของตำหนัก องค์ชายสองต้องตั้งใจไปจับโจรกลุ่มนั้นเพราะรู้เรื่องของเขาแน่ๆ คิดจะหาเรื่องคนอย่างองค์ชายห้างั้นรึ เห็นทีคงจะเห็นแก่ความเป็นพี่เป็นน้องไม่ได้อีก! 

"พวกเจ้าไปจัดการปิดปากพวกโจรนั่นซะให้เรียบร้อย หากไม่สำเร็จครอบครัวพวกเจ้าจะเป็นเช่นไรคงรู้ดี"กลุ่มคนพวกนั้นรับถุงใส่ทองที่ผู้เป็นนายโยนมาให้ก่อนจะคำนับแล้วรีบไปทำตามคำสั่ง

"คิดจะลอบกัดข้างั้นรึ! ได้!พี่สองข้าจะทำให้ท่านเจ็บปวดจนไม่เป็นอันทำอะไรไปอีกนานเลย"

"ใครอยู่ข้างนอก!เข้ามา"

"เพคะองค์ชาย"

"ไปตามนางกำนัลซือเยว่จือที่โรงเย็บปัก บอกว่าฮองเฮาทรงเรียกให้พบที่ศาลากลางสวนบัว"

"อะ เอ่อ..."นางกำนัลสองคนมองหน้ากัน     เลิ่กลั่ก การอ้างชื่อฮองเฮาเช่นนี้อาจทำพวกนางหัวขาดได้!

"ข้าสั่งไม่ได้ยินรึ!!!"

"พะ เพคะไปแล้วเพคะ"

"หึ! ดูซิว่าหากไม่มีนางท่านจะทำอย่างไร ท่านแส่มายุ่งเรื่องของข้าก่อนนะพี่ชาย..."     องค์ชายห้าแสยะยิ้มอย่างร้ายกาจก่อนจะเรียกคนของตนมาสั่งการบางอย่างแล้วกลับเข้าไปรอฟังผลในตำหนักอย่างสบายใจ

ศาลากลางสวนบัว

"ไหนล่ะฮองเฮา ที่นี่ไม่เห็นจะมีใครเลย"เยว่จือเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจ คราแรกนางก็สงสัยว่าเหตุใดฮองเฮาทรงเรียกให้พบ พอมาถึงก็ยิ่งงุนงงเข้าไปอีก ที่นี่ไม่มีใครสักคน

ปึก!!!!

"กรี๊ดดดดด"ร่างบางทรุดหมดสติลงไปทันทีด้วยแรงทุบอย่างแรงที่ศีรษะจากด้านหลัง ภาพสุดท้ายที่เห็นคือชายสองคนในชุดทหารแล้วทุกๆอย่างก็วูบไป

เวลาต่อมา

ร่างบางเริ่มรู้สึกตัวก็มองไปรอบๆเห็นกอบัวมากมายสูงกว่านางเสียอีก นางยังอยู่ที่ศาลาเพียงแต่กำลังอยู่บนเรือ ใครกันที่เล่นพิเรนจับนางมาปล่อยกลางสระบัวแบบนี้

"โอ๊ยย!!!!!"เยว่จือร้องออกมาเมื่อพยายามขยับตัวลุกขึ้น สมองมึนเบลอจากการถูกอะไรบางอย่างทุบลงมาอย่างแรงจากด้านหลัง

"น้ำอะไร......!!!!"

"ช่วยด้วย!!!!! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!!"ร่างบางตะโกนจนสุดเสียง เรือที่นางนั่งอยู่มีน้ำไหลเข้ามาไม่หยุด สองมือพยายามวักน้ำออกไปจากเรือเท่าที่จะทำได้แต่เมื่อเห็นรูรั่วขนาดใหญ่ก็รู้ได้ทันทีว่านี่เป็นการจงใจทำร้ายนางเป็นแน่!ฝีมือใครกัน!

------------------------------

ตอนนี้คงต้องแบ่งเป็นสองตอนนะมันยาว😂

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น