อะควาลิซ
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

08 โดดห้องเชียร์

ชื่อตอน : 08 โดดห้องเชียร์

คำค้น : วิศวะ ยานยนต์ คอมพิวเตอร์ มหาลัย พี่ว๊าก อะควาลิซ เธียร์ โอบี

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.4k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 22:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
08 โดดห้องเชียร์
แบบอักษร

08 โดดห้องเชียร์



หลังจากที่เข้าไปนอนเล่นในโรงพยาบาลได้สองสามวันฉันก็กลับมาเรียนได้ตามปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือทุกครั้งที่เข้าห้องเชียร์ฉันจะต้องโดนเรียกชื่อให้ตอบทุกครั้ง หรือไม่ก็จะต้องโดนเรียกไปกลั่นแกล้งอะไรสักอย่างทุกวันเป็นแบบนี้มาเป็นอาทิตย์ในที่สุดวันนี้ฉันก็เลยโดดห้องเชียร์ซะเลย เข้าไปก็โดนแกล้งสู้ไม่เข้าดีกว่าสบายใจกว่าเยอะ ฉันหนีห้องเชียร์ออกมานั่งเล่นที่ริมอ่างเก็บน้ำพอได้เจอลมเย็นๆมันก็ทำให้ฉันผ่อนคลาย ฉันไม่เข้าใจว่าฉันไปทำอะไรให้พวกพี่เขาโกรธหรือเกลียดหรอถึงได้จ้องจะลงโทษคอยแต่จะแกล้งฉันอย่างเดียวเลย ฉันนั่งรับลมเพลินไรก็มีคนมาหาซึ่งฉันก็ไม่อยากให้เขามาหาสักเท่าไรหรอก 

"คุณ! ทำไมไม่เข้าห้องเชียร์" เจ้าเก่าเจ้าเดิมพี่วินัยนันเองทุกคนที่มาเรียกฉันก็คือพี่เธียร์อันนี้เคที่สืบมาให้ 

"....." ฉันเลือดที่จะไม่ตอบ ตอบไปแล้วได้อะไรล่ะดีไม่ดีฉันก็ถูกลงโทษอยู่ดี 

"ผมถามคุณนะคุณรินภัทรสิณี" คราวนี้มาชื่อเต็มเลยจ้าา 

"ก็ไม่รู้จะเข้าไปทำไมนี่คะ เข้าไปสุดท้ายก็โดนแกล้งอยู่ดี" ฉันตอบไป 

"ใครเขาแกล้งคุณ เพื่อนของคุณก็โดนเหมือนคุณไม่ใช่รึไง" 

"โดนอยู่คนเดียวเขาไม่เรียกว่าโดนเหมือนกันหรอกคะ" 

"ถ้าอย่างนั้นคุณกลับไปพร้อมผม" พี่เธียร์บอก 

"ทำไมฉันต้องไปด้วยคะ" 

"มันคือคำสั่งของผมคุณต้องไป!" แล้วฉันทำยังไงก็ลุกเดินตามพี่แกไปสิคะรออะไร พี่เธียร์พาฉันเดินกลับมายังคณะคืออ่างเก็บน้ำกับคณะฉันมันก็ไม่ได้ไกลมากไงทุกคนสามารถเดินได้ แต่ถ้าเลือกได้ขอจักรยานสักคันก็ดีนะ พอเข้ามาในห้องเชียร์พี่เธียร์ก็ให้ฉันไปนั่งอยู่กับพี่ๆฝ่ายพยาบาลก่อนที่พี่แกจะเดินไปประจำตำแหน่งในห้องเชียร์ 

"ปีสอง!!" พี่ปีสองทุกคนสะดุ้งรวมถึงพี่พยาบาลที่อยู่กับฉันด้วย 

"ใครเป็นสั่งลงโทษน้อง!!!" 

"..." 

"เป็นใบ้กันรึยังไง!!! เพื่อนผมถามทำไม่ตอบ!!" พี่วินัยที่ชื่อเคนกดดันช่วย 

"ใครเป็นคนสั่งทำโทษน้องออกมาพบผมด้วย!" สุดท้ายพี่ๆปีสองที่ชอบแกล้งฉันก็เดินออกมา 

"พวกคุณมักจะเป็นคนสั่งลงโทษน้องใช่มั้ย" 

"ครับ/ค่ะ" 

"แล้วเกณฑ์ตัดสินโทษพวกคุณคืออะไร" 

"...." 

"ทุกคนฟังผม!!!" 

"เวลาคนเราเข้าสู่ช่วงการทำงานพวกคุณจะต้องแยกแยะให้ออกว่าอะไรคืองานอะไรคือเรื่องส่วนตัว อยู่ในเวลางานจะทำอะไรก็อย่าเอาเรื่องส่วนตัวเข้ามาเกี่ยวเพราะมันจะทำให้คุณไม่เป็นมืออาชีพ แค่อารมณ์ความรู้สึกของพวกคุณเองพวกคุณยังควบคุมไม่ได้แล้วในอนาคตพวกคุณจะไปควบคุมคนอื่นได้ยังไง" พี่เธียร์พูดออกมายาวเยียดแต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนพี่เขาว่ากระทบพี่ปีสองล่ะ 

"วันนี้พอแค่นี้ พรุ่งนี้วันหยุดหวังว่าผมคงไม่ได้ข่าวว่าสาขาใดต้องแบกเพื่อนกลับหอหรือว่าเมาหลับอยู่ร้านเหล้านะ ปีหนึ่งถ้าไม่จำเป็นยังไม่ต้องเข้าผับ เข้าใจมั้ย!" 

"เข้าใจค่ะ!!!" 

"เข้าใจครับ!!!' 

"ดี ถ้าอย่างนั้นก็เชิญ"  

"ขอบคุณค่ะ!!/ขอบคุณครับ!!" หลังจากพี่เธียร์ปล่อยปีหนึ่งทุกคนก็ทยอยพากันออกจากห้องเชียร์เพื่อกลับหอ ส่วนฉันถูกสั่งให้นั่งรอก่อน 

"เลิกเชียร์แล้วใช่ป่ะพี่" พอปีหนึ่งเดินออกไปหมดก็มีผู้ชายใส่ชุดช็อปสาขาฉันเดินเข้ามาถามพี่เธียร์

"อืม" นี่ก็ตอบเขาสั้นจัง 

"โอ๊ะ! นี่น้องโอบีป่ะครับ" พี่เเกหันมองรอบก่อนจะมาหยุดที่ฉันแล้วพุ่งตัวเข้ามาหา 

"ชะ..ใช่ค่ะ" 

"พี่ชื่อธรณ์นะ อยู่คอมปีสอง" พี่เขาแนะนำตัว 

"พี่ธรณ์ ธรณ์ปีสองคอม เห้ย! พี่ก็คือพี่รหัสหนูดิ" 

"ก็ใช่ไงครับ" 

"อ้าว แล้วไหนเพื่อนพี่บอกพี่นะกลับวันเฉลยสายไงคะ" 

"พอดีพี่เคลียร์ทุกอย่างเสร็จแล้วน่ะ ป่ะไปกินหนมกันดีกว่า วันนี้พี่เลี้ยงเองงงงง" 

"ว่างมากหรอธรณ์" พี่เธียร์ที่ยืนเงียบอยู่นานเอ่ยขึ้น 

"มากครับพี่เธียร์ เพราะน้องธรณ์คนนี้เคลียร์งานหมดแล้ว ดังนั้นธรณ์พาน้องไปกินหนมได้" 

"วันนี้จะกลับบ้านมั้ย" 

"กลับครับผม นายแม่โทรมาจิกไว้แล้วเรียบร้อย ไม่ต้องห่วงหรอกน่า ธรณ์โตแล้วเหอะ ขอตัวก่อนนะพี่เธียร์ธรณ์จะพาน้องไปกินขนม เจอกันที่บ้านนะครับบบบ ป่ะไปกันเถอะ"

ลงให้ก่อนนอนสักตอนหนึ่ง เพราะพรุ่งนี้วันจันทร์เราต้องไปเรียนนนนนนน

ชอบไม่ชอบ สนุกไม่สนุกยังไงติชมกันเข้ามาได้น้าาาาา

ถ้าเนื้อหาสั้นไปขออภัยด้วยเน้อ จะพยายามทำให้มันยาวขึ้นแต่อาจจะได้ไม่มากนะคะ เพราะไรท์วางพล๊อตไว้ประมาณนี้เนอะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น