sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 39 ออกจากหมู่บ้าน

ชื่อตอน : ตอนที่ 39 ออกจากหมู่บ้าน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 21:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 39 ออกจากหมู่บ้าน
แบบอักษร

​เมื่อทำสิ่งที่ค้างไว้กับลีฟ่าเสร็จ ผมก็ลงไปรับอควาที่รออยู่ในโพรงต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

อควากำลังนั่งเบื่ออยู่บนโต๊ะ โลโล่พยายามหาของกินหลายอย่างมาเอาใจแต่อควาไม่แตะต้องพวกมันเลย

พอเดินเข้าไปใกล้อควาก็บินเข้ามากอดคอผมไว้

“เจ้ามีชื่อว่าโลโล่สินะ” ผมถาม

“อ-อืม” โลโล่ตอบเสียงสั่นเหมือนกำลังหวาดกลัว มือพันกันไม่หยุด

ผมจับหัวของโลโล่ เธอหลับตาปี๋

[ติ๊ง.. ภูตลมระดับกลาง เมื่อทำสัญญาจะได้รับจิตวิญญาณแห่งภูตลม]

“เจ้าสนใจจะทำสัญญากับข้าหรือไม่?” ผมถามโลโล่

โลโล่ส่ายหน้ารัวๆ อย่างแรงจนหัวแทบหลุด

ก็แน่ล่ะนะ.. การทำสัญญานายบ่าวมันก็เหมือนกับยกวิญญาณของตัวเองให้ผู้อื่นแล้วใครล่ะจะยินดีทำแบบนั้น?

ออกมาจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ก็เห็นสองเอลฟ์ผู้รับใช้ของลีฟ่ากับเอลฟ์หนุ่มอีกคนหนึ่งยืนรออยู่

“ชายผู้นี้คืออาดี้เขามีความชำนาญพื้นที่ของป่าโบราณนอร์ฟมากที่สุดในหมู่บ้านเราเจ้าค่ะ”

ผมมองเอลฟ์ชายภูมิฐานอายุราว 25 ปี แต่พวกเอลฟ์จะวัดอายุจากหน้าตาไม่ได้

“ข้าอาดี้ยินดีรับใช้ท่านราชา” อาดี้แสดงความเคารพ หน้าเขานิ่งมากผมไม่รู้ว่าจริงใจหรือฝืนทำ

อควาขึ้นมาขี่คอผมมองเอลฟ์ชายอย่างไม่ไว้วางใจ ดูเหมือนเธอจะมีความหลังไม่ดีกับพวกเอลฟ์ผู้ชายแฮะ คงไม่ใช่ว่าตอนที่โดนจับมาถูกเจ้าเอยิลทำอะไรแปลกๆ ลงไปหรอกนะ

“อควา เจ้าเอยิลมันรังแกเธอหรือเปล่า?”

อควาส่ายหน้า

ด้วยข้อมูลอันน้อยนิดผมเดาไม่ออกหรอกว่า ที่อควาไม่เชื่อใจพวกเอลฟ์เพราะถูกหลอกให้กินผลไม้ที่มีฤทธิ์ทำให้หลับไป

ในเมื่ออควาไม่สบายใจก็คงไม่ได้ล่ะนะ

“เปลี่ยนเป็นผู้หญิง” ผมเอ่ย

แต่พาเอลฟ์ผู้หญิงมาอควาก็ไม่เอาอีก ส่ายหน้ารัวๆจะไปกับผมแค่สองคนให้ได้

ทันใดนั้นก็มีเสียงของลีฟ่าดังขึ้น

“เป็นข้าได้หรือไม่”

ลีฟ่าที่สวมเสื้อผ้าชุดใหม่เดินขาสั่นลงมาจากต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์

ผมแปลกใจคิดว่าเธอจะลุกไม่ขึ้นอีกสักสองสามชั่วโมงเสียอีก

“องค์ราชินีไม่ได้นะเจ้าคะ หากท่านไปแล้วผู้ใดจะอยู่ดูแลหมู่บ้านของเรา” เอลฟ์สาวรับใช้เอ่ยอย่างวิตก

“เรื่องนั้นให้มีร่าจัดการ อาดี้ในฐานะคู่หมั้นเจ้าคอยช่วยเหลือและปกป้องมีร่าให้ดีในตอนที่ข้าไม่อยู่” ลีฟ่าสั่งในมาดราชินี แม้ขาจะยังสั่นไม่เลิกก็ตาม

“รับบัญชาองค์ราชินี” อาดี้ทำความเคารพ

อาเร๊ะ! เจ้าเอลฟ์หน้านิ่งนี่คือคู่หมั้นของมีร่า? นี่ถ้าผมให้มันนำทางมันไม่พาผมไปสังเวยพวกสัตว์อสูรแกร่งๆหรอกหรือ? ข่าวเรื่องที่ผมอัดมีร่าจนแทบพิการแน่นอนว่ากระจายไปทั่วหมู่บ้านแล้ว

อควาดูไม่มีปัญหาอะไร ดูท่าสายเลือดราชวงศ์อันบริสุทธิ์ของลีฟ่าทำให้อควาเชื่อใจได้นิดนึง

เมื่อตกลงกันได้ผมกับลีฟ่าและอควาก็ออกจากหมู่บ้าน โดยมีพวกเอลฟ์ยืนส่งข้างหลัง มีทหารองครักษ์สองสามคนจะตามมาให้ได้ผมจึงเตะพวกมันปลิวไปเพราะอควาไม่ชอบพวกเอลฟ์

“ท่านสามี ในตอนนี้ข้ายังเดินไม่ถนัด ท่านพอจะช่วยอุ้มข้าไปสักพักได้หรือไม่” ลีฟ่าหันมามอง

“ได้ เจ้าไม่หนักหรอกข้าเคยอุ้มแล้ว”

พูดแบบนั้นไปลีฟ่าก็หน้าแดงแปร๊ด เหมือนมีควันพุ่งออกมาจากหูด้วย

ผมอุ้มลีฟ่าขึ้นในท่าลิงอุ้มแตง

ปุ! อาเร๊ะ เหมือนได้ยินเสียงลูกโป่งแตก

“ช-ช่วยอุ้มข้าในท่าอื่นได้หรือไม่..” ลีฟ่าเอ่ยเสียงเบา

ผมยิ้มมุมปากก่อนเปลี่ยนเป็นท่าอุ้มเจ้าหญิงจากนั้นวิ่งออกไปตามทางที่ลีฟ่าบอก

แม้ลีฟ่าจะไม่รู้จักป่าโบราณนอร์ฟเป็นอย่างดีแต่ก็รู้ทางที่จะไปเมืองมนุษย์ ระหว่างทางเจอพวกหมาป่าสามตาหรือหมูป่าเขี้ยวใหญ่อยู่บ้าง ผมสังหารพวกมันไปเรื่อยๆ โดยมีลีฟ่าและอควาสนับสนุน

ในตอนแรกลีฟ่าก็ตกใจที่เห็นศพของพวกสัตว์อสูรหายไปทิ้งไว้เพียงปึกกระดาษหรืออุปกรณ์

พวกเรามาถึงน้ำตกแห่งหนึ่ง เมื่อไหร่ที่เจอน้ำตกจะต้องเจอห้องลี้ภัย และนี่ก็ใกล้ถึงเวลาที่ผมต้องกลับไปโลกแห่งความจริง

น้ำตกแห่งนี้มีแอ่งน้ำใส ปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายอย่างอิสระ ต้นไม้สูงและเสียงปักษาขับขานบ่งบอกถึงความอุดมสมบูรณ์

ผมแก้ผ้าออกลงเล่นน้ำ เหนื่อยแล้ว ต้องผ่อนคลายสักหน่อย

อควากระโดดตามลงมาติดๆ มีแต่ลีฟ่าที่ยืนทำแก้มแดงอยู่บนฝั่ง

“ลีฟ่าลงมาสิ คืนนี้เราจะพักกันที่นี่ เจ้าต้องลงมาอาบน้ำล้างตัวเสียหน่อย” ผมเรียก

“ได้.. ข้าจะลงไปเดี๋ยวนี้” ลีฟ่ามองไปรอบๆ เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครเธอก็เปลื้องผ้าออกช้าๆ

แสงนวลยามเย็นส่องประกายผิวอันขาวผ่องของเอลฟ์สาว เธอค่อยๆ หย่อนเรียวขาขาวนวลลงมา

“มันเย็น..”

ตูม!

เห็นสาวงามลีลาผมก็ทนไม่ไหวแกล้งดึงลงน้ำซะเลย จากนั้นเราก็เพิ่มความสนิทชิดเชื้อทางกายกันเล็กๆ น้อยๆ ภายใต้แอ่งน้ำตกใสแจ๋วแห่งนี้

หลังจากเล่นจนพอใจก็ขึ้นจากน้ำ แต่งตัวให้เรียบร้อย

จ๊อกกกกก~

ท้องของใครคนหนึ่งร้องขึ้นมาผมกับอควาหันไปมองสาวงามเอวบางร่างน้อยเป็นตาเดียว

ลีฟ่ากะพริบตาสองสามทีเอ่ยขึ้นมาอย่างขัดเขิน “ป-เป็นเพราะข้ายังไม่มีอะไรตกถึงท้องตั้งแต่เที่ยง”

อ่า.. ตัวผมและอควาไม่เคยหิวจึงลืมไปเลยว่าพวกเอลฟ์ต้องกินอาหารด้วย

ตอนนี้ตะวันก็ตกดินไปแล้วด้วยสิ ผมมองปลาในน้ำก่อนเอ่ยถามลีฟ่า

“เจ้าก่อไฟได้ไหม ข้าจะจับปลามาย่างให้”

ลีฟ่าส่ายหน้าเบาๆ

ถีงจะน่าเสียดายแต่ก็ต้องล้มเลิกปลาย่าง

ลีฟ่ามองไปรอบๆ จากนั้นเธอกระโดดไปบนต้นไม้หยิบผลไม้สีเขียวสองสามลูกลงมา

“ลูกแอปเปิลพวกนี้กินได้ ข้าจะนำไปล้างก่อน”

ก็อย่างว่าป่านี้อุดมสมบูรณ์จริงๆ แต่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีของอย่างแอปเปิลด้วย

ล้างน้ำสะอาดเรียบร้อยแล้วลีฟ่าก็เดินมาแบ่งให้ผมกับอควาคนละลูก มันใหญ่กว่าแอปเปิลบ้านเราราว 2 เท่า

“เชิญเลย ท่านสามี”

พูดจบลีฟ่าก็อ้าปากที่งดงามของเธอกัดลงไปบนลูกแอปเปิลคำเล็กๆ การกินของเธอดูมีมรรยาทมาก แม้จะหิวก็ไม่มูมมาม

อควาจ้องมองลูกแอปเปิลอย่างไม่ไว้ใจสุดๆ

ผมกัดลงไปคำหนึ่ง โอ้ว.. กรอบ หวาน อร่อยมาก! เป็นแอปเปิลที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินเลย

แค่กๆ ผมไอ อาจเพราะว่ารีบกินคำใหญ่มากไปหน่อยแอปเปิลจึงติดคอ

“น้ำค่ะ” ลีฟ่ารีบส่งถุงใส่น้ำแร่ธรรมชาติมาให้

อึก อึก

“ฮ่าห์ ขอบใจ เกือบตายซะแล้ว” ผมดื่มเสร็จก็ส่งคืนลีฟ่าไป

จากนั้นผมเดินเข้าไปในถ้ำหลังน้ำตก

[ติ๊ง.. เข้าสู่ห้องลี้ภัย]

คงได้เวลาต้องตื่นแล้ว

“ลีฟ่า เจ้าอยู่ที่นี่รอข้ากลับมา”

ผมพูดพลางส่งอควากลับเข้าไปในบ้านภูต จากเรื่องครั้งก่อนผมไม่กล้าทิ้งเธอไว้กับเอลฟ์อีกแล้ว

“ท่านจะไปที่แห่งใด”

ลีฟ่าไม่ตกใจสักนิดเมื่อเห็นอควาหายไปในอากาศ เหมือนมันเป็นเรื่องปกติของเหล่าภูต

“เอ่อ..” จะอธิบายยังไงดีเนี่ย อืม... “เอาเป็นว่าเจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ใช้วิชาของเจ้าสร้างรากไม้มาปิดปากถ้ำไว้ซะ”

ครืน.. แซ่กๆ ..

แม้ไม่เข้าใจว่าปิดทางแล้วผมจะออกไปได้ยังไง ลีฟ่าก็ยังทำตามอย่างว่าง่าย

แสงจันทร์ไม่สามารถส่องผ่านเข้ามา ตอนนี้ในถ้ำจึงสลัวไปด้วยแสงจากหินส่องแสงในถ้ำแห่งนี้

พอง.. พองแล้วจ้า ใบหน้าเหมือนจะร้องไห้ของลีฟ่ากระตุ้นอารมณ์ของผมเข้าให้

“เจ้ากลัวที่จะต้องอยู่คนเดียวในที่แห่งนี้?” ผมถามออกไป

ลีฟ่าพยักหน้าเบาๆ “ในสถานที่ไม่คุ้นชิน ข้าหวั่นใจเล็กน้อย”

“งั้นข้าจะปลอบใจเจ้าเล็กๆ น้อยๆ ก่อนไป” ว่าแล้วผมก็เดินไปปลดเสื้อผ้าของลีฟ่าออก

เพราะมัวแต่ปลอบใจลีฟ่ากว่าจะออกจากดันเจี้ยนพิศวงตะวันก็สายโด่ง

....

ลีฟ่านั่งอยู่ในที่สลัว มนุษย์เพศชายผู้นั้นหายไปอย่างไร้ร่องรอย มันช่างเป็นวิชาที่ประหลาดยิ่งนัก

สถานที่แห่งนี้ตอนกลางคืนค่อนข้างหนาว ลีฟ่ามองไปรอบๆ ไม่มีอะไรนอกจากหินย้อยและความมืด เธอเรียกรากไม้มาห่อตัวไว้เป็นดักแด้นั่งตรงนี้ตามคำสั่งของเขาคนนั้น

“หนาวจัง..” หญิงสาวลูบท้องของตัวเองเบาๆ อย่างน้อยในนั้นก็มีน้ำอุ่นๆ อยู่




...................

ไรต์ : นิยายสายมืด พระเอกหื่นตลอด!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น