악마 ปีศาจเขียน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เมียมาเฟีย33

คำค้น : คริสยอล

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 45

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 21:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เมียมาเฟีย33
แบบอักษร




เมียมาเฟีย๓๓



เสียงฝีเท้าวิ่งตรงไปยังห้องฉุกเฉิน ชานยอลวิ่งเข้าไปหามาร์คที่เดินวนเวียนอยู่หน้าห้อง ใบหน้าซีดเผือดดวงตาแดงก่ำ เหมือนเพิ่งจะผ่านการร้องไห้มา เขาคว้าเด็กหนุ่มเข้ามากอด


“พี่” มาร์คร้องออกมาเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของคนเป็นพี่ ก่อนที่น้ำตาจะไหลออกมาอีกครั้ง


“พี่ ผมจะทำยังไง พวกเขาจะเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมต้องเป็นแบบนี้ จะเจอกันแล้ว แต่ แต่มัน” มาร์คพูดเหมือนคนที่สติหลุด ทำให้ชานยอลกอดเด็กหนุ่มเอาไว้แน่น เขารู้ว่าน้องชายคนนี้ต้องเป็นห่างอีกคนที่นอนอยู่ในนั้น ไม่ต่างจากเขาที่เป็นห่วงคนรักเหมือนกัน แต่เขาจะมาสติหลุดอีกคนไม่ได้เพราะตอนนี้เหลือเขาคนเดียวที่ต้องเข้มแข็ง ต้องเป็นที่พึ่งให้กับน้อง ไหนจะเหล่าลูกน้องที่ยืนออกันอยู่เต็มหน้าห้องฉุกเฉินตอนนี้ พวกเขาต่างหันมองไปยังมาดามเพียงคนเดียวที่ตอนนี้เป็นที่พึ่งทางใจของพวกเขา


“เดี๋ยวพวกเขาก็ออกมา นายต้องเข้มแข็งไว้” เขาปลอบเด็กหนุ่มในอ้อมกอด มาร์คผละใบหน้าออกจากอ้อมกอดของพี่ชายแล้วพยักหน้า เมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มดีขึ้น เขาจึงหันไปยังเหล่าลูกน้องมาเฟียที่ยืนนิ่งอยู่


“มันเกิดอะไรขึ้น” เขาถามออกมา 


“ระหว่างทางที่จะไปคฤหาสน์ตระกูลคลาส มีคนขับรถมาตัดหน้ารถของนาย นายที่เป็นคนขับเองจึงหักพวงมาลัยหลบ แต่เกิดชนเข้ากับเนินหินข้างทาง จากนั้นพวกมันก็กราดยิงพวกเรา” คนเล่าเงียบไปพร้อมกับมือที่กำแน่นอย่างเจ็บใจ


“คนของเราบาดเจ็บเล็กน้อย แต่จับคนของมันได้สองคนครับมาดาม” คนเล่า เล่าต่อ 


“ตอนนี้อยู่ไหน” ชานยอลหมายถึงคนที่ลูกน้องของเขาจับมาได้


“คนของคลาสคุมตัวไปที่คฤหาสน์แล้วครับ” ชานยอลพยักหน้ารับแล้วหันไปมองปีเตอร์ที่ยืนจ้องเขาอยู่ จากนั้นปีเตอร์จึงพยักหน้าอย่างเข้าใจ


“มาร์ค” มาร์คที่ยืนจ้องหน้าประตูห้องฉุกเฉินหันกลับมา เมื่อได้ยินเสียงของชานยอล


“นายรอฟังข่าวที่นี่”


“พี่จะไปไหน” ชานยอลยังพูดไม่ทันจบ มาร์คก็สวนขึ้นมา


“พี่จะไปที่คฤหาสน์คลาส”


“ผมไปด้วย”


“ถ้านายไปจะไม่มีใครอยู่ที่นี่ มาร์ค ทำตามที่พี่สั่ง” มาร์คกำมือแน่น แต่ก็ยอมพยักหน้าตกลง


“อาหนิง กู๋โจ นายสองคนอยู่ที่นี่ ที่เหลือตามมา” ทุกคนขานรับแล้วตามหลังชานยอลไป มาร์คมองตามหลังพี่ชานที่เดินแยกไปจนรับสายตา เขาอยากจะตามทุกคนไป แต่เขาก็เป็นห่วงคนที่อยู่ในห้องฉุกเฉินเหมือนกัน






รถหลายคันวิ่นเข้ามาจอดในคฤหาสน์ตระกูลคลาส ชานยอลที่เดินลงจากรถเดินตามหลังปีเตอร์เจ้าของบ้านเข้าไปในหัองรับแขก


“ไปเอาตัวมา” ปีเตอร์สั่งลูกน้อง สักพักคนที่ถูกจับตัวมาก็มายืนอยู่ตรงหน้าของชานยอล


“ใครสั่งคุณมา” ชานยอลถามเป็นภาษาอังกฤษ เมื่อคนตรงหน้าเป็นฝรั่งรูปร่างสูงใหญ่ คนทั้งสองไม่ยอมตอบ


“ซู” ซูที่ยืนอยู่ข้างๆยื่นมีดสั้นให้กับผู้เป็นนาย เมื่อชานยอลยื่นมือไปตรงหน้า เมื่อได้มีดมาเขาจึงเดินเข้าไปให้ชายฉกรรจ์ทั้งสองที่ถูกลูกน้องของปีเตอร์คุมตัวอยู่


“ผมถามอีกครั้ง ใครสั่งคุณมา” ชายฉกรรจ์ทั้งสองกลืนน้ำลายลงคอ จะถอยหลังหนีก็ทำไม่ได้เพราะถูกคุมตัวเอาไว้ แต่จะบอกว่าใครเป็นคนสั่งมาก็ทำไม่ได้ เพราะพวกเขาก็เป็นลูกน้องที่จงรักภักดีต่อผู้เป็นนายเหมือนกัน ชานยอลยกยิ้มมุมปากเมื่อคนทั้งสองไม่ยอมตอบ ดี ไม่ยอมบอกดีๆมันก็ต้องทรมานกันหน่อย


“อ๊ากกกกกก” ชายฉกรรจ์ร้องขึ้นมาเมื่อใบมีดถูกกรีดลงที่ฝ่ามือ เมื่อถูกลูกน้องของปีเตอร์จับมือวางลงที่โต๊ะ จากนั้นก็ถูกชานยอลเอาปลายแหลมคมทิ่มลงเบาๆที่ฝ่ามือแล้วก็กรีดมันอย่างเบามือ 


“จะบอกผมได้หรือยังครับ” ชานยอลถามด้วยรอยยิ้มที่สวยงาม แต่คนถูกถามกลับเห็นรอยยิ้มนั้นเป็นรอยยิ้มของปีศาจร้าย 


“ไม่บอกเหรอครับ”


“อ๊ากกกกกกก” เมื่อคนถูกถามไม่ยอมตอบ ชานยอลจึงได้กดใบมีดลงอีกครั้ง


“อ๊ากกกกกก ทำไมทำแค่กูคนเดียววะ อ๊ากกกกก” อีกครั้ง


“อ๊ากกกกก” และอีกครั้ง


“กูไม่บอก” ชายที่ถูกใบมีดกรีดไม่ยอมที่จะสารภาพ


“อ๊ากกกกกก” แต่เขาก็ต้องร้องขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อชานยอลดึงใบมีดที่ปักอยู่ที่ฝ่ามีดออกมา


“ถ้ายอมบอกตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวนะครับ” ชานยอลพูดขึ้นยิ้มๆให้กับคนตรงหน้า จากนั้นจึงโยนมีดในมือทิ้งไปอีกทางแล้วกลับไปนั่งที่โซฟาข้างๆปีเตอร์ ซูยื่นผ้าเช็ดมือให้กับผู้เป็นนาย


“ขอบคุณครับ” ชานยอลยื่นผ้าเช็ดมือคืนให้


“ไม่คิดว่านายก็โหดไม่เบา” ปีเตอร์ถามยิ้มๆ เขาหันไปยิ้มให้กับคนถาม


“อยู่วงการนี้ผมก็ต้องรู้จักพัฒนาตัวเอง จะให้คนอื่นข่มอยู่ฝ่ายเดียวก็ไม่ใช่” พูดจบแล้วเขาก็หันไปที่ชายสองคนที่นั่งอยู่กับพื้นเมื่อถูกลูกน้องของปีเตอร์จับให้คุกเข่าลง โดยมีอีกคนนั่งกุมฝ่ามือที่มีเลือดอาบอยู่ เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่ตอนนี้ ที่นี่มีเพียงเขาคนเดียว ลูกน้องของเขาที่นี่ต้องการผู้นำ แล้วเขาที่ยืนอยู่ต่อหน้าทุกคนจึงต้องทำให้ลูกน้องมีขวัญกำลังใจ


“บอกมาเถอะครับว่าใครเป็นคนสั่งพวกคุณมา” ชานยอลพูดกับชายฉกรรจ์ทั้งสอง ทั้งสองคนเงียบไม่ยอมตอบเหมือนเดิม ชานยอลส่ายหัวยิ้มไป


“ปีเตอร์ คุณพอจะสืบประวัติครอบครัวของพวกเขาให้ผมได้ไหม” เขาจ้องหน้าชายทั้งสองแล้วพูดออกมา นี่ไม่ใช่คำขู่จากเขา เพราะเขาต้องการที่จะให้ปีเตอร์ทำให้จริง


“ฉันสั่งให้ลูกน้องทำตั้งแต่เราอยู่ที่โรงพยาบาล” ปีเตอร์พูด สมกับที่เป็นมาเฟีย เพราะมาเฟียเมื่อจับศัตรูได้ ไม่สืบประวัติก่อน ก็ต้องฆ่าทิ้งเลย


“ประวัติของพวกมันครับนาย” ลูกน้องของปีเตอร์พูดขึ้นพร้อมกับยื่นประวัติของทั้งสองคนมาตรงหน้า ประวัติของลูกน้องปลายแถว มาเฟียอย่างพวกเขาสามารถสืบมาได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง แต่ถ้าเป็นพวกคนสนิทของมาเฟียเลยก็คงจะยากหน่อย ถ้างั้นสองคนนี้ก็อยู่ในระดับปลายแถวสินะ เมียมาเฟียคิดในใจ เขาอยู่ในวงการมาเฟียมาได้สักพักแล้ว คริสสอนเขาเกี่ยวกับวงการมืดแบบนี้มาบ้าง แล้วเขาที่เป็นคนที่อยู่ไม่เป็นสุขก็ชอบออกไปเที่ยวเล่นหาประสบการณ์ด้านนี้มาเองบ้างเหมือนกัน


“นิกกี้ อายุสามสิบห้าปี เป็นชาวรัสเซีย แฟนสาวชื่อฮันน่าทำงานอยู่ในบาร์ซิซ่าที่รัสเซีย เธอสวยดีนะครับ” พูดจบเขาจึงเงยหน้ายิ้มให้ชายอีกคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร 


“ช่วงนี้ซ่องที่ผมรู้จักกำลังนิยมผู้หญิงที่เป็นฝรั่งอยู่ด้วย เธอเหมาะกับงานนี้ว่าไหมครับ” นิกกี้หน้าแดงด้วยความโกรธ แต่ไม่สามารถทำอะไรชานยอลได้


“ปีเตอร์ คุณให้คนไปรับเธอแล้วส่งไปที่ฮ่องกงได้ไหม”

“ได้อยู่แล้ว แค่นี้สบายมาก” ปีเตอร์ตอบ ชานยอลจึงหันไปยิ้มให้กับชายทั้งสองอีกครั้ง


“ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้นะครับ แต่พวกคุณดูเหมือนว่าจะบังคับผมเอง” ใช่ เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้ แต่คนทั้งสองบังคับเขาเอง เขาก็แค่ไหลไปตามน้ำเท่านั้น และดูเหมือนน้ำที่เขาไหลไปพร้อมกับมัน มันจะแรงน่าดู


“นิกกี้ มึงก็บอกพวกมันไปสิวะ กูเจ็บจะตายอยู่แล้ว” เพื่อนของนิกกี้อีกคนร้องโวยวายขึ้น เมื่อนิกกี้ไม่ยอมบอกว่าคนที่สั่งพวกเขามาคือใคร


“แล้วคุณทำไมไม่บอกเองล่ะครับ คุณทอม” ชานยอลพูด ทอมเงียบลง เมื่อเป้าหมายต่อไปมาตกอยู่ที่เขา


“ลูกสาวคุณน่ารักดีนะครับ” เมื่อในห้องเงียบ ชานยอลจึงพูดขึ้นมาพร้อมกับโชว์รูปเด็กสาววัยสามขวบขึ้น


“อย่ายุ่งกับลูกกู” ทอมร้องขึ้น เมื่อเห็นรูปเด็กน้อยที่แสนจะน่ารักโชว์อยู่ตรงหน้าตัวเอง


“ก็แค่พวกคุณบอกผมว่าใครส่งมาทุกอย่างก็จบ ลูกสาวคุณก็ใช้ชีวิตตามปกติ แฟนสาวคุณก็ทำงานในบาร์ต่อไป” คนทั้งสองลังเล ถ้าเขาไม่บอกชานยอล คนในครอบครัวก็เป็นอันตราย แต่ถ้าเขาบอก เขาสองคนก็แค่ตาย ครอบครัวก็ยังมีชีวิตต่อไป


“ถ้าฉันบอก ฉันจะมั่นใจได้ยังไงว่าคนในครอบครัวฉันจะปลอดภัย” นิกกี้ถามขึ้น 


“ผมเป็นคนพูดคำไหนคำนั้น” 


“อดัม อดัมฟราว ตอเลีย คู่แข่งของปีเตอร์ คลาส” นิกกี้ยอมที่จะพูดออกมา เมื่อรู้ว่าเป็นใครชานยอลจึงหันไปมองปีเตอร์ที่ส่งยิ้มแห้งๆกลับมาให้


“ฉันจะต้องไปเล่นงาน อดัมอะไรนั่นก่อน หรือเล่นงานคุณก่อนดี” 


“ไม่เอาน่า หงุดหงิดไปมันก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว” ปีเตอร์พูด เมื่อเจอคำพูดของชานยอล


“ทำไมถึงเล่นงานคริส” เขาไม่สนใจปีเตอร์อีกจึงหันไปถามชายทั้งสองอีกครั้ง


“เท่าที่ฉันได้ยินมา คุณอดัมสั่งให้เล่นงานมาเฟียฮ่องกงเพราะว่ามันเป็นพันธมิตรกับปีเตอร์ มาเฟียนั่นเป็นคนขายอาวุธให้ปีเตอร์ แต่ไม่ขายให้คุณอัม คุณอดัมจึงสั่งให้เล่นงานเขา” นิกกี้พูดขึ้น ชานยอลจึงพยักหน้ารับ


“พาทอมไปทำแผล กักตัวไว้ก่อนจนกว่างานจะเสร็จแล้วค่อยปล่อยไป” ชานยอลหันไปพูดกับลูกน้องของปีเตอร์ จากนั้นทอมกับนิกกี้ก็ถูกพาตัวออกไปจากห้อง


“เรื่องมันเกิดขึ้นก็เพราะนาย” เมื่อคนอื่นออกไป คำเรียกคุณก็หายไปแล้วเปลี่ยนมาเป็นคำที่เรียกอย่างสนิทสนมอีกครั้ง ปีเตอร์ยิ้มให้คนพูด


“ขอโทษ เอาน้า เดี๋ยวฉันช่วยจัดการให้” ปีเตอร์บอก แต่ได้รับสายตาไม่พอใจจากชานยอลแทน เขายักไหล่เมื่อเห็นว่าชานยอลไม่สนใจข้อเสนอของตัวเอง


“นายพอจะรู้เกี่ยวกับกิจการของหมอนั่นไหม” ปีเตอร์หันมามองที่คนถาม เขาไม่เข้าใจที่ชานยอลพูด ทำไมถึงอยากรู้เกี่ยวกับกิจการของอดัมฟราว


“นายอยากจะรู้ไปทำไม” ปีเตอร์ถาม


“ก็แค่บอกมา” ชานยอลไม่ตอบ แต่ใช้น้ำเสียงให้ปีเตอร์บอก


“มันมีกิจการหลายอย่างอยู่เหมือนกัน มันมีคาสิโนทางฝั่งตะวันตก มีธนาคารในเครือบริษัทของมันอยู่เองหลายแห่ง” ปีเตอร์นึกสักพักจึงพูดขึ้น


“ธนาคาร” ปีเตอร์พยักหน้าเป็นคำตอบให้


“และก็ที่ดินตรงเหมืองที่ติดกับฉัน” ปีเตอร์กัดฟันพูดอีกครั้ง เพราะที่ดินบริเวณเหมืองของเขามันอยู่กึ่งกลางระหว่างที่เดินของเขากับที่ดินของอดัม พวกเขาขัดแย้งกับที่ดินตรงนี้มาเป็นเวลานานตั้งแต่สมัยรุ่นปู่ทวดแล้ว และยังไม่มีใครได้ทำอะไรกับที่ดินตรงนั้น เพราะถ้าเขาเข้าไปก็ถูกคนของฝั่งอดัมเล่นงานแต่ถ้าอดัมเข้ามาคนของทางฝั่งเขาก็เล่นงานพวกมันเหมือนกัน ที่ดินตรงนั้นจึงยังคงเป็นที่ดินที่ไร้การเข้าไปใช้งาน


“ที่ดิน” ชานยอลถามย้ำ ปีเตอร์พยักหน้าอีกครั้ง


“นายอยากได้ที่ดินตรงนั้นมาเป็นของนายไหม ปีเตอร์” ปีเตอร์หันขวับมามองคนพูด ทำไมเขาจะไม่อยากได้ เขาทำยังไงก็ไม่สามารถเอามันมาเป็นของตัวเองได้สักที ชานยอลหันไปยิ้มให้กับคนที่อยากเป็นเจ้าของที่ดินตรงนั้น


“เสียงเงินเท่าไหร่ ฉันก็ยอม” ปีเตอร์บอก ชานยอลยกยิ้มมุมปากให้อย่างนึกสนุก


“นายจะไม่ได้เสียเงินซื้อมันมาชักแดงเดียว”



1 คอมเมนท์ 1 กำลังใจในการลงต่อฝากด้วยนะคะ



อย่าทำให้แสบโมโหเพราะชีวิตคุณจะหายนะ 

อาเมน...ไว้อาลัยให้แก่อดัมก่อนเป็นอันดับแรก





ความคิดเห็น