Shiro Ug

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 5 แอปเปิลจัง กับการติดพิษ

ชื่อตอน : ตอนที่ 5 แอปเปิลจัง กับการติดพิษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 382

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 19:08 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 5 แอปเปิลจัง กับการติดพิษ
แบบอักษร



หลังจากที่ถูกกิน.. นี่ก็ผ่านมาแล้ว 5 นาที..

‘แง~~!!! ออกไปไม่ได้ง่า!!’

ถึงจะไม่ตายก็เถอะ.. แต่แอปเปิลจังในตอนนี้เนื้อตัวเหนียวเหนอะหน่ะไปหมด.. ไม่รู้ว่ามันมีน้ำอะไรบ้าง แต่ที่แน่ๆมันมีทั้งน้ำลายแล้วก็น้ำกรดแน่ๆ นั่นก็เพราะว่า!!

[เรียนรู้สกิล : ลดทอนการกัดกร่อน]

[ลดทอนกัดกร่อน] (Passive)

[ต้านทานความเสียหายจากการกัดกร่อน 40%]

ถึงจะได้สกิลมาก็เถอะ..

แต่ว่า..

‘ไม่ดีใจเลยสักนิดง่าาา!!!’

แอปเปิลจังพยายามจะขยับตัวแต่ก็ทำไม่ได้ ดูเหมือนว่าพละกำลังของเธอจะไม่พอ..

‘งืออ ถึงจะไม่โดนย่อยก็เถอะ แต่แบบนี้ก็หนีออกไปไม่ได้อยู่ดีง่า.. แถมต่อให้ร่างกายไม่โดนย่อย แต่ว่าชุดมัน.. ง่าาาา~~!!!’

แอบเปิลจังอยากจะร้องไห้.. รู้งี้เธอน่าจะอัพ STR ไว้สักหน่อยก็คงจะดี..

และแล้ว.. ในตอนนั้นเอง!!

[สกิล : ลดทอนกัดกร่อน]

พัฒนาเป็น

[สกิล : ต้านกัดกร่อน]

[ต้านกัดกร่อน] (Passive)

[ต้านทานความเสียหายจากการกัดกร่อน 80%]

‘ฮือ~~ ไม่ดีใจเลยสักนิด..’

แอปเปิลจังอยากจะร้องไห้ เธอไม่ได้รับดาเมจจากน้ำย่อยของเจ้าคางคกนี่เลย แต่ก็ออกไปไม่ได้เหมือนกัน..

เพราะงั้น.. มีทางเดียวที่พอจะออกไปได้!!

‘ถ้าแกคิดจะกินฉันคนนี้ล่ะก็!! ก็ต้องเตรียมใจที่จะถูกกินเหมือนกัน!!’

ใช่แล้ว.. ถึงร่างกายส่วนอื่นจะขนับไม่ได้ก็จริง แต่ว่า แค่อ้าปากล่ะก็ ทำได้สบายมาก!’

“จงสำนึกเสียใจที่กินฉันคนนี้ซะ!!”

อ่าาา~~

ง่ำ!!

แอปเปิลจังกัดลงไปที่ผิวเนื้อของเจ้าคางคกอย่างแรง แต่ว่า!!

‘เนื้อเหนียวชะมัก กัดไม่ขาดเลย.. แต่ว่า..’

“แอ้อี้!! อุดอั้นไอ้ไอ้ออก!!”

(แค่นี้!! หยุดฉันไม่ได้หรอก!!)

กรรรร!!

แอปเปิลจังขบฟันแน่น!! เธอบนกรามเข้าหากันด้วยแรงทั้งหมดที่มี!! ถึงแม้ STR ของเธอจะต่ำจนทำให้พลังโจมตีเบามากก็จริง แต่ว่า ด้วยค่า WIS ที่สูงถึง 200 ก็เสริมกล้ามเนื้อทั่วทั้งร่างของเธอให้แกร่งยิ่งกว่าหมียักษ์ซะอีก!!

และด้วยกล้ามเนื้ออันแข็งแกร่ง!! ทำให้แรงกัดจากกรามและขากรรไกรของเธอในตอนที่เอาจริง มันหนักหน่วงมากพอๆกับแรงกัดของจระเข้!!

ง่ำ!!

ชี่สสส!!

เนื้อของเจ้าคางคกถูกกัดจนขาด!! แม้จะมองไม่เห็นแต่แอปเปิลจังก็สัมผัสได้ว่าตอนนี้ในปากของเธอนั้นมีก้อนเนื้อกับน้ำที่ไหลออกมา!! มันจะต้องเป็นเลือดและเนื้อของเจ้าคางคกนั่นแน่!!

แต่ว่า!!

‘ทำไม.. มันอร่อยจัง..’

ใช่แล้ว.. ไม่รู้ว่าเพราะอะไร.. แต่เนื้อของเจ้าคางคกนี่กลับอร่อยเหมือนบาบีคิวและเลือดของมันกลับรสชาติเหมือนน้ำผลไม้!!

ง่ำ ๆ ๆ

แอปเปิลจังเคี้ยวอย่างช้าๆเพื่อลิ้มรวชาติของมัน.. เธอกลัวว่าตัวเองจะสติแตกไม่ก็ต่อมรับรสเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ แต่จริงๆ มันกลับอร่อยอย่างไม่น่าเชื่อ..

อึ่ก..

อ่า..

จากความรู้สึกที่น่าพะอืดพะอม.. กลับกลายเป็นรอยยิ้มอันแสนจะเจ้าเล่ห์!!

“หึๆๆ ฉันจะกินแกให้หมดเลย.. เจ้าคางคกบ้า!!”

ไหนๆก็ไหนๆแล้ว แอบเปิลจังผู้ตกต่ำจนถึงขีดสุดก็ได้ทำในสิ่งที่มนุษย์ธรรมดาไม่มีวันจะทำ!!

เธอกัดกินเนื้อของเจ้าคางคกยักษ์นี่อย่างเอร็ดอร่อยโดยที่ไม่มีที่ท่าว่าจะหยุด!!


ภายนอก

เจ้าคางคกยักษ์เริ่มแสดงอาการทรมานออกมา!! ร่างของมันสั่นสะท้านเพราะความเจ็บปวดที่อยู่ภายในท้อง!!

มันนอนตะเกียกตะกายอยู่บนพื้นและพยายามจะกระทุ้งท้องของตัวเองเพื่อเอาของที่พึ่งกินเข้าไปออกมา!!

จนในที่สุด!!

อ้วก!!

เผละ..

มันก็คายเจ้าสิ่งที่กินเข้าไปล่าสุดออกมาจนได้!!

มันจ้องมองร่างที่เต็มไปด้วยน้ำเมือกเหนียวๆที่กำลังค่อยๆลุกขึ้นอย่างช้าๆด้วยแววตาที่ตื่นตระหนก..

และเมื่อร่างนั้นหันมามองที่มัน!!

“หึๆ รีบคายฉันออกมาเชียวนะ เจ้าคางคกบ้า..”

.!!!.

ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นพร้อมๆกับความรู้สึกหวาดกลัวที่ปรากฏขึ้นในใจ!!

ร่างของมนุษย์ที่มันนึกว่าเป็นเพียงแค่อาหารกลับยืนยิ้มให้มันด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำสีม่วง!! ซึ่งก็คือเลือดของมันนั่นเอง!!

แผล่บ..

เด็กมนุษย์นั่นแลบลิ้นออกมาเลียเลือดสีม่วงที่มัมปากพร้อมกับยิ้มออกมาอีกครั้ง..

“อืม.. คิดออกแล้ว.. เลือดของแกเนี่ย รสชาติเหมือนน้ำองุ่นนี่เอง..”

.!!!.

ความกลัวค่อยๆเข้าปกคลุมจิตใจของมัน!! ในตอนนี้ มันอยากจะหนีจากยัยเด็กมนุษย์ตรงหน้านี่ให้ไวที่สุด!! แต่ว่า!! มันกลับทำไม่ได้!! บาดแผลที่อยู่ในกระเพาะของมันร้ายแรงเกินไป!! อย่างน้อยมันจะต้องกินหญ้าฮีลที่ขึ้นอยู่ริมทะเลสาบสัก 10 ต้นก่อน!!

แต่ว่า!!

“คิดว่าฉันจะให้แกทำได้งั้นหรอ..”

.!!!.

เพียงแค่มันละสายตาไปชั่วครู่!! ในมือของเด็กสาวก็ปรากฏอาวุธชิ้นหนึ่งขึ้นแล้ว!!

วิ้ง..

มันคือดาบเล่มสีเงินธรรมดาๆ แต่ว่า ถ้าจากสายตาของเจ้าคางคกยักษ์แล้วล่ะก็ นั่นคืออาวุธสังหารแสนจะน่าหวาดกลัว!!


[ดาบเหล็ก]

[+STR 10]

[ต้องการ STR 20 ในการใช้งาน]


ดาบนี่เป็นไอเทมที่อยู่ในไอเทมบ็อกของแอปเปิลจัง.. มันเป็นหนึ่งในไอเทมที่มีอยู่แล้วโดยที่ตัวเธอเองก็ไม่รู้ว่ามันมีอยู่ได้ยังไง!!

(เป็นของดรอปจากตอนที่ ตู้มมมมมม!! น่ะครับ)

แอปเปิลจังค่อยๆจับดาบด้วย 2 มือตั้งท่าเหมือนกับเคนโด้..

ตัวเธอในตอนนี้ปลดปล่อยกลิ่นไอที่สามารถสยบบอส Lv.18 ออกมาจนมันไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว!!

[เรียนรู้สกิล : ข่มขวัญ]

“ก้าวถอย.. ยก..”

แอปเปิลจังย่ำเท้าซ้ายถอยหลังพร้อมๆกับยกดาบขึ้นเหนือหัว..

ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังร่างของเจ้าคางคกยักษ์นั่นด้วยแววตาที่ราวกับจะสะกดมันไว้ด้วยความหวาดกลัว!!

“ก้าวหน้า..”

เธอกว้าเท้าขวาออกไป และทิ้งน้ำหนักตัวตามลงไป!!

“ฟัน!!”

ชวิ้งงงง!!

ฟุ่มมม..

แรงลมจากการฟาดฟันพัดปลิวออกมา.. และในพริบตาต่อมา.. ร่างอันใหญ่โตตรงหน้า.. ก็ขาดสะบั้นออกเป็น 2 ซีก!!

ตึ้ม..


[สังหาร คางคกยักษ์ Lv.18 (บอส)]

[ได้รับ : ต่อมพิษคางคกยักษ์]

[ได้รับ : Core (S)]

[ได้รับ : ถุงมือหนังคางคก]


เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นทำให้แอปเปิลจังรู้แล้วว่าจัดการมันได้.. แต่ว่า.. เธอกลับยังยืนค้างอยู่ในท่าที่ฟันค้างอยู่อย่างงั้น..

...

...

‘ง่ะ.. ขยับ.. ไม่ได้.. ทำไมล่ะ!!’

ใช่แล้ว.. ตอนนี้แอปเปิลจังขยับไม่ได้เลยแม้แต่น้อย..

ส่วนเหตุผลน่ะหรอ บางที คงเป็นเพราะฝนเลือดของเจ้าคางคกนั่นแน่ๆ!!

[สัมผัสกับโลหิตของคางคกยักษ์]

[ติดสถานะพิษอัมพาต]

[ไม่สามารถขยับตัวได้]

‘ง่าาา!! แบบนี้ก็ได้งั้นหรอ!!’

[ติดสถานะพิษ]

[-HP 2/5 วินาที]

‘ม่ายยย!!! แบบนี้เดี๋ยวเค้าก็ตายหรอก!!’

แม้ร่างกายของแอปเปิลจังจะทนทานยังไงก็ตาม แต่ว่าเธอยัฃคงสามารถติดสถานะพิเศษได้อยู่!!

และถ้าพิษมันกัดกินจนเธอ HP หมดล่ะก็!!

‘ง่าา!!! ม่ายน้า!! เค้ายังไม่อยากตาย!!!’

ตอนนี้ HP ของแอปเปิลจังมีอยู่ 200 ถ้า หมายความว่า เธอมีเวลาเหลืออยู่อีกไม่ถึง 10 นาที!!

‘งื้อ.. ไม่นึกเลยว่าจะต้องมาตายแบบนี้..’


และแล้ว.. เวลาก็ดำเนินต่อไปเรื่อยๆจนครบ 5 นาที!!


ตริ้ง!!

[รับพิษอัมพาตเป็นเวลา 5 นาที]

[ได้รับสกิล : ต้านอัมพาต]

[ต้านอัมพาต] (Passive)

[ลดผลจากพิษอัมพาต 40%]


เมื่อสิ้นเสียง!! เหมือนแอปเปิลจังจะมีความหวังขึ้นมา!!

‘ขะ ขยับมือได้นิดหน่อยแล้ว!!’

แม้จะติดๆขัดๆและขยับได้ช้ามาก แต่แอปเปิลจังในตอนนี้ ขยับได้แล้ว!!

เธอค่อยๆเปิดไอเทมบ็อก แล้วนำหญ้าฮิลออกมา..

‘หวังว่ามันจะช่วยได้นะ..’

ตอนนี้ HP ของแอปเปิลจังเหลืออยู่ 80 ถ้าเธอไม่ทำอะไรเลย อีกไม่เกิน 5 นาที เธอจะตายเพราะพิษแน่!!

เธอค่อยๆนำหญิาฮีลใส่ปากและกลืนมันลงไปในคออย่างรวดเร็ว!!

น่าแปลกที่มันเป็นต้นหญ้า แต่กลับสลายหายไปทันทีที่เธอกลืนลงคอ อย่างกับว่ามันสลายกลายไปเป็นอะไรสักอย่างให้กับร่างกายของเธอยังไงอย่างงั้น!!

[+HP 5]

‘เยี่ยม!!’

ดูเหมือนที่เธอว่าเธอจะเจอทางรอดแล้ว!!

‘ถึงแม้จะกาทางถอนพิษไม่ได้.. แต่ว่าตอนนี้ ก็พบหนทางที่จะไม่ตายแล้ว!!’

แอปเปิลจังกระหน่ำยัดหญ้าฮิลลงคออย่างรัวๆ!!

HP ของเธอฟื้นกลับคืนมาอย่างรวดเร็วที่ 180 และเมื่อเกิดดาเมจขึ้นจนทำให้ HP ของเธอต่ำกว่า 150 เธอก็จะกิลหญ้าฮิลทันที..


จนกระทั่ง..


2 ชั่วโมงผ่านไป..


“แฮ่กๆๆ นึกว่า.. จะไม่รอดซะแล้ว..”

ร่างของเด็กสาวตัวน้อยนอนหอบหายใจอยู่ริมทะเลสาบในสภาพที่เหนื่อยสุดๆ นั่นคงเป็นเพราะเธอพึ่งผ่านประสบการณ์เฉียดตายมาล่ะมั้ง..

“ต้องขอบคุณหญ้าฮิลเลยจริงๆ ไม่งั้นเราคงไม่รอดแน่..”

ด้วยผลจากหญ้าฮิลทั้งที่เธอมีและที่ขึ้นอยู่รอบๆทะเลสาบ ทำให้เธอสามารถยื้อชีวิตได้ครบ 1 ชั่วโมง ทำให้เธอได้รับสกิล [ลดทอนพิษ]


[ลดทอนพิษ] (Passive)

[ลดผลจากพิษ(ความเสียหาย/ระยะเวลา/DPS/อัตราการติดสถานะพิษ) 40%]


และเมื่อครบ 2 ชั่วโมง สกิลต้านพิษก็พัฒนาเป็น!!


[ต้านพิษ] (Passive)

[ลดผลจากพิษ(ความเสียหาย/ระยะเวลา/DPS/อัตราการติดสถานะพิษ) 80%]


และพอได้สกิลนี้มา ฉันก็หายจากสถานะติดพิษทันที.. ทำให้ HP ไม่ลดลงไปมากกว่านี้อีกแล้ว..

“เห้อ~~ เหนื่อยจังเลย.. ว่าแต่.. ถ้ากลับไปสภาพนี้ คงต้องโดนคุณแม่ดุแน่ๆเลย..”

“เห้อ~~ เพราะแกแท้ๆเจ้าคางคกบ้า!!”


และแล้ววันนั้น แอปเปิลจังก็ถูกดุทันทีที่กลับไปที่บ้านในสภาพนั้น.. แม้เธอจะอาบน้ำแล้วก็ตาม แต่สภาพชุดที่โดนกรดย่อยนั่นก็ไม่สามารถแก้ไขได้.. และหากเธอจะเอาชุดที่ดรอปออกมาเปลี่ยน มันก็คงจะน่าสงสัยเกินไป..



——————-

[แอปเปิล]

[Lv : 39]

[อาชีพ : ชาวบ้าน]

[HP : 100/100] +(100)

[MP : 100/100]

[STR : 0] +(20)

[WIS : 200] +(20)

[AGI : 9]

[INT : 0]

[DEX : 0]

[Point = 0]

[Equipment : ชุดชาวบ้านธรรมดา,ดาบไม้]

[Skill] : ตัดไม้ V , ร้องเพลง II , ทำอาหาร II , เลี้ยงสัตว์ II , ตกปลา II , เก็บผลไม้ I , ปลูกผัก III , Dragon Slayer I , สมาธิ I , ลมหายใจประสานดาบ I , Slash I , ต้านกัดกร่อน , ข่มขวัญ , ต้านพิษ



———————-

ตอนหน้า ติดเหรียญน้า!!

ความคิดเห็น