Shiro Ug

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 3 แอปเปิลจัง กับการก้าว

ชื่อตอน : ตอนที่ 3 แอปเปิลจัง กับการก้าว

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 401

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 17:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 3 แอปเปิลจัง กับการก้าว
แบบอักษร



มื้อค่ำของครอบครัวดาวินเซ่

การกินมื้อค่ำเป็นไปอย่างสนุกสนานเฉกเช่นทุกวัน.. วันี่แอปเปิลจังก็ยังมีเรื่องมาเล่าให้คุณพ่อและคุณแม่ฟังอย่างสนุกสนานเช่นเคย..

“แล้วทีนี้น้า.. หนูที่วิ่งตามมันไม่ทันก็เลยขว้างหินใส่มันแทน.. แต่สุดท้ายมันก็พลาดไปเจ้ากระต่ายมันก็เลยหนีไปได้ค่ะ..”

“ว้า.. น่าเสียดายจังเลยนะจ๊ะ..”

อาเรียยิ้มอย่างอ่อนโยนขณะคุยกับลูกสาว..

“ช่างเป็นความพยายามที่น่าซึ้งใจจริงๆ ทำเอาพ่อน้ำตาจะไหลเลยล่ะ..”

“ไม่ล่ะค่ะ.. หนูว่ามันไหลมาได้สักพักแล้วนะคะคุณพ่อ..”

ทั้ง 3 กินข้าวกันจนเสร็จจากนั้นก็เป็นแอปเปิลจังที่เอาจานไปล้าง..

“คุณแม่ไปนั่งพักเถอะค่ะเดี๋ยวหนูจัดการเอง..”

ว่าแล้ว เจ้าตัวก็รีบเก็บจานไปล้างอย่างรวดเร็ว..

ร่างเล็กๆกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้ตัวเล็กเพื่อให้เอื้อมมือถึงอ่างก่อนจะล้างจานอย่างสะอาด..

“เรียบร้อย.. เอาล่ะ! ได้เวลาคุยแบบจริงๆจังๆสักที!”

หลังจากเก็บจานเสร็จแล้วแอปเปิลจังก็รีบออกจากครัวไปหาคุณพ่อที่ห้องนั่งเล่น..

“คุณพ่อ!!”

“จ๋าาา!!!”

ตาลุงหนวดหันกลับมาตอบด้วยใบหน้าอันแย้มยิ้ม..

“จำได้สินะคะว่าวันนี้วันอะไร!”

“แหม จำได้แน่นอน! วันนี้คือวันเกิดของแอปเปิลจังผู้น่ารักยังไงล่ะจ๊ะ! แถมป๊ะป๋ายังมีของขวัญมาให้ด้วยน๊าา!!”

“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนก็ได้ค่ะ! ยังมีเรื่องสำคัญกว่านั้นอยู่ไม่ใช่รึไงคะ!”

“เอ๋~~~ ไม่น่าจะมีอะไรสำคัญไปกว่าวันเกิดของแอปเปิลจังแล้วนี่นา..”

ตาลุงทำหน้าอย่างกับว่ามันไม่มีเรื่องแบบนั้นหรอก.. เรื่องที่สำคัญกว่าวันเกิดของลูกสาวผู้น่ารักน่ะ มันจะไปมีได้ยังไงกัน!!

“อย่าบอกนะคะว่าลืมไปแล้ว.. ทั้งๆที่เป็นคนสัญญาเองแท้ๆ!”

แอปเปิลจังเผยแววตาเรียวคมออกมาพร้อมกับเดินเข้าหาคุณพ่อด้วยร่างอันโลลิ!!

“เอ๋ๆๆๆ!!”

ตาลุงมีสีหน้าหวั่นวิตก!! ตัวมันเองคิดไม่ออกจริงๆว่าเรื่องอะไร!!

“ฮึ่ม.. เอาเถอะ.. ก็กะแล้วว่าต้องเป็นอย่างงี้..”

แอปเปิลจังแก้มป่องหันไปทางด้านข้างอย่างงอลๆ..

“เอ่อ.. แอปเปิลจัง..”

“หึ!”

แอปเปิลจัง.. สะบัดหน้าหนีอย่างงอลๆ..

เพล้ง!!

ทำเอาดวงใจของคุณพ่อแทบจะแตกสลายเลยทีเดียว..

‘ม่าย.. แอปเปิลจังเกลียดคุณพ่อซะแล้ว!!!’

แต่แล้ว.. ในขณะที่ตาลุงกำลังทำท่าเหมือนทรมานจะเป็นจะตายอยู่นั้น..

“สอนหนูสิ..”

“เอ๋?”

“คุณพ่อบอกเองไม่ใช่หรอว่าจะสอนวิชาดาบให้ถ้าอายุครบ 7 ขวบน่ะ..”

แอปเปิลจังพูดขึ้นมาด้วยใบหน้างอลๆแก้มป่อง..

ได้ยินดังนั้นคาลอสก็นิ่งชะงักไปเหมือนกัน.. แม้แต่อาเรียที่นั่งฟังอยู่ก็ยังเผลอชะงัก..

หมับ..

ไหล่ทั้ง 2 ข้างของแอปเปิลจังถูกจับด้วยมือใหญ่หนาของคาลอส..

“ลูกคิดดีแล้วหรอ..”

คาลอสพูดออกมาด้วยน้ำเสียที่จริงจังผิดกับสภาพก่อนหน้า..

“อะ อะไรกันคะ.. ถึงจะเห็นแบบนี้แต่ร่างกายของหนูแข็งแกร่งมากเลยนะ ขนาดโดนหมียักษ์ตบยังไม่เป็นไรเลย!”

แอปเปิลจังพยายามจังเถียง..

แต่ว่า..

สายตาของคาลอสที่จ้องเข้ามายังนัยน์ตาของเธอมันจริงจังมาก..

ทำให้เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ และตอบออกไปว่า!!

“ค่ะ! หนูอยากเรียนจริงๆ!”

น้ำเสียงของเด็กสาวแม้จะเจื้อยแจ้ว.. แต่แววตาของเธอมันจริงจังมาก..

‘ก็นะ.. ถ้ามีแต่พลังแต่ไม่มีทักษะหนูจะอยู่รอดบนโลกที่มีสัตว์ประหลาดมากมายแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะคะ..’

สุดท้ายแล้ว.. ที่แอปเปิลจังอยากเรียนก็เพราะความปลอดภัยของตัวเองนั่นแหละ..

“อ๊า!! ลูกสาวของฉัน!! ในที่สุดแอปเปิลจงก็เลือกที่จะก้าวเดินไปข้างหน้าแล้วสินะ!! โฮ~~!! คุณพ่อคนนี้ภูมิใจจริงๆ!!”

“อ๊าา! คุณพ่อ! ปล่อยนะ! หนวดมันแทงหนูหมดแล้ว!!”

“หุๆๆๆ”

ครอบครัวสุขสันต์ก็ยังคงมีบรรยากาศอบอุ่นเช่นเดิม..

แต่ว่า สิ่งที่เพิ่มเติมเข้ามา คือบทเรียนใหม่ของแอปเปิลจังนั่นเอง..


วันต่อมา..


วันนี้แอปเปิลจังตื่นเช้ากว่าทุกวัน.. เพราะคุณพ่อบอกว่าจะเริ่มฝึกกันตั้งแต่เช้ามืด..

และเมื่อออกมาที่หลังบ้านก็เจอกับคุณพ่อที่กำลังเหวี่ยงดาบอยู่ก่อนแล้ว..

“อ้าว มาแล้วหรอ.. นึกว่าลูกจะนอนเพลินจนลืมไปแล้วซะอีก..”

“ไม่ลืมหรอกค่ะ!”

งอลแก้มป่อง...

“ล้อเล่นจ๊ะล้อเล่น.. เอาล่ะ งั้นก่อนจะเริ่มพ่ออยากจะบอกอะไรลูกสักหน่อยนะ..”

คาลอสพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง..

“วิชาดาบไม่ได้มีไว้ทำร้ายใคร.. แต่มีไว้เพื่อปกป้อง..”

“แน่นอนว่าบางครั้งการปกป้องอะไรสักอย่าง.. เราก็ต้องจัดการกับศัตรูตรงหน้า แม้เราไม่อยากจะทำ..”

น้ำเสียงของคาลอสหนักแน่นและจริงจัง..

“ที่พ่ออยากจะบอกก็คือ.. หากลูกคิดจะเรียนวิชาดาบไว้เพื่อป้องกันตัวเฉยๆ พ่อก็ไม่ว่า แต่พ่อคงจะสอนทั้งหมดให้กับลูกไมได้.. เพราะต่อให้จะพูดยังไง ดาบ.. มันก็คืออาวุธ.. และอาวุธมีไว้เพื่อทำร้ายคนอื่น..”

สิ้นเสียงของคาลอส.. สายลมยามเช้ามืดก็พัดเบาๆ ทำให้ร่างของเด็กสาวตัวน้อยที่ถอนหายใจออกมามีไอสีขาวออกมาด้วย..

“หนูเข้าใจดีค่ะ.. ที่หนูอยากจะเรียนวิชาดาบ ก็ไม่ใช่แค่เพราะอยากจะเล่น.. หรือแค่เอาไว้ป้องกันตัว.. หนูอยากจะมีพลังที่สามารถปกป้องตัวเองและคนรอบตัวได้.. อยากจะใช้ชีวิตอยู่อย่างมีความสุขแบบที่ไม่ต้องเกรงกลัวอะไรค่ะ..”

เด็กสาวตัวน้อยตอบกลับอย่างแย้มยิ้ม..

“โฮ~~~~!!”

ทำเอาตาลุงหมีหวงลูกสาวต้องน้ำตาไหลพราก..

“เอ่อ.. คุณพ่อคะ เวอร์ไปแล้วค่ะ..”

“โฮ~~ เพียงแค่ข้ามคืน แอปเปิลจังตัวน้อยของพ่อก็เติบโตขึ้นอีกแล้ว!! นี่คือน้ำตาแห่งความสุขยังไงล่ะ!!”


จากนั้น.. ก็ต้องปล่อยให้ร้องไห้จนพอใจไปตามระเบียบ..


“เอาล่ะ.. มัวแต่พูดก็ไม่ได้อะไร.. หยิบดาบแล้วตามพ่อมาเลย..”

สิ้นเสียง.. แอปเปิลจังก็หันไปมองเห็นกองดาบไม้ที่วางพิงกำแพงบ้านอยู่.. เธอจึงหยิบขึ้นมา 1 เล่ม..


[ดาบไม้]

[ไอเทมธรรมดา]

[ต้องการ STR : 1 ในการถือ]


หน้าต่างข้อมูลปรากฏขึ้นมาจรงหน้าของแอปเปิลจัง..

ฟึ่บ! ฟั่บ!

เธอลองเหวี่ยงมันไปมาเพื่อให้ชินมือ..

‘เบามากเลยแฮะ.. คงเป็นเพราะเรามี STR 20 แน่ๆเลย..’

อันที่จริงแอปเปิลจังไม่ได้อัพค่า STR เลยแม้แต่น้อย แต่ทว่า ที่เธอมี STR 20 ก็เพราะสกิล Dragon Slayer ที่มี Passive + STR กับ WIS 20 และ + HP 100 นั่นเอง..

‘อ่า.. ถ้าไม่มีสกิลนั่นล่ะก็เราคงใช้ดาบไม่ได้เลยสินะเนี่ย..’

แอปเปิลจังถือดาบไม้ที่ยาว 150 เซ็น เดินเข้าไปหาคุณพ่อพร้อมกับลองเหวี่ยงมันไปด้วย..

‘เด็กคนนี้.. จับดาบไม้เป็นครั้งแรก แต่เหวี่ยงเหมือนมันไม่หนักเลยแฮะ..’

ปกติไม่มีเด็กสาวโลลิ 7 ขวบที่ไหนยกดาบไม้แกว่งเล่นได้สบายๆหรอก แค่เหวี่ยง 4-5 ที ก็เหนื่อยหอบแล้ว..

“เอาล่ะ.. งั้น.. ไหนลองตั้งท่าแล้วเข้ามาโจมตีพ่อดูสิ..”

“ค่ะ!”

ได้ยินอย่างงั้นแอปเปิลจังก็จับดาบด้วยทั้ง 2 มือ..

‘เอ.. เราเองก็ไม่เคยจับดาบซะด้วยสิ.. เคนโด้ก็ไม่เคยเล่น.. แต่ว่า ก็เคยไปดูการแข่งของนางิสะจังอยู่นี่นะ.. คงทำแบบนี้ล่ะมั้ง..’

แอปเปิลจังจับดาบด้วย 2 มือพร้อมกับกับยืนตัวตรงโดยให้เท้าขวานำหน้าเท้าซ้าย..

(นางิสะคือเพื่อนในโลกก่อนของแอปเปิลจังนะ)

“....”

คาลอสมองดูการตั้งท่าของลูกสาวด้วยแววตาที่สนใจ..

‘เอ.. จากนั้น.. ก็กำหนดลมหายใจ..’

“ซู๊ด~ ฮ่า~”

แอปเปิลจังในตอนนี้เริ่มแผ่บรรยากาศที่น่ากดดันออกมาโดยที่ไม่รู้ตัว..

‘จากนั้น.. ก็ทำใจให้เย็นลง.. แล้วจ้องมองไปยังคู่ต่อสู้..’

ชวิ้ง..

ดวงตาอันใสแป๋วของแอปเปิลจังจ้องมองไปยังร่างของคุณพ่ออย่างกดดัน..

‘เฮ่ยๆ เด็ก 7 ขวบที่พึ่งจับดาบทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยงั้นหรอ..’

คาลอสเองก็ไม่คิดว่าการจับดาบครั้งแรกของแอปเปิลจังมันจะขนาดนี้!!

‘แล้วเมื่อใจสงบแล้ว.. ก็ส่งสัมผัสไปที่ปลายเท้า..’

ขวาขวาของแอปเปิลจังค่อยๆขยับออกไปข้างหน้าอย่างช้าๆ..

‘และพอได้ระยะแล้ว..’

“ก็ฟันออกไป..”

ฟึ่บบบ!!

ดาบไม้ในมือถูกฟาดฟันออกไปตรงๆจากบนลงล่าง!!

แม้มันจะไม่ได้รวดเร็วมาก แต่กลับเป็นการโจมตีที่ดูดุดัน!!

.!!!.

ดวงตาของคาลอสกระตุกวูบ! เขารีบยกดาบไม้ในมือขึ้นป้องกันทันที!!

เป๊าะ!!

เสียงของดาบไม้ปะทะกันดังขึ้น!!

แต่ว่า!!

มันยังไม่จบเพียงเท่านั้น!!

.!!!.

ดวงตาของคาลอสเบิกกว้างขึ้นเมื่อได้รับรู้ความจริง!!

‘ดาบนี่.. หนัก..’

เขามองไปยังลูกสาวอย่างอึ้งๆ นี่คือแรงของเด็ก 7 ขวบจริงหรอ?

แต่ว่า!!

ไม่ทันให้เขาได้คิดต่อ!! ดาบไม้ก็ถูกชักกลับพร้อมกับฟาดฟันลงมาตรงๆอีกครั้ง!!

ปั่ก!!

.!!!.

คราวนี้!! น้ำหนักของมันเพิ่มขึ้น!!

‘เด็กคนนี้..’

คาลอสมองไปที่แอปเปิลจังอย่างอึ้งๆอีกครั้ง.. ดูเหมือนว่าเธอจะยังไม่ได้ใช้แรงทั้งหมดในการโจมตี!!

และแล้ว..

ภาพเดิมก็เกิดซ้ำวนไปมาอยู่หลายรอบ..

แอปเปิลจังก้าวถอยหลังง้างดาบขึ้นและก้าวไปข้างหน้าเพื่อฟันลงไปโดยมีคาลอสใช้ดาบป้องกัน..

นอกจากเธอจะมีแรงที่มากกว่าปกติแล้ว เธอยังมีสมาธิที่ยอดเยี่ยม.. แม้การโจมตีจะดูง่ายๆและตรงๆไม่มีทักษะอะไร..

แต่ว่า..

‘กลับดีขึ้นเรื่อยๆ..’

ใช่แล้ว.. ยิ่งแอปเปิลจังฟันดาบลงไปมากเท่าไหร่!! ทักษะของเธอก็ยิ่งดีขึ้น! การโจมตีแต่ละครั้งใช้แรงน้อยลง.. แถมยังเคลื่อนไหวได้ดีขึ้น.. การหายใจของเธอปรับให้ตรงตามจังหวะ.. ท่าการขยับของเท้าและการเคลื่อนไหวเริ่มเฉียบคมขึ้น!!

จนในที่สุด!!

‘ฟัน!’

ฟึ่บบ!!

ชวิ้งงง!!

.!!!.

คราวนี้.. ดาบไม้ของคาลอสไม่อาจป้องกันได้อีกต่อไป..

การโจมตีครั้งนี้ของแอปเปิลจังได้ทำให้ดาบไม้ของคาลอสถูกตัดขาดเลยทีเดียว!!

“สะ สุดยอดเลยแฮะ..”

คาลอสเองก็ยังอึ้ง.. การจะใช้ดาบไม้ที่ไม่มีคมตัดดาบไม้แบบนี้นี่ มันอยู่ในหลักสูตรการเรียนของอัศวินเลยนะ..

“ยะ ยอดเยี่ยมเลยแอปเปิลจั—“

คาลอสพยายามจะหันไปชมลูกของตัวเอง แต่ทว่า!!

“ก้าวถอย.. ยกขึ้น..”

“เอ๋..”

“ก้าวหน้า.. และ ฟัน!”

ฟั่บบบ!!

“เอ๋~~!!!!!”

ปั่กกกก!!!

“อ่อคค!!!!”

คาลอสโดนดาบไม้ฟันใส่จนจุก!! เพราะตำแหน่งที่แอปเปิลจังฟันลงมา มันคือกล่องดวงใจของคาลอสนั่นเอง!!

(แอปเปิลจังสูงแค่ 140 CM. เพราะงั้น ต่อให้จับดาบก็ฟันถึงแค่หน้าอกของคาลอสเท่านั้น)

ความรู้สึกในตอนนี้ของคาลอสยากจะอธิบาย.. มันรู้สึกเหมือนชีวิตนี้ได้พังทลายไปแล้วยังไงอย่างงั้น..

แต่ทว่า.. สปิริตของผู้เป็นพ่อ มันจะไม่มีวันตาย!!

“ปะ เป็นการฟัน.. ทะ ที่เยี่ยมมาก..”

แต่ทว่า..

แม้คาลอสจะพูดไปแบบนั้น.. แต่เหมือนแอปเปิลจังที่จมอยู่กับความคิดจะไม่ได้ยิน!!

เธอยังคงง้างดาบขึ้น!!

“มะ ไม่จริง..”

และฟาดฟันลงมา!!

“ฟัน!!”

ปั่ก!!

“จ๊าาากกกก~~~!!!”


และแล้ว.. กว่าแอปเปิลจังจะหยุด.. ร่างของคุณพ่อ ก็กลายเป็นร่างที่ไร้วิญญาณไปเสียแล้ว..


[เรียนรู้สกิล : สมาธิ]

[เรียนรู้สกิล : ลมหายใจประสานดาบ]

[เรียนรู้สกิล : Slash(ฟัน)]



———————

[แอปเปิล]

[Lv : 39]

[อาชีพ : ชาวบ้าน]

[HP : 100/100] +(100)

[MP : 100/100]

[STR : 0] +(20)

[WIS : 200] +(20)

[AGI : 9]

[INT : 0]

[DEX : 0]

[Point = 0]

[Equipment : ชุดชาวบ้านธรรมดา,ดาบไม้]

[Skill] : ตัดไม้ V , ร้องเพลง II , ทำอาหาร II , เลี้ยงสัตว์ II , ตกปลา II , เก็บผลไม้ I , ปลูกผัก III , Dragon Slayer I , สมาธิ I , ลมหายใจประสานดาบ I , Slash I



———————-

ความคิดเห็น