ป้าลูกหนึ่ง

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ลงทัณฑ์

คำค้น : ย้อนเวลา อ๋อง วาย มาเฟีย

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 17:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ลงทัณฑ์
แบบอักษร

​อ๋องยั่วหยวนเหยา/ปีศาจน้อย/เด็กดื้อ

"น้องเก้าเจ้ารู้หรือไม่ว่าทำสิ่งใดลงไป เจ้ากำลังทำให้ตัวเองเดือดร้อนและทำให้ข้าเดินทางล่าช้า อาจจะไปไม่ทันกำหนด.."

ท่านอ๋องสามยั่วเมิงหลาง บุรุษในอาาภรณ์สีขาวดูสูงส่งและน่าเกรงขามยิ่ง ดวงตาคมดังเหยี่ยวที่มองทะลุจิตใจคนได้ ใครที่โดยสายตานี้จ้องมองมักจะกล่าวแต่ความจริงออกมาโดยไม่รู้ตัว 

นอกจากเป็นท่านอ๋องยังพ่วงต่ำแหน่งเป็นกุนซือกองทัพหลวง ตั้งแต่อายุเพียงสิบแปดชันษาร่วมกับท่านอ๋องสี่ยั่วเมิงหลงแฝดผู้น้องผู้ได้ชื่อว่าเทพแห่งสงคราม..

หากว่าดวงตาเหยี่ยวคู่นี้สามารถสะกดผู้คนได้ทั่วหล้าแต่สำหรับบางคน..

จ้องจนตาทะลุก็ไม่รู้สึกรู้สา...อย่างเช่นท่านอ๋องเก้ายั่วหยวนเหยา น้องเล็กคนสุดท้อง ที่ผิวพรรณหน้าตาหรือแม้แต่นิสัยช่างแตกต่างกับพี่น้อง

จนผู้คนซุบซิบกันให้แซ่ด ว่าเป็นเด็กเก็บมาเลี้ยง แต่แน่นอนว่ามันเป็นข่าวลือที่เงียบมากเพราะคนที่พูดส่วนใหญ่ล้วนตายโดยไร้สาเหตุทั้งสิ้น มันจึงเป็นเรื่องต้องห้ามที่ท๊อปซีเคร็ดสุดๆ.... 

"เสด็จพี่สาม ท่านไม่เหนื่อยบ้างหรือไง..ท่านบ่นข้ามาเกือบสองชั่วยาม..ท่านไม่เบื่อไม่เหนื่อย..แต่ข้าเบื่อมากกกกก...ซีซี...เปิ่นหวางอยากกินถังหูลู่" 

นางกำนัลรับใช้คนสนิท รีบย่อกายคำนับวิ่งไปทางกระโจมครัวทหารทันที...หากช้าอาการโมโหหิวของท่านอ๋องเก้ากำเริบนางได้เดือดร้อนอย่างแน่นอน

"ข้าก็เบื่อเหมือนกัน เมื่อไหร่เจ้าจะเลิกทำตัวเป็นเด็กสักทีอายุก็สิบห้าปี พอที่จะรับพระชายาได้แล้ว...หัดใช้สมองบ้าง แม่ทัพอุดรฝู่ชงเจ้ายังกล้าล่วงเกินรู้หรือไม่ว่า แม่ทัพฝู่ชงอดอาหารอดน้ำเพื่อบีบข้าให้ทำโทษเจ้า ที่ทำร้ายนายกองฝูชางที่เป็นหลานชาย...แล้วเจ้าจะให้พี่ทำอย่างไรกับเจ้าดีเจ้าเก้า"

ร่างที่นอนอเขนกบนตั่งนอนของอ๋องสามลืมตาพร้อมรอยยิ้มของปีศาจ 

อ๋องสามถึงกับส่ายหน้า รอยยิ้มแบบนี้หละที่ทำเอาทั้งวังหลวงชุลมุนวุ่นวาย มันเป็นรอยยิ้มของปีศาจน้อย ฉายาเหล่าคนในครอบครัวเรียกขาน...

ดวงตากลมโตดั่งกวางฉายแววซุกซน ขนตายาวเป็นแพร คิ้วคม หน้ารูปไข่ขาวผ่อง ผมดำยาวดังขนกา รูปร่างอ้อนแอ้น แต่มีมัดกล้าพองาม ช่วงขายาวเรียวดังลำเทียน ถึงแม้จะสูงไม่เท่าพี่น้องคนอื่นแต่ก็สูงกว่าสตรี 

หากจะให้บอกว่างามเหมือนสตรีหรือหล่อเหลาดังบุรุษ อ๋องหยวนเหยาเหมือนกึ่งกลางระหว่างบุรุษและสตรี ทำให้บางครั้งหากใครที่ไม่เคยเจอหน้า ย่อมคิดว่าเป็นสตรีที่ปลอมตัวเป็นคุณชายหน้ามน...

และฝู่ชางก็เป็นอีกคนหนึ่งที่คิดแบบนั้น ด้วยอ๋องเก้าค่อนข้างไม่ชอบประกาศให้ใครรู้ว่าเป็นอ๋อง

ส่วนใหญ่จะใช้ชื่อคุณชายเหยาเสียมาก ดังนั้นน้อยคนที่จะรู้ว่าคุณชายเหยาก็คือท่านอ๋องหยวนเหยา...

.หรืออาจจะเป็นเพราะข่าวลือเรื่องที่ท่านอ๋องเก้า ผิดแผกจากเหล่าพี่น้องและไม่เหมือนกับฮ่องเต้พระองค์ก่อนและไทเฮา ทำให้ไม่อยากเผยตัวมากนัก

"แล้วพี่สามจะทำอย่างไร หากไม่ลงโทษข้าท่านจะถูกครหาจากเหล่าทหารได้..ท่านน่าจะกราบทูลฝ่าบาทให้ปลดข้าออกจากต่ำแหน่งอ๋องพวกท่านจะได้ไม่ต้องลำบาก คอยแก้ปัญหาพี่สามเห็นว่าเป็นเช่นไร"

"อย่าได้คิดว่าเรื่องเพียงเท่านี้จะทำให้ฝ่าบาทปลดเจ้าออกจากต่ำแหน่งอ๋อง  น้องเก้าใข่ว่าเจ้าจะไม่รู้ต่อให้เจ้าฆ่าคนวางเพลิง เจ้าก็ไม่สามารถออกจากวังหลวงได้อยู่ดี หรือต่อให้เจ้าตาย พวกพี่ย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าหนีไปได้อยู่ดี"

อ๋องสามซ้อนร่างของอ๋องเก้าวางบนตักคางเกยไหล่ อ๋องเก้าวางถังหูลู่ลง ดวงตาว่างเปล่ามองตรงไปด้านหน้า

"ใช่..ต่อให้ฆ่าตาย..พวกท่านไม่มีทางปล่อยข้าไป..แต่อาจจะไม่เป็นเช่นนั้น.."

"หึ..หึ..น้องเก้าจะเป็นหรือไม่..เจ้าไม่อาจหนีออกจากรงทองที่แข็งแกร่งได้หรอกนะ"

หากว่าข้าเป็นเพียงคนธรรมดา 

หากว่าความรักไม่บิดเบี้ยว

หากว่าข้าเลือกได้ดังใจปรารถณา

"พี่ส่งสาร ให้ฝ่าบาทแล้วอีกไม่นานคงมารับเจ้ากลับ เจ้าควรหาข้อแก้ตัวดีๆไว้ ที่นั้นปลอดภัยกับเจ้าที่สุดแล้วน้องเก้า"

"อย่า..พี่สาม.."

อ๋องเก้าร้องห้าม ปากร้อนที่แนบลงมาที่คอขาว ร่างกายเบี่ยงตัวหลบแต่ถูกดึงเข้ามากอด  ใบหน้าของอ๋องเก้าถูกมือแกร่งจับให้รับจูบจากพี่ชายคนที่สาม  ท่านอ๋องมิได้ปัดป้อง มีเพียงแต่หยดน้ำตาที่ไหลออกมาเพียงเท่านั้น

นายทหารและเหล่านางกำนัลก้มหน้าเดินออกไปด้านนอก

ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตมาทิ้ง ต่างหุบปากเงียบเหมือนคนเป็นใบ้ หูหนวก ตาบอด 


ความคิดเห็น