Shiro Ug

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 2 นี่แหละตัวฉัน!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 2 นี่แหละตัวฉัน!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 438

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 2 นี่แหละตัวฉัน!!
แบบอักษร



‘อ่า.. นี่มันอะไรกันเนี่ย..’

นั่นคือความคิดแรกที่อยู่ในหัวของฉัน..

ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่อยู่ในหัวของฉันคือฉันที่เป็นวิญญาณได้พุ่งเข้าสู่ประตูมิติเพื่อมาเกิดยังโลกใบใหม่..

แต่ว่าหลังจากนั้น.. กลับรู้สึกเหมือนโลกมันหมุนติ้วๆจนแทบจะอ้วก(เป็นตอนที่ตกลงมาจากฟ้า)

แถมยังเหมือนโดนอะไรกระแทกอย่างแรง(เป็นตอนที่ไข่ปะทะกับพื้นดิน)

จากนั้นพอฉันเริ่มได้สติจากอาการเวียนหัวก็พยายามจะขยับเพราะมันอึดอัด(เป็นตอนที่ไข่สั่นไปมา)

และจากนั้น.. ฉันก็รู้สึกโล่งอย่างบอกไม่ถูกเพราะดูเหมือนเจ้าสิ่งที่หุ้มฉันไว้ได้หายไปแล้วนั่นเอง.. (เป็นตอนที่ ตู้มมมมมมมมมม!!!! นั่นเอง)

แล้วจากนั้น..

‘อ๊ะ.. ใช่แล้ว.. ฉันสลบไปเพราะอยู่ๆก็มีเสียงดังขึ้นมาในหัวอย่างรัวๆนี่นา..’

ใช่แล้ว.. ไม่รู้ทำไมตอนนั้นถึงมีเสียงผู้หญิงดังขึ้นในหัวของยูกิจังอย่างรัวๆได้..

แล้วจู่ๆเมื่อเธอนึกถึงเรื่องนั้น.. ตรงหน้าของเธอก็ปรากฏหน้าต่างสีขาวขึ้นมาทันที!!

ตริ้ง!

[กล่องแจ้งเตือน]

-[สังหารงูไฟ Lv.34]

-[สังหารงูไฟ Lv.33]

-[สังหารงูไฟ Lv.35]

-[สังหารงูไฟ Lv.31]

-[สังหารงูไฟ Lv.37]

-[สังหารกระทิงคลั่ง Lv.39 : 170 ตัว]

-[สังหาร............]

.....

....

....

..

.

-[สังหารบอสราชามังกรดำ Lv.50]

-[ได้รับค่าประสบการณ์ทั้งหมด 9,634,760 หน่วย]

-[Lv.Up เป็น 39]

-[ได้รับ : หัวใจราชามังกรดำ]

-[ได้รับ : เกล็ดราชามังกรดำ x100]

-[ได้รับ : กรงเล็บราชามังกรดำ x20]

-[ได้รับ : เขี้ยวราชามังกรดำ x40]

-[ได้รับ : ต่อมพิษงูไฟ.....]

...

...

...

...

-[ได้รับ : ยูนีคสกิล Dragon Slayer]


‘..................’

ยูกิจังไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงกับสถานการณ์นี้ดี..

เธอจำได้ว่าเธอมาเกิดใหม่ไม่ใช่หรอ? แล้วทำไม.. เธอ.. ไปฆ่างูไฟตอนไหน? เธอไปทำอะไรราชามังกรดำตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้ว.. ตกลงนี่มันเกิดบ้าอะไรขึ้นเนี่ย!!!

‘อะไรกันเนี่ย!!! งงไปหมดแล้วนะ!!’

ยูกิจังได้แต่งงงวยกับสิ่งที่เกิดขึ้น..

อุแง๊!! อุแง๊~~!!

เสียงของเด็กทารกร้องไห้ดังขึ้นในทันทีจนทำให้ชายผู้สวมเกราะต้องเปิดผ้าออกและมองดูหน้าของทารกน้อยในอ้อมกอด..

“ไม่เป็นไร.. เจ้าปลอดภัยแล้ว เด็กน้อย..”

ไม่รู้ทำไม.. แต่ชายวัยกลางคนกลับรู้สึกถูกชะตากับทารกน้อยคนนี้มาก.. อาจจะเป็นเพราะราชามังกรดำคู่อริได้ถูกเด็กน้อยลบหายไป??

บ้าไปแล้ว ขืนไปเล่าให้ใครฟังจะมีใครกันที่เชื่อ? แต่ว่า ชายวัยกลางคนนั้นรู้ดี.. เพราะก่อนที่แรงระเบิดจะเกิดขึ้น ได้มีดาวตกพุ่งไปที่ตรงนั้น..

และสิ่งที่เหลือรอดอยู่ใจกลางนั่นก็คือทารกน้อยผู้นี้..

“มาเถอะ.. ข้าจะพาเจ้าไปยังที่ที่ควรจะอยู่.. ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของข้าเอง..”

และแล้ว.. ชายวัยกลางคนก็ได้พาเด็กน้อยกลับไปยังบ้านเกิดของตน.. โดยที่ยังคงทิ้งคำถามเอาไว้ในใจของเด็กน้อยในอ้อมกอดว่า..

‘ตาลุงนี่.. เป็นใครกัน?’



7 ปี ผ่านไป...



ณ หมู่บ้านแห่งหนึ่ง ในอาณาจักรอีรอส ทวีปลีเจี้ยน(ทวีปแห่งเวทย์มนต์)

ร่างของเด็กสาวผมสีฟ้าม่วงกำลังฮัมเพลงอย่างสนุกสนานพร้อมกับยกมือขวาขึ้นและ!!

ฉึ่บบ!!

สะบัดฟาดฟันลงมาอย่างรวดเร็ว!!

แกร๊ก..

ทำให้ท่อนฟืนที่อยู่ตรงหน้าถูกผ่าออกเป็น 2 ซีก ราวกับถูกดาบตัดก็มิปาน!!

“เย้!! ผ่าฟืนด้วยมือเปล่า ครบ 100 ชิ้น!!”

เด็กสาวตัวน้อยกระโดดชูมือขวาขึ้นบนท้องฟ้าด้วยรอยยิ้มก่อนจะเดินไปกระโดดไปอย่างสนุกสนานพร้อมกับฮึมฮัมเพลงแปลกๆที่คนที่นี่เขาไม่เคยฟังกัน..

“คิมิ นิ ซึทาเอ ทาอิ โว โทกะ~”

“คิมิ นิ โคโตเม กาอิ โว โทกะ~~!!”

“....... ซึเบเตะ ซึบาเท-เตะคุ โคโน เซกาอิ เด~~~~!! Ah~~ Ah~~~”

(ไปหาฟังกันเอานะ เพลง Tell your world : hatsune miku)

เด็กสาวตัวน้อยเดินไปอย่างร่าเริงด้วยความเร็วชนิดที่เรียกได้ว่า เต่าคลาน..

“อ้าว แอปเปิลจัง.. ยังร่าเริงเหมือนทุกวันเลยนะจ๊ะ..”

คุณป้าข้างบ้านทัก..

“ค่า!! แอปเปิลจังร่าเริงเสมอแหละค่า!!”

เด็กสาวตอบกลับไปอย่างน่ารักจึงได้ผลไม้มา 2 ลูกจากคุณป้า..

ง่ำๆ

เด็กสาวกัดกินผลไม้สีแดงที่มีชื่อเดียวกันกับเธอด้วยความอร่อย..

ใช่แล้ว.. เธอกำลังกินแอปเปิล..

อ๊ะ.. ว่าไง.. สวัสดีทุกคนอีกครั้ง.. ฉันคือยูกิจัง.. ไม่สิ.. ตอนนี้เป็นแอปเปิลจังไปแล้ว..

อืม.. ก็เป็นมา 7 ปีแล้วน่ะนะ.. เอาจริงๆไม่ต้องถามหรอกว่าทำไมถึงได้ชื่อนี้มา.. เหตุนั่นมันเป็นสิ่งที่ตัวฉันเองก็คิดว่ามันบ้าบอมากเลยทีเดียว..

ในตอนที่ฉันซึ่งกำลังเป็นทารกได้ถูกพามายังหมู่บ้านแห่งนี้ ชายวัยกลางคนได้บดแอปเปิลให้ฉันทานเป็นประจำและจู่ๆก็ตั้งชื่อให้ฉันว่าแอปเปิลซะอย่างงั้น.. พร้อมกับที่เขากลายเป็นพ่อบุญธรรมของฉันไป..

แล้วถ้าถามว่าชีวิตของฉันในตอนนี้เป็นยังไงน่ะหรอ?

คงบอกได้คำเดียวว่า สงบสุข สุดๆ!!

ฉันที่มีทั้งบ้าน มีทั้งครอบครัว(ถึงจะไม่ใช่ครอบครัวแท้ๆก็เถอะ) มีทั้งคนรอบข้างที่ดี มีอาหารอร่อยๆให้กิน อ่า.. ช่างเป็นชีวิตอะนแสนสงบสุขที่ใฝ่หาแท้ๆ!!

ขอยคุณนะคะที่ให้หนูมาเกิดใหม่เป็นชาวบ้าน!!

“กลับมาแล้วค่า!!”

เสียงของเด็กสาวตัวน้อยดังขึ้นพร้อมกับประตูบ้านไม้ที่ถูกเปิดออก..

“กลับมาแล้วหรอจ๊ะ..”

เสียงตอบกลับเป็นเสียงของหญิงสาวผมสีม่วงดวงตาสีอัญชันในชุดคลุมยาวสีมาวงอ่อน.. เธอเดินมารับเด็กสาวด้วยท้องที่โตมาก และดูเหมือนอีกไม่กี่วันคงมีข่าวดีแน่..

“คุณแม่อย่าออกมาเดินแบบนี้สิคะ!! เดี๋ยวหกล้มขึ้นมามันอันตรายนะคะ!!”

เด็กสาวรีบไปพยุงหญิงสาวที่ดูเค้าคราวน่าจะอายุ 20 กว่าๆให้ไปนั่งที่โซฟาอย่างเบามือ..

“แอปเปิลจังเนี่ยใจดีจังเลยน้า~~”

หญิงสาวลูบหัวเด็กสาวตัวน้อยเบาๆด้วยความรัก..

อ่า.. ผู้หญิงคนนี้คือ อาเรีย ดาวินเซ่ เธอเป็นคุณแม่(บุญธรรม)ของฉันเองค่ะ.. และแน่นอนเป็นอย่างที่คิดนั่นแหละ ผู้หญิงคนนี้คือภรรยาของผู้ชายที่ช่วยฉันเอาไว้(รึเปล่า?) และตั้งชื่อให้ฉันว่าแอปเปิลนั่นเอง..

จากที่ฉันรู้มา เธอคนนี้เคยตั้งท้องครั้งนึงแล้ว.. แต่ในตอนนั้นได้มีมังกรดำบุกโจมตีเมือง ทำให้เธอแท้งลูก.. จนทำให้เธอจิตตกและเอาแต่โทษตัวเองจนร่างกายซูบผอม.. และด้วยเหตุนั้นจึงทำให้สามีของเธอไล่ล่าเจ้ามังกรดำนั่นเพื่อล้างแค้น จนสุดท้ายก็ดับเก็บฉันกลับมาเลี้ยงหลังจากที่จัดการมังกรตัวนั้นได้..

(แอปเปิลจังคิดว่ามังกรที่คุณพ่อบุญธรรมไปล้างแค้นมันเป็นคนละตัวกับราชามังกรดำ)

และหลังจากที่สามีกลับมาพร้อมทารกน้อยในอ้อมกอด.. หญิงสาวก็จึงเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง.. เธอเลี้ยงทารกน้อยจนเติบใหญ่ราวกับเป็นลูกแท้ๆของตัวเอง.. สภาพจิตใจของเธอก็เริ่มฟื้นฟูกลับมาจนกลับมาเป็นหญิงสาวผู้โอบอ้อมอารีแสนงดงามในที่สุด!!

และเมื่อปีก่อน.. เธอกับสามีก็ตกลงปลงใจกันแล้วว่าจะมีเด็กกันอีกครั้ง.. จนสุดท้าย..

ก็เป็นอย่างที่เห็นนี่แหละ..

“แล้วตอนนี้คุณพ่ออยู่ที่ไหนหรอคะ?”

“ตอนนี้คุณพ่อน่าจะกำลังกลับมาแล้วล่ะจ๊ะ..”

และทันทีที่สิ้นเสียงของหญิงสาว..

“กลับมาแล้ว!”

เสียงของชายวัยกลางคนก็ดังมาจากประตูทางเข้า พร้อมกับปรากฏร่างของชายวัยกลางคนผมสีทองใบหน้าคมเข้มผิวสีแทนเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับหมูป่าตัวใหญ่ที่พาดบ่าอยู่..

คนๆนี้คือ คาลอส ดาวินเซ่ พ่อบุญธรรมของฉันนั่นเอง..

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะ..”

“ยินดีต้อนรับกลับค่ะคุณพ่อ..”

สองแม่ลูกยิ้มต้อนรับ..

และทันทีที่ได้เห็นรอยยิ้มของทั้ง 2 แม่ลูก..

“อาเรีย!! แอปเปิลจูวางงงง!!! ป๊ะป๋ากลับมาแล้วน้าาาา~~~!!!”

“ม่าย!! อย่าเข้ามาใกล้นะคุณพ่อ!!”

“อะไรกันแอปเปิลจัง.. อย่าใจร้ายกับพ่อนักสิจ๊ะ..”

“คุณพ่อนั่นแหละเลิกเอาหน้ามาถูได้แล้วหนวดมันแทงหนูไปหมดแล้วนะ!!”

“ฮือ!! แม่จ๋า.. แอปเปิลจังเกลียดพ่อแล้ว..”

ตาแก่หน้าหนวดหันไปซบที่ท้องโตๆของคุณแม่..

“หยุดเลยนะคะ!! ห้ามเข้าใกล้คุณแม่เด็ดขาด!! ก่อนอื่นต้องไปอาบน้ำก่อนค่ะ!!”

“คร้าบบ~~~”

ว่าแล้ว.. ตาหนวดก็แบกร่างของหมูป่าไปวางไว้ในครัว ก่อนจะไปอาบน้ำ..

“ไม่ไหวเลย คุณพ่อเนี่ย..”

โลลิน้อยกอดอกหน้ามุ่ยแก้มป่องอย่างไม่พอใจ..

“อย่าเข้มงวดนักสิจ๊ะแอปเปิลจัง..”

“ไม่ได้หรอกค่ะ.. ยิ่งเป็นผู้ใหญ่ยิ่งต้องเข้มงวดค่ะ!!”

“จ้าๆ..”

ใช่แล้ว.. ฉันในตอนนี้ มีความสุขดี.. และไม่อยากจะให้ความสุขนี้หายไป.. แต่ว่า ฉันเองก็ไม่อยากเจ็บตัวเหมือนกัน..

เพราะฉะนั้น.. ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา.. ฉันถึงได้เลือกอัพค่าสถานะอย่างงี้..


[แอปเปิล]

[Lv : 39]

[อาชีพ : ชาวบ้าน]

[HP : 100/100] +(100)

[MP : 100/100]

[STR : 0] +(20)

[WIS : 200] +(20)

[AGI : 9]

[INT : 0]

[DEX : 0]

[Point = 0]

[Equipment : ชุดชาวบ้านธรรมดา]

[Skill] : ตัดไม้ V , ร้องเพลง II , ทำอาหาร II , เลี้ยงสัตว์ II , ตกปลา II , เก็บผลไม้ I , ปลูกผัก III , Dragon Slayer I


ใช่.. ตอนนี้เราน่ะ..

‘ถึกจนแม้แต่หมียักษ์ก็ยังตบไม่เข้า!!’

‘นี่แหละตัวฉัน!! แอปเปิลจังผู้ไร้เทียมทาน!!”’


image

———————

Lv.1 จะมีสเตตัสให้อัพฟรี 20 พ้อย

เมื่อเลเวลอัพจะได้มา 5 พ้อย ต่อเลเวล (ปัจจุบัน Lv.39 = 195 point + พ้อยเริ่มต้น 20 = 215 พ้อย)

อัพ HP หรือ MP จะได้ 1 point = 20 HPหรือMP

ส่วนค่าสถานะอื่นๆก็เพิ่ม 1 ต่อ 1 พ้อย

HP = พลังชีวิต

MP = มานา (ยิ่งเยอะยิ่งใช้เวทย์ได้หลายครั้ง)

STR = พลังโจมตีกายภาพ

WIS = พลังกาย,พลังป้องกัน,ความอึดถึกทน (รวมถึงกันกายภาพและกันเวทย์)

AGI = ความเร็ว (ในการเคลื่อนที่)

INT = พลังโจมตีเวทย์,อัตราการรีเจ้นของมานา

DEX = พลังโจมตีกายภาพ/เวทย์เป็นเปอร์เซ็นต์,ลดคูลดาวน์(ระยะเวลาในการร่ายเวทย์),ความเร็วโจมตี

Point = แต้มอัพค่าสถานะ


ส่วนค่าสถานะที่ +(ในวงเล็บ) จะมาจากอุปกรณ์สวมใส่หรือไม่ก็สกิลนะ หรืออาจจะเพิ่มจากบัพก็ได้


———————

บอกเลยว่าน้องเกิดมาเพื่อแทงค์!!

โลลิ+แทงค์ = ดาเมจมหาศาล


———————

ความคิดเห็น