Shiro Ug

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 0 ขอโทษด้วยค่ะ!!

ชื่อตอน : ตอนที่ 0 ขอโทษด้วยค่ะ!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 663

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ธ.ค. 2561 13:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 0 ขอโทษด้วยค่ะ!!
แบบอักษร



“เอ่อ.. คือว่า คุณหนูตายแล้วนะครับ..”


นั่นคือสิ่งที่ฉันได้ยินหลังจากที่จำได้ว่ากำลัง Log in เพื่อเล่นเครื่องเกมรุ่นใหม่กับเพื่อน..

“เห้อ~~ นี่ฉันตายไปแล้วจริงๆหรอเนี่ย..”

สวัสดี.. ฉัน ยูกิ อ๊ะ.. ฉันตายไปแล้วนี่นะ จะแนะนำตัวไปทำไมกัน.. เอาเป็นว่า ตอนนี้ฉันคือดวงวิญญาณก็แล้วกันนะคะ เรียกว่าดวงวิญญาณยูกิจังก็แล้วกัน..

หลังจากที่ฉันตายเพราะอะไรก็ไม่รู้.. ฉันก็ได้กลายมาเป็นก้อนเมฆสีขาวๆที่ลอยได้หรือก็คือวิญญาณนั่นเองค่ะ..

จากที่ได้ยินมาเห็นบอกว่าความตายของฉันเป็นความลับของสวรรค์จึงบอกไม่ได้ แต่ก็นะ ช่างมันเถอะยังไงฉันก็ตายไปแล้ว..

ด้วยอายุเพียงแค่ 15 ปี..

ใช่.. ด้วยอายุแค่นั้นแหละ..

...

...

‘ง่าาา!!! หนูตายแล้วง่าาา!!!’

วิญญาณยูกิจังร้องไห้ออกมาจนทำให้ดวงวิญญาณอื่นๆตกใจ..

“ขอโทษค่ะ..”

ยูกิจังก้มตัวขอโทษดวงวิญญาณอื่นๆที่ลอยผ่านเธอไป..

ถึงจะรู้ดีอยู่แล้วก็เถอะ แต่เราเองก็เป็นแค่เด็กสาว ม.ต้น ธรรมดาๆเองนะ เกมก็พึ่งเคยเล่น ไม่สิ แค่ Log in ก็ตายแล้วนี่นา.. แฟนก็ไม่เคยมี ชีวิตก็มีแต่เรียนและเล่นสนุกกับเพท่อนสาวเท่านั้นเอง ฮือๆ พูดแล้วมันน่าเศร้าใจจริงๆ..

และแล้วดวงวิญญาณของยูกิจังก็ลอยตุ๊บป่องไปต่อคิวเหมือนดวงวิญญาณอื่นๆ..

ที่นี่มันคือที่ไหนฉันเองไม่รู้เหมือนกัน แต่เท่าที่ดูแล้วมันเหมือนสนามบินมากๆ มีทั้งถนนและอาคารต่างๆ แถมยังมีพนักงานต้อนรับและพนักงานคนอื่นๆสวมเครื่องแบบทำงานกันอยู่..

และดูเหมือนว่าวิญญาณแต่ละดวงที่มามี่นี่จะได้ไปเกิดใหม่กันทั้งนั้น..

“งั้นเชิญทางขวามือแล้วไปที่ช่องหมายเลข 2 เลยนะครับ ขอให้เกิดใหม่โดยสวัสดิภาพนะครับ..”

พี่ชายพนักงานที่ดูๆน่าจะอายุ 20 กว่าๆทำหน้าที่คอยบอกว่าดวงวิญญาณดวงนั้นจะได้ไปที่ไหนด้วยรอยยิ้ม..

‘อ๊า.. อย่างน้อยก็ไม่ได้มีท่านยมหรือทิวทัศน์น่ากลัวล่ะน้า..’

“เอาล่ะครับต่อไป..”

เอาล่ะ คราวนี้ก็ถึงตาของฉันแล้ว.. อ่าา ขอให้ได้ไปเกิดในครอบครัวที่อบอุ่นเหมือนที่ได้อยู่กับพ่อและแม่ที่เถอะ..

แต่แล้วในตอนนั้นเอง..

“โอะโอ้!!”

คุณที่พี่ชายพนักงานส่งเสียงออกมาพร้อมกับทำตาโตและจ้องมองมาที่ฉัน ก่อนจะยกนิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน..

‘อ่า.. ถ้าฉันมีพี่ชายก็ขอให้ใจดีแบบนี้เถอะน้า..’

“ดวงวิญยาณของคุณหนูต้องไปตามทางนี้นะครับ.. เดินตามเส้นทางไปเรื่อยๆก็จะพบประตูเองนะครับ จากนั้นก็เลือกประตูใดประตูหนึ่งนะครับ..”

พี่ชายพนักงานพูดด้วยรอยยิ้มพร้อมกับผายมือไปทางซ้ายของฉัน ซึ่งเป็ทางตรงข้ามกับที่วิญญาณดวงอื่นๆได้ไปกัน..

ฉันผงกหัวเล็กน้อย..

“ขอบคุณค่าา..”

จากนั้นก็ลอยตุ๊บป่องไปตามทาง..

“เด็กคนนั้น.. พูดได้ทั้งที่เป็นดวงวิญญาณแฮะ..”



หลังจากนั้น

ตุ๊บป่อง ๆ ๆ ๆ

เจ้าก้อนเมฆสีขาวที่ราวกับปุยนุ่นขนาดเท่าแตงโมก็ลอยต๊บป่องไปตามเส้นทางที่ปูด้วยถนนคอนกรีต..

“อ่าา.. น่าเบื่อจังเลยน้า..”

ดวงวิญญาณของยูกิจังบ่นออกมา..

เพราะเธอลอยมาตามถนนนี่นานมากแล้ว.. จะหันหลังกลับไปก็เจอแต่ถนน..

‘เห้อ.. พี่ชายพนักงานไม่ได้บอกด้วยสิว่าต้องไปไกลแค่ไหน.. แต่ยังไงก็มีแต่ต้องตรงไปตามทางเท่านั้น..’

คิดได้อย่างงั้นยูกิจังก็เริ่มเดินทางต่อไป..

รอบๆข้างระหว่างถนนปรากฏเป็นวิวทิวทัศน์ที่แตกต่างกัน.. ด้านนึงเป็นทุ่งโล่งส่วนอีกด้านเป็นป่าที่มีทะเลสาบอันกว้างใหญ่..

‘อ่าา.. มีทะเลสาบด้วย ถ้าเรามีร่างกายก็คงดีสิน้า.. อยากเล่นน้ำจัง..’

“งั้น.. แวะสักหน่อยคงไม่มีใครว่าหรอกเนอะ..”

ว่าแล้ว ยูกิจังก็ลอยไปทางฝั่งขวาที่มีทะเลสาบอยู่..

“ว้าว ที่นี่สวยจังเลยเน้อ~~”

ยูกิจังลอยไปรอบๆทะเลสาบก่อนจะลองขยับร่างกายที่เป็นเหมือนปุยเมฆเพื่อสัมผัสกับผิวน้ำ..

จุ๋ม..

‘อ่า.. ไม่รู้สึกว่าโดนน้ำเลยแฮะ..’

(ก็แหงสิ หล่อนเป็นวิญญาณน่ะเฟ้ย!!)

และแล้ว!!

ในตอนนั้นเอง!!

วิ้งงง~~~!!!

น้ำในทะเลสาบก็ส่องแสงสว่างสีทองออกมาจนยูกิจังต้องหลับตา!!

‘อ๊ะ.. ฉันไม่มีตาแล้วนี้นา..’

เพราะอย่างงั้น ยูกิจังจึงลอยถอยห่างออกจากทะเลสาบและไปหลบอยู่หลังต้นไม้!!

ซู่มมม!!

น้ำในทะเลสาบกระจายออกมาพร้อมๆกับปรากฏร่างของหญิงสาวผมสีดำสนิทหน้าตางดงามในชุดกิโมโนสีส้มลายเมเปิ้ลขึ้น..

‘ง่ะ.. ตัวใหญ่เกิ๊นน!!’

ร่างกายของหญิงสาวใหญ่โตมากจนเธอโผล่ขึ้นมาจากทะเลสาบแค่ครึ่งตัวเท่านั้น..

‘อะไรกันน่ะ.. ไคจูรูปแบบมนุษย์หรอ?’

ยูกิจังผู้ชื่นชอบดูหนังสัตว์ประหลาดวิเคราะห์ออกมาด้วยสมองน้อยๆของเธอ..

และดูเหมือนหญิงสาวจะกล่าวอะไรบางอย่าง..

“อ๊า.. นานแค่ไหนแล้วกันนะที่ฉันไม่ได้ออกมา..”

หญิงสาวค่อยๆเปิดตาขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคู่สีส้มแดงอันเป็นประกายงดงาม..

“อาร๊ะ.. แล้วคนที่เรียกฉันอยู่ไหนกันล่ะเนี่ย..”

หญิงสาวร่างใหญ่ยักษ์กวาดสายตามองไปรอบๆก่อนจะสังเกตเห็นเจ้าก้อนปุยเมฆสีขาวที่หลบอยู่หลังต้นไม้..

“เจอตัวแล้ว..”

“ง่าาา!! อย่ากินหนูเลยนะคะ!! หนูไม่อร่อยหรอก!! หนูเป็นแค่วิญญาณที่เดินหลงมาเท่านั้นเองค่ะ!!”

ยูกิจังกรีดร้องสุดชีวิต เธอกลัวว่าไคจูรูปแบบมนุษย์จะกินเธอ..

“กะ กิน..”

หญิงสาวหน้าแข็งค้าง.. นี่เธอดูเหมือนนางมารร้ายกินดวงวิญญาณงั้นหรอ!!

“อะ แฮ่ม.. ฉันไม่กินหนูหรอกนะจ๊ะ..”

หญิงสาวร่างยักษ์พูดขึ้นด้วยรอยยิ้มขณะที่ครึ่งร่างของเธอยังอยู่ในทะเลสาบ..

“จะ จริงหรอคะ..”

“จริงสิ ก็ฉันเป็นเทพแห่งทะเลสาบนี่นา”

“เอ๋.. เป็นเทพแห่งทะเลสาบหรอคะ?”

“ใช่แล้วล่ะจ๊ะ..”

“เหมือนเทพในทะเลสาบในนิทานน่ะหรอคะ? ที่พอคนตัดไม้ทำขวานตกลงไปในทะเลสาบก็จะมีเทพโผล่ขึ้นมาพร้อมกับขวานเงินและขวานทอง จากนั้นก็ถามว่า ขวานนี้ใช้ของท่านหรือไม่? ใช่มั้ยคะ?”

“หุๆๆ ผิดแล้วล่ะจ๊ะ.. ฉันไม่ใช่เทพตกยุคแบบนั้นหรอกนะจ๊ะ..”

“เอ๋.. แล้วเป็นยังไงหรอคะ..”

“หุๆๆ ก็แบบนี้ยังไงล่ะจ๊ะ..”

สิ้นเสียง.. เทพสาวก็นำมือทั้ง 2 ข้าวล้วงลงไปในน้ำก่อนจะยกขึ้นมาพร้อมกับมีเจ้าสิ่งของที่แสนคุ้นตายูกิจังอยู่ในมือ..

“เอาล่ะ.. I-Phone เครื่องนี้เป็นของท่านใช่หรือไม่..”

ตุ๊บป่อง ๆ ๆ ๆ

ยูกิจังรีบลอยหนีออกมาอย่างรวดเร็ว!!!

“อ๊ะ! เดี๋ยวก่อนสิ! แค่ล้อเล่นเองน้า! แค่ล้อเล่นเท่านั้นเองน้ายูกิจัง!!”

“คือแบบว่า.. มันรู้สึกเหมือนรับไม่ได้ยังไงก็ไม่รู้อะค่ะ.. ว่าแต่ รู้ชื่อของหนูได้ยังไงกันคะ?”

“ก็ฉันเป็นเทพนี่นา แค่ดูข้อมูลของดวงวิญญาณแค่นี้ไม่เห็นจะยากเลย..”

“สะดวกจังเลยนะคะเป็นเทพเนี่ย..”

“กระซิกๆ ถึงอย่างงั้นฉันก็โสดมาตั้ง 30,000 ปี เลยล่ะ..”

เทพสาวทำหน้าเศร้าและปลงตก..

‘อ่า.. ข้อเสียของการเป็นเทพก็มีสินะ..’

จากนั้น.. ก็กลายเป็นว่ายูกิจังได้ใช้เวลาคุยกับเทพแห่งทะเลสาบจนเพลินยาวเลย!! ทั้งเรื่องที่เธอเป็นใคร เกิดมาทำอะไร ชอบอะไร มีพ่อแม่ยังไง ใช้ชีวิตแบบไหน ก็เล่าสู่กันฟัง ส่วนเทพแห่งทะเลสาบก็เล่าว่าตลอด 30,000 ปี มานี้เป็นยังไงบ้าง โดยเฉพาะเรื่องความรัก ดูเหมือนเธอจะอกหักมาหลายพันครั้งแล้วด้วย.. จนสุดท้ายก็มาอาศัยอยู่ในทะเลสาบระหว่างทางไปเกิดใหม่นี่แหละ..

“อ๊า.. ยูกิจังนี่เป็นเด็กดีจังเลยน้า..”

“ไม่หรอกค่ะ หนูก็แค่เด็กธรรมดาๆที่ใช้ชีวิตอย่างธรรมดาๆในครอบครัวธรรมดาๆ..”

ยูกิจังตอบออกมาจากใจจริง..

“แต่ว่า.. หนูก็ดันตายซะแล้วสิ ไม่รู้ว่าพ่อกับแม่จะเป็นยังไงบ้าง..”

ยูกิจังมีน้ำเสียเศร้าลง..

เห็นแบบนั้นเทพแห่งทะเลสาบจึงได้ใช้มืออุ้มยูกิจังขึ้นมา..

“เอ๋ๆๆ ทำอะไรคะเนี่ย!!”

“อุหุๆๆ เพราะยูกิจังเป็นเด็กดียังไงล่ะจ๊ะ..”

พูดจบ.. เทพแห่งทะเลสาบก็เป่าเบาๆใส่ดวงวิญญาณของยูกิจัง.. พร้อมกับหยดน้ำจากทะเลสาบใส่ดวงวิญญาณของยูกิจัง..

“นี่คือ?? น้ำหรอคะ? อ๊ะ ทำไมฉันถึงรู้สึกได้ล่ะ เป็นวิญญาณแท้ๆ..”

“หุๆ นั่นสินะจ๊ะ..”

เทพแห่งทะเลสาบยกยิ้มก่อนจะวางยูกิจังลงที่พื้นเช่นเดิม..

“เอาล่ะจ๊ะ.. เวลาของฉันใกล้จะหมดแล้ว.. คงต้องจากกันแล้วนะ..”

“งั้นหรอคะ..”

ยูกิจังมีน้ำเสียงเศร้าลง..

แต่ว่า ในตอนนั้นเอง!!

“เอาล่ะ.. ของที่เจ้าทำตกไว้.. คือโล่อันนี้ หรือ ดาบเล่มนี้ กันล่ะ..”

เทพสาวชูดาบคาตานะในมือซ้ายขึ้น ส่วนในมือขวามีโล่สีขาวอยู่..

ส่วนยูกิที่ได้เห็นดังนั้น เธอก็ตอบกเทพสาวกลับไปด้วยรอยยิ้มว่า..


“ขอโทษด้วยค่ะ!! หนูไม่ได้ทำอะไรตกลงไปเลย!” 😊



————————

ความคิดเห็น