sadalone

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 36 ชื่อภาหรือเปล่า?

ชื่อตอน : ตอนที่ 36 ชื่อภาหรือเปล่า?

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 21:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 36 ชื่อภาหรือเปล่า?
แบบอักษร

​ที่โรงเรียน เวลาพักเที่ยงผมหนีไอ้แดงที่มาชวนแตะบอลและหนีไอ้ทิตย์ที่ตามติดไม่เลิกมาหลบแดดนอนพักผ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หลังโรงเรียน

อ่า.. ลมเย็นพัดผ่าน พื้นหญ้านุ่มนิ่ม ต่อไปนี้ตรงนี้จะเป็นที่โปรดของผม

แม้จะบอกว่านอนพักผ่อนก็ไม่ได้หลับจริงๆ หรอกนะ เพียงพักสายตาเล็กน้อยเท่านั้น

ซลึบ.. ซลึบ..

มีเสียงรองเท้าย้ำพื้นหญ้าเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ

ผมเลื่อนเปลือกตาขึ้นมอง เห็นเป็นเด็กสาวเจ้าของใบหน้าที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจ ผมของเธอปลิวไสวไปตามสายลม ในมือถือบางอย่างที่น่าจะเป็นข้าวกล่อง โฮ่.. โตป่านนี้แล้วยังหอบข้าวกล่องมาโรงเรียนอีกแน่ะ

เธอจ้องผม

“สุรเชษฐ์?”

“อะไรครับท่านประธานนักเรียก”

ผมรู้จักเธอคนนี้ เพราะเธอมักจะขึ้นไปพูดหน้าเสาธงบ่อยๆ ใครในโรงเรียนจะไม่รู้จักสามงามสุดแกร่งคนนี้บ้างล่ะ

“ลุกไป ที่ตรงนี้เป็นของสภานักเรียน นักเรียนธรรมดาไม่มีสิทธิ์เข้ามา”

“จะบอกว่าสภานักเรียนใช้อำนาจในทางมิชอบยึดเอาพื้นที่ในโรงเรียนเป็นพื้นที่ส่วนตัวห้ามนักเรียนผู้อื่นเข้าใช้?”

ลมแรงพัดมาพอดี ผมเลิกคิ้วมองใต้กระโปรงของเธอ หึ.. วิวดีจริงๆ สีชมพูซะด้วย

ประธานนักเรียนประสาทสัมผัสไวมากเธอรู้ทันทีว่าผมได้เห็นของดีไป รองเท้าคัตชูเหยียบลงมาบนใบหน้าผมทันที

ผมใช้มือเดียวรับเท้าของเธอไว้ก่อนที่จะลงมาถึงใบหน้า

“โอ้ว ขาอ่อนขาวมาก” ผมแสยะยิ้ม มุมนี้เห็นชัดกว่าเดิมอีก

“ลามก!” เธอรีบชักเท้ากลับและถอยไปสามสี่ก้าว ใบหน้ามีทั้งความโกรธและความอาย

เมื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ ประธานนักเรียนก็นั่งลงและเริ่มทานอาหารเที่ยงของตัวเอง เธอคงรู้แล้วว่าไล่ผมไปไม่ได้แน่

สายลมอ่อนพัดโชยกลิ่นหอมของหญิงสาวแตะจมูกผมดังโป้งๆ

“นายรู้จักเขาเหรอ เด็กคนนั้น” จู่ๆ ประธานนักเรียนสาวก็พูดขึ้น

“ใคร?”

“เด็ก ม.4 ที่นายช่วยทวงเงินคืนให้วันงานเทศกาลโรงเรียนน่ะ”

“อ๋อ ไม่รู้จัก ว่าแต่เธอไปทำอะไรแถวห้องน้ำชาย? มองหาช้างน้อย?”

ในเมื่อรู้เรื่องนั้น แสดงว่าเธอไปแถวห้องน้ำชาย?

ประธานนักเรียนไม่โต้ตอบ ไม่แม้แต่จะอธิบายเธอถาม

“อยากเข้าร่วมสารวัตรนักเรียนไหม ได้ประกาศนียบัตรด้วย”

“น่ารำคาญ”

ผมตอบอย่างไม่ต้องคิดเลย ผมดูออกยัยนี่กะจะเอาชื่อเสียงของสุรเชษฐ์ไปใช้ประโยชน์ หรือง่ายๆ จะเอาผมไปใช้เป็นเบ๊นั่นแหละ

“ไม่ลองคิดดูดีๆ ก่อน นายจะได้รับสิทธิ์พิเศษหลายๆ อย่างถ้าทำงานให้โรงเรียน”

ผมเมิน

เธอเงียบไม่ตื้อ

ประธานนักเรียนดูจะยุ่งมาก กินข้าวเที่ยงเสร็จเธอก็ลุกไปทันทีไม่พูดอะไรอีก

ช่วงเย็นผมวางแผนจะพาวนิภาไปดูหนัง

เมื่อเสียงออดคาบสุดท้ายดังผมก็เดินเข้าไปชวนทันที

วนิภากำลังเก็บกระเป๋าที่โต๊ะ

“ภาไปดูหนังกัน” ผมหย่อนก้นลงบนโต๊ะเรียนของวนิภา

“ไม่ไป!” แก้วตาโพล่งขึ้นมาแทน

“ชื่อภาหรือเปล่า?” ผมหันไปถามแก้วตา

“ภาไม่มีทางไปกับคนอย่างนายอยู่แล้ว กลับกันเถอะ” แก้วตาดึงแขนวนิภาขึ้น

“แก้ว.. ฉันจะไปกับเขา เธอไปด้วยกันไหม” วนิภาเอ่ยด้วยหน้าที่ขึ้นสีเล็กน้อย

ผมยิ้ม รู้อยู่แล้วล่ะว่าวนิภาไม่กล้าปฏิเสธผมหรอก

แก้วตาทำหน้าไม่อยากเชื่อ

“ไม่ได้นะภา สุรเชษฐ์มันเป็นคนไม่ดี”

พูดจบแก้วตาก็หันมาแยกเขี้ยวใส่ผม

เฮ้ยๆ นี่นินทากันระยะเผาขนเลยเหรอฟระ (ฟระ เป็นภาษาวิบัติ ไม่แนะนำให้ใช้)

ผมเอื้อมมือไปบีบจมูกของแก้วตาไว้พลางเอ่ย

“จุ้นจริงๆ เธอน่ะรีบกลับไปช่วยแม่เปิดร้านโจ๊กเถอะ”

“ปล่อยนะ หายใจไม่ออก!” แก้วตาพูดเสียงขึ้นจมูก

วนิภายิ้มเบาๆ

“ถ้าภาไปฉันก็จะไปด้วย!” แก้วตาสลัดหน้าหนีก่อนพูดเอาแต่ใจ

ยัยนี่ตั้งใจขัดขวางการเดทของผมกับหัวหน้าห้องงั้นเหรอ?

“ให้แก้วไปด้วยนะคะ” วนิภาขอร้อง

“เอางั้นก็ได้ แต่ซ้อน 3 มันผิดกฎหมายนี่สิ” ผมทำท่าคิดหนัก

“พวกเราจะไปกันเอง พี่ไปรอก่อนเลยค่ะ” วนิภาเอ่ย

ด้วยเหตุนี้ผมจึงขี่รถมอเตอร์ไซค์ไปรอสองสาวที่ห้างใหญ่

ที่หน้าโรงหนังผมซื้อชุดป๊อปคอร์น รอไม่นานสองสาวก็เดินมาในชุดนักเรียน

เมื่อดูหนังจบเราก็ตกลงกันว่าจะไปกินโจ๊กร้านของแก้วตา

ร้านโจ๊กของแก้วตั้งอยู่ที่ตลาดโต้รุ่ง เพิ่งจะหัวค่ำแต่ลูกค้าก็เยอะพอควร ก็นะของเขาอร่อยจริงๆ

ผมกับวนิภานั่งลงโต๊ะเหล็กเล็กๆ ที่ว่างอยู่

“ฉันไปช่วยแม่ก่อน เดี๋ยวจะยกโจ๊กมาให้รอแป๊บ”

พูดจบแก้วตาก็วิ่งเข้าไปที่หลังร้าน

“กลับบ้านดึกไม่เป็นไรเหรอ” ผมถามวนิภาที่นั่งประหม่าอยู่

“ค่ะ.. คิดว่าไม่มีปัญหาอะไร”

“พี่ดูนี่สิคะ”

วนิภาส่งต่อเมล์ให้ผม มันเป็นเมล์จากบริษัทเพลงแห่งหนึ่ง ชื่อ Zkipmusic เนื้อหาก็ราวๆ ว่าอยากเชิญวนิภาไปออดิชัน

ผมเลิกคิ้วมองสาวแว่นหน้าสวย

“ไม่สนใจจะเข้าวงการไม่ใช่เหรอ?”

“ก็ใช่อยู่ค่ะ แต่นี่.. Zkipmusic เชียวนะคะ ค่ายเพลงที่นักร้องอันดับโลกอย่างคุณเนยหรือซีโร่เคยสังกัดอยู่” วนิภามีแววตาเลื่อมใส “พวกเขาเหล่านี้เคยช่วยยกระดับวงการดนตรีของประเทศเราขึ้นไปยังจุดสูงสุด”

ผมรู้จักเพลงของซีโร่ ปีนั้นเพลงของเขาสร้างเสียงฮือฮาไปทั่วทุกมุมโลก ทุกวันนี้เพลงของซีโร่ก็ยังติดอันดับชาร์จเพลงฮิตตลอดกาล แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก่อนจะได้รู้ว่าตัวจริงของซีโร่คือใคร หมอนั่นก็ดันชิงหายสาบสูญไปเสียก่อน

“หากสนใจก็ลองไปดูสิ เพื่อจะได้เดบิวต์เป็นนักร้อง” ผมแนะนำ

วนิภาลังเล

แก้วตายกถาดใส่โจ๊กมาเสิร์ฟพอดี

“คุยอะไรกัน เอ้านี่ โจ๊กร้อนๆ”

“กำลังคุยเรื่องนกน้อยในกรงทองอยู่” ผมยิ้ม

“อ๋อ” แก้วตาวางโจ๊กชามของผมเสร็จก็เทพริกป่นลงไปหลายช้อน

“แก้ว เสิร์ฟโต๊ะ 5” แม่ของแก้วตะโกนมา

ยัยสาวแก่นเทพริกจนพอใจแล้วก็วิ่งไปทำงานต่อ ผมยิ้มแหยงๆ แดงเถือก อืม.. แดงเดือดดีจริงๆ

“สั่งใหม่ไหมคะ?” วนิภาถามยิ้มๆ

ผมส่ายหน้า “ไม่เป็นไรกินได้”

พริกแค่ 4 ช้อนโต๊ะ! แลกกับการรักษาภาพลักษณ์สุดมาดแมนแฮนซัม! คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

ไม่คิดเลยว่ายัยแก้วตาจะสร้างโอกาสให้ผมโชว์เท่ต่อหน้าวนิภาแบบนี้ Good job! ยัยแก่นแก้ว ไว้จะให้รางวัลทีหลัง



....................

ไรต์ : เดี๋ยวนะ.. ชื่อบริษัทนี้มัน.. คุ้นๆอยู่แฮะ เนย? ซีโร่? อืม.... 🤔🤔🤔

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น