Hunny Exo

เจแปน vs คุณหมอตรี ใครจะโรคจิตและแสบกว่ากัน! ขอบคุณที่เข้ามาอ่านน้าาา~

บทที่27 : เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part2.

ชื่อตอน : บทที่27 : เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part2.

คำค้น : My doctor,รักโหดๆ,มุ้งมิ้ง,หมอตรี,เจแปน,Nc18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ธ.ค. 2561 20:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่27 : เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part2.
แบบอักษร

บทที่27 : เจ้าแมวน้อย(แกล้ง)ป่วย Part2.

.

.

.

แสงของพระอาทิตย์ในยามอัสดงในช่วงที่ใกล้จะลับขอบฟ้าเต็มที ร่างบางที่ใบหน้าติดซีดเพราะอาการของไข้ที่จู่ๆก็เป็นขึ้นมาไหนจะตามเนื้อตามตัวที่ล้าไปหมด ร่างบอบบางที่แทบจะเดินไม่ไหวตอนนี้ได้นั่งเฝ้ารอคนที่โทรไปบอกให้มารับอย่างเหนื่อยหน่าย

บรรยากาศเริ่มเงียบเต็มที ร่างบางนึกขึ้นมาทันทีว่าถ้าโทรบอกให้เร็วกว่านี้เขาคงไม่ต้องมานั่งรอแบบนี้แน่นอน

"โอ๊ย ตาลุงไปไหนของมันเนี้ย อารมณ์เสียแล้วนะ"

โรงพยาบาลมันไกลจากโรงเรียนกูขนาดนั้นเลยหรอวะ?

...ก็ไม่นะ

อารมณ์ที่เริ่มขุ่นเคืองกับความล่าช้าของอีกคน ทำเอาจิตใจร่างบางถูกครอบงำไปด้วยความเหนื่อยล้าและท้องที่มันร้องบอกว่าหิวอย่างหนัก

โมโหก็เพราะทั้งเหนื่อยและหิว คนอย่างเจแปนจะไปเอาอะไรมากนอกจากสองอย่างนี้ แต่ส่วนมากเขาคงจะชอบโมโหและเอนเอียงไปทางของกินซะมากกว่าอีก

"ฮึ่ย! หิวโว้ย! คอยดูนะถ้ามาละก็ต้องพากูไปเลี้ยงขนมเลยนะ!"

บรื๊นนนน!

"เสียงดังจังวะ รู้แล้วๆว่ามึงขับสปอร์ตอ่ะ! ไอ้ฟายยย!"

ร่างบางตะโกนออกมาทันทีด้วยความหงุดหงิดกับเสียงของรถสปอร์ตคันงามที่เจ้าของคงจะเร่งเครื่องโชว์เสียงไปงั้นๆให้รู้ว่าตัวเองขับสปอร์ต แต่หารู้ไม่ว่ามันกำลังทำให้ร่างบางหงุดหงิดอย่างขีดสุด

ว่าแล้วสปอร์ตสีเทามนวาววับก็เคลื่อนเข้ามาหยุดจอดตรงหน้าร่างบางที่กำลังงงงวยว่าทำไมถึงมาจอดตรงนี้ เมื่อรถหยุดนิ่งแล้วประตูฝั่งคนขับก็ถูกเปิดออกโดยเจ้าของรถพร้อมกับขายาวๆที่ก้าวลงมาเผยให้เห็นคนขับชัดเจน

"เอ้า! พี่มึงนิหว่า!"

ตายห่าละ...กูลืมไปสนิทว่าพี่แม่งก็ขับคันนี้มาส่งกูเมื่อเช้านี่หว่า

"รอนานมั้ย"

"เหอะๆ ไม่น๊านนนน!"

ฟึ่บ!

ร่างบางส่งยิ้มแหยะๆก่อนจะตีหน้าบึ้งตึงแล้วโยนกระเป๋าส่งให้อีกคนทันทีและร่างสูงก็รับมันไว้ได้ทัน ก่อนที่ร่างบางจะลุกขึ้นแล้วยืนบ่นเขาอย่างที่คิดไว้จริงๆ

"ถ้าจะมาจนพระอาทิตย์ตกงี้นะทีหลังไม่ต้องมาเล้ย ฮึ่ย! รู้งี้เดินกลับบ้านก็คงถึงชาติหน้าแล้วเนี้ย!"

"โวยวาย"

"เออ! ก็โวยวายเพราะมาช้าอ่ะ! กูหิวนะเนี้ย!"

"อยากกินอะไร?"

หึๆ ขอเล่นตัวหน่อยเถอะตาลุง

"เชอะ!"

ร่างบางสะบัดหน้าหนีร่างสูงทันทีก่อนที่จะเปิดประตูขึ้นรถไป ปล่อยทิ้งให้ร่างสูงยังคงยืนถือกระเป๋าของตนอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไรก่อนที่จะกลับไปขึ้นรถต่อ

พอออกจากเขตโรงเรียนได้แล้วร่างบางก็ยังคงตีหน้าบึ้งและไม่ยอมคุยกับร่างสูงเสียที ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าแมวกำลังงอน...แต่เดี๋ยวก่อน นี่มันคือสภาพคนที่ไม่สบายงั้นหรือ? ร่างสูงรู้ทันตั้งแต่แรกจึงหักพวกมาลัยออกนอกเส้นทางทันทีซึ่งไม่ใช่ทางกลับคอนโดอย่างที่ร่างบางคิด

"พาไปไหนอีก"

"หิวข้าว"

"แต่กูไม่หิว..."

แต่กูหิวขนมโว้ยยยยย...

"อยากกลับห้องแล้ว กลับเดี๋ยวนี้"

"กินร้านแถวไหน?"

"เอ๊ะ! พี่มึงกูบอกว่าไม่หิวไงแล้วตอนนี้กูก็ไม่สบายอยู่นะ!"

"สยามแล้วกัน"

"กวนว่ะพี่แม่ง! ได้ยินป้ะเนี้ย!"

"แถวนั้นของกินเยอะ"

"ฮึ่ย!"

ร่างสูงหันไปสบตาในระยะเวลาหนึ่งก่อนจะยกยิ้มที่มุมปากพลางนึกคิดว่าแมวน้อยของเขาช่างเล่นละครได้ไม่เก่งเลยสักนิด มีที่ไหนกันบ่นว่าไม่สบายแต่พอลองไปรับช้าเท่านั้นแหละ...ก็คนไม่สบายจะโวกเวกโวยวายอย่างที่เห็น

แม่ง!...งอนอยู่นะเนี้ยจะไม่ง้อกูหน่อยรึไงวะ แล้วจะพาไปแดกข้าวนี่ถามกูรึยังว่ากูอยากแดกอะไรกัน! เดี๋ยว...กูบอกเขาไปแล้วนี่หว่าว่าไม่หิว

"ไม่สบายเป็นอะไรมากมั้ย?"

"ปวดหัวปวดตัวไปหมดนั่นแหละ เพราะใครกันล่ะ!?"

"ก็นํ้าเดียวอย่างที่จีจี้บอกไง"

"โอ๊ย แล้วกูขอหรอฮะ!?"

"พี่ขอ แต่จีจี้ให้"

"ไอ้โรคจิต!"

"ขอบคุณ"

โอ๊ยยย!...ทำไมวันนี้กวนได้ใจกูจริงจริ๊งงง!

ร่างบางที่หน้าบึ้งอยู่แล้วก็บึ้งตึงเข้าไปอีกประกอบกับถลึงตาใส่อีกคนที่คำพูดคำจาช่างโรคจิตจนร่างบางอยากจะฆ่าตัวตายจริงๆ ไม่รู้ว่าอยู่กับตาลุงหื่นกามนี่ไปได้ยังไง

แค่คิดเรื่องอย่างว่าระหว่างตัวเองกับร่างสูงแก้มสองข้างมันก็เริ่มร้อนๆพองๆจนอยากจะมุดดินหนี รสสัมผัสที่ลูบไล้ไปทั่วทุกอณูของร่างบาง ร่างสูงก็ได้ครอบครองมันไว้หมดแล้วแม้กระทั่งความรู้สึกก็ยังขโมยของร่างบางไปได้

"พี่ตรี กูหิวขนมหวาน อยากกินๆ"

"กินข้าวก่อนแล้วค่อยของหวาน"

"หงึ! ไม่อยากกินข้าวนี่ กูอยากกินขนมนะ นะๆ"

"ข้าวต้องมาก่อน"

ร่างบางเบะปากน้อยๆทันทีเมื่ออ้อนจะกินของหวานแต่ก่อนจะได้กินก็ต้องยัดข้าวก่อนอยู่ดี จากที่ว่าจะงอนให้ถึงขีดสุดตอนนี้ก็เปลี่ยนใจอ้อนอีกคนเพื่อกินของหวานดีกว่า

ถึงงอนไปพี่มันจะมาง้อมั้ยล่ะ สู้อ้อนให้พาไปกินขนมดีกว่าอีก!...

......

.....

....

...

..

.

ณ ร้านอาหารแถวสยาม


"กินอิ่มแล้ว สั่งของหวานนะ"

"กินผักก่อน"

"งื้อ ไม่เอาอ่ะไม่กินผักได้มั้ยอ่า"

"No"

 "ชิ"

ร่างบางจิ๊ปากเล็กน้อยก่อนจะมองจานสเต็กตัวเองที่เนื้อเกรดพรีเมี่ยมนั้นเขาได้กวาดมันลงท้องไปแล้ว จะเหลือก็แต่เจ้าพวกผักสลัดสีเขียว สีม่วง สีส้ม ที่ดูไม่น่าโปรดปราณเลยด้วยซํ้าสำหรับร่างบาง

มือหนาที่ค่อยๆหันเนื้อสเต็กอย่างไม่เร่งรีบและยกขึ้นส่งเข้าปากแล้วค่อยๆลิ้มรสมันไปเรื่อยๆ พลางเหลือบมองเจ้าแมวน้อยที่เมื่อกี้บอกให้กินผักในส่วนที่เหลือนั่น แต่ทว่าร่างบางไม่คิดจะจับส้อมคนมาจิ้มมันเข้าปากเลยสักนิด

"ทำไมไม่กิน?"

"ก็บอกว่าไม่ชอบผัก ไม่กิน"

"มันมีประโยชน์"

"ก็คนมันไม่ชอบจะให้ทำไงเล่า"

ร่างบางเถียงยื้อที่จะไม่กินผักทันที ภายในร้านอาหารระดับนี้คนตัวเล็กก็ไม่กล้าจะโวยวายร่างสูงสักเท่าไหร่เพราะที่นี่ไม่ใช่ที่ห้องสักหน่อย

ใบหน้าหวานที่เรียวคิ้วขมวดเข้าหากันอย่างหงุดหงิดซึ่งทุกการกระทำและกิริยาท่าทางของตนตกอยู่ในสายตาของร่างสูงอยู่แล้ว 

"ถ้ากินหมดอยากจะกินอะไรก็จะให้สั่ง"

"จริงนะ?"

"ใช่ แต่จีจี้ต้องกินผัก"

"สองคำ"

"ไม่"

"อ่ะๆ สามคำก็ได้"

"ทั้งหมดครับจีจี้"

ร่างบางถลึงตาโตใส่อีกคนทันทีทั้งๆที่ปากอยากจะด่าให้ลั่นร้านแต่กลัวคนรอบข้างจะร่อนจานใส่หน้าเขาเสียเหลือเกิน วินาทีนี้คงต้องจำใจกินเจ้าสลัดผักนี่ให้หมดแล้วถึงจะได้กินของหวานตามใจอยาก

ส้อมวาววับสีเงินค่อยๆเกี่ยวพันเจ้าพวกผักสลัดที่เป็นเส้นๆขึ้นมาสำรวจมองมันราวกับว่ากำลังถูกบังคับให้กินยาพิษ พลางสบตามองหน้าร่างสูงอีกครั้งอย่างขอวอนแต่สิ่งที่ตอบกลับมาคือ สายตาดุๆ เพียงเท่านั้น

มันจะอะไรกันนักกันหนาวะ...ฮึ่ย! เพื่อของหวานเว้ยไอ้เจ! ทำได้!

งํ่า!

"อึก"

"ยังไม่หมด"

"แหวะ มันไม่อร่อยเลยอ่ะ เปรี้ยวๆขมๆ ไม่เอาแล้ว"

ใบหน้าหวานเหยเกยทันทีกับรสสัมผัสที่เปรี้ยวของนํ้าสลัดและตามมาด้วยกลิ่นเขียวอื๋อของผักต่างๆนาๆที่ปนเปเมื่อเขาเคี้ยว ช่วงเวลาที่มันทรมานที่สุดคงจะเป็นไอ้ตอนกลืนนี่แหละแทบจะอ้วกให้ได้เลย

"กินมั้ยขนมน่ะ?"

"ฮึก กูไม่สบายอยู่นะเว้ย แล้วพี่มึงก็บังคับให้กูกินอันที่ไม่ชอบนี่หรอ ฮึก"

กินคำเดียวเหมือนกูแดกยาพิษเลยอ่ะ! ไม่ไหวเว้ย!...นํ้าตาช่วยกูที!

ใบหน้าหวานที่เริ่มมีเหงื่อผุดให้เห็นตามกรอบใบหน้าหวานอีกทั้งนํ้าสีใสที่แทบจะเอ่อล้นออกมาจากกระบอกตาคู่สวย พลางเบะปากด้วยท่าทีทรมานกับผักพวกนี้มากที่สุด

ปลายจมูกรั้นเริ่มแดงขึ้นมาทันทีอีกทั้งอาการไข้ที่ยังเป็นๆหายๆก็เหมือนจะเริ่มก่อกวนร่างบางจริงๆจังๆซะแล้ว ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงยอมแพ้จากใจจริงๆเพียงเพราะใบหน้าหวานดูไม่สู้ดีนัก อีกทั้งคงจะยอมเพราะนํ้าตาของแมวน้อยเขาด้วยแหละ...

"โอเคๆ ไม่ต้องกินแล้ว"

"จะ..จริงนะ?"

"จริงสิ จีจี้รีบกินแล้วพี่จะได้พากลับบ้านนะ"

"อื้อ"

ร่างบางอมยิ้มทันทีพร้อทกับมือหนาที่เอื้อมมาปาดนํ้าตาของตนออกให้ แค่ปลายนิ้วเรียวของร่างสูงสัมผัสพวงแก้มใสที่เนียนนุ่มบัดนี้มันเริ่มร้อนเพราะไข้ของอีกคนจริงๆ ร่างสูงทำได้เพียงปล่อยให้อีกคนสั่งของหวานมากินแล้วเฝ้ารออีกคนที่ตั้งอกตั้งใจกินเสียเหลือเกิน

สุดท้ายก็ได้สตอเบอร์รี่ชีสเค้กมาครอบครอง!!!

"อืมมม อร่อยอ่ะ พี่มึงชิมดู"

"จีจี้กินเถอะ"

"นะๆ ชิมหน่อยนะ"

ร่างบางจะรู้ตัวมั้ยว่าตัวเองกำลังน่ารักแทบจะทำให้สติของเขาเตลิดเพียงแค่รอยยิ้มจากกลีบปากนุ่มที่เขาสัมผัสมันมาแล้ว ตอนนี้ก็อยากจะสัมผัสมันไปทุกสัดส่วนซะจริง

ร่างสูงจากตอนแรกที่นั่งตรงข้ามกับร่างบางก็เปลี่ยนสลับลุกขึ้นไปนั่งฝั่งเดียวกันกับเจ้าแมวน้อยแสนน่ารักที่กำลังเคี้ยวขนมหวานจนแก้มตุ่ยออกมา แบบนี้ยิ่งทำให้อีกคนอยากจะสัมผัสเข้าไปอีก

"กินเถอะน่า พี่มึงกูอุตส่าห์แบ่งให้ชิมเลยนะ เนี่ยๆ...อร่อยจะตาย"

งํ่า!

"หึ อยากกินขึ้นมาแล้วสิ"

"อื้อๆ อินอ้วยอันอิ"(กินด้วยกันสิ)

พรึ่บ

"อื้อ!"

ร่างบางที่ตาโตเต็มไปด้วยความตกใจถึงขีดสุดภายในร้านอาหารที่คนพลุ่งพล่านขนาดนี้ แต่ร่างสูงก็ยังคงคิดจะจูบเขาซะดื้อๆ ร่างสูงโน้มใบหน้าเข้าใกล้แล้วประกบริมฝีปากหนาบดจูบลงบนกลีบปากสีชมพูสวยของอีกคนทันที 

มุมอับที่เป็นโซนของร่างสูงที่กำลังนั่งอยู่ถือว่าเป็นโซนส่วนตัวแต่ก็มีบ้างที่ผู้คนจะเดินผ่านไปมาจำนวนน้อย ใบหน้าหวานที่แดงกํ่าไปด้วยความเขินพร้อมกับริมฝีปากที่กำลังถูกร่างสูงประกบจูบพร้อมกับลิ้นสากหนาที่สอดเข้ามาแย่งเนื้อเค้กที่เขากำลังเคี้ยวมันอยู่แท้ๆ

"อึก! อ่าห์! พะ..พอแล้ว"

"อืมมมม"

ลมหายใจเข้าออกเริ่มถี่รัวเต็มไปด้วยความตื่นเต้นของร่างบางที่กำลังเป็นคนเปิดปากให้ร่างสูงได้ทั้งลิ้มรสเค้กที่อยู่ภายในปากพร้อมทั้งรสจูบที่เขานั้นกำลังสัมผัส

ว่าแล้วของหวานที่อยู่ในปากร่างบางตอนแรกก็ถูกลิ้นสากหนาเกี่ยวตวัดขโมยชิมไปเสียหมด จะหลงเหลือก็แต่ความเขินขีดสุดที่ร่างบางกำลังเคลิ้มตามจนแทบจะหักห้ามตัวเองไม่ทัน

"อึก! อ่าห์! ไม่เอาแล้วไอ้บ้า!"

แผล่บ

ร่างบางรีบผละออกจากร่างสูงทันทีแล้วใช้มือปาดเนื้อครีมที่เลอะอยู่ตรงมุมปากตนเองออกก่อนจะมองหน้าร่างสูงที่เห็นแล้วตาโตทันที มุมปากที่เลอะไปด้วยครีมเค้กพร้อมกับสายตาที่มองเขาอย่างละลาบละล้วงราวกับอยากจะสัมผัสอีกครั้ง

พี่มึงปากแม่งเลอะด้วย...ช็อตนี่ตายกูตาย! ฮือออ คนห่าไรวะเลียปากทีแม่งโคตรหล่อ!

"หึ อร่อยจริงๆด้วย"












ติดตามตอนต่อไป


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}