เหล่าปราชญ์พเนจร
email-icon

(◕ㅁ◕✿)ขอขอบคุณทุกกำลังใจนะเจ้าคะ

58.2 เช้าตรู่ที่สดใสกับกาแฟร้อนๆ

ชื่อตอน : 58.2 เช้าตรู่ที่สดใสกับกาแฟร้อนๆ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 61

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2562 12:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
58.2 เช้าตรู่ที่สดใสกับกาแฟร้อนๆ
แบบอักษร

หมู่เมฆขาวลอยเคว้งคว้างบนชั้นนภาสีฟ้าคราม ยามเช้าสดใสให้แลเห็นฝูงสกุณาโบยบินร่าเริง

          ผืนป่าสนกว้างไกล สายน้ำใต้สะพานอิฐ ใยแมงมุนทอแสงครามีแดดส่องผ่านพาด ก้อนหินและเนินดิน มุมหลังคามีรูปปั้นสิงสาราสัตว์ ใต้กระเบื้องมีรังนกกางเขนบ้าน บ่อน้ำใส และคันชัก พื้นดินสีน้ำตาลดุจผิววัวและรอยล้อรถม้า คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านในอาณาเขตป่าสนที่คลับคล้ายคลับคลาจะหลุดออกจากกรอบเมืองแห่งความลับ กระนั้นราวมันกลมกลืนและผสมเข้ากับคำว่า ความลับ ได้อย่างลงตัวอย่างยากปฏิเสธ

          กลิ่นอากาศแจ่มใส กลิ่นหอมดอกจำปี ท่ามกลางความเงียบงันราวดินแดนไร้เสียงปรากฏภาพโฉมสะคราญในชุดนอนขาวโพลน

          ชายกระโปรงพลิ้วไสว เรือนผมสีดำสลวยส่ายสะบัด ดวงตาสีแดงทับทิมหรี่ต่ำและกะพริบปริบๆ

          ลีโอน่ากระชับเสื้อคลุมตัวนอก ขยับเล็กน้อยให้ปิดหัวไหล่บอบบาง และเพื่อให้ความหนาของเนื้อผ้าปกป้องนางจากไอเย็นหมอกยามเช้าตรู่

          “เงียบปานดินแดนหิมะ”

          ปึง—

          “เช่นนั้นหรือ”

          ณ ริมทางเดินข้างห้องนั่งเล่น ฝั่งนอกมีสวนหญ้าและบ่อน้ำเลี้ยงปลา ฝั่งในมีห้องนั่งเล่น เก้าอี้ โซฟา โต๊ะน้ำชา และภาพแขวนผนัง ตรงกลางระหว่างสวนและห้องคือทางเดินสำหรับใช้เดินผ่านไปยังห้องอื่นๆ ณ ที่ตรงนั้น บริเวณเสาไม้มีชายหนุ่มยืนพิงเสาในท่วงท่าสบายสำราญ สีหน้าอีธานเรียบเฉยราวพู่กันสีขาว เขาสวมชุดเชิ้ตสีขาวหิมะและกางเกงขายาวสีดำทะมึน แลภายนอกคล้ายเจ้าชายที่ปลอมตัวเป็นหนุ่มชาวบ้านชอบทำสวน กระนั้นสิ่งที่บ่งบอกว่าเขาแตกต่างจากหนุ่มบ้านๆธรรมดาคือออร่าเข้มขรึม และใบหน้าหล่อเหลาปานเซียนจิ้งจอกหิมะ

          นัยน์ตาสีเงินสาดประกายความเย็นยะเยือก ให้เย็นชายิ่งกว่าลมหนาวยามเช้าเสียด้วย

          ในมือเขาถือหนังสือปกเขียนชื่อ แพนโดร่า

          “อรุณสวัสอีธาน”

          “อรุณสวัส”

          นักไวโอลินสาวส่งยิ้มให้ จอมโจรหนุ่มรับไว้ด้วยเสียงเฉยเมย

          สิ้นวาจาทักทายหลังจากนั้นคือเวลาน้ำชารับรุ่งเช้าของทั้งคู่ อีธานเชิญลีโอน่านั่งดื่มชาในห้องนั่งเล่น ชายหนุ่มสั่งพ่อบ้านชราที่ตื่นทำงานตั้งแต่เช้า ท่านตื่นเป็นคนแรกของคฤหาสน์นี้เพื่อจัดการเรื่องในคฤหาสน์หลายๆอย่างก่อนเจ้าของอย่างอีธาน แล้วหากถามว่าใครในคฤหาสน์ตื่นสายที่สุด อีธานไม่อยากยอมรับเท่าใดนัก กระนั้นเขาต้องตอบตามความจริงว่าคนคนนั้นคือน้องสาวเขา ไดอาเรีย ซึ่งอีกไม่นานก็จะมีคนทำลายสถิตินางแล้ว

          พ่อบ้านชรามีชื่อว่า โจนาส อายุเกินห้าสิบ กระนั้นท่านยังมีเรี่ยวแรงมิต่างจากวัยหนุ่ม

          โจนาสรินชากุหลาบให้อีธาน และส่งแก้วลาเต้ร้อนๆกลิ่นหอมกรุ่นให้ลีโอน่า

          “ขอบคุณค่ะ”

          “หามิได้ครับ”

          พ่อบ้านชรายิ้มจริงใจ พลางอีธานปล่อยให้ท่านกลับไปจัดการงานบ้านที่เหลือต่อ ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งจิบชากับหญิงสาวตามลำพัก

          บรรยากาศเย็นสดชื่นไร้แรงกดดันไร้ซุ่มเสียงใดขับขาน ลีโอน่าดื่มลาเต้เติมพลังหัวใจให้มีแรงสู้กับความง่วงหาว นางลอบมองชายหนุ่มด้วยสงสัยว่าเหตุใดเขาตื่นเช้าเพียงนี้ “มีอะไรหรือ” อีธานตาไวปานพญาเหยี่ยว เขารับรู้สายตาที่เพ่งมองมาที่ตนเอง “ไม่เจอกันนานเลยคิดถึงน่ะ” นักไวโอวินสาวบอกความจริงจากหัวใจว่านางคิดถึงเขามากมายเพียงใด นางคิดว่าสักวันคงได้พบชายหนุ่มอีกครั้ง ที่ใดสักแห่งบนโลกแห่งมาโฮ กระนั้นไม่น่าเชื่อนางจะพบเขาที่เมืองแห่งความลับ สถานที่ซึ่งเข้าออกยากและลีโอน่ามิยังไม่มีความคิดจะมาเยี่ยมเยือนในเวลานี้

          หากบอกโอกาสที่นางจะเจอเขาเป็นเรื่องยากปานหาขนกิเลน นั้นคงกล่าวมิเกินจริง

          “…” อีธานสะดุดหายใจคราหนึ่ง ใจจริงเขาก็คิดถึงนาง แต่ถ้าให้เอ่ยปากบอกตรงๆ เขารู้สึกมิเหมาะในเวลานี้

          “น่าแปลกที่อีธานยังจำข้าได้”

          เรื่องความพิเศษของเมืองแห่งความลับอย่าพึ่งเอ่ยอ้าง แค่เรื่องเวลาที่เหินห่างราวสิบปีก็ทำคนจำหน้ากันมิได้แล้วกระมัง ปีนั้นที่เขาและนางยังเป็นเพียงเด็กน้อย ใบหน้าลีโอน่ายังอยู่ในวัยเยาว์ ใบหน้าอีธานก็นับว่าเป็นวัยรุ่นแล้ว สิ่งที่ทำให้ทั้งสองจดจำกันได้คงเป็นแววตาของพวกนาง แววตาที่ราวจักแช่แข็งสรรพสิ่ง และแววตาที่เปล่งประกายแพรวพราวด้วยแสงสว่างสีแดงราวเม็ดทับทิมสวรรค์

          “อีธานยังเล่นดนตรีหรือไม่”

          ลีโอน่าหันมองสวนข้างนอก แลชมแสงตะวันส่องกระทบผิวบ่อน้ำใส ครั้นอีธานตอบคำถามสั้นๆ “เล่น”

          “เช่นนั้นหรือ”

          บางสิ่งในใจลีโอน่าพลันถูกปลุกและเบ่งบานอย่างมหัศจรรย์ นางดีใจที่เขายังเล่นดนตรี ไม่เลิกเล่นไปเสียก่อน เพราะอายุและอะไรหลายๆอย่างที่เปลี่ยนแปลงเมื่อเติบโตขึ้น บางครั้งคนหนึ่งก็หลงลืมและละทิ้งสิ่งที่ตนเองชอบเพื่อทำสิ่งใหม่ๆที่ตอบรับกับปัญหาและเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงเวลานั้น ลีโอน่าเคยพานพบคนมากมายที่ล้วนแตกต่างกันทั้งวิถีชีวิตและสังคม คนแบบอีธาน ให้มองด้วยสายตานักไวโอลินสาว เขาเป็นทั้งผู้นำที่แบกรับภาระตระกูลและการเมืองอันแสนวุ่นวาย กระนั้นเขายังคงไขว้คว้าและให้เวลาว่างกับสิ่งที่เขาอยาก

          เล่นเป็นจอมโจร และพาน้องสาวขโมยของชาวบ้าน

          แม้เป็นงานอดิเรกที่อันตรายอย่างยิ่ง กระนั้นเขาชอบท้าทายพลังที่ทรงอำนาจอย่างรัฐบาล และราชสำนัก

          อยากคุยกับอีธานมากกว่า ลีโอน่าคิดพลางหลุบตาดื่มกาแฟ

          “..”

          ชายหนุ่มลอบมองหญิงสาว เขาอยากรู้จักนาง อยากคุยกับนาง การพบกับนางอีกครั้งช่างเป็นเรื่องพิเศษ ทว่าเวลามิเอื้อให้เพวกนางสนทนา อีธานเสียดาย กระนั้นยังมีเวลาอีกมากให้เขาและนางแลกเปลี่ยนความคิดกันและกัน “ขอตัว” ชายหนุ่มลุกเตรียมตัวไปจัดการสะสางงาน หญิงสาวเอียงคอถามเสียงละมุนละไม “มีงานรึ” “ใช่” เขาทิ้งคำพูดเย็นชาไว้ด้านหลังพลันเดินจากไป เรื่องอื่นๆที่นางอยากรู้เกี่ยวกับคฤหาสน์ อีธานบอกให้ถามกับพ่อบ้านชรา

          “ไปดีมาดีนะ”

          อยากตามไปกวนเขาจัง.. ลีโอน่าแอบคิดแผนร้ายปานเด็กซน นางต้องคิดเสียแล้วสิ วันเวลาหลังจากนี้จักทำอะไรดี เพราะเหมือนนางมีเวลาว่างมากมายให้ทำสิ่งต่างๆ นางควรชวนอีธานไปท่องเที่ยวเมืองแห่งความลับ ให้เขาแนะนำและนำทางนางชมมหานครที่เรียกว่ามีอันตรายแอบแฝงอยู่ทุกหนทุกแห่งดีหรือไม่ เอาอย่างไรดีนะ นักไวโอลินสาวครุ่นคิดเพียงลำพักด้วยรอยยิ้มของนักเดินทางผู้หมายหมั่นอยากเล่นดนตรี ขณะมีฝนกระสุนปืนปลิวว่อน  

          “พวกเมรัยตื่นหรือยังนะ..ถ้าเป็นเมรัยคงไม่กระมัง..”

          --

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น