LUN_LA

รักที่เริ่มจากการบังคับ เเต่ไหนไปๆมาๆขอบคุณถึงได้รู้สึกหวั่นไหวให้กับบีเอ็มได้กัน ติดต่มได้ใน...โคตรร้าย โคตรรักเลยจ้าา

ชื่อตอน : โคตรร้าย⚔️ # 4

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.3k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2562 12:36 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โคตรร้าย⚔️ # 4
แบบอักษร


โคตรร้าย⚔ # 4


หลังจากเสียเวลามากมายไปกับการจับผ้าเข้าจับผ้าออก ตามคำสั่งของไอ้เวรที่เดินนำผมลงมาข้างล่าง ไอ้บีเอ็มมันก็พาผมมาหยุดอยู่ตรงกึ่งกลางของชั้นด้านล่างสุด


“พวกมึง มานี้ดิ๊” มันส่งเสียงเรียกพวกพนังงานที่กำลังจัดโต๊ะ เช็ดโต๊ะ เตรียมความพร้อมที่จะเปิดร้านกันอยู่ ให้มารวมกันด้านหน้าผม

“ไรอะเฮียเอ็ม?”หนึ่งในลูกน้องของมัน คนหนึ่งพูดขึ้นพลางหันมามองผมอย่างสนใจ ดูเหมือนคนนี้จะสนิทกับมันพอสมควร เพราะเป็นคนเดียวที่กล้าสู้สายตามัน

“แนะนำตัว” มันไม่ได้ตอบคนๆ นั้น เเต่หันมาสั่งผมเเทน


เรื่องอะไรกูต้องทำ!


“อย่างเรื่องมาก! เเนะนำตัว” พอเห็นผมยังนิ่งอยู่เเมร่งก็พูดสั่งขึ้นมาอีก เเต่คราวนี้น้ำเสียงดูจริงจังขึ้นมาจากครั้งเเรกมาก  ผมเลยต้องยอมจำใจทำตามไป

“มึงสิเรื่องมาก!”เเต่ก็ไม่วาย ผมหันไปเหวี่ยงใส่เเมร่งหนึ่งที  เเล้วพูดเเนะนำตัวเองออกไปส่งๆ

“ กูชื่อขอบคุณ! พอใจมึงยัง” ก่อนจะหันไปมองมันตาขวางอีกเที่ยว

“เอ่อ...หวัดดีๆ กูชื่อ…”

“นี่ซ้อของพวกมึง  พูดกับมันดีๆ”

“อ่อ...ได้เลยครับเฮีย  ว่าเเล้วเชียว ว่าต้องพิเศษ มีสิทธิขึ้นชั้นสามขนาดนี้ ฮ่า..าา” ไอ้คนนั้นที่ดูจะพูดมากกว่าเพื่อนพูดออกมา ก่อนที่พวกที่เหลือจะพากันหัวเราะชอบใจ บางคนก็หันมาทำหน้าตาล้อเลียนใส่ผม


เพื่อนเล่นมึงเหรอห๊ะ!!!


ว่ากูน่ารำคาญ!!  พวกมึงเองก็น่ารำคาญเหมือนกันนั่นเเหละ ไอ้หมาบีเอ็ม!!


“เอาใหม่ๆ หวัดดีคร้าบซ้อ กระผมคนนี้ ชื่อว่าลพนะคร้าบ เป็นลูกน้องนัมเบอร์วันของเฮียเอ็ม^^”

“....”ผมเหลือบสายตาไปมองไอ้ตัวพูดมากที่ชื่อลพ ก่อนจะพูดตอบไปอย่างคนมีมารยาท

“เออ”


หลังจากนั้นพวกลูกน้องในร้านก็เเนะนำตัวให้ผมรู้จักกันที่ละคน เเต่ผมจำได้ไม่หมดหรอก ชื่อที่หลงเหลืออยู่ในหัวมีเเค่ชื่อไอ้ตัวพูดมากที่ชื่อลพ ซึ่งดูเหมือนจะพอมีประโยชน์กับผมมากที่สุด


“เอาข้าวมาให้มัน”

“เฮียเอาด้วยเลยป่ะ”

“กูไม่หิว ค่อยกินที่หลัง”

“อาเคเฮีย  งั้นรอเเป๊ปนะซ้อ เดี๋ยววาร์ปไปเอามาให้^^” คนเหี้ยไรยิ้มได้ตลอดเวลา- - ต่างกับเจ้านายมันลิบลับเลยจริงๆ


ไอ้เวรนี้เเมร่ง จ้องเเต่จะเเดกหัวอย่างเดียว!!


ผมรอเพียงไม่นานไอ้ลพมันก็เดินถือจานข้าวกลับมา  มันยิ้มให้ผมก่อนจะวางจานข้าวลงที่โต๊ะ ซึ่งผมนั่งรออยู่ โดยเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามของผมก็ไม่พ้นไอ้ห่าบีเอ็มที่นั่งจับจองอยู่เหมือนกัน


“อะซ้อ ข้าวไข่ดาวร้อนๆ หยอดเเม็คกี้ 3 หยด”

“ให้กูกินไอ้เนี่ยงั้นเหรอ!!”ผมมองไอ้เอ็ม สลับกับไอ้ลพอยู่เเบบนั้น  พูดถามออกมาเสียงหลงเมื่อเห็นของที่อยู่ในจานข้าว

“เออ”

“ใช่เเล้วจ๊ะซ้อจ้า”


ไอ้บีเอ็มมันตอบ เเล้วตามด้วยลูกน้องคนสนิทเเสนพูดมากของมันที่พูดเสริมทัพให้อีก ตรอกย้ำความจริงจนผมถึงกับต้องก้มลงมองจานข้าวตรงหน้าอีกครั้ง


ผมจับจานข้าวตรงหน้าหมุนไปหมุนมา ก่อนจะดันมันไปข้างหน้าอย่างไม่ใยดี เเล้วเงยหน้าไปมองไอ้ลพกับไอ้บีเอ็มอีกครั้ง


“ข้าวไข่ดาวเนี่ยนะ!” ใครจะกินได้!!


มื้อเย็นก็ต้องเป็นพวกสเต็ก สตู  สลัดผัก หรือไม่ก็อาหารจากภัตตาคารอะไรพวกนั้นดิ ใครเขากินอาหารเเบบนี้กัน!!


“ทำไม?”

“นั้นดิซ้อ ทำไมอะ  กูทำอร่อยนะเว้ยบอกก่อน”

“ก็กูไม่กินไง ไปเอาอย่างอื่นมา!”ผมพูดสั่ง เงยหน้ามองไอ้ลพที่ยืนทำหน้าไม่ถูกอยู่ใกล้ๆ

“...เอาไงอะเฮีย ให้ไปทำใหม่ป่ะ”พอถูกผมมองกดดันมันเลยหันไปพึ่งเจ้านายของมันเเทน

“ไม่ต้อง...ถ้าไม่ได้เเพ้ก็เเดกๆเข้าไป อย่ามาเรื่องมาก วันนี้ครัวยังไม่เปิดมีเเดกเเค่นี้ก็ดีเเค่ไหนเเล้ว”

“ซ้อ กินเข้าไปเหอะ ดีกว่ากินมาม่ากระป๋องนะเว้ย”ไอ้บีเอ็มกับลูกน้องของมันเเมร่งผัดกันพูดจาซ้ำเติมจิตใจของผมกันอย่างสนุกปาก


ผมได้เเต่อ้าปากพะงาบๆ เถียงพวกมันไม่ได้  เเต่ถึงยังไงเรื่องนี้ก็ยอมไม่ได้หรอก เรื่องอะไรจะต้องมากินอะไรเเบบนี้ ทั้งๆที่ไม่อยากจะกินกัน!!


“กูไม่กิน!”

“ให้พูดอีกที”

“กูไม่กินไง จะให้พูดอีกล้านรอบก็ไม่กินโว้ย!”

“ดี! ไอ้ลพเอาไปเทให้ไอ้เเดงที่ลานจอดรถเเดก อย่างน้อยเเมร่งก็ไม่เรื่องมาก สมควรได้กิน”ไอ้บีเอ็มมันคว้าจานข้าวไปเเล้วยื่นไปให้ไอ้ลพ

“ซ้อกินเถอะ เดี๋ยวกูเอาไปเทเเล้วไม่มีไรให้กินเเล้วน่า ต้องรอครัวเปิดตอน 1 ทุ่มเลยนะเว้ยซ้อ”ไอ้ลพยายามพูดกล่อมผม ตอนนี้เกือบหกโมงเเล้ว อีกเเค่ชั่วโมงกว่าๆเอง

“กูรอ..ค..รัว..เปิด” ผมกำลังจะบอกว่า ตัวเองจะรอครัวของผับมันเปิดเเล้วค่อยไปให้เขาทำอะไรให้กิน เเต่เเล้วเสียงของผมก็ถูกเสียงของไอ้บีเอ็มกลบไปจนฟังเเทบไม่รู้เรื่อง

“ครัวเปิดก็ไม่ต้องกิน วันนี้มึงขึ้นไปอยู่ข้างบน  ไม่ต้องเสนอหน้าลงมา!”


จะอะไรนักหนากับเรื่องการกินของกูเนี่ย! วุ่นวายฉิบหาย! ยอมเเดกก็ได้ว่ะ จะได้จบๆ!!


“เออ! เเดกก็ได้!”

“ดีมากซ้อ^^”ไอ้ลพมันพูดยิ้มๆเเล้ววางจานข้าวลงตรงหนาผมเหมือนเดิม


ผมพิจารณาอยู่สักพักก่อนจะยอมตักข้าวคำเเรกเข้าปากเเล้วเคี้ยวๆไป...อื้อ...ก็ไม่ได้เเย่เท่าไร...เเต่ก็ไม่ได้โปรดปรานหรอกนะบอกไว้ก่อน!!


“มึงจะเหลือไว้ทำห่าอะไร!” เเละทันทีที่ผมวางช้อนลง ไอ้คนที่ตอนเเรกเอาเเต่นั่งนิ่งไปตั้งเเต่ผมเริ่มกินข้าวมันก็ปากสว่างขึ้นมาทันที

“ก็มันอิ่ม”

“เเดกเข้าไป เเค่คำเดียวมันไม่ทำให้มึงท้องเเตกตายหรอก!” มันว่าพร้อมๆกับจ้องหน้าผมอย่างเอาเรื่อง เลยต้องจำใจยัดข้าวคำสุดท้ายเข้าปากไป


จุกจิกฉิบหาย - _-”


หลังจากกินข้าวเสร็จไอ้บีเอ็มมันก็เเยกตัวออกไป  ผมเลยใช่จังหวะนั้นเดินสำรวจรอบๆไปในตัว มาผับตอนนี้ก็ได้บรรยากาศใหม่ๆเหมือนกันนะเนี่ย….


พอผับมันถึงเวลาเปิด ผมก็ถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงไปด้านล่างตามที่เเมร่งได้ลั่นเอาไว้  เเมร่งคงกลัวผมสร้างปัญหาล่ะมั้ง   ผมเลยต้องระเห็จตัวเองมานอนดูหนังที่ห้องรับเเขกบนชั้น 3 เเทน


อื้อ  ทำไมวันนี้มันเหนื่อยจังเลยน่า...า


หาววว.วว..ว…


เเล้วผมว่าหลังจากนั้นผมก็หลับไปเเหละ  หลับบนโซฟาในห้องรับเเขกของมันเลยด้วย…


มาสะดุ้งตื่นอีกทีก็ตอน…


“คุ..ณ”

“อืออ”ผมปัดป่ายมือไปมั่วๆ พยายามไล่สิ่งรบกวนการนอนของตังเองออกไป

“คุณ...ไอ้คุณ! ตื่น!!” เเรงเขย่าเเรงๆที่ผมได้รับ บวกกับน้ำเสียงที่ฟังดูเเล้วเหมือนจะอารมณ์ไม่ดีเท่าไรเลยนะเนี่ย

“อืออ...อีก 5 นาทีนะม๊า”

“จะตื่นไหม...ถ้าไม่ตื่นกูถีบมึงตกโซฟาเเน่!!”


ทำไมม๊าโหดร้าย!


เเต่เสียงนี้คุ้นๆจัง คุ้นๆ ว่าจะไม่ใช่เสียงม๊า..เเต่เหมือนเสียงของ...


...ไอ้บีเอ็ม- -


ผลึ่บ! ผมเด้งตัวลุกขึ้นนั่งทันที  ก่อนจะต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อเจอสายตาดุๆ ของเเมร่งที่พึ่งจะขยับตัวกลับไปยืนตรงเมื่อเห็นว่าผมตื่นเเล้ว


“อยากจะนอนตรงนี้หรือไง”มันเลิกคิ้วถามมาด้วยท่าทางกวนๆ

“บ้านมึงสิ!”

“เออ! เนี่ยบ้านกู” เออกูไม่เถียง - -

“.....”

“ ไม่อยากนอนตรงนี้ก็ลุกไปอาบน้ำ เเล้วไปนอนที่เตียงดีๆ”


มันว่าเสียงดุๆ ก่อนจะคว้าซองบุหรี่ออกมาเเล้วหยิบขึ้นมาสูบหน้าตาเฉย เเล้วมันก็เดินไปทิ้งตัวลงที่โซฟาที่มันนั่งสูบเมื่อกลางวันนั้นเเหละ


ตอนจะเดินเข้าห้องนอนมาผมเเอบเหลือบไปมองมัน ที่นั่งทำหน้ายุ่ง เหมือนหงุดหงิดอะไรสักอย่าง เเต่ช่างเเมร่งเเล้วกัน


อาบน้ำดีกว่า~


“อาบน้ำเหี้ยอะไรนานสัส! กูนึกว่าตายคาห้องน้ำไปเเล้ว”ทันทีที่ขาผมก้าวออกมาจากประตูห้องน้ำ ยังไม่ทันถึงนาที ไอ้บีเอ็มมันก็พูดเเขวะผมออกมา ก่อนที่มันจะเดินสวนกับผมเข้าห้องน้ำไป


ปลุกกูขึ้นมาเเล้วยังจะมาเเขวะกูอีกนะ!!


ปากหมาฉิบหาย! ในปากคงจะเลี้ยงไว้เป็นฟาร์มเลยสิ ไอ้หมาบ้า!!


ผมสะบัดหัวเเรงๆไล่ความหงุดหงิดที่ก่อตัวในใจออกไป เเล้วเดินมาหยิบครีมในกระเป๋าที่หอบหิ้วมาด้วย  ผมหยิบพวกมันออกมาวางๆไว้บนโต๊ะเครื่องเเป้ง เลือกมุมที่กว้างเเละยังว่างอยู่ วางเรียงกระปุกครีม เเละของใช้ต่างๆนานาเอาไว้


พอจัดของเสร็จก็เริ่มทาครีมที่ละตัวๆตามสเต็ปของมัน จนเสร็จนั้นเเหละ ผมถึงเดินมาทิ้งตัวลงบนเตียงนอนที่มีผ้าปูสีดำสนิท


พึ่งจะอาบน้ำมา เเล้วจะหลับได้อีกไหมเนี่ย!!


ผมเหลือบมองนาฬิกาที่บอกเวลาอยู่…


‘02:21น.’


จะหลับไหมเนี่ย- -


เเกร๊ก!


ผมได้ยินเสียงจากประตูห้องน้ำดังขึ้น ผมก็เเสร้งหลับตาลง ทำเหมือนว่าตัวเองนั้นหลับไปเเล้ว


เเอบหลี่ตามองก็เห็น ไอ้บีเอ็มที่สวมเพียงกางเกงนอนขายาวเปลือยท่อนบนเดินออกจากห้องน้ำ  มือของมันยกขึ้นขยี้หัวตัวเองที่เปียกไปด้วยน้ำลวกๆ ตามร่างกายของมันก็มีหยดน้ำเกาะอยู่นิดหน่อย เหมือนมันจะเช็ดเเค่ลวกๆ ให้หายเปียกไปบางก็เท่านั้น…


...ผมไล่สายตาไปตามลำตัวเเละกล้ามหน้าทองของมัน...ห...หุ่นดีจังวะ><!!


เเล้วสายตาของผมก็ต้องหยุดลงเมื่อสังเกตเห็นบางอย่างที่สีข้างลำตัวของมัน…มันเป็นรอยสักครับ...เเต่ไม่เเน่ใจว่าคือรูปอะไร 


น่าจะเป็นตัวหนังสืออะไรสักอย่าง…


ตอนเเรกผมนึกว่ามีเเค่หน้าเเละคอนะเนี่ย นี้เเมร่งมีตรงข้างตัวอีกเหรอวะ วันหลังมึงสักให้ทั่วตัวเป็นหนังสือพิมพ์ไปเลยไป!!


“นี่กะยึดโต๊ะกูเลยหรือไง” ในขณะที่ผมกำลังเเอบพิจารณารูปร่างของไอ้บีเอ็มอยู่นั้น มันก็พูดออกมาขำๆ  ตอนที่เดินไปเห็นข้าวของที่ผมพึ่งจัดเอาไว้


กูได้ยินนะเว้ย!!


พอมันจัดการตากผ้าที่ใช้เช็ดผมของมันเสร็จ  มันก็เดินเข้ามาใกล้ผมจนสามารถมองเห็นรอยสักของมันได้อย่างชัดเจน….


‘BM’


...รอยสักที่เป็นชื่อของมัน ขนาดค่อนข้างจะใหญ่อยู่เหมือนกันเเทบจะเต็มพื้นที่ตรงสีข้างลำตัวมันอยู่เเล้ว


เเต่ก็ไม่ได้เเย่นะ


เเล้วผมก็เเสร้งหลับต่ออีกไม่ได้ ถึงกับต้องเด้งตัวลุกขึ้นมานั่ง เมื่อจู่ๆไอ้บีเอ็มมันก็เดินมาทิ้งตัวลงบนที่นอนด้วยสภาพที่ท่อนบนเปลือยเปล่าอย่างที่บอกไปในตอนเเรก  เผยให้เห็นรอยสักที่คอของมันเเละบริเวณสีข้างลำตัวอย่างเด่นชัด


“ทำไมมึงมานอนนี้!” ผมรีบร้องโวยทันที ที่มันทิ้งตังลงนอนตรงที่วางข้างๆผม

“นี้ห้องกู” มันตอบกลับมาหน้าตาย เเล้วเอื้อมมือไปกดปิดไฟในห้องจนเหลือเพียงเเสงจากไฟหัวเตียงเท่านั้น

“เเต่กูนอนอยู่”

“เเล้ว?” ผมไม่รู้ว่ามันทำหน้ายังไง เเต่ที่เเน่ๆน้ำเสียงของมันเริ่มจะหงุดหงิดเเล้ว

“กูไม่นอนร่วมเตียงกับคนอื่น” เเต่ผมไม่ยอมหรอก สนิทกันก็เปล่า จะมานอนร่วมเตียงกันได้ยังไง!

“งั้นก็ลงไปนอนพื้น!”มันเริ่มส่งเสียงดังขึ้น พร้อมๆกับเเรงขยับตัวจากที่นอนฝั่งของมันที่เริ่มจะรุนเเรงกว่าในตอนเเรก

“กูไม่นอนพื้น!”

“งันก็หุบปากเเล้วนอนไป”มันว่าเเล้วทิ้งตัวนอนลงไป


ก็กูไม่นอนกับมึงไง! ทำไมเข้าใจอย่างจังวะ!! ผมเริ่มโวยวายในใจ


 “งั้นกูจะไปนอนโรงเเรม!”

“มีตังค์??” จริงด้วย ผมไม่มีเงินติดตัวเลยนี่หว่า  เเย่ชะมัด!

“เเมร่ง!”ผมสบถออกมาอย่างหัวเสีย สุดท้ายเลยต้องยอมทิ้งตัวลงนอนข้างๆไอ้ห่าบีเอ็มอย่างห้ามไม่ได้


อยากจะบ้าตายนี้เตียงหรือโซฟาวะ! ทำไมมันทั้งเล็กทั้งเเคบเเบบนี้


มันขยับตัวทีกูก็รู้เเล้วเล็กขนาดเนี่ย--!


“ปิดไฟหัวเตียงด้วย”

“ไม่!” ผมหันไปตอบมัน พอนอนเเบบนี้เเล้วทำให้ผมมองหน้ามันได้ชัดขึ้นเพราะได้รับเเสงจากไฟหัวเตียง เเละผมไม่มีท่ายอมปิดเเน่!


เกิดมันหน้ามืดปล้ำผมขึ้นมาจะทำยังไง!!


“อย่ากวนตีน”ไอ้บีเอ็มมันลืมตามามองผมตาขวาง จ้องมาที่ผมจนผมต้องยอมขยับไปปิดไฟให้เเมร่งนั้นเเหละ มันถึงยอมหลับตาลงไปตามเดิม


อาม่านะอาม่า! ทำไมต้องให้คุณมาอยู่กับไอ้เวรนี้ด้วย!



BY : ลั้น ลา

ความคิดเห็น